De Vlaamse dichter en schrijver Jotie T'Hooft werd geboren in Oudenaarde op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

En wat dan?

 

Op een dag zal ik weg zijn en
wat dan? Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend.
Want wie als ik nooit heeft
gebouwen laat niets achter dan
verwachting en verwarring en
wat dan?

Wellicht in uw herinnering zal ik
stollen verstijven, niet lang meer
blijven maar verbleken tot verleden
en wat toen? Te doen?
'Het was waar' zult gij zeggen 'hij speelde
met woorden als geen ander maar wat
heeft dat te betekenen.' Zo bleek
zal ik zijn.

In u...

en wat dan...?

 

 

 

Toerisme

 

We zagen de spraakwatervallen van Speed,
hangende tuinen, verre sterrebeelden
die toch nabijer dan medereizigers waren.

In een bus vol naasten bezochten we
en werden we bezocht door nachtmerries,
visioenen van heiligen en engelen
zongen ons doof en we ontwaakten
in hotel Harmonie.

Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.

En toch, dacht ik, er moet meer zijn.

 

 

 

 

Jotie T'Hooft (9 mei 1956 – 6 oktober 1977)

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Talking To Little Birdies

 

Not a peep out of you now

After the bedlam early this morning.

Are you begging pardon of me

Hidden up there among the leaves,

Or are your brains momentarily overtaxed?

 

You savvy a few things I don't:

The overlooked sunflower seed worth a holler;

The traffic of cats in the yard;

Strangers leaving the widow's house,

Tieless and wearing crooked grins.

 

Or have you got wind of the world's news?

Some new horror I haven't heard about yet?

Which one of you was so bold as to warn me,

Our sweet setup is in danger?

 

Kids are playing soldiers down the road,

Pointing their rifles and playing dead.
Little birdies, are you sneaking wary looks

In the thick foliage as you hear me say this?

 

 

 

 

Clouds Gathering

 

It seemed the kind of life we wanted.

Wild strawberries and cream in the morning.

Sunlight in every room.

The two of us walking by the sea naked.

 

Some evenings, however, we found ourselves

Unsure of what comes next.

Like tragic actors in a theater on fire,

With birds circling over our heads,

The dark pines strangely still,

Each rock we stepped on bloodied by the sunset.

 

We were back on our terrace sipping wine.

Why always this hint of an unhappy ending?

Clouds of almost human appearance

Gathering on the horizon, but the rest lovely

With the air so mild and the sea untroubled.

 

The night suddenly upon us, a starless night.

You lighting a candle, carrying it naked

Into our bedroom and blowing it out quickly.

The dark pines and grasses strangely still.

 

 

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Pieter Boskma werd geboren in Leeuwarden op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Stof stof stof 

 

wat maakt het ons uit of ook het stof tot stof vergaat?
wij zijn de douche-generatie, ordelijke gel-gebruikers,
wij laten niets
aan het toeval over.

wij shockeren de pillenslikkers van de bestbeprijsde kwis.
wij houden van de doofpot der sterren en kometen.
wij zijn allergies voor knarsende sloten
want wij roesten niet.

wij spreken graag voor duistere halflege zalen.
wij dragen fier de ons geschonken bokalen van afgunst.
wij spiegelen ons niet aan elkaar.
wij zijn eenzaam.

wij ontvangen ons fortuin van de streamlined stropdas.
wij halen een mes las de hals die daarin zit.
wij zijn en blijven tegendraads.
ons universum rafelt.

en na de feestjes, als wij dertig zijn
en dronken van twee biertjes
in de beha-loze zomer
schrijden wij in onze eigenaardigheid naar huis:

hermetische cellen in het harnas van de angst
dat ook het stof tot stof vergaat
en ons als een watertaxi
op de Tafelberg
slechts met ademnood omgordt.

 

 

 

Van de grond

 

Nog altijd gelest door een lied van de grond
hingen de takken al laag in het najaar
Bedruppelde webben trokken het bos door
en vingen wat klein was en vleugeltjes had

De idyllische dood van detail en nuance
maakte weer plaats voor het egale witte
geschitter van sneeuw op een winterse
wolkloze windstille weide

Als het maar klonk en als het maar
waar was, en je het zag als je begreep
dat het geen vorm en geen naam had

Dan kwam het pas los en werd aarde
Dan lag er pas goud op het water
Dan brak pas glinster de klomp.

