Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 22 november 2026

König, dem kein König gleichet (Johann Jakob Rambach), Dirk van Weelden, Endre Ady, Christian Filips

 

 


Christus Koning door James Hosie, 1995

 

König, dem kein König gleichet

König, dem kein König gleichet,
dessen Ruhm kein Mensch erreichet,
dem als Gott das Reich gebühret,
der als Mensch das Zepter führet,
dem das Recht gehört zum Throne
als des Vaters eingem Sohne,
den so viel Vollkommenheiten
können zieren und begleiten.

Himmel, Erde, Luft und Meere
nebst dem ungezählten Heere
der Geschöpfe in den Feldern,
in den Seen, in den Wäldern
sind, Herr über Tod und Leben,
dir zum Eigentum gegeben;
Tiere, Menschen, Geister scheuen,
Menschensohn, dein mächtig Dräuen.

In des Gnadenreiches Grenzen
sieht man dich am schönsten glänzen,
wo viel tausend treue Seelen
dich zu ihrem Haupt erwählen,
die durchs Zepter deines Mundes
nach dem Recht des Gnadenbundes
sich von dir regieren lassen
und wie du das Unrecht hassen.

In dem Reiche deiner Ehren
kann man stets dich loben hören
von dem himmlischen Geschlechte,
von der Menge deiner Knechte,
die dort ohne Furcht und Grauen
dein verklärtes Antlitz schauen,
die dich unermüdet preisen
und dir Ehr und Dienst erweisen.

O Monarch in dreien Reichen,
dir ist niemand zu vergleichen
an dem Überfluß der Schätze,
an der Ordnung der Gesetze,
an Vollkommenheit der Gaben,
welche deine Bürger haben;
du beschützest deine Freunde,
du bezwingst deine Feinde.

Herrsche auch in meinem Herzen
über Zorn, Lust, Furcht und Schmerzen;
laß mich deinen Schutz genießen,
gläubig dich ins Herze schließen,
ehren, fürchten, loben, lieben
und mich im Gehorsam üben;
hier mit ringen, dulden, streiten,
dort mit herrschen dir zur Seiten.

 


Johann Jakob Rambach (24 februari 1693 – 19 april 1735)
De Marktkerk Onze-Lieve-Vrouwe in Halle, de geboorteplaats van Johann Jakob Rambach

 

 

De Nederlandse schrijver Dirk van Weelden werd geboren in Zeist op 22 november 1957. Zie ook alle tags voor Dirk van Weelden op dit blog.

Uit: Wij zijn lichaam

“Lichamen net als wij Als liefhebber van schrijfmachines heb je plezier van een type stadsfiets dat ook wel bakkersfiets genoemd wordt, met een fors bagagerek aan het stuur. Op zo’n fiets reed ik op een frisse en bewolkte dag naar Geuzenveld, een uit de jaren vijftig stammende wijk in de westelijke tuinsteden van Amsterdam. De voortvarende stadsvernieuwing van de voorgaande tien jaar had de grauwheid en de desolate sfeer niet kunnen verdrijven. Het was nog zo vroeg in het voorjaar dat er nergens iets van groen of een andere kleur in de openbare ruimte te ontdekken viel. Ik parkeerde mijn fiets aan een pleintje op de kop van een rij woonhuizen, die haaks op de weg waren gebouwd en omringd werden door krappe tuintjes. Het huis aan het pleintje was ooit als winkelpand bedoeld geweest. Nu leek het bedrijf opgedoekt, het pand stond leeg. In de voormalige winkel lagen losse krantenpagina’s lukraak over de vloer verspreid. Binnen hing licht, misschien nog oud winkel-licht, dat een slag grijzer was dan het licht op straat. Nergens iets te zien wat verraadde wat voor zaak hier gezeten had. De ontmanteling was grondig en totaal. Aan de zijkant aanbellen, had de vrouw gezegd. Een heldere, gereserveerde stem met een licht Duits accent. We telefoneerden nadat ik op Marktplaats kenbaar had gemaakt dat ik belangstelling had voor haar Olympia sM3-schrijf-machine. Door het melkglas in de voordeur – waarschijnlijk nog uit de periode van oplevering eind jaren vijftig -zag ik haar aankomen. ‘Komt u binnen.’ Een stevige hand, koel, een zachte huid. Door haar ruim bemeten gouden bril keek ze me kalm en onderzoekend aan. Grijsblauwe ogen in een smal gezicht, omringd door verzorgd halflang grijs haar. Het was eigenlijk geen haar, maar een kapsel. Ze liep voor me uit, rechtop en kordaat. We kwamen in een keuken, ook helemaal ontruimd, op een tafel en drie stoelen na. Een koffiezetapparaat op het aanrecht bij het stopcontact. Even later zaten we met een kop koffie aan die tafel. Een speculaasje erbij uit een stokoude maar nog gave koektrommel. Ja, ze gingen verhuizen. Haar man had bijna vijftig jaar een fietsenwinkel gehad, maar het ging niet meer. In Nieuw Sloten hadden ze een heel comfortabel appartement gevonden. Haar Nederlands was onberispelijk, maar de licht vertraagde dictie gaf de indruk dat iedere zin nog altijd wat moeite kostte. Net op het moment dat ik me zorgen begon te maken omdat ik nergens een schrijfmachine zag, kwam haar man binnen. Uit een knalgele Jumbo-tas haalde hij de koffer met daarin de Olympia sm3 tevoorschijn. Het was een magere man, met een trage en onopvallende lichaamstaal. Hij schonk me een zachtmoedige, zelfs onderdanige glimlach en ging aan tafel zitten met een kop koffie.”

 


Dirk van Weelden (Zeist, 22 november 1957)

 

 

De Hongaarse dichter Endre Ady werd geboren op 22 november 1877 in het huidige Adyfalva. Zie ook alle tags voor Endre Ady op dit blog.

 

BLOED EN GOUD

Eenzelfde lied dreunt in mijn oren
Bij smart, die kreunt, bij vreugd, die zingt,
Bij ’t bloed, dat stroomt, bij ’t goud, dat klinkt.

Ik weet, ik zweer her, dit is: Alles,
Vergeefs de strijd, vergeefs de moed:
Slechts bloed en goud en goud en bloed.

En alles sterft en gaat ten onder,
De roem, dc rang, het loon, het lied.
Maar bloed en goud. — zij sterven niet.

Er rijzen volk’ren en verdwijnen,
Geheiligd is, die thans met moed —
Als ik — verkondigt: goud en bloed.

 

Vertaald door Rudolf Pollak

 


Endre Ady (22 november 1877 – 27 januari 1919)

 

 

De Duitse dichter, schrijver, acteur en regisseur Christian Filips werd geboren op 22 november 1981 in Osthofen. Zie ook alle tags voor Christian Filips op dit blog.

 

Skrupulöses Ghasel

Wie spitze Steinchen hemmt mein Skrupel die Kamele.
Gedankenkarawane – halt ein! Denn die Ghasele
will rennen. Aber hinkt. Geliebter, Du bist hin.
Wohin? Weg mit dem Jockey-Roboter! Aus dem Sinn.
Ich schreie: Jhu! Jhu! Doch die Seele
stellt sich auf stur. Sie hört nicht auf Befehle.
Sie will vielmehr, dass ich ihr bloß empfehle –
Auch die Ghasele spuckt, grunzt, bockt, tritt aus, läuft mir davon, wohin sie will…
Dann schläft sie ein, alleine, im Stehen. Und steht:
                                                                                              Still

 


Christian Filips (Osthofen 22 november 1981)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e november ook mijn blog van 22 november 2018 en eveneens mijn blog van 22 november 2015 deel 2.

Geschreven door Romenu om 08:35 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten