Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 6 maart 2011

Gabriel García Márquez, Günter Kunert, Elizabeth Barrett Browning, Stéphane Hoffmann, Teru Miyamoto, Nicolas Bouvier

De Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez werd op 6 maart 1928 in de kustplaats Aracataca geboren. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2008 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

Uit:  Die Erzählungen von Gabriel Garcia Marquez 
(Die dritte Entsagung, vertaald door
Curt Meyer-Clason)

“Da war wieder dieser Lärm. Jener kalte, schneidende, senkrechte Lärm, den er schon so gut kannte; der sich jetzt aber als scharf und schmerzhaft erwies, als sei er ihm von einem Tag auf den anderen ungewohnt geworden.
Der Lärm kreiste in seinem leeren Schädel, dumpf und stechend. Eine Wabe hatte sich in den vier Wänden seiner Gehirnschale gebildet. Sie wuchs zunehmend in aufeinanderfolgenden Spiralen und schlug drinnen und ließ seine Wirbelsäule erzittern, unmäßig und misstönend, im sicheren Rhythmus seines Körpers. Etwas war in seinem stofflichen Aufbau eines festgefügten Menschen aus der Ordnung geraten; etwas, das »bei den anderen Malen« normal funktioniert hatte und nun in seinem Kopf hart und trocken hämmerte, mit den Knochen einer abgezehrten Hand hämmerte und ihn an alle bitteren Empfindungen des Lebens erinnerte. Er fühlte den animalischen Drang, die Fäuste gegen die blauen, vom Druck des verzweifelten Schmerzes violett angeschwollenen Adern seiner Schläfen zu pressen. Er hätte den Lärm, der den Augenblick mit seiner scharfen Diamantspitze durchbohrte, zwischen seinen beiden empfindlichen Handflächen orten mögen. Mit der Bewegung einer Hauskatze zogen sich seine Muskeln zusammen, als er sich vorstellte, wie er durch die gepeinigten Winkel seines fieberzerfetzten heißen Kopfes verfolgt wurde. Er würde ihn gleich einholen. Nein. Der Lärm hatte ein glattes, fast unberührbares Fell.

Aber er war entschlossen, ihn dank seiner gut geübten Strategie einzuholen und mit der ganzen Kraft seiner Verzweiflung lange und endgültig zu zerquetschen. Er würde nicht zulassen, dass er nochmals in sein Ohr dränge, dass er durch seinen Mund entweiche, durch jede einzelne seiner Poren oder durch seine Augen, die dabei aus den Höhlen treten und dem fliehenden Lärm aus der Tiefe ihrer ausweglosen Dunkelheit blind nachschauen würden.“

 

 

 866873-7b3c7c141b9b2c4849b52979325355fd.jpg

Gabriel García Márquez (Aracataca,  6 maart 1928)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Günter Kunert werd geboren op 6 maart 1929 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2008 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

 

Wie ich ein Fisch wurde

Am 27. Mai um drei Uhr hoben sich aus ihren Betten
Die Flüsse der Erde, und sie breiteten sich aus
Über das belebte Land. Um sich zu retten
Liefen oder fuhren die Bewohner zu den Bergen aus.

Als nachdem die Flüsse furchtbar aufgestanden,
Schoben sich die Ozeane donnernd übern Strand,
Und sie schluckten alles das, was noch vorhanden,
Ohne Unterschied, und das war allerhand.

EineWeile konnten wir noch auf demWasser schwimmen,
Doch dann sackte einer nach dem anderen ab.
Manche sangen noch ein Lied, und ihre schrillen Stimmen
Folgten den Ertrinkenden ins nasse Grab.

Kurz bevor die letzten Kräfte mich verließen,
Fiel mir ein, was man mich einst gelehrt:
Nur wer sich verändert, den wird nicht verdrießen
Die Veränderung, die seine Welt erfährt.

Leben heißt: Sich ohne Ende wandeln.
Wer am alten hängt, der wird nicht alt.
So entschloss ich mich sofort zu handeln,
Und das Wasser schien mir nicht mehr kalt.

Meine Arme dehnten sich zu breiten Flossen,
Grüne Schuppen wuchsen auf mir voller Hast;
Als das Wasser mir auch noch den Mund verschlossen,
War dem neuen Element ich angepasst.

