Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 26 februari 2012

Michel Houellebecq, Victor Hugo, Adama van Scheltema, George Barker, Hermann Lenz

De Franse schrijver Michel Houellebecq werd geboren in Réunion op 26 februari 1958 (1956). Zie ook alle tags voor Michel Houellebecq op dit blog.

 

Uit: The Elementary Particles (Vertaald door Frank Wynne)

 

“The man who met them at the bus station at Carpentras seemed weak and ill. The son of an Italian anarchist who immigrated to America in the 1920s, Francesco di Meola's life was a success story--at least in the financial sense. Like Serge Clément, the young Italian realized that the society emerging at the end of the Second World War would be radically different, and that many pursuits once considered marginal or elitist would become economically important. While Bruno's father was investing in plastic surgery, di Meola was becoming involved in the music business. He did not make as much money as many in the industry, but he made his fair share. At forty, like many people in California, he sensed a new movement, something deeper than simply a passing fad, calling for the sweeping away of Western civilization in its entirety. It was this insight which brought luminaries like Alan Watts, Paul Tillich, Carlos Castaneda, Abraham Maslow and Carl Rogers to his villa at Big Sur. A little later, he had the privilege of meeting Aldous Huxley, the spiritual father of the movement. By then old and almost blind, Huxley paid him scant attention, but the meeting was to leave a profound impression on di Meola.
He himself was unclear as to the reason why he left California in 1970 and bought a property in Haute-Provence. Later, close to the end, he came to think that he had wanted, for some obscure reason, to die in Europe, though at the time, he was aware only of the most superficial reasons. The events of May '68 had impressed him, and as the hippie movement began to ebb in California, he turned his attention to the youth of Europe. Jane encouraged him in this.“

 

  

 1102259-26a088430a45a8d4488ac50e0b0ff29a.jpg

Michel Houellebecq (Réunion, 26 februari 1958)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802. Zie ook alle tags voor Victor Hugo op dit blog.

 

Uit: Quatre-vingt-treize

 

“Dans les derniers jours de mai 1793, un des bataillons parisiens amenés en Bretagne par Santerre fouillait le redoutable bois de la Saudraie en Astillé. On n'était pas plus de trois cents, car le bataillon était décimé par cette rude guerre. C'était l'époque où, après l'Argonne, Jemmapes et Valmy, du premier bataillon de Paris, qui était de six cents volontaires, il restait vingt-sept hommes, du deuxième trente-trois, et du troisième cinquante-sept. Temps des luttes épiques.
Les bataillons envoyés de Paris en Vendée comptaient neuf cent douze hommes. Chaque bataillon avait trois pièces de canon. Ils avaient été rapidement mis sur pied. Le 25 avril, Gohier étant ministre de la justice et Bouchotte étant ministre de la guerre, la section du Bon-Conseil avait proposé d'envoyer des bataillons de volontaires en Vendée ; le membre de la commune Lubin avait fait le rapport ; le Ier mai, Santerre était prêt à faire partir douze mille soldats, trente pièces de campagne et un bataillon de canonniers.
Ces bataillons, faits si vite, furent si bien faits, qu'ils servent aujourd'hui de modèles ; c'est d'après leur mode de composition qu'on forme les compagnies de ligne ; ils ont changé l'ancienne proportion entre le nombre des soldats et le nombre des sous-officiers.

Le 28 avril, la commune de Paris avait donné aux volontaires de Santerre cette consigne : _Point de grâce, point de quartier_. A la fin de mai, sur les douze mille partis de Paris, huit mille étaient morts.
Le bataillon engagé dans le bois de la Saudraie se tenait sur ses gardes. On se ne hâtait point. On regardait à la fois à droite et à gauche, devant soi et derrière soi ; Kléber a dit : _Le soldat a un oeil dans le dos_. Il y avait longtemps qu'on marchait. Quelle heure pouvait-il être ? à quel moment du jour en était-on ? Il eût été difficile de le dire, car il y a toujours une sorte de soir dans de si sauvages halliers, et il ne fait jamais clair dans ce bois-là.“

 

 

 1102259-985edca04c3a681fdf31bfefa0df4408.jpg

Victor Hugo (26 februari 1802 –  22 mei 1885)

Beeld van Auguste Rodin, 1889, park Rodin museum, Parijs

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Carel Steven Adama van Scheltema werd geboren in Amsterdam op 26 februari 1877. Zie ook alle tags voor Adama van Scheltema op dit blog.

 

 

Verloren dromer

 

Ik dwaalde eens de wereld binnen -
De wereld zag mij nijdig aan,
Ik wilde ‘t leven goed beginnen -
Maar ‘t was zo moeilijk te verstaan!