Pieter Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jan Drees werd geboren op 9 mei 1979 in Haan. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: Kassettendeck

 

"Technisch gesehen war die Audiokassette, die – 1963 erfunden – in den 1970er Jahren groß wurde und dann schon 1982 der CD begegnete, ein Übergangsmedium. Ein Fall fürs Technikmuseum. Mag sein, dass wir veteranenhaft schwärmen, Nächte mit unseren Platten verbracht zu haben, dass wir Stunde um Stunde vor den Altären aus Verstärkern, Equalizern und Tapedecks knieten, weil das Vinyl ja in Echtzeit auf die Tapes überspielt werden wollte. Mag sein, dass wir die Cover preisen, die wir für unsere Mixtapes gebastelt haben, Unikate aus Lack, Fotos, Zeitungsausschnitten, Letraset. Vielleicht erzählen die Coolen, dass die Aufnahmen per Hand ausgesteuert werden mussten, wenn es echt klingen sollte. Oder die Technikfreaks, dass sie die Tapedeck-Prospekte von Sony mit demselben ungläubigen Staunen durchgesehen haben wie Pornohefte. Dass das Nakamichi Dragon mit automatischer Azimuthjustage bei einem Neupreis von rund 4500 Mark das vielleicht beste Tapedeck aller Zeiten war. Oder dass es gute Gründe gab, die Auto-Reverse-Technik abzulehnen (außer beim Sex), dass man sich nur zu besonderen Anlässen eine Chromkassette geleistet hat und dass die 120er Tapes zu vergessen waren.

Und dann natürlich die Mixtapes für die Mädchen. Mein Gott, wie lange hat man über den ersten Song auf dem Tape nachgedacht? Doch bloß nicht gleich mit der Tür ins Haus fallen. Und wichtig war ja auch der letzte Song. Der wurde oft unterschätzt. Der letzte Song blieb doch in Erinnerung. Wie der letzte Satz in einem Liebesbrief, so wichtig war der."

 

 

 

Jan Drees (Haan, 9 mei 1979)

 

 

 

 

De Russische schrijver, dichter en zanger Bulat Shalvovich Okudzhava werd geboren in Moskou op 9 mei 1924. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Unyielding, raged and free

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers tend to be

replaced by Januaries.

 

We've anything at all:

smiles, joys and everything,

one common moon for all,

one summer and one spring.

 

We'd live and go to grass

then, come what may, we will

for all the wrongs of ours

stand trial by ordeal.

 

We do not care, since

we know: when life is gone

for all of our sins

the reckoning is one.

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers have to be

replaced by Januaries.

 

 

 

I'll take a bag, a helmet and a ration

 

I'll take a bag, a helmet and a ration,

a jacket of protective coloration,

I'll tramp about the streets, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

I will forget my daily cares and pledges,

I do not have to think of jobs and wages.

I'm playing with my gun, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

If something should go wrong, I do not care.

It's, so to say, my Motherland's affair.

It's great to be a simple barracks lodger,

an innocent and inoffensive soldier.

 

 

 

Vertaald door Alec Vagapov

 

 

 

 

Bulat Okudzhava (9 mei 1924 – 12 juni 1997)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en diplomaat Leopold Andrian werd op 9 mei 1875 in Berlijn geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010..

 

Uit: Der Garten der Erkenntnis

 

„Er bekannte gefehlt zu haben, indem er das Wunder des Lebens in etwas anderem als wie im ganzen Leben selbst gesucht hatte [...]. Darum auch, weil jedem sein Leben das einzige Wunder war, konnte keiner dem anderen eine Offenbarung darüber geben, noch von einem anderen eine Offenbarung darüber erlangen. [...] In ihnen [den Menschen] lag das Geheimnis, oder es lag vielmehr darin, daß alle Menschen, unerkannt und andere nicht erkennend, fremd durch die Rüstung ihrer täglich sterbenden Schönheit, vom Leben in den Tod gehn.

(...)

 

Jetzt bekamen seine Erinnerungen einen gesteigerten Wert für ihn; sie waren früher rührend gewesen, jetzt wurden sie ihm erhaben und kostbar; sie waren ja sein einziges Erbteil, sie waren sein Leben, und dieses Leben war die Quelle der Schönheit; denn die Menschen, deren Erinnerung ihn bewegte, bewegten ihn nur, weil er an ihnen gelebt hatte, und es bewegten ihn ebenso die Häuser, auf die sein Fenster ging, oder die Straßen, durch die er geschritten war.“

 

 

Leopold Andrian (9 mei 1875 – 19 november 1951)

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver en acteur Alan Bennett werd geboren op 9 mei 1934 in Armley in Leeds, Yorkshire. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Clothes They Stood Up In

 

"Perhaps they wrapped the stereo in the carpet," said Mrs. Ransome.
Mr. Ransome shuddered and said her fur coat was more likely, whereupon Mrs. Ransome started crying again.
It had not been much of a Così. Mrs. Ransome could not follow the plot and Mr. Ransome, who never tried, found the performance did not compare with the four recordings he possessed of the work. The acting he invariably found distracting. "None of them knows what to do with their arms," he said to his wife in the interval. Mrs. Ransome thought it probably went further than their arms but did not say so. She was wondering if the casserole she had left in the oven would get too dry at Gas Mark 4. Perhaps 3 would have been better. Dry it may well have been but there was no need to have worried. The thieves took the oven and the casserole with it.
The Ransomes lived in an Edwardian block of flats the color of ox blood not far from Regent's Park. It was handy for the City, though Mrs. Ransome would have preferred something farther out, seeing herself with a trug in a garden, vaguely. But she was not gifted in that direction. An African violet that her cleaning lady had given her at Christmas had finally given up the ghost that very morning and she had been forced to hide it in the wardrobe out of Mrs. Clegg's way. More wasted effort. The wardrobe had gone too.
They had no neighbors to speak of, or seldom to. Occasionally they ran into people in the lift and both parties would smile cautiously. Once they had asked some newcomers on their floor around to sherry, but he had turned out to be what he called "a big band freak" and she had been a dental receptionist with a timeshare in Portugal, so one way and another it had been an awkward evening and they had never repeated the experience. These days the turnover of tenants seemed increasingly rapid and the lift more and more wayward. People were always moving in and out again, some of them Arabs.”

 

 

 

Alan Bennett (Armley, 9 mei 1934)

 

 

 

De Roemeense dichter, schrijver en filosoof Lucian Blaga werd geboren op 9 mei 1895 in Lancrăm, bij Alba Iulia. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

We And The Earth

 

So many Stars fall tonight.

The evil of the night holds the Earth between his hands

and blows balls of flames upon the Earth,

forcefully, burning it.

Tonight, when so many

stars fall, your young witch

body burns in my arms

as if it was between ardent flames.

 

In madness,

I extend my arms like a flare,

to melt the snow from your naked shoulders

and to drink, consume with hunger,

your strength, blood, pride, your spring, everything.

 

At the dawn, as the day illuminates the night,

when the ashes of the night are gone, taken

by the wind to the west;

at the dawn, we also wish to be

just ashes, ourselves- the Earth.

 

 

Vertaald door Mari Goes

 

 

 

Lucian Blaga (9 mei 1895 – 6 mei 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Mona Van Duyn werd geboren op 9 mei 1921 in Waterloo, Iowa. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.
 

 

Letters from a Father

 

II

We enjoyed your visit, it was nice of you to bring

the feeder but a terrible waste of your money

for that big bag of feed since we won't be living

more than a few weeks long.  We can see

them good from where we sit, big ones and little ones

but you know when I farmed I used to like to hunt

and we had many a good meal from pigeons

and quail and pheasant but these birds won't

be good for nothing and are dirty to have so near

the house.  Mother likes the redbirds though.

My bad knee is so sore and I can't hardly hear

and Mother says she is hoarse from yelling but I know

it's too late for a hearing aid.  I belch up all the time

and have a sour mouth and of course with my heart

it's no use to go to a doctor.  Mother is the same.

Has a scab she thinks is going to turn to a wart.

 

III

The birds are eating and fighting, Ha! Ha!  All shapes

and colors and sizes coming out of our woods

but we don't know what they are.  Your Mother hopes

you can send us a kind of book that tells about birds.

There is one the folks called snowbirds, they eat on the ground,

we had the girl sprinkle extra there, but say,

they eat something awful.  I sent the girl to town

to buy some more feed, she had to go anyway.

 

 

 

 

Mona Van Duyn (9 mei 1921 - 2 december 2004)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Gamal al-Ghitani werd geboren op 9 mei 1945 in Guhaina, maar groeide op in Caïro. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: L'ultime port. L’ultime scintillement

 

“Voici qu'est échu le temps des chroniques et des calamités. Voici que ma tête a blanchi et que mon cœur a pris la couleur des tréfonds. Ô nostalgie de la belle cité, de ses jours heureux, de son fleuve scintillant. De ses retraites inviolées dont les propagateurs de mensonges vont jusqu'à nier l'existence. Ô nostalgie des soirs de veille, des ombrages, de l'écho des rires au coin des rues automnales. Nostalgie des nuits, de la torpeur du méridien, des instants de profusion. De ces journées radieuses – soleil naissant, au zénith ou déclinant. De sa salive au goût de musc. Nostalgie du premier instant, quand y reviennent les voyageurs. De l'embrasement du crépuscule. Des mystères d'un passé révolu. Du vague dans les yeux des femmes. Ô nostalgie nostalgie...

2La cité s'est évanouie comme s'évanouit toute beauté, ô ma douleur... Ou bien n'était-ce qu'un pur fantôme, un rêve qui se dissipe comme s'évapore la rosée ? Un immense caravansérail ouvert au tout-venant, qu'on quitte comme on y est entré, avant que n'advienne le jour de la promesse. Informe-moi. Explique-moi. Ouvre-moi les yeux. Guide-moi. Regard immuable, œil que rien n'abuse. Est-il vrai qu'elle est tombée sous l'emprise de gens qui ne l'aiment pas, de gens qui la détestent ? Est-il vrai qu'ils l'ont effacée d'un trait de plume dans des registres secrets, qu'ils l'ont vendue à vil prix pour le compte de banques lointaines et sourdes ? Est-il vrai que ne subsistent plus que d'amères chroniques ? Que la mer a tout recouvert, anéantissant tout ce qui pousse et croît ? Tout ce qui pousse et croît ; l'instant où naissent les bourgeons et s'ouvrent les fleurs. Au secours. Au secours. Au secours...“

 

 

 

Gamal al-Ghitani (Guhaina, 9 mei 1945)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Richard Adams werd geboren in Newbury op 9 mei 1920. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 Uit  Watership Down

 

"Five in the litter, you know: he was the last -- and the smallest. You'd wonder nothing had got him by now. I always say a man couldn't see him and a fox wouldn't want him. Still, I admit he seems to be able to keep out of harm's way."

The small rabbit came closer to his companion, lolloping on long hind legs.

"Let's go a bit further, Hazel," he said. "You know, there's something queer about the warren this evening, although I can't tell exactly what it is. Shall we go down to the brook?"

"All right," answered Hazel, "and you can find me a cowslip. If you can't find one, no one can."

He led the way down the slope, his shadow stretching behind him on the grass. They reached the brook and began nibbling and searching close beside the wheel ruts of the track.

It was not long before Fiver found what they were looking for. Cowslips are a delicacy among rabbits, and as a rule there are very few left by late May in the neighborhood of even a small warren. This one had not bloomed and its flat spread of leaves was almost hidden under the long grass. They were just sitting on it when two larger rabbits came running across from the other side of the nearby cattle wade.

"Cowslip?" said one. "All right -- just leave it to us. Come on, hurry up," he added, as Fiver hesitated. "You heard me, didn't you?"

"Fiver found it, Toadflax," said Hazel.

"And we'll eat it," replied Toadflax. "Cowslips are for Owsla -- don't you know that? If you don't, we can easily teach you."

Fiver had already turned away. Hazel caught him up by the culvert.“

 

 

 

Richard Adams (Newbury, 9 mei 1920)

 

 

 

 

De Schotse schrijver James Barrie werd op 9 mei 1860 in Kirriemuir nabij Dundee geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Adventures of Peter Pan

 

„Wendy was now almost overhead, and they could hear her plaintive cry. But more distinct came the shrill voice of Tinker Bell. The jealous fairy had now cast off all disguise of friendship, and was darting at her victim from every direction, pinching savagely each time she touched.

"Hullo, Tink," cried the wondering boys.

Tink's reply rang out: "Peter wants you to shoot the Wendy."

It was not in their nature to question when Peter ordered.

"let us do what Peter wishes!" cried the simple boys. "Quick, bows and arrows!"

All but Tootles popped down their trees. He had a bow and arrow with him, and Tink noted it, and rubbed her little hands.

"Quick, Tootles, quick," she screamed. "Peter will be so pleased."

Tootles excitedly fitted the arrow to his bow. "Out of the way, Tink," he shoulted, and then he fired, and Wendy fluttered to the ground with an arrow in her breast.“

 

 

James Barrie (9 mei 1860 – 19 juni 1937)

 

 

 

De Italiaanse schrijver Pitigrilli (pseudoniem voor Dino Serge) werd geboren te Turijn op 9 mei 1893. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009.

 

Uit: Kokain (Vertaald door Maria Gagliardi)

 

„Ich trinke, um die Falten der Seele zu glätten, aber die Falten der Seele bringt man nicht weg; man kann sie wohl für einen Augenblick glätten: sie verschwinden für eine Stunde, kommen dann aber wieder zum Vorschein und graben sich um so tiefer ein.

(...)

 

'Das Mönchlein erklärte ihm, dass man Christus lieben müsse, weil er sich für die Menschheit geopfert habe. Und Tito erwiderte ihm, dass dann die Maulwürfe und Kaninchen, die in den physiologischen Laboratorien geopfert würden, um neue Heilmittel zum Wohle der Menschheit auszuprobieren, ebensogut Jesus Christus seien.'

 

 

 

Pitigrilli (9 mei 1893 – 8 mei 1975)