Lasse mich durch dunkle Tiefen träge gleiten,
Und ich spüre nichts von Wellen oder Wind,
Aber fürchte jetzt die Trockenheiten,
Und dass einst das Wasser wiederum verrinnt.

Denn aufs neue wieder Mensch zu werden,
Wenn man’s lange Zeit nicht mehr gewesen ist,
Das ist schwer für unsereins auf Erden,
Weil das Menschsein sich zu leicht vergisst.

 

 

 

866873-70bca02ca21c547fd7dbb123740d8de0.jpg
Günter Kunert (Berlijn, 6 maart 1929)

 

 

 

 

De Engelse dichteres Elizabeth Barrett Browning werd op 6 maart 1806 geboren in Durham, Engeland. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2008. en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

 

Sonnet III

 

Unlike are we, unlike, O princely Heart!
Unlike our uses and our destinies.
Our ministering two angels look surprise
On one another, as they strike athwart
Their wings in passing. Thou, bethink thee, art
A guest for queens to social pageantries,
With gages from a hundred brighter eyes
Than tears even can make mine, to play thy part
Of chief musician. What hast thou to do
With looking from the lattice-lights at me,
A poor, tired, wandering singer, singing through
The dark, and leaning up a cypress tree?
The chrism is on thine head,---on mine, the dew,---
And Death must dig the level where these agree.

 

 

 

Sonnet XXXVIII

 

De eerste keer dat hij mij kuste, kuste hij slechts

de vingers van deze hand waarmee ik schrijf;

En sindsdien, werd ze zuiverder en wit,

traag in zichzelf gekeerd, snel met haar O, lust,

als de engelen spreken. Een ring uit amethist

die ik hier niet kan dragen, lijkt mij minder waard,

dan die eerste kus. De tweede overtrof de eerste

in hoogte, en zocht het voorhoofd, wat onhandig

kwam hij half op mijn haar terecht. O opperste beloning!

Dat was het bekroond charisma van de liefde,

met zegenende zoetheid voorafgegaan.

De derde op mijn lippen was omvouwd

met volmaakt purperen praal, zodat, inderdaad, 

ik trots ben geweest en zei, Mijn allerliefste.

 

 

Vertaald door Lepus

 

 

 866873-98e9e0a5139e4cdec8befe8f5f8f1d7e.jpg

Elizabeth Barrett Browning (6 maart 1806 – 29 juni 1861)

Hier met haar zoon Robert, 1860

 

 

 

 

De Franse schrijver Stéphane Hoffmann werd geboren op 6 maart 1958 in Saint-Nazaire. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: Le Gros nul

 

„Je n'ai rien contre les enfants, bien sûr. Ni pour. A vrai dire, je m'en fous. Simplement, je n'aime pas la vie qu'ils font mener à leurs parents. Avoir des enfants empêche toute singularité. Ce n'est pas le mariage qui fait rentrer dans le rang, c'est les enfants. Dès que vous avez des enfants, la société vous retombe dessus.Votre enfant, c'est votre geôlier.

(...)

 

A vrai dire, je n'ai jamais aimé le rock. Cette musique m'emmerde. Je n'ai jamais cru au Père Noël,
mais longtemps que Jimi Hendrix était une marque de machine à laver. Ce qu'il est, d'une certaine
manière : le rock, musique ménagère. "Musique de sauvages", disent les braves gens. Tout le contraire : musique polie, policée, voire policière. Rengaines à faire tourner en rond moutons, jésuites et belles-mères,pour mieux les tondre, "et merci pour le fric!" Dira Lennon.
Les Beatles. A-t-on jamais écrit chansons plus cuculs, plus mièvres, plus gnangnan, plus désuètes, plus guimauves ?
Révolutionnaires, eux ? Et en quoi je vous prie ? De la bouillie pour vieux jeunes gens. Ils s'étourdissent de rock, illusion de liberté…Le rock est une musique calmante,une popote bourgeoise, une tisanehypnotique pour gamins qui ne savent pas qu'il faut grandir.“

 

 

 866873-b7a8f35a08d2dd3301b483a424f6bc67.jpg

Stéphane Hoffmann (Saint-Nazaire, 6 maart 1958)

Saint-Nazaire

 

 

 

 

De Japanse schrijver Teru Miyamoto werd geboren op 6 maart 1947 in Kobe. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: The Swallows' Nest (Vertaald door Anthony Hood Chambers)

 

"We've got to make plans to attract customers from farther away. We've got to make the shops look more modern. People have been saying so for a long time, and that's why Mr. Tai repainted his walls and enlarged his show-window. The Muratas remodeled their clock shop last summer, too. And it seems the Furukawas want to strip off this dirty old siding and replace it with a mortar wall. That swallows' nest will be in the way."

Tomi gave this some thought. "And the people of the shopping arcade decided by majority vote to get rid of the swallows' nest, so the Furukawas can renovate their shop?" She couldn't believe that the Dream Street crowd would exchange opinions about a swallows' nest for the benefit of someone else's shop. She knew everything about the people of Dream Street — their family customs, their financial problems, their secret thoughts. For thirty-four years, Iseki Tomi had been sitting in her three-by-six shop in a corner of the shopping arcade, watching the residents through her little glass window. She simply watched; she was no busybody, peering into people's houses. But she'd come to know the residents of the arcade as well as if she'd placed them, one by one, on the palm of her hand and studied them. For thirty-four years, since the age of forty-three, she'd looked out silently and guilelessly from her sunless shop; and, though she didn't realize it, she'd gained from this the power to see people.“

 

 

 866873-85ae9cac75715f16317b29ca0224c665.jpg

Teru Miyamoto (Kobe, 6 maart 1947)

Kobe

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver, fotograaf en journalist Nicolas Bouvier werd geboren op 6 maart 1929 in Lancy. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: L'Usage du Monde

 

„L’islam ici, le vrai ? c’est bien fini… plus que du fanatisme, de l’hystérie, de la souffrance qui ressort. Ils sont toujours là pour vociférer en suivant leurs bannières noires, mettre à sac une ou deux boutiques, ou se mutiler dans des transports sacrés, le jour anniversaire de la mort des Imam… Plus beaucoup d’éthique dans tout cela; quant à la doctrine, n’en parlons pas ! J’ai connu quelques véritables musulmans ici, des gens bien remarquables… mais ils sont tous morts, ou partis. A présent… Le fanatisme, voyez-vous, reprit-il, c’est la dernière révolte du pauvre, la seule qu’on n’ose lui refuser. Elle le fait brailler le dimanche mais baster la semaine, et il y a ici des gens qui s’en arrangent. Bien des choses iraient mieux s’il y avait moins de ventres creux.

(...)

 

« Première étape : petite étape », disent les caravaniers persans qui savent bien que, le soir du départ, chacun s’aperçoit qu’il a oublié quelque chose à la maison. D’ordinaire, on ne fait qu’un pharsar (6 km). Il faut que les étourdis puissent encore aller et revenir avant le lever du soleil. Cette part faite à la distraction m’est une raison de plus d’aimer la Perse. Je ne crois pas qu’il existe dans ce pays une seule disposition pratique qui néglige l’irréductible imperfection de l’homme.“

 

 

 866873-fa1ea2ed632a9b3f2b3a4c5361addb5f.jpg

Nicolas Bouvier (6 maart 1929 – 17 februari 1998)



Zie voor nog meer schrijvers van de 6e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:40 Reageer op dit bericht

Jan Kjærstad, Michelangelo, Elisabeth Castonier, Johan Bojer, Stanisław Jerzy Lec , Victoria Benedictsson, Cyrano de Bergerac, Luigi Alamanni

De Noorse schrijver Jan Kjærstad werd geboren op 6 maart 1953 in Oslo. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: The Conquerer (Vertaald door Barbara J. Haveland)

 

„I—the Professor—do not know whether or not to call this the irony of fate. Jonas Wergeland escaped disaster that time, but nothing could save him from the media earthquake triggered by his arrest and later trial—not surprisingly perhaps, seeing that Wergeland himself was the instigating factor. The public hoped, of course, for as long as they could, hoped that something was wrong, that someone,

somewhere had made a terrible and most unfortunate mistake. Rumour had it that Jonas Wergeland remained silent—and, others added, unmoved—and he refused to make any sort of statement to the police. He had accepted the lawyer appointed to defend him without demur and would not hear of engaging one of the big-time lawyers whom Daniel was sure would be able to help him.

I think everyone, including myself, awaited the trial in such a state of suspened to occupy the highly respected post of consultant physician.