Ik leerde leven, - ‘k ben zo goedig
Naar alle mensen toe gegaan:
Ik was zo bang - ik deed zo moedig -
Zij hebben mij niet goed verstaan!

Ik droomde weg - ik raakte eenzaam
Uit hun rumoerigheid vandaan, -
De stilte werd mij zo gemeenzaam -
Ik heb de stilte goed verstaan!

Ik keerde weer naar oude vrinden -
Zij zagen mij genegen aan, -
Ik kon niet goed mijn woorden vinden -
Zij hebben mij niet goed verstaan!

Ik ben op ‘t laatst alleen te midden
Van al dat leven blijven staan, -
‘k Heb in mijn eentje leren bidden -
'Ons-Lieve-Heer' heeft niet verstaan!

 

 

 

 

Hitte

 

Hoog staat het stralend witte zonjuweel
En slaat zijn hete licht op 't land te gruis,
De zilvren vlammen laaien uit 't hemelhuis,
De barnende aarde blakert grijs en geel.

Elk buigt zijn rug onder het zware kruis
Van vlammen, een last van vuur, - het lijkt of heel
De wereld brandend draait, - de zon ziet scheel
En kookt het gulzig zweet op 't heet fornuis.

Kon ik die zon aan bei mijn borsten drukken
En drinken van haar licht, dat ik in dagen
Van duisternis de mensen zou verrukken!

Wie dorst zijn ziel in 't barre zonlicht dragen,
Om uit zijn hart voor andren de oogst te plukken, -
Wie dorst om zweet - wie dorst om waarheid vragen?

 

 

1102259-624aa5ee58c777a4654328ae0719c016.jpg
Adama van Scheltema (26 februari 1877 - 6 mei 1924)

 

 

  

 

De Engelse dichter George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook alle tags voor George Barker op dit blog.

 

 

To Any Member Of My Generation

 

What is it you remember? - the summer mornings

Down by the river at Richmond with a girl,

And as you kissed, clumsy in bathing costumes,

History guffawed in a rosebush. What a warning -

If only we had known, if only we had known!

And when you looked in mirrors was this meaning

Plain as the pain in the centre of a pearl?
Horrible tomorrow in Teutonic postures

Making absurd the past we cannot disown?

 

Whenever we kissed we cocked the future's rifles

And from our wild-oat words, like dragon's teeth,

Death underfoot now arises; when we were gay

Dancing together in what we hoped was life,

Who was it in our arms but the whores of death

Whom we have found in our beds today, today?

 

 

 1102259-2d2a887bc22ec4cc4976d141fbd2da35.jpg

George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)



 

 

De Duitse schrijver Hermann Lenz werd op 26 februari 1913 in Stuttgart geboren. Zie ook alle tags voor Hermann Lenz op dit blog.

 

Uit: Peter Handke, Hermann Lenz - Berichterstatter des Tages

 

„[München], 26. Mai 1978
Lieber Peter,
wir sitzen wieder in unserem Alten-Heim und denken an die Tage bei Dir zurück. Die haben uns jung gemacht, zumindest hinter der Stirn.
Ich schreibe Dir also gewissermassen mit erfrischten Ganglienzellen, obwohl ich den Mund nicht so voll nehmen sollte, weil Dir mein Brief abgewelkt vorkommen kann.
Jedenfalls ist bei Dir so viel los, wie ich mir früher gewünscht hätte, dass bei mir los sein sollte. Aber ich hab's nicht geschafft und hätte auch kein so angespanntes Leben durchgestanden, wie Du es führst. Trotzdem freut's mich, dass ich beim Fussballspiel im Garten von Dir ermuntert worden bin.
'Aminowitsch' hätte ich gern ein Comic-Strip-Buch geschenkt, aber Dir ist's ja nicht recht, wenn Amina derlei liest. Obwohl sie deshalb so schöne Sachen zeichnet wie den Trickfilm mit der Schlange und die Geschichte unserer Abreise. Und alles aus der hohlen Hand wie das Ziffernblatt der Uhr, das jedesmal so rund wird, als hätte sie einen Zirkel benutzt.
Übrigens will ich Dein Barfuss- oder Strumpfsockig-Gehen, wie man in Bayern sagt, nachmachen, traue mich aber nicht so recht, weil ich auszurutschen fürchte ... Und Frau Greinert ruft aus: 'Herrr Handke, Sie haben so zierliche Füsse!' (...)“

 

 

 1102259-45cfbde9ab3226ed64a21a3d1b3874e9.jpg

Hermann Lenz (26 februari 1913 – 12 mei 1998)

Met Peter Handke (rechts), fragment boekomslag

 

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook
mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 19:07 Reageer op dit bericht

Jean Teulé, Vercors, Pierre Mac Orlan, Antonín Sova, Johann Lauremberg

De Franse schrijver, scenarioschrijver en acteur Jean Teulé werd geboren op 26 februari 1953 in Saint-Lô, Manche. Zie ook alle tags voor Jean Teulé op dit blog.

Uit: Charly 9


„
Un mort ?

Un gentil garçon semblant à peine sorti de l'adolescence - il vient d'avoir vingt-deux ans - écarquille ses grands yeux :

- Quoi ? Vouloir que j'ordonne, pour cette nuit, l'assassinat d'un convalescent surpris en plein sommeil ? Mais vous n'y pensez pas, ma mère ! Et puis quel homme, l'amiral de Coligny que j'appelle "mon père". Jamais je ne scellerai cet édit !

Tout loyal, franc, ouvert du coeur et de la bouche, le garçon, à haute fraise blanche entourant sa gorge jusqu'au menton, s'étonne :

- Comment pouvez-vous venir me réclamer la mort de mon principal conseiller qui déjà hier matin, sortant du Louvre, fut arquebusé dans la rue par un tueur caché derrière du linge séchant à une fenêtre ?.. Il n'est que blessé. Ambroise Paré dit qu'il s'en tirera et je m'en réjouis.

- Pas nous, répond une voix de matrone au fort accent italien. D'autant que c'est ton jeune frère et moi qui avions commandité l'attentat.

- Quoi ? !

Le garçon, d'un naturel aimable et ayant de bonnes dispositions, n'en revient pas. Sous un bouquet de duvet de cygne à sa toque, il tourne lentement la tête vers les six personnages assis côte à côte devant lui. L'un d'eux, vieux gentilhomme vêtu d'une jupe de damas cramoisi, regrette :

- Sire, le seigneur de Maurevert, tueur professionnel mais mal habitué aux armes à feu, voulait faire ça à l'arbalète. Pour plus de sûreté, nous lui avons imposé l'arquebuse. Mal nous en a pris. Au moment du tir, Coligny s'est penché pour réajuster sa mule. Maurevert a manqué sa cible. “




1102239-fb7310720f6a54f7bc40929e8e93df2d.jpg
Jean Teulé (Saint-Lô, Manche, 26 februari 1953)





De Franse schrijver en karikaturist Jean Bruller alias
Vercors werd geboren op 26 februari 1902 in Parijs.
Zie ook alle tags voor Vercors op dit blog.


Uit:
21 recettes pratiques de mort violente


Du suicide par défaut d’alimentation


Suicide assez lent, et quelquefois pénible. La méthode consistant à refuser toute nourriture jusqu'à ce

que la mort survienne, on peut durer très longtemps, comme l'a prouvé la performance du lord maire de Cork. Il est évident que ce suicide est pourtant le plus opportun pour les personnes qui ont décidé de se tuer pour échapper au dénuement C'est aussi un suicide à la fois convenable, agréable, avantageux et facile pour qui se donne la mort afin d'échapper aux maux d'estomac.



1102239-9a8a18af5d70f3fbbeb273881e125cc4.jpg



Parmi celles-ci se trouvent des personnes qui aiment trop les plaisirs de la table pour s'en priver pendant si longtemps. Elles pourront employer une variante plus favorable à leur satisfaction, et qui consiste à absorber en un seul repas tout ce qu'elles eussent refusé en quarante jours dans la méthode primitive. Le résultat final est comparable, mais beaucoup plus bref.


1102239-1d804163ee59ff48ecced42fc06304d4.jpg
Vercors (26 februari 1902 – 10 juni 1991)





De Franse schrijver en songwriter
Pierre Mac Orlan werd geboren op 26 februari 1882 in Peronne als Pierre Dumarchey.
Zie ook alle tags voor Pierre Mac Orlan op dit blog.


Uit:
Les clients du Bon Chien Jaune


„Je souquais de toute la vigueur de mes bras et je n’avançais guère à mon gré. Chaque lame en m’enlevant me laissait voir la forme du Hollandais-Volant que la nuit rendait encore plus tragique.

Un de mes avirons se cassa brusquement et sous la violence du choc je m’affalai dans le canot, étourdi et comme privé de sentiments. Un paquet de mer me ranima aussitôt en m’inondant de la tête aux pieds. Je n’eus même pas le temps de me rendre compte de l’étendue du désastre que je venais de subir. Mon canot, entraîné dans un tourbillon violent, se rapprochait de la côte avec une vitesse vertigineuse qui allait toujours en s’accroissant. Je compris que ma dernière heure était venue. Je m’étendis, en fermant les yeux, au fond de la barque.[…]

J’entendais déjà, par avance, l’horrible et bref craquement de ma barque fracassée, quand soudain je me sentis immobilisé au milieu d’un silence surprenant. J’osai me lever et je constatai avec joie que ma barque venait de s’échouer mollement sur un banc de sable fin entre deux roches. Le canot avait eu juste assez de place pour passer. Un tel miracle me laissa sans force. Mais je n’étais pas, cependant, au bout de mes peines.

En me glissant à travers les goémons visqueux3 jusqu’à le terre couverte d’herbes, je vis avec angoisse le navire dont tant d’efforts ne m’avaient guère éloigné. […] Il me fallait uniquement compter sur la bonne grâce et la complicité des habitants de l’île pour échapper à la fureur de Mathieu Miles4 qui n’allait pas tarder à s’apercevoir de ma fuite.

Plus mort que vif et grelottant de froid, je m’acheminai en me courbant vers l’intérieur de l’île. Une dune recouverte d’ajoncs vint me cacher la mer et le vaisseau maudit qu’elle portait. Alors je hâtai le pas vers un maigre bouquet d’arbres qui dissimulait une petite maison basse construite en terre. […]

Un homme sortit bientôt de cette triste demeure et marcha vers moi.“



1102239-3784763ce1c211092c61d7507869cf22.jpg

Pierre Mac Orlan (26 februari 1882 – 27 juni 1970)




De Tsjechische schrijver en dichter Antonín Sova werd geboren op 26 februari 1864 in Pacov (Dt. Patzau). Zie ook alle tags voor Antonín Sova op dit blog.



Les étangs de Bohême


Les étangs de Bohême ont l'air d'argent fondu
Légèrement strié par l'ombre des nuages ;
Avec leur flot moiré par les prés épandu,
Ils sont comme les yeux des calmes paysages.


La bécasse s'y plaint dans les roseaux du bord
Et le canard sauvage au plumage de soie,
Dont s'irise parfois le vert en reflets d'or,
S'envole dans l'ardeur du soleil qui poudroie.


À l'odeur des foins verts étendus dans les prés
Se mêle la fraîcheur d'un doux parfum d'acore :
L'air passe, souffle, chaud d'avoir touché les flots moirés,
Et là-dessus le vol d'un morne ennui s'essore




Maturation

Et j’écoute

Et je regarde dans la clarté –

Dans les cieux où s’agglomèrent des millions d’étoiles,

Et je sonde les gouffres où le temps a passé.


Dans cette paix git la rédemption.

Dans la maturité, dans la pleine et ultime maturité ;

Laisse-là succéder, ô nuit, au jour présent.


1102251-d2c96f16990f7e9feb3b5da4048f7de6.jpg
Antonín Sova (26 februari 1864 – 16 augustus 1928)

Standbeeld bij het kasteel in Pacov





D
e Duitse dichter en schrijver Johann Lauremberg werd geboren op 26 februari 1590 in Rostock. Zie ook alle tags voor Johann Lauremberg op dit blog.



Dat Erste Schertz-Gedichte
(Fragment)


Vom itzigen Wandel und Maneeren der Minschen

Ick wünsch ock nicht tho syn ein alvern dummes Deert,
Ein Büffel, Esel, Koh, Swynegel edder Peerdt.
Doch wenn idt müste syn, dat ick manck den Veervöten
Ein unvernüfftig Beest schold endlick werden möten,
So meen ick dat myn wünsch nicht konde beter syn,
Als dat ick werden möcht ein hübsch Schoet-Hündelyn.
Weer ick soen eddel Deert, mit saden und gebraden
Würd ick den fetten Bueck und dicke Pantze laden,
Darmit ein armer Minsch in groter Hungers Noth,
Dem men nicht geven wil ein stücke dröge Brodt,
Syn levend redden kond: Faert woll in
Gottes willen,
Dar moet ein hungrig
Kind de leddgen Darm mit füllen.
Ick würde krigen gnoch, in aller överfloth,
Vp einen weken Pöl, ja in der Junfern Schoet,
Wen sick ein armer Minsch up fulen Stroh moet strecken,
Ick dapper snorken kond: Se würde mi tho decken,
Vnd twischen ere Been, up eren weken Bueck
Mi günnen sachte Row, als nu is de gebrueck.
Vnd wen idt den einmahl so quem, dat mi mit hupen
De Rehbraed und de Supp würd underm Swantz uth krupen,
Dat hed gantz kein gebreck: de Röck is bald verthert
Wen uth der Balsembüs de Näse werd gesmehrt.




1102239-4ddd1c8d42af7577ad801b58e3d98a5e.jpg
Johann Lauremberg (26 februari 1590 – 28 februari 1658)

Rostock, Steintor (Geen portret beschikbaar)



Zie voor meer schrijvers ook mijn blog van 26 februari 2011 deel 1 en eveneens deel 2.
Geschreven door Romenu om 19:01 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten