Berichten van 15 augustus 2015

De Nederlandse dichter Guillaume van der Graft (eig. Willem Barnard) werd op 15 augustus 1920 geboren in Rotterdam. Zie ook alle tags voor Guillaume van der Graft op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Vragenderwijs

Ik vroeg het aan de vogels
de vogels waren niet thuis

ik vroeg het aan de bomen
hooghartige bomen

ik vroeg aan het water
waarom zeggen ze niets
het water gaf geen antwoord

als zelfs het water geen antwoord geeft
hoewel het zoveel tongen heeft
wat is er dan

wat is er dan
er is alleen een visserman

die draagt het water
onder zijn voeten
die draagt een boom
op zijn rug
die draagt op zijn hoofd een vogel.

 

 

God alleen weet

God alleen weet hoe bang
ik ben. God weet hoe erg
verbroken samenhang
schrijnt, wat het vergt

om uit het stille bin-
nenste van de tijd
geboren tot de winst
van de verlorenheid

mens te zijn in een huid,
leven omdat het moet,
omdat het vonnis luidt:
bestaan, alleen, voorgoed.

De hemel is gescheurd,
ik leef ten einde raad.
Geboren is gebeurd,
voorgoed is veel te laat.

 

 
Guillaume van der Graft (15 augustus 1920 – 21 november 2010)

 

 

De Amerikaanse dichteres Mary Jo Salter werd geboren op 15 augustus 1954 in Grand Rapids, Michigan. Zie ook alle tags voor Mary Jo Salter op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

The Buttonhook

President Roosevelt, touring Ellis Island
in 1906, watched the people from steerage
line up for their six-second physical.

Might not, he wondered aloud, the ungloved handling
of aliens who were ill infect the healthy?
Yet for years more it was done. I imagine

my grandmother, a girl in that Great Hall's
polyglot, reverberating vault
more terrible than church, dazed by the stars

and stripes in the vast banner up in front
where the blessed ones had passed through. Then she did too,
to a room like a little chapel, where her mother

might take Communion. A man in a blue cap
and a blue uniform—a doctor? a policeman?
(Papa would have known, but he had sailed

all alone before them and was waiting
now in New York; yet wasn't this New York?)—
a man in a blue cap reached for her mother.

Without a word (didn't he speak Italian?)
he stuck one finger into her mother's eye,
then turned its lid up with a buttonhook,

the long, curved thing for doing up your boots
when buttons were too many or too small.
You couldn't be American if you were blind

or going to be blind. That much she understood.
She'd go to school, she'd learn to read and write
and teach her parents. The eye man reached to touch

her own face next; she figured she was ready.
She felt big, like that woman in the sea
holding up not a buttonhook but a torch.

 

 
Mary Jo Salter (Grand Rapids, 15 augustus 1954)

 

 

De Duitse schrijfster Leonie Ossowski werd als Jolanthe von Brandenstein geboren op 15 augustus 1925 in Röhrsdorf. Zie ook alle tags voor Leonie Ossowski op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: Das Dienerzimmer

„Halina, sagte sie in immer der gleichen Tonlage, ich stehl' dir mit meiner Krankheit dein Leben. Du bist mit deinen vierundzwanzig Jahren viel zu jung, um ständig meinetwegen zu Hause zu bleiben. Geh wenigstens mal ins Kino.
(…)

„Mit jedem Tag zeigten sich wieder die alten Abhängigkeiten. Auf der einen Seite Teresas unbewusster Wunsch, Halina werde sie aus der Bedrängnis ihres augenblicklichen Lebens herausholen, auf der anderen Seite Halinas ungebrochenes Bedürfnis, Teresa zu beschützen. Radek spielte in dieser Zweisamkeit keine Rolle. Beide hatten jede auf ihre Weise von ihm Besitz ergriffen, und wenn sie von ihm sprachen, dann nur in der Erwartung, dass er am Leben sei und bald nach Hause käme.
(…)

Immer war es Halina, die versuchte, gute Stimmung zu machen und die Familie aufzuheitern. Wir können froh sein, dass es uns geht,wie es uns geht, war ihr Lieblingsspruch. Dabei streichelte sie Radek über den Kopf oder küsste sein Ohr, egal, ob er darauf einging oder nicht. Es war, als spürte sie die Enge der Wohnung nicht, nicht den Geruch, der von der immer kränker werdenen Mutter ausging, der sichmit dem Dampf der Kohlsuppe mischte und für immer in die Tapeten zog.“

 

 
Leonie Ossowski (Röhrsdorf, 15 augustus 1925)
 

 

 

De Nederlandse dichter Daan Zonderland (pseudoniem van Dr. Daniel Gerhard (Daan) van der Vat) werd geboren in Groningen op 15 augustus 1909. Zie ook alle tags voor Daan Zonderland op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Een biefstuk

Een biefstuk is gewoonlijk
Afkomstig van een koe.
Als men een biefstuk pijn doet,
Dan zegt de biefstuk: "Boe!"

Doch als een biefstuk hinnikt
Bij onverwachte pijn,
Dan zal er hoogst waarschijnlijk
Iets niet in orde zijn

 

 

De Grens

Als ik een roltrap, zegt men er niets van.
Als ik een raapsteel, laat men mij vrij.
Als ik een kropsla, kraait er geen haan naar.
Maar als ik een bisschop, ben ik er bij.

 

 
Daan Zonderland (15 augustus 1909 – 5 augustus 1977)

 

 

De Nederlandse schrijver, dichter en journalist Jan Campert werd geboren op 15 augustus 1902 in Spijkenisse. Zie ook alle tags voor Jan Campert op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Het verzonken eiland

Het lag voorheen - een paradijs -
afzijds en ver van 't vasteland,
verloren onder hemelen hoog,
besloten tussen 't witte strand,
Een bloeiend eiland, dat het hart
zich koos tot énige toeverlaat,
een tuin waar veilig en vertrouwd
het kleine leven gaat.

En het verhaal zegt, dat eenmaal
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten dode toe vermoeid
daar vond een hem genegen rust,
hoe deze droom van stilte en licht,
de vreugde aan dier en vreemd gewas
hem langzaam en niet meer verwacht
tot leven weer genas.
 
Somtijds als achter 't water-vlak
de lage zon zijn reis besloot,
gebeurde 't dat een oude droom
verraderlijk zijn rust besloop -
hij sloot de ogen - maar des nachts
aanhoorde hij de eeuwige keer
der golven, 't waaien van de wind
en was niet eenzaam meer.

Met elke morgen als zich 't licht
verdiepte tot een gloeiend rood,
duwde hij van het hellend strand
zijn opgetrokken, kleine boot
en koos het water, maar éénmaal
des avonds kerend van zijn tocht
voorbij de verste horizon,
vond hij niet wat hij zocht.
 
Alleen wat drijvend hout en ook
een jammerlijk-verdronken dier,
zwermende vogels, over 't graf
hun krijsen en hun hees getier.
Hij werd weerom - zo zegt 't verhaal -
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten dode toe vermoeid,
vervreemd van vrede en rust.

Maar welke vloed - en dan waarom? -
verzwolg dit zo beminde land,
verloren onder hemelen hoog,
besloten tussen 't witte strand,
een bloeiend eiland waar het hart
moeizaam genas van d'oude waan,
een tuin waar veilig en vertrouwd
het leven is gegaan?

 

 
Jan Campert (15 augustus 1902 - 12 januari 1943)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15^e augustus ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

De Zwitserse dichteres en schrijfster Wanda Schmid werd geboren op 15 augustus 1947 in Zürich. Zie ook alle tags voor Wanda Schmid op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Miniaturen

Auch mittags noch,
Mutter,
bin ich beschwert
von deinem Schatten.

Durch Unterholz
nahe der Wurzeln
schleicht die Kindheit
und fletscht die Zähne.

Lasst mich

Lasst mich
ich möchte nicht gerettet werden.
Erspart mir die Fesseln,
schaut an mir vorbei.
Weckt keine Wünsche,
nutzt nicht meinen Mangel
an Wissen.

Wenn schon,
dann betrüge ich mich selbst.

 

 
Wanda Schmid (Zürich, 15 augustus 1947)

 

 

De Nederlandse schrijfster en dichteres Marga Kool werd geboren in Beekbergen op 15 augustus 1949. Zie ook alle tags voor Marga Kool op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: Kadootje (Column)

“Als ik door ons gebied rijdt, lijkt het soms of het boerenland dankjewel zegt tegen het waterschap! Grazige weilanden, beste piepers, volle maïs.
Ook natuur zie ik in toenemende mate blij zijn met waterschapswerk: beken die weer kronkelen, heideveld met natte slenken, vis die weer in schoon water langs de stuw kan zwemmen, vogels, teruggekomen van weggeweest.
Maar van inwoners hoor je zelden bedankjes. Geen wonder. Als een mens alle overheden en instanties die dagelijks voor hem in touw zijn, moet bedanken, blijf je bezig.
Bovendien: het oogt allemaal vanzelfsprekend: een regenland en toch een droge straat, een veilig huis, droge en toch vruchtbare tuinen en landerijen. Schoon zwemwater, geschikt viswater. Een prachtig landschap en een gevarieerde natuur. Je wc doorspoelen, en ergens voorkomt iemand, dat door dat verontreinigd water mensen ziek worden. Negen miljoen Nederlanders in overstroombaar gebied, een deel daarvan in Reest en Wieden, en vrijwel nooit een centje pijn!
Bedanken, hoe zou je dat ook moeten doen? Een veldboeket brengen naar het waterschapshuis? Een maaltje aardappelen? Een mooie brasem? Ik weet een betere manier! Als dijkgraaf hoor ik rond de verkiezing altijd mensen zeggen: ‘Waarom zou ik stemmen? Het loopt toch goed zo? Ga vooral zo door!’ Dat is ook een vorm van bedankje. Maar wel één, die in Den Haag averechts werkt. De politiek legt namelijk een laag opkomstpercentage uit als onverschilligheid en kritiek.”

 

 
Marga Kool (Beekbergen, 15 augustus 1949)

 

 

De Ierse schrijver en journalist Benedict Kiely werd geboren in Omagh op 15 augustus 1919. Zie ook alle tags voor Benedict Kiely op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: A Ball of Malt And Madame Butterfly

“She has fine legs which the fireman’s jacket does nothing to conceal and which she takes pride, clearly, in displaying. She is a young woman of questionable virginity and well known to the firemen. She is the toast of a certain section of the town to whom she is affectionately known as Madame Butterfly, although unlike her more famous namesake she has never been married, nor cursed by an uncle bonze for violating the laws of the gods of her ancestors. She has another registered, name: her mother’s name. What she is her mother was before her, and proud of it.
The bare-footed fugitive was not, of course, a bridegroom, but a long- established married man with his wife and family and a prosperous business in Longford, the meanest town in Ireland. For the fun of it the firemen made certain that the news of his escapade in the June afternoon got back to Longford. They were fond of, even proud of, Butterfly, as were many other men who had nothing at all to do with the quenching of fire.
But one man loved the pilgrim soul in her and his name was Pike Hunter.
Like Borgnefesse, the buccaneer of St. Malo on the Rance, who had a buttock shot or sliced off in action on the Spanish Main, Pike Hunter had a lopsided appearance when sitting down. Standing up he was as straight and well-balanced as a man could be: a higher civil servant approaching the age of forty, a shy bachelor, reared, nourished and guarded all his life by a trinity of upper-middle-class aunts. He was pink-faced, with a little fair hair left to emphasise early baldness, mild in his ways, with a slight stutter, somewhat afraid of women. He wore always dark-brown suits with a faint red stripe, dark-brown hats, rimless spectacles, shiny square-toed brown hand-made shoes with a wide welt. In summer, even on the hottest day, he carried a raincoat folded over his arm, and a rolled umbrella.“

 

 
Benedict Kiely (15 augustus 1919 - 9 februari 2007)

 

 

De Engelse schrijver Thomas De Quincey werd geboren op 15 augustus 1785 in Manchester. Zie ook alle tags voor Thomas De Quincey op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: Confessions of an English Opium-Eater

“But still, wine constantly leads a man to the brink of absurdity and extravagance, and beyond a certain point it is sure to volatilize and to disperse the intellectual energies; whereas opium always seems to compose what had been agitated and to concentrate what had been distracted. In short, to sum up all in one word, a man who is inebriated, or tending to inebriation, is, and feels that he is, in a condition which calls up into supremacy the merely human, too often the brutal, part of his nature; but the opium-eater (I speak of him who is not suffering from any disease, or other remote effects of opium) feels that the diviner part of his nature is paramount, that is, the moral affections are in a state of cloudless serenity, and over all is the great light of the majestic intellect.
The crack pipe was a tube of glass half as thick as a finger, jaggedly broken at both ends because the prostitute had dropped it. She kept talking about the man down the hall whose pipe still wore a bowl. She said that that special pipe was for sale, but the john figured that he’d already spent enough.
The john was of the all-night species, family Blattidae. Having reached that age when a man’s virility begins to wilt flabbily, he admitted that his lust for women grew yearly more slobbery and desperate. Every year now he fell a little further from what he had been. In his youth he had not considered himself to be anything special. Now he recollected with awe how his penis had once leaped eagerly up at the merest thought or touch, how his orgasms had gushed as fluently as Lincoln’s speeches; those were the nights when ten minutes between two trash cans or beneath a parked car had sufficed.”

 

 
Thomas de Quincey (15 August 1785 – 8 December 1859)
Cover

 

 

De Duitse dichter Matthias Claudius werd op 15 augustus 1740 geboren in het Duitse stadje Reinfeld in de buurt van Lübeck. Zie ook alle tags voor Matthias Claudius op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Die Sterne

Het lag voorheen - een paradijs -
afzijds en ver van 't vasteland,
verloren onder hemelen hoog,
besloten tussen 't witte strand,
Een bloeiend eiland, dat het hart
zich koos tot énige toeverlaat,
een tuin waar veilig en vertrouwd
het kleine leven gaat.

En het verhaal zegt, dat eenmaal
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten dode toe vermoeid
daar vond een hem genegen rust,
hoe deze droom van stilte en licht,
de vreugde aan dier en vreemd gewas
hem langzaam en niet meer verwacht
tot leven weer genas.
 
Somtijds als achter 't water-vlak
de lage zon zijn reis besloot,
gebeurde 't dat een oude droom
verraderlijk zijn rust besloop -
hij sloot de ogen - maar des nachts
aanhoorde hij de eeuwige keer
der golven, 't waaien van de wind
en was niet eenzaam meer.

Met elke morgen als zich 't licht
verdiepte tot een gloeiend rood,
duwde hij van het hellend strand
zijn opgetrokken, kleine boot
en koos het water, maar éénmaal
des avonds kerend van zijn tocht
voorbij de verste horizon,
vond hij niet wat hij zocht.
 
Alleen wat drijvend hout en ook
een jammerlijk-verdronken dier,
zwermende vogels, over 't graf
hun krijsen en hun hees getier.
Hij werd weerom - zo zegt 't verhaal -
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten dode toe vermoeid,
vervreemd van vrede en rust.

Maar welke vloed - en dan waarom? -
verzwolg dit zo beminde land,
verloren onder hemelen hoog,
besloten tussen 't witte strand,
een bloeiend eiland waar het hart
moeizaam genas van d'oude waan,
een tuin waar veilig en vertrouwd
het leven is gegaan?

 

 
Matthias Claudius (15 augustus 1740 - 21 januari 1815)
Cover

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn vorige blog van vandaag.

De Nederlandse schrijver R.J. Peskens (auteursnaam van uitgever Geert van Oorschot) werd geboren in Vlissingen op 15 augustus 1909. Zie ook alle tags voor  R.J. Peskens op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: Mijn Tante Coleta

“Het bleek inderdaad dat ook grootvader tot de huisjesmelkers behoorde. Heb je dat dan nooit geweten, dat vader die krotten had, zei moeder. Nee, antwoordde vader. Dat geloof ik direct, zei moeder. En bovendien kun je er nikx aan doen. En daaromis die Laernoes een smeerlap. Omdat hij niet winnen kan, gaat hij met modder gooien. Ik ben zaterdagavond nog even langs zijn winkel en gelukkig had hij zijn lichten uit. Anders had ik hem wel ven te spreken gevraagd. Als je het maar aan mij overlaat, zei vader. Dinsdagmiddag in der raadsvergadering als mijn voorstellen aan de orde komen, zal ik hem ook op dit punt wel van repliek dienen. Daar heb je hém weer met zijn repliek, zei moeder. Wat wou je dan, antwoordde vader geërgerd. Je kunt dit soort zaken toch niet op de vuist uitvechten. Ik zou niet weten waaróm niet, zei moeder, die gereformeerde lamzak. Als jij je er maar niet mee bemoeit, zei vader nog eens. De hele zondag zat hij met zijn grote schrijfblok voor zich aan de tafel in de huiskamer. En ’s maandags stond er weer een stuk van hem in de krant.”

 

 
R.J. Peskens (15 augustus 1909 - 18 december 1987)
Cover

 

 

De Duitse schrijfster en draaiboekauteur Susanne Mischke werd geboren op 15 augustus 1960 in Kempten. Zie ook alle tags voor Susanne Mischke op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit:Einen Tod musst du sterben

“Jetzt steht der Kommissar wie angewurzelt neben seinem Nachbarn, der noch immer den Eimer mit dem Futter darin am Henkel festhält. Futter, das nun nicht mehr gebraucht wird. Flaumige Federn schwirren durch die staubige Luft, kleben blutig an den Wänden und auf dem Boden. Ein Huhn hängt kopflos von einem der Dachsparren.
»Marder«, erklärt Köpcke.
Völxen nickt. Ein Marder sei das Schlimmste, was einem Hühner-stall passieren kann, hat Köpcke ihm seinerzeit erklärt, als er den Drahtzaun um seine Ställe einen halben Meter tief im Boden vergra-ben hat. Ein Fuchs sei dagegen harmlos, der hole sich nur ein Huhn, um es zu essen. Ein Marder aber gerate in einen regelrechten Blut-rausch.
»Der killt alles, was sich bewegt, und zwar so lange, bis sich nichts mehr bewegt. Und dann saugt er seinen Opfern das Blut aus, wie ein Vampir, und lässt die Kadaver liegen.«
Völxen war dieses Szenario damals allzu drastisch erschienen, weiß er doch um Köpckes dramaturgisches Talent, das sich besonders unter dem Einfluss von ein, zwei Flaschen Herrenhäuser entfaltet. Aber jetzt sieht der Kommissar mit eigenen Augen, dass der Nachbar seinerzeit nicht übertrieben hat. Offenbar hat der Marder ein Schlupfloch im Zaun gefunden oder sich durchgegraben, um dann dieses Blutbad anzurichten.
Köpckes breiter Kopf, der ohne Andeutung eines Halses auf seinem gedrungenen Körper sitzt, nickt bekümmert.
»Ausgerechnet die Orpington!«, sagt er und spricht dabei jede Silbe buchstabengetreu aus.
Orpington. Sieben Hennen und einen Hahn dieser englischen Rasse hat er sich – zusätzlich zu seinen anderen fünf Dutzend Hühnern – angeschafft, um zu testen, ob die Tiere wirklich so legefreudig sind, wie behauptet wird.“

 

 
Susanne Mischke (Kempten, 15 augustus 1960)

 

 

De Duitse schrijver, essayist en televisiepresentator Roger Willemsen werd geboren in Bonn op 15 augustus 1955. Zie ook alle tags voor Roger Willemsen op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit: Das Hohe Haus

„Da sitzen wir, einander gegenüber, nur wir beide, sie und ich, getrennt durch eine Glasscheibe. Wir sind so selten auf diese Weise für uns, unsere Blicke treffen sich nie, und manchmal, wenn ich sie irgendwo sehe, frage ich mich, ob sie von den Meinen weiß, ob wir eine Rolle spielen in ihren Überlegungen, wenn sie »Sorge« sagt oder »Verantwortung«.
Ich suche in ihrem Gesicht, in ihren Gesten, die sie so gern im Scharnier der Raute einrasten lässt. Wer wollte sie sein, als sie sich zum heutigen Anlass für diese futuristische Silberweste entschied? Steif und fern, wie sie da sitzt, wirkt sie nicht, als müsse sie mir dringend etwas sagen.
Eine Mediengesellschaft sollen wir sein, wählen Menschen mit dem Privileg, zum Volk zu reden – und dann reden sie so? Vielleicht ist es umgekehrt: Wer an der Macht nicht auffällt und sich mit dem Volk auf Gemeinplätzen verabredet, kann immer weiter herrschen.
Herrschen? Sie spricht. Was für ein Redetyp ist dies? Eine Ansprache? Eine Gardinenpredigt? Ein Märchen? Warum nicht? In früheren Jahrhunderten hat man gepredigt: »Mensch, werde wesentlich.« Der Kanzlerin sagte man: »Wesen, werde menschlich«, und so darf sie mir heute persönlich kommen, matriarchalisch, die gute Hirtin, Trümmerfrau, Mutter, Lehrerin, Oberärztin, Hüterin des Schutzmantels.
Sie sitzt neben einem Gebinde, das an Begräbnisse erinnert, vor einem Tannenbaum, flankiert von einem Flaggen-Ensemble für Deutschland und Europa, also zwischen Emblemen und Mythen. Jetzt erzählt sie die Geschichte vom verhinderten Schulabbrecher, vom Zusammenhalt, von »Freunden und Nachbarn«, von »Familien, die sich Tag für Tag um ihre Kinder und Angehörigen kümmern«.
Doch dies sind sämtlich Dinge, die sie aus freien Stücken tun, und nicht, weil die Regierung ihnen diese Freiheit schenkte.“

 

 
Roger Willemsen (Bonn, 15 augustus 1955)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Edna Ferber werd geboren op 15 augustus 1885 in Kalamazoo, Michigan. Zie ook alle tags voor Edna Ferber op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

Uit:So Big

“For equipment she had youth, curiosity, a steel strong frame...four hundred ninety-seven dollars; and a gay adventuresome spirit that was never to die, though it led her into curious places and she often found, at the end, only a trackless waste from which she had to retrace her steps, painfully. But always, to her, red and green cabbages were to be jade and Burgundy, crysoprase and porphyry. Life has no weapons against a woman like that.”
(…)

“Some day I'll probably marry a horny-handed son of a toil, and if I do it'll be the horny hands that will win me. If you want to know, I like 'em with their scars on them. There's something about a man who has fought for it - I don't know what it is - a look in his eye - the feel of his hand. He needn't have been successful - thought he probably would be. I don't know. I'm not very good at this analysis stuff. I know he - well, you haven't a mark on you. Not a mark. You quit being an architect, or whatever it was, because architecture was an uphill disheartening job at the time. I don't say that you should have kept on. For all I know you were a bum architect. But if you had kept on - if you had loved it enough to keep on - fighting, and struggling, and sitcking it out - why, that fight would show in your face to-day - in your eyes and your jaw and your hands and in your way of standing and walking and sitting and talking. Listen. I'm not critcizing you. But you're all smooth. I like 'em bumpy.”

 

 
Edna Ferber (15 augustus 1885 – 16 april 1968)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Eichen werd geboren op 15 augustus 1905 in Bonn. Zie ook alle tags voor Heinrich Eichen op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Freude

Es liegt so viel Freude in der Welt,
man muß sie nur heben:
e i n Leuchten der Sonne fällt
in jegliches Leben!
Wenn wir das faßten und brächten
ein jeder dem andern zum Gruß,
das wäre in dunkelsten Nächten
noch Freude im Überfluß!

 

 
Heinrich Eichen (15 augustus 1905 – 30 mei 1986)