“Do you know what the most surprising thing of all is?” my guest asked on the fourth evening on which she visited me, clad in her usual elegant black and as earnest as always. “The most surprising part

of all this washing of dirty laundry in public was one question that was never asked.

Obviously because it had nothing to do with the case. And yet it gets to the very nub of the matter. Because, if it were true that Jonas Wergeland possessed all those failings and evil inclinations, how could a whole nation fall under his spell? And that being the case, does this not say everything

about Norway, the cultural level of this country in the last decade before the millennium? That such an individual could wangle his way to such enormous power and popularity, I mean?” pense that you would have thought the honour of Norway was at stake.“

 

 

866865-5b9fefb9d14c7bc9c120c55398a1a0a6.jpg
Jan Kjærstad (Oslo,  6 maart 1953)

 

 

 

 

De Italiaanse beeldhouwer, schilder, architect en dichter Michelangelo werd geboren op 6 maart 1475 in Caprese. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

 

Joy May Kill

 

Too much good luck no less than misery

May kill a man condemned to mortal pain,

If, lost to hope and chilled in every vein,

A sudden pardon comes to set him free.

Thus thy unwonted kindness shown to me

Amid the gloom where only sad thoughts reign,

With too much rapture bringing light again,

Threatens my life more than that agony.

Good news and bad may bear the self-same knife;

And death may follow both upon their flight;

For hearts that shrink or swell, alike will break.

Let then thy beauty, to preserve my life,

Temper the source of this supreme delight,

Lest joy so poignant slay a soul so weak.

 

 

 

Vertaald door John Addington Symonds

 

 

 866865-ba5678d5eeaca7b7803ef642407749ac.jpg

Michelangelo (6 maart 1475 – 18 februari 1564)

Zelfportret als onderdeel van de Florentijnse Pietà

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Elisabeth Castonier werd geboren op 6 maart 1894 in Dresden. Zie ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: Stürmisch bis heiter. Memoiren einer Außenseiterin

           

"Ich bereue nichts - vielleicht nur, diese oder jene Torheit nicht begangen zu haben, denn Torheiten und Irrtümer sind die Würze des Lebens. In der pastellfarbenen englischen Landschaft und einem nicht allzu stillen Lebensabend, umgeben von Blumen, Getier und Menschen, die genau wie ich gern lachen, kann ich meine Odyssee überblicken: sie war trotz allem herrlich, erregend, bunt."

 

 

866865-378f5243012aa623bf6a7ca82b86d1c9.jpg
Elisabeth Castonier (6 maart 1894 – 24 september 1975)

 

 

 

 

De Noorse schrijver Johan Bojer werd geboren op 6 maart 1872 in Orkdal. Zie ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: Le dernier viking (Vertaald door Pierre Georget La Chesnais)

 

„Écartez-vous de la table, bonnes gens, voici enfin un bon repas.
Henrik apporta plusieurs plats contenant du pain d'avoine cassé en morceaux, puis vint la marmite pleine de foie bouilli, fumant, qu'il versa largement dans chaque plat. La graisse brillait et coulait sur les tas de pain d'avoine, et l'on devait ensuite râper le fromage de chèvre, le répandre, et enfin faire couler la mélasse en longs serpents dorés sur le tout. Il n'y avait plus alors qu'à touiller avec une cuillère de façon à en faire une bouillie, et alors, vrai, ça valait la peine d'y goûter.
    Les douze hommes, assis autour de la table, allongeaient le bras. Quand s'étaient-ils servis de cuillères pour la dernière fois ! À peine se souvenaient-ils d'avoir vécu autrement que de pain et de café. mais ceci était mieux qu'un repas. C'était la grande fête.
    Il est difficile d'imaginer avec quelle rapidité les plats furent vidés... Oui, bien sûr, Henrik Rabben avait encore du foie... en un tournemain, de nouveaux plats furent préparés, et les cuillères de fonctionner.
    Qu'est-ce que c'est... Les plats sont déjà vides ? Les gars commençaient vraiment à y prendre goût.
    Il y en eut un ou deux seulement qui desserrent d'un cran la boucle de leur ceinture. C'est que ce n'est pas tous les jours la fête dans la station.
    Les visages, les barbes, les doigts reluisaient de graisse, de mélasse et de fromage.
Lars dut sortir dans la neige, où le foie se conservait au frais, pour remplir une nouvelle marmite.“

 

 

 866865-48749b24395a5d59b70d7a7cdc6a4b85.jpg

Johan Bojer (6 maart 1872 – 3 juli 1959)

 

 

 

De Poolse dichter en aforist Stanisław Jerzy Lec werd geboren op 6 maart 1909 in Lemberg. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

 

Aforismen:

 

 

„Viele, die ihrer Zeit vorausgeeilt waren, mussten auf sie in sehr unbequemen Unterkünften warten.“

 

 

„Die Verfassung eines Staates solle so sein, dass sie die Verfassung des Bürgers nicht ruiniere.“

 

 

„Eine Diktatur ist eine Regierung, bei der man in Gefahr gerät, sitzen zu müssen, wenn man nicht hinter ihr stehen will.“

 

 

 

 866865-b4a320938c11133969c5b30804fccfb7.jpg

Stanisław Jerzy Lec  (6 maart 1909 – 7 mei 1966)

 

 

 

 

De Zweedese schrijfster Victoria Maria Benedictsson werd geboren op 6 maart 1850 in Schonen. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: The Big Book (Vertaald door Verne Moberg)

 

„In the evening we had colored lanterns in the garden. Christian came home from Sven Thor's wake, had been drinking, was talking nonsense over Ellen Key and being unbearable. To get rid of him, we

started walking around in the garden together.... It was completely dark. Matti and Karl disappeared. I wondered if they had it settled or if he was proposing then.

After the lanterns were extinguished, we went into the parlor....

When everybody had gone, I called to Matti.

"You know, he was in here swearing to Ellen that you two never got any peace, with Hilda around." Matti looked oddly indifferent.

Something strange had come over her. "You know, Mama, when we were up there in Sextorp," she began dryly, inexpressively, in a narrative tone, "he asked if I could care for him. And then he said that he'd been in love with Anna Whitlock4 for three years and that he'd been sick, and that he had lived the way young men usually did, and that I would probably never be able to care for him now. And, Mama, you know, when he told me this -- and he was in such a state -- so terribly upset -- I felt so sorry for him. He was so pale, and he cried, and he was just devastated."

"Oh? What about you?"

"I was so cold, I felt completely dead inside. It was all over." She dropped her voice to a whisper. "You know, Mama, I felt such disgust."

"Yes, but you knew that he'd been living that way, didn't you? And it hasn't been since he got to know you, has it?"

"Yes." Oh, there was such a heavy sense of shame.

"What are you saying?"

"Yes, I asked him. It had been since. It had been last winter."

 

 

 866865-0857174df5128ace671e3ae502254b44.jpg

Victoria Benedictsson (6 maart 1850 – 21 juni 1888)

Buste in Hörby

 

 

 

De Franse schrijver Savinien Cyrano de Bergerac werd geboren op 6 maart 1619 in Parijs. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010.

 

Uit: L’Autre monde ou les états et empires de la Lune

 

„La lune était en son plein, le ciel était découvert, et neuf heures du soir étaient sonnées lorsque nous revenions d’une maison proche de Paris, quatre de mes amis et moi. Les diverses pensées que nous donna la vue de cette boule de safran nous défrayèrent sur le chemin. Les yeux noyés dans ce grand astre, tantôt l’un le prenait pour une lucarne du ciel par où l’on entrevoyait la gloire des bienheureux ; tantôt l’autre protestait que c’était la platine où Diane dresse les rabats d’Apollon ; tantôt un autre s’écriait que ce pourrait bien être le soleil lui-même, qui s’étant au soir dépouillé de ses rayons regardait par un trou ce qu’on faisait au monde quand il n’y était plus. « Et moi, dis-je, qui souhaite mêler mes enthousiasmes aux vôtres, je crois sans m’amuser aux imaginations pointues dont vous chatouillez le temps pour le faire marcher plus vite, que la lune est un monde comme celui-ci, à qui le nôtre sert de lune. » La compagnie me régala d’un grand éclat de rire. « Ainsi peut-être, leur dis-je, se moque-t-on maintenant dans la lune, de quelque autre, qui soutient que ce globe-ci est un monde. » Mais j’eus beau leur alléguer que Pythagore, Epicure, Démocrite et, de notre âge, Copernic et Kepler, avaient été de cette opinion, je ne les obligeai qu’à s’égosiller de plus belle. »

 


866865-125f63a66fd5ba65e42569a654c65339.jpg
Cyrano de Bergerac (6 maart 1619 – 28 juli 1655)

Standbeeld in Bergerac

 

 

 

De Italiaanse dichter Luigi Alamanni werd geboren op 6 maart 1495 in Florence. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009.

 

 

Sleep, angry beauty

 

Sleep, angry beauty, sleep and fear not me;
For who a sleeping lion dares provoke?
It shall suffice me here to sit and see
Those lips shut up that never kindly spoke.
What sight can more content a lover's mind
Than beauty seeming harmless, if not kind?

My words have charmed her, for secure she sleeps;
Though guilty much of wrong done to my love;
And in her slumber, see, she close-eyed, weeps!
Dreams often more than waking passions move.
Plead, Sleep, my cause, and make her soft like thee,
That she in peace may wake and pity me.

 

 

Vertaald door Thomas Campion

 

 

 

866870-d32c9fc210483affd21295937ee033d5.jpg
Luigi Alamanni (6 maart 1495 – 18 april 1556)

Geschreven door Romenu om 19:39 Reageer op dit bericht

Clark Accord

De Surinaamse schrijver Clark Accord werd op 6 maart 1961 geboren in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Op zijn zeventiende vertrok hij naar Nederland, waar hij achtereenvolgens werd opgeleid tot verpleegkundige en visagist. Hij bleef betrokkenheid houden met zijn thuisland. In 2000 richtte hij in Suriname een stichting op voor de verstrekking van maaltijden aan hulpbehoevenden. Hij verwierf bekendheid in 1999 met zijn roman De koningin van Paramaribo, over de Surinaamse prostituee Maxi Linder. Het debuut van Accord ging ruim 100.000 keer over de toonbank, beleefde dertig drukken en verscheen ook in Duitsland, Spanje, Latijns-Amerika en Finland. Het verhaal werd bewerkt tot een toneelstuk en de filmrechten zijn verkocht. In januari 2005 verscheen zijn tweede roman: Tussen Apoera en Oreala. In februari 2007 verscheen Bingo!. Daarnaast schreef hij columns en artikelen voor tijdschriften en kranten zoals Elsevier, Het Parool, Linda en Marie-Claire.

 

Uit: De koningin van Paramaribo

 

„Aan het eind van de schaars verlichte nauwe gang vond hij de trap die naar boven voerde. Zijn stappen klonken gedempt op het met bloemen gedecoreerde gele linoleum. Onzeker zette hij zijn voeten van de ene tree op de volgende. Hij kwam terecht in een aangenaam ingerichte voorzaal. In tegenstelling tot die van de meeste hoeren werd Maxi's woning verlicht door gaslampen en niet door de gebruikelijke kokolampu. Hij hoefde zich geen zorgen te maken dat hij vanavond thuis zou komen met de geur van verbrande olie in zijn kleding...     Het grote mahoniehouten bed nam bijna de gehele kamer in beslag. Aan het voeteneinde stond een manshoge spiegel. Langs de muur tegenover het raam hingen verschillende jurken keurig aan hangers - door hun veelal felle kleuren gaven ze de muur een bont aanzicht. Op de kaptafel lag het assortiment potjes, tubes en flesjes zoals iedere vrouw zich dat wenste: Yarley lavendel, Peggy Sage-nagellak, Eau de quinine, Radiant Rose-poeder, Sweetheart-poeder, Ruby Red-lipstick en Casanova-cream boden door hun verscheidenheid aan kleur en verpakking een feestelijke aanblik. Naast de kaptafel hing een zwartwitfoto van een stralend lachende Maxi Linder, met haar witte poedel voor het hek van de Hervormde kerk aan het kerkplein.

Maxi Linder zat op een met rood fluweel beklede chaise longue. Op de grond ervoor lagen haar twee honden als wattenbollen behaaglijk tegen elkaar aan te slapen. Maxi's ogen waren zorgvuldig en beheerst opgemaakt en de lipstick op haar volle mond had de kleur van rijpe kersen. Op een paar rode opengewerkte lakschoenen en een uit drie rijen bladgouden rozen bestaand collier na was ze naakt. Ze had haar knieën tot aan haar borsten opgetrokken.“

 

 

 

911549-971030105098d3ffa0add3dd8f59694c.jpg
Clark Accord (Paramaribo, 6 maart 1961)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten