Berichten van 7 maart 2011

De Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis werd geboren op 7 maart 1964 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008. en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.

 

Uit: De Figuranten (Vertaald door Johannes Jonkers)

 

„Ze hadden een film over ons gemaakt. De film was gebaseerd op een boek dat geschreven was door iemand die wij kenden. Het boek was een niemendalletje over vier weken in de stad waarin we zijn opgegroeid en was grotendeels een accuraat portret. Het werd als fictie bestempeld, maar er waren slechts een paar details gewijzigd en onze namen waren niet veranderd en er stond niets in wat niet was gebeurd. Er was bijvoorbeeld echt een snuffmovie gedraaid in die slaapkamer in Malibu op een middag in januari, en ja, ik was het terras op gelopen dat uitkeek op de Stille Oceaan, waar de schrijver me probeerde te troosten door me te verzekeren dat het geschreeuw van de kinderen die gemarteld werden nep was, maar hij zei het glimlachend en ik moest me afwenden. Andere voorbeelden: mijn vriendin had inderdaad een coyote overreden in de canyons onder Mulholland, en een diner op kerstavond met mijn familie bij Chasen’s waarover ik terloops bij de auteur had geklaagd, was getrouw weergegeven. En er was echt een meisje van twaalf door een groep verkracht – ik was erbij in die kamer in West Hollywood, samen met de schrijver, die in het boek alleen een vage weerzin van mijn kant vermeldde en niet accuraat beschreef hoe ik me die avond werkelijk voelde – de geilheid, de schok, hoe bang ik was voor de schrijver, een blonde en geïsoleerde jongen op wie mijn toenmalige vriendin half verliefd was geworden. Maar de schrijver zou haar liefde nooit helemaal beantwoorden, omdat hij zo opging in zijn eigen passiviteit dat hij de door haar gewenste klik niet kon maken, en daarom had ze zich op mij gericht, maar toen was het al te laat, en omdat de schrijver niet kon uitstaan dat ze zich op mij had gericht, werd ik de mooie en versufte verteller, niet in staat tot liefde of vriendelijkheid. Zo werd ik de beschadigde partyboy die met een bloedneus door de wrakstukken zwierf en vragen stelde die geen antwoord behoefden. Zo werd ik de jongen die overal de ballen van snapte. Zo werd ik de jongen die naliet een vriend te redden. Zo werd ik de jongen die niet van het meisje kon houden.“

 

 

Bret Easton Ellis (Los Angeles, 7 maart 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jürgen Theobaldy werd geboren op 7 maart 1944 in Straatsburg. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008. en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.
 

 

In der Drehtür

Der Sommer tastet den Himmel herauf,
und ich beuge mich in meine Blätter hinab,
die Halme schwanken, die meine Gedanken sind.
Frühes Rot, verpulvert man so seine Sinne,
wenn ein Löffel auf eine Tasse genügt?
Ein Flugzeug sinkt aus dem himmlischen Blau,
die Birnbaumzweige tanzen am Spalier
vor dem summenden Dunkel des Thujas,
ein Mensch kann darin sitzen und lesen.
Die Tamarinde, die all ihren Zimt zerstäubt,
die Silberpappel, die die Narbe eines Blitzes
in die flammenden Wolken streckt:
Auch diesen Tag erhellen mehr Lichter
als der Schmerz des Abschieds
bald in mir entzünden wird,
mehr Sensationen als die guten Gründe,
mit allem auf einmal zu brechen.
Neue Rätsel bilden sich, auch auf deutsch,
kein Berg fließt immer himmelan,
brodelnde Kronen aus Geröll und Felsen
schaukeln in der Hängematte der Ebene, -
sei nicht so schlicht zu sagen: um auszuruhen.

Sanftes Platzen der Blutbläschen in mir,
der Yogi rät, die Muskeln loszulassen,
während ich die Sonne grüße
mit meinen Übungen im Atemtakt,
die ich täglich machen sollte,
was aber täglich geschieht,
kann unmöglich nichts als gut sein.
Wenn wir erfahren, daß wir sterblich sind,
ist es zu spät, - eine kosmische Drehtür,
ein Scharnier zwischen dem All und dem Nichts,
und dir schwindelt erst, wenn es ausleiert.
Ich könnte gegen die Sonne losstürmen,
nur schreibt mir dieser Irrsinn keinen Vers.
Ich werde dem Engel die Ansichtskarte schicken,
weil die Kinder wissen, daß sie später einmal
Engel werden, erst Pilot, dann Engel,
und dann wissen sie es nicht mehr.
Einmal will ich sie wieder seufzen hören,
weil der Himmel endlos lange blau ist,
und alles Glück ist mit der Baseballkappe eingefangen.

 

 

 

Jürgen Theobaldy (Straatsburg, 7 maart 1944)

 

 

 

 

De Franse schrijver Georges Perec werd geboren op 7 maart 1936 in Parijs. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008. en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010. 

Uit: Het leven, een gebruiksaanwijzing (La vie, mode d'emploi, vertaald door Edu Borger)

 

“Wie heeft er, staande tegenover een Parijs woongebouw, nooit gedacht dat het onvergankelijk was? (...) In de ogen van een individu, een familie of zelfs een dynastie lijken een stad, een straat of een huis zo onveranderlijk en ongevoelig voor de tijd en de wisselvalligheden van het menselijk leven, dat men de broosheid van ons bestaan en de onkwetsbaarheid van steen met elkaar denkt te kunnen vergelijken en tegenover elkaar denkt te kunnen stellen. Maar met dezelfde koortsachtigheid als waarmee men (...) deze woongebouwen uit de aarde heeft laten verrijzen, zal men er voortaan hardnekkig naar streven ze met de grond gelijk te maken. (...) De onvermoeibare bulldozers zullen de resten komen opruimen: tonnen en tonnen puin en stof.”

(...)

 

“Hij zou zichzelf schilderen terwijl hij aan het schilderen was en om hem heen, op het grote, vierkante doek, zou alles al een plaats gevonden hebben: de liftkoker, de trappen, de overlopen, de deurmatten, de slaapkamers en de woonkamers, de keukens, de badkamers, het kamertje van de conciërge, de hal met de Amerikaanse romanschrijfster die de lijst met de huurders bestudeert, de winkel van mevrouw Marcia, de kelders, de verwarmingsketels en de liftmotor.”

 

 

 

Georges Perec (7 maart 1936 – 3 maart 1982)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Milo Dor werd als Milutin Doroslovac geboren op 7 maart 1923 in Boedapest. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008. en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.
 

Uit: Vienne, chemises bleues (Vertaald door Jean-Claude Capèle)

 

Toujours est-il que je préférai rester à l'extérieur du stade, comme il se doit pour un marginal. Le pré dans lequel je me suis allé m'asseoir derrière le stade, parce que je ne peux plus rester debout trop longtemps sur mes vieilles jambes malades, était manifestement réservé aux familles qui, comme s'il s'agissait d'un pique-nique à la campagne, s'y étaient installées avec armes et bagages sur de grandes couvertures, mangeaient leurs sandwiches au jambon ou au saucisson et buvaient de la bière ou du vin. Des vendeurs ambulants proposaient des saucisses de Francfort chaudes et assuraient l'approvisionnement en bière que la chaleur ambiante avait rendue tiède.

Maintenant que je les voyais réunis par milliers tout autour de moi, je fus frappé par le grand nombre d'hommes qui, à Vienne, portent des sandales en été - ils sont probablement plus nombreux que dans n'importe quelle autre ville. Jadis, je les voyais souvent sortir des immeubles, chaussés de leurs sandales, et se rendre à pas traînants au bistrot du coin pour aller acheter une bouteille de bière, mais je ne me doutais pas qu'il puissent être aussi nombreux. Manifestement, le "Mouvement" comptait un nombre particulièrement élevé de militants parmi ces porteurs de sandales. À présent, je les voyais couchés dans l'herbe, écartant les orteils pour les aérer un peu en les faisant bouger au rythme de la musique assourdissante déversée par les haut-parleurs.“

 

 

Milo Dor (7 maart 1923 – 5 december 2005)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Reinhard Kaiser werd geboren op 7 maart 1950 in Viersen. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008. en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.
 

Uit: Unerhörte Rettung

 

“Am 28. März 1942, einem Samstag, nimmt Edwin Geist nachmittags Abschied von Lyda und verläßt das Ghetto endgültig. Eine erste Unterkunft findet er bei den Holzmans. Margarete erinnert sich.
»Er kam mit einer Droschke. In Litauen verkehrte damals kein Kraftverkehr. Also brachte ihn eine Droschkenkutsche. Und kaum war er da, in der gleichen Nacht, kam auch schon die Polizei und wollte seine Papiere sehen. Die waren ja jetzt in Ordnung. Er durfte ja raus. Aber er hat sich furchtbar aufgeregt, wir natürlich auch – aber andererseits konnte er auch sofort wieder berlinische Witze machen. Das war eine ganz merkwürdige Art, die mir sehr Eindruck machte. Einerseits furchtbar Angst zu haben, fast hysterisch zu sein, und andererseits... – dahinter leuchtete immer wieder der Schalk auf, was ihm wahrscheinlich auch geholfen hat, diese Zeit zu überstehen. Denn er war sehr verhungert, sehr vernachlässigt, als er zu uns kam.«
Auch Helene Holzman beschreibt in ihren Aufzeichnungen die Heimsuchung durch zwei litauische Polizisten, nachts gegen drei Uhr.
»›Sie haben hier Juden versteckt. Wo sind sie? Wenn Sie sie nicht freiwillig herausgeben, werden wir sie selbst holen, aber dann wird es Ihnen schlecht ergehen.‹ Sie kamen in unser Zimmer, suchten im Schrank, hinter den Vorhängen, im Bett, unter dem Bett. Dann öffneten sie Koffer, Schubfächer, kleine Büchsen auf dem Schreibtisch. So gingen sie durch die anderen Zimmer, öffneten den Besenschrank, die Balkontür, störten unsere Mieter auf und gerieten zuletzt zu Edwin. ›Da ist er.‹

Es nützte nichts, daß Edwin seine polizeiliche Wohnerlaubnis vorzeigte. Er mußte sich anziehen und mit aufs Polizeirevier. Er war so aufgeregt, daß er sich kaum ankleiden konnte. Da er nichts zu rauchen hatte, bat er mich, die Polizisten um eine Zigarette zu bitten.“

 

 

 

Reinhard Kaiser (Viersen, 7 maart 1950)



Zie voor nog meer schrijvers van de 7e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Japanse schrijver Abe Kōbō werd geboren op 7 maart 1924 in Tokyo. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2008 en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.

 

Uit: The ruined map (Vertaald door E. Dale Saunders)

 

„On the left was a sharp rise with a high protective wall of stone blocks piled on top of each other. On the right was an almost perpendicular cliff, set off from the street by a minimally low guardrail and a ditch. I saw the drawn, pale face of the boy: he came sliding and tumbling down, as if he were holding the guardrail under his arm. My heart leapt thumping to my throat. I started to open the window with the thought of scolding the boy, but I flinched at the reproachful looks which the women cast at me. It would be easier to let him go on by, I supposed. It would be ridiculous if by agitating the women I found myself in the position of having to take responsibility for the boy's bruises. Nothing would jeopardize my situation more than their trumping up some story against me. I had to be without blemish for the present, at least around here.

I stepped on the accelerator. The car barely moved, and there was the smell of burning rubber. Suddenly the curve was there. The colors of the women, clustered around the boy who had missed death with neither loss of blood nor broken bones, flew to the side of my rear-view mirror, and clear sky appeared like the surface of a Braun tube after the picture has disappeared. The stretch of road was flat, and a small bus station lay in a wide space carved out of the hillside. There were benches with roofs to ward off the rain, a public telephone, and even a drinking fountain beside a brick enclosure that perhaps was a flower bed in summer.“

 

 

Abe Kōbō (7 maart 1924 – 22 januari 1993)

 

 

 

 

De Dominicaanse dichter en schrijver Manuel del Cabral werd geboren op 7 maart 1907 in Santiago de los Caballeros. Zie ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.

 

 

Tropical Stonecutting

Black men swing down their picks on the white stones.
Within their picks they hold the sun entwined,
And, as if pressed and wrung from them, wept drops
Of patent leather spill out of their spines.

Men with light voices rinsing their dark skin
Rinse it with pearls of stubborn sweat and stand
Cracking the savage cashbox of the wilds,
Cracking the land, but never touching Man.

Leaping from stones, as soon as each pick picks,
A fragment of sheared sun is sparked and blown
Out but resurges with returning picks
Like God himself exploding in the stone.

Enormous yet not great, the morning can
Enter a single drop of sweat and sink.
Struck sparks leap upward from the stones' own skulls
And are the only thoughts the stones can think.

Black men are singing as they swing their axes
As if their song could soften what they break.
But at these stones they delve, and delve forever,
Delving into the quarry of their ache.

Swinging against the innocent light stones,
These Haitians toil out in the noonday rum.
These blacks that bid the cracked stones bristle sparks
Are nights that chip away at chunks of sun.

Today in search of earthen ore, they hit
upon a greater gold: its lode is day,
the very day that took their human picks
and studded them with star-shards, as if they
stood on the summit, hacking God away.

 

 

 

Vertaald door A.Z. Foreman

 

 

 

 

Manuel del Cabral (7 maart 1907 – 14 mei 1999)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan Frederik Helmers werd geboren op 7 maart 1767 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.

 

 

De Dichter (Fragment)

 

De feestgalm ruist langs markt en straten
De citer klinkt bij ’t vreugdgeschal:|
De landman heeft zijn’ ploeg verlaten:
In sneeuwwit feestgewaad snelt elk naar Romes wal.
De stem de zaamgevloeide menigt’
Is tot door vreugd bedwelmd, ontroerd.
Door ’t trapp’lend hengstgespan, in ’t blank gareel geslagen,
Wordt op een zegekar, een jongling omgedragen,
En naar het Kapitool gevoerd.

 

  Ontscheurt gij aan het stof der graven,
ô Tijd! de halve goôn in ’t licht,
Die eens ’t heelal de wetten gaven?
Voert gij de Scipio’s terug voor ons gezigt?
Voor wien is ’t, dat hier duizend zielen
Als voor een hooger wezen knielen?
Wie is de godheid van deez’ dag?
Het hoofd des Raads drukt hem een’ krans van lauwerblaêren,
Terwijl elks lofzang klinkt, op zilverwitte haren,
En huldigt hem met diep ontzag.

 

Het is Perrarcha, de eer en luister

Van ’t schoon Itaalje, Phebus zoon:

Hij schopt de onwetendheid in ’t duister,

En voert de Dichtkunst weêr op d’elpenbeenen troon.

Juich , Menschdom, juich ! ge ontvangt weêr ’t leven.

Een Dichter heeft den nacht verdreven

Der domheid, die u eeuwen trof.

Een Dichter doet zijn stem ’t verbasterd menschdom hooren!

Deugd, wetenschappen, smaak en kunsten zijn herboren;

Zing, aarde! zing – des Dichters lof.

 

Jan Frederik Helmers (7 maart 1767 – 26 februari 1813)

Eerste Helmersstraat, Amsterdam, rond 1860

 

 

 

 

De Duitse schrijver Manfred Gregor (pseudoniem van Gregor Dorfmeister) werd geboren op 7 maart 1929 in Tailfingen.Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.
 

Uit: Die Brücke

 

„Karl Horber hatte sich gerade unter die Dusche im Waschraum gestellt und ließ das eiskalte Wasser über seine mageren Schultern rinnen. Er tat es vorsichtig, so daß der kalte Strahl weder voll auf seine Brust noch voll auf seinen Rücken traf. Entlang der Wand des Kasernenwaschraums und unter der

halboffenen Tür lümmelte der »Verein« herum und verfolgte mit spöttischem Interesse, wie sich Karl Horber den Schmutz herunterspülte, der bei der Übung im Granerfeld an ihm hängengeblieben

war. Der »Verein« hatte seine Freude mit Karl Horber. Man nannte ihn kurz »Zack«, seitdem Horber einen Tag lang als Schanzaufsicht eingeteilt gewesen war und jedes Kommando mit den Begleitworten »aber zackzack« versehen hatte. Horber gehörte selbst zum »Verein« und war wohlgelitten. Mit seinen abstehenden Ohren, dem sommersprossigen Gesicht und dem brandroten Schopf war der Sechzehnjährige an Spott gewöhnt. Auch jetzt, unter der Dusche, zeigte er sich hart im Nehmen, denn der »Verein« sparte nicht mit lehrreichen Hinweisen:

»Mach den Bauch nicht naß, Zack, sonst rostet der auch!«

»Leg die Ohren an, damit der Hals auch was abkriegt!«

»Schade, daß dich dein kleines Mädchen nicht sieht, die könnte sich nämlich nicht satt sehen!«

Jedesmal schallendes Gelächter im »Verein«, und prompt suchte der Nächste eine noch treffendere Bemerkung an den Mann zu bringen. Und Karl Horber lachte mit. Nicht weil das die beste Gegenwehr war, sondern weil Horber so voll Fröhlichkeit steckte, daß er über Witze und Blödeleien einfach

lachen mußte. Auch wenn es Witze über ihn selbst waren.

Horber lachte, und alles an seinem mageren Körper, die schlaksigen langen Beine, der Bauch, der krumme Rücken und die spitzen Schulterblätter, alles schien mitzulachen. Dann stand plötzlich Schaubeck im Türrahmen. Unteroffizier Schaubeck, genannt »das Vieh«.

 

 

 

Manfred Gregor (Tailfingen, 7 maart 1929)

Boekomslag

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Alessandro Francesco Tommaso Manzoni werd geboren op 7 maart 1785 in Milaan.Zie ook mijn blog van 7 maart 2007 en ook mijn blog van 7 maart 2009 en ook mijn blog van 7 maart 2010.
 

Uit: The Betrothed (Vertaling in de reeks Harvard Classics)

 

„That branch of the Lake of Como, which turns toward the south between two unbroken chains of mountains, presenting to the eye a succession of bays and gulfs, formed by their jutting and retiring ridges, suddenly contracts itself between a headland to the right and an extended sloping bank on the left, and assumes the flow and appearance of a river. The bridge by which the two shores are here united, appears to render the transformation more apparent, and marks the point at which the lake

ceases, and the Adda recommences, to resume, however, the name of _Lake_ where the again receding banks allow the water to expand itself anew into bays and gulfs. The bank, formed by the deposit of three large mountain streams, descends from the bases of two contiguous mountains,

the one called St. Martin, the other by a Lombard name, _Resegone_, from its long line of summits, which in truth give it the appearance of a saw; so that there is no one who would not at first sight, especially viewing it in front, from the ramparts of Milan that face the north, at once distinguish it in all that extensive range from other mountains of less name and more ordinary form. The bank, for a considerable distance, rises with a gentle and continual ascent, then breaks into hills and

hollows, rugged or level land, according to the formation of the mountain rocks, and the action of the floods. Its extreme border, intersected by the mountain torrents, is composed almost entirely of sand and pebbles; the other parts of fields and vineyards, scattered farms, country seats, and villages, with here and there a wood which extends up the mountain side. Lecco, the largest of these villages, and

which gives its name to the district, is situated at no great distance from the bridge, upon the margin of the lake; nay, often, at the rising of the waters, is partly embosomed within the lake itself; a large town

at the present day, and likely soon to become a city.“

 

 

Alessandro Manzoni (7 maart 1785 – 22 mei 1873)

Standbeeld in Milaan