Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 23 maart 2012

Gary Whitehead, Yōko Tawada, Mitch Cullin, Steven Saylor, Nils-Aslak Valkeapää

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

 

 

The Compass of Small Tongues

At the feast of dragonflies the sunlight, invited first,
bursts out of a grin the pond water makes when water-
snakes come up for air. They could be turtles surfacing,

their little yellow eyes breaking out of black skin
like seeds. But they are snakes, two of them, and they ride
side by side, sister ships, into the one dimension—

shimmering, yes, as though afraid—the two of us paint
on the still pond. Mystery and wonder, they break us
into light and ripples; into damsel and widow skimmer;

into dust falling on water; into mayflies who,
living just a day, learn nothing of love or what it means
to live as a winged thing, or to consume food

in the open air. And the pond grins wider—the maker—
till the parts of ourselves we thought we knew turn to grass
on the other side. But we have known each other

longer, and will survive this summer as we have
all these seasons, these days, these snakes that break us.
Let the mayflies lift off by the thousands, hatching

dreams of being. Let the damselfly be a dragon
in the fantasy that this pond won't drain when weeks
go by without rain. Only in the drought of us

do we know where the snakes go when they dive deep.
We see the dried mud, the boredom of weeds; we smell
the stench of dead nymphs. But who can say where snakes go

when water is high and they plunge, as they do now,
again, because we are here together, or why, when
the surface stills and the dragonflies forget their wings

for a moment, we take shape long enough to see ourselves
in the water, mysterious and wondrous, before we sink
into the particular creatures we are, and move on?

 

 

 

 1120717-4424d7d5d47d801fe1bdb5a2404d6b7c.jpg

Gary Whitehead (Pawtucket,  23 maart 1965)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

 

 

Die Orangerie


1

Woher kenne ich diese Farbe?
An einem Dezembertag
Nach einer Reise durch Südostasien
Als ich wieder nach Hamburg kam
Vor meinem Fenster
Die Straße, eine durch Schnee korrigierte Linie
Die lange Nacht kam mit pfeifenden Schiffen
Und dann sah ich
Den Müllwagen
Mit drei Männern auf dem Rücken
Ihre Uniform hatte genau die gleiche Farbe
Wie das Mönchsgewand in Thailand
Das Orange, das das Wort im Schatten wachruft
Die Schale einer Frucht
Die nicht geschält werden will
Das Innere enthält kein Licht
Bleib' ungeschält!
Deine Schale ist Obst wert
Dagegen die Stücke einer Orange
Bloße Gerüchte von Vitamin C
Ein saures Bereuen
Die Orangenschale
Strahlt in der Farbe der Betenden,
Die uns im Morgennebel besuchen
Um Almosen abzuholen
Wir drücken die weiche Stirn gegen die Erde
Bis ihr Gebet endet
Bis der Müllwagen davonfährt
Ein Motor ahmt das Gebet nach
Der Müllbeutel ist ein Geschenk für die Heiligen
Greift man tief in den Beutel
Erhellt sich die Hügellandschaft im Traum
Man wirft den Beutel ins Loch des Müllwagens
Das Beste werfen wir immer in den Müll
Verpackungspapier einer Seife
Rote Wurzeln von grünem Spinat
Verschimmelte Manuskripte
Oder alte Schuhe, die schon zu viele Wege kennen
Die orangenfarbenen Männer holen den Beutel ab
Der Beutel, das Hotel
Für altes Porzellan oder totes Gerät
Der Beutel, die junge Schachtel, der Sarg für das neue Leben
Ein Geschenk der Industrie

 

 

 

1120717-d360d08b3ae027d0f5f58ca7de96e85d.jpg
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico.  Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

 

Uit: Tideland

 

„The bus door was ajar, an inauspicious entryway. Peering within, I spotted the melted steering wheel, the upholstery on the driver's seat bursting fuzz and springs. A smoky scent filled my nostrils, bubbled plastic and corrosion. And even though I was eleven, I had never been in a school bus. I had never been to school. So I squeezed past the inverted door, glancing at the stairwell overhead, and delighted in the glass chunks crunching beneath my sneakers.

    Looking through the topsy-turvy windows, I shook a hand at the Johnsongrass outside, pretending they were my parents waving from a sidewalk somewhere. Then I put myself below a seat in the rear, imagining a busload of fresh-faced kids filling the other charred seats, all smiles and chatter, smacking gum, spinning paper airplanes down the aisle, and I was leaving with them.

    From where I sat, the second floor of the farmhouse was visible, jutting behind the high Johnsongrass. The upstairs lamp was on, glowing in the third gable's window. At dusk, the old place no longer appeared weathered and gray, but brownish and almost golden—the eaves of the corrugated steel lean-to reflected sunlight, the thumbnail moon hung alongside the chimney.

    And soon the grazing pasture erupted in places with bright soft intermittent flashes, a lemon phosphorescence. The fireflies had arrived, just as my father said they would, and I watched them with my dry lips parted in wonder, my palms sliding expectantly on the lap of my dress. I felt like running from the bus and greeting them, but they joined me instead. Dozens of tiny blinks materialized, floating through the smashed windows, illuminating the grim bus.“

 

 

 1120717-531183d421886ca31b570d6e25e8b5a5.jpg

Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

 

 

  

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog..

 

Uit: Roman Blood

 

„The journey from my house on the Esquiline Hill to that of Cicero, close by the Capitoline, would take more than an hour of steady walking. It had probably taken Tiro half that time to reach my door, but Tiro had set out at dawn. We left at the busiest hour of the morning, when the streets of Rome are flooded with humanity, all stirred into wakefulness by the perpetual engines of hunger, obedience, and greed.

One sees more household slaves on the streets at that hour than at any other time of day. They scurry about the city on a million morning errands, conveying messages, carrying packages, fetching sundries, shipping from market to market. They carry with them the heavy scent of bread, baked fresh in a thousand stone ovens around the city, each oven sending up its slender tendril of smoke like a daily offering to the gods. They carry the scent of fish, freshwater varieties captured nearby in the Tiber, or else more exotic species transported overnight upriver from the port at Ostia – mud-caked mollusks and great fish of the sea, slithering octopi and squid. They carry the scent of blood that oozes from the severed limbs and breasts and carefully extracted organs of cattle, chicken, pigs, and sheep, wrapped in cloth and slung over their shoulder, destined for their masters' tables and their masters' already bloated bellies.

No other city I know can match the sheer vitality of Rome at the hour just before midmorning. Rome wakes with a self-satisfied stretching of the limbs and a deep inhalation, stimulating the lungs, quickening the pulse. Rome wakes with a smile, roused from pleasant dreams, for every night Rome goes to sleep dreaming a dream of empire. In the morning Rome opens her eyes, ready to go about the business of making that dream come true in broad daylight. Other cities cling to sleep – Alexandria and Athens to warm dreams of the past, Pergamum and Antioch to a coverlet of Oriental splendor, little Pompeii and Herculaneum to the luxury of napping till noon. Rome has work to do. Rome is an early riser.“

 

 

  1120717-54e0cb26c265b5884a1a9a18a4af508b.jpg

Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)

 

 

 

 

De Samische dichter, schilder, musicus en fotograaf  Nils-Aslak Valkeapää werd geboren op 23 maart 1943 in Palonjoensuu nabij Enontekiö. Zie alle tags voor Nils-Aslak Valkeapää op dit blog.

 

... wir haben hier gelebt

von Geschlecht zu Geschlecht

die Sonne ist gestiegen, gesunken

hat Leben gegeben

 

aber wenn

sie

kommen,

finden sie dieses Land, uns

 

und wir sind Steine, Gewächse, Tiere, Fische

Wasser, Wind, Erde, Himmel

und sie gehen durch uns hindurch

ohne zu sehen...

 

 

 

Uit: Trekways of the Winds

 

He grew up alone

he liked birds

the first spot thawed bare in spring

delighted him

He learned to be alone

to play his own games

real games

For hours he waited for trout

Time was different

Each day as long as itself 

not one like the other 

He learned to imitate birds

Scream like a rough-legged buzzard

and a plover 

For him that was not unusual

 

 


 1120717-b01828997d230423a1b0002c791498cd.jpg

Nils-Aslak Valkeapää (23 maart 1943 – 26 november 2001)



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:08 Reageer op dit bericht

Federica de Cesco, Roger Martin du Gard, Hamvas Béla, Daniel Biga, Ceija Stojka

De Zwitserse schrijfster Federica de Cesco werd geboren op 23 maart 1938 in Pordenone, Zie alle tags voor Federica de Cesco op dit blog.

 

Uit: Die goldene Kriegerin

 

„Je nach Licht und Jahreszeit verändern sich die Wälder. Unsere Dichter haben schöne Worte für den Frühlingsabend, für den blanken Sommermond, für das rote Herbstlaub oder die Schneeflocken im Wind. Ich war eine schlechte Dichterin und noch immer macht mich der Anblick schöner Dinge sprachlos.
Verglichen mit meinen Geschwistern war ich eigentlich die Dümmste. Und weil ich nicht wollte, dass sie über mich lachten, unterdrückte ich rücksichtslos jeden Impuls, meine Gefühle zu zeigen, und sei es auch nur in der Dichtkunst. Unsere Lehrer verglichen mich kopfschüttelnd mit meiner Schwester Yamabuki, die Unvergessliche. Ich nahm den Tadel demütig hin, bewunderte stillschweigend Yamabukis mühelose Gabe, Gedichte zu verfassen. Man musste sie selbst gehört haben, um den Eindruck zu verstehen, den sie auf uns machte. Obschon meine Schwester weder Gegenwart noch Zukunft kennt, ist ihre Schönheit immer noch lebendig.
Auch ich gehöre ja der Vergangenheit an. Die Bauern, die in den Bergwäldern leben, erkennen mich nicht, wenn ich ihnen helfe, Reisig zu sammeln. Sie staunen, wenn ich - eine alte Frau - schwer beladen mit ihnen wandere und sie bis in ihre Dörfer begleite, wo ich ihr einfaches Mahl teile. Ich pflege ihre Tiere, wenn sie krank oder verletzt sind, helfe den Stuten, wenn sie ihre Fohlen zur Welt bringen. Manchmal setze ich mich zu den Frauen, die ihren Webstuhl ans Fenster rücken und das Schiffchen werfen: Meine Hände sind stark und flink und draußen singt die Nachtigall zum Klang der surrenden Räder und dem Stampfen. Ich bringe den Männern bei, sich ihre Schwerter zu schmieden. Die Männer hämmern das Eisen, wie ich es ihnen sage, und das Werk gelingt. Ich lehre sie auch, mit ihren Waffen umzugehen, damit sie Räuber und Plünderer verjagen können, denn wir leben in unruhigen Zeiten.“

 

 

 1120716-2998afe6806464ba79b42ea4f96c83ba.jpg

Federica de Cesco (Pordenone, 23 maart 1938)

 

 

 

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog.

 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

 

„Jacques, sans bien entendre, se serrait contre Antoine, avec un appétit soudain de tendresse ; il eut voulu prendre son aîné dans ses bras, l’enlacer, se blottir près de lui, et rester là, longtemps, sans bouger, dans la tiédeur de son corps.

— « Confiance ! » répéta Antoine.

Il se sentait lui-même réconforté, et comme annobli ; il avait plaisir à se trouver maintenant si joyeux et si fort. Il comparait sa vie à celle de Jacques : « Pauvre [ I-198 ] bougre, il lui arrive toujours des choses qui n’arrivent à personne ! » Il voulait dire : « des choses comme il ne m’en est jamais arrivé. » Il le plaignait ; mais il éprouvait surtout une jouissance très vive à être Antoine, cet Antoine équilibré, si bien organisé pour être heureux, pour devenir un grand homme, un grand médecin ! Il eut envie d’accélérer l’allure, de siffler gaîment. Mais Jacques traînait la jambe et semblait épuisé. D’ailleurs ils arrivaient à Crouy.

— « Confiance ! » murmura-t-il encore une fois, en pressant le bras de Jacques sous le sien.

M. Faîsme fumait son cigare devant le portail. Du plus loin qu’il les vit, il sautilla vers eux.

— « Eh bien, j’espère ! Quelle promenade ! Vous avez été voir Compiègne, je parie ! » Il riait d’aise, et levait les bras. « Par le bord de l’eau ? Ah, la jolie route ! Quel beau pays que le nôtre, pas vrai ? » Il tira sa montre : « Ce n’est pas pour vous commander, docteur, mais si vous voulez ne pas manquer de nouveau votre train… »

— « Je me sauve », dit Antoine. Il se tourna vers son frère et sa voix s’émut : « Au revoir, Jacques. »

La nuit tombait. Il aperçut à contre-jour un visage soumis, des paupières battues, un regard perdu à l’horizon. Il répéta :

— « Au revoir ! »

 

  

 1120716-fc199d31bff20b658036ea75864c0726.jpg

Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)

Hier met André Gide (links)

 

 

  

 

De Hongaarse schrijver Hamvas Béla werd geboren op 23 maart 1897 in Eperjes (tegenwoordig Prešov). Zie alle tags voor Hamvas Béla op dit blog.

 

Uit: Preface to Crime and Punishment (Vertaald door Bors Hulesch)

 

„Careerism might be defined as an ambition that willingly makes use of all available resources to achieve one's ends, and which is therefore unclean. This must be sharply contrasted with an exigent will to greatness. Greatness has style, while career is merely successful. Greatness is a question of play; career is a question of showmanship. But the key difference between the two is that greatness is without mirror (it does not preen itself), whilst career depends on the application of success-techniques, regardless of the presence or absence of talent. Thus, it is wrong to say that career is a form of low-grade greatness; one can only say that career is humbug.

In all likelihood, this is what Stendhal and Balzac had failed to realize. People in their books are heroes of their times, apparently hungry for greatness, but they are just careerists. Style-less. In Stendhal’s interpretation, the genius – if he can subsequently justify it, perhaps by virtue of his accomplishment – may, á la Napoléon, commit any atrocity. In Dostoevsky’s tongue: the talented student may, in the interest of his career, strike down the old hag. Preceding the murder, Rodion Raskolnikov would have been such a Stendhalesque character, who genuinely believed that in the name of getting ahead, rich old hags may be hit over the head without any further ado. This marked the beginning of an era that was characterized by two traits in mankind: intellectual excellence on the one hand, and moral insanity on the other.“

 

 

 1120716-944eae3b26c331b46820541cdd8c8b4e.jpg

Hamvas Béla (23 maart 1897 – 7 november 1968)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver  Daniel Biga werd geboren op 23 maart 1940 in Nice. Zie alle tags voor Daniel Biga op dit blog.

 

Kilroy was here

 

anarchiste dérisoire sans doute irrécupérable bi-sexuel non déclaré je vis dans une mansarde sans eau ni gazon dans mes rêves je pète dans les bureaux des V.I.P. des bombes qui n’explosent jamais Je vis de peu caché et pas content inquiet de comment sera ma mort et ma vie d’ici-là 

                 *
               *  * 

   seul et nu tout visqueux de mon sperme et de mon dégueulis je rampe en geignant dans le couloir je descends tête la première à quatre pattes sur les coudes les genoux ensanglantés hurlant en silence je descends les cinq étages avec des souffrances énormes Je passe sur le ventre devant le concierge un peu étonné... Me voilà dans la rue les gens s’écartent mais font semblant de rien Discrets Ne s’occupant pas de moi je glisse m’effondre culbute du trottoir (oui comme si on m’avait longuement tabassé) mon corps se cale entre la bordure du trottoir et les pneus d’une Simca 1000 en stationnement Ça pue dans ce trou les chiens m’urinent dessus les chiens font leurs besoins sur moi et leurs mémères qui ne veulent pas m’apercevoir n’osent pas les déranger... Une petite fille ne connaissant pas encore les conventions réciproques me regarde fixement Je la regarde aussi lentement à travers mon brouillard et d’un dernier sursaut (rassemblant toutes mes forces) je recommence à me masturber... Sa mère sort du Bon Lait la prend par la main rentre avec elle dans la boutique en lui soufflant de laisser tranquille ce malheureux
   et je reste seul

 

 

 1120716-f1c6d49411b5683b3aaf5267fd21207a.jpg

Daniel Biga (Nice, 23 maart 1940)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Ceija Stojka werd op 23 maart 1933 geboren in Kraubarth. Zie alle tags voor Ceija Stojka op dit blog.

 

Uit: Träume ich, dass ich lebe?

 

„Eigentlich waren nur drei oder vier Gäste dort, und der Fritz hat Hering bestellt und Schwarzbrot und Wasser. Für uns war das natürlich ein Volksfest.

Die Mama hat sich mit uns dann wochenlang in diesen Blätterhaufen im Kongresspark versteckt. Die waren ungefähr so hoch wie das Zimmer und auch so breit. Wir haben alle drinnen Platz gehabt.

Meine Geschwister haben darin einige gegabelte Äste aufgestellt und das Laub auseinander gedrückt. So haben wir den Raum breit gemacht und die Blätter sind uns nicht ins Gesicht gefallen. Und dadurch, dass die Blätter nass waren, war das Ganze sehr stabil. Wenn wir gesessen sind, konnten wir einander sehen, aber aufrecht stehen konnten wir nicht. Von Außen durfte man nichts merken, wir durften keine Spur hinterlassen. Schlimm war es, wenn es geregnet hat. Diese vielen kleinen Tiere sind dann herausgekommen, durch unsere Wärme.

Manchmal hat ihr die Frau gesagt: »Du brauchst jetzt keine Angst zu haben, die sind alle auf Außendienst.« Sie waren in Graz oder Linz oder Salzburg, daher war im Raum Wien jetzt drei, vier Tage Ruhe.“

 

 

 1120716-2f191a48723c7577d34cdc33e9bbd42c.jpg

Ceija Stojka (Steiermark, 23 maart 1933)

 

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Cri Stellweg

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart)werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook mijn blog van 27 november 2006.

 

Uit: Ontbijten in je eentje

 

„Het eensgezinde bundeltje handen vlak voor haar ogen op het kussen. Het is het eerste beeld in de eerste bewust beleefde seconden na het ontwaken. Alsof die twee elkaar toevallig hebben ontmoet. De linker ligt als een klein dier in de kom van de rechter, de duimen kruisen elkaar. Een paar handen die elkaars gezelschap hebben gezocht en gevonden, ongezien, ongeweten, in het donker van het nachtelijk bed.
Ook ligt haar lichaam vaak in een krul alsof het zich gevoegd heeft naar dat van een ander. Voor wat? Warmte? Troost? Nabijheid? Zij verbaast zich erover. Ik sliep, wist van niks, maar mijn lichaam wilde en deed het. Zonder mij mezelf de hand geven, in een krul om een ander lichaam gaan liggen dat er niet is. Raar. Gewenning, denkt ze, zegt ze, tegen het met grijs ochtendlicht gevulde dakraam. Een halve eeuw een gedeeld bed gekend, wat wil je.
Nu ze de handen heeft losgeknoopt, de benen rechtuit heeft gelegd en de rug gekanteld, kijkt ze rond, komt eruit, doet de paar stappen naar het elektrische kookplaatje, zet de fraaie wit geëmailleerde ketel met het vergulde deksel en fluitje (dat allang niet meer fluit) erop en wacht in bed tot de pluim stoom uit de ketel ontsnapt. Het dekseltje begint te klepperen. Dit is een mooi moment van de dag, vooral als het regent, de regen op het dakraam. Of waait, de wind rond het pannendak. De kop warme geurige thee vlakbij het gezicht. Geborgenheid is dat, veiligheid, denkt ze. Zegt ze. Soms. Tegen zichzelf.“

 

 

 1162768-619fd8be7d4fc1595a34319d7edd1c59.jpg

Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Madison Cawein

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865, als het vijfde kind van William en Christiana (Stelsly) Cawein. Zijn vader produceerde gepatenteerde medicijnen, gemaakt van kruiden. Cawein ontwikkelde een liefde voor de lokale natuur als kind. Na zijn afstuderen van de middelbare school, werkte Cawein in een biljartcentrum in Louisville en als kassier in in Waddill's New-market, die ook dienst deed als het goklokaal. Hij werkte er zes jaar, spaarde zijn loon op, om zich daarna helemaal op het schrijven te kunnen richten. Zijn productie bestond uit zesendertig boeken en 1.500 gedichten. Hij verwierf al snel de bijnaam de "Keats van Kentucky". Hij was zo populair dat hij in 1900 aan de Louisville Courier-Journal kon vertellen dat zijn inkomsten uit poëzie in tijdschriften ongeveer $ 100 per maand bedroeg. In 1912 Cawein werd gedwongen om zijn oude huis in Louisville, St James Court, evenals een deel van zijn bibliotheek te verkopen, dit na het verliezen van geld in de 1912 beurscrash. In 1913, een jaar voor zijn dood, publiceerde Cawein een gedicht genaamd "Waste Land" in een Chicago magazine waarvoor Ezra Pound werkte als redacteur. Geleerden hebben vastgesteld dat dit gedicht een inspiratie vormde voor het gedicht The Waste Land van TS Eliot's, dat gepubliceerd werd in 1922 en wordt beschouwd als de geboorte van het modernisme in de poëzie. Op het verband tussen zijn werk en Eliot werd gewezen door de Canadese academicus Robert Ian Scott in The Times Literary Supplement in 1995. Ondanks een internationale faam tijdens zijn leven raakte hij, mede doordat hij zich niet vernieuwde, langzaam in de vergetelheid.

 

 

The “Kentucky”

 

(Battleship, launched March 24, 1898.)

 

I

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

In the battle's dread eclipse,

When she opens iron lips,

When our ships confront the ships

 Of the foe,

May each word of steel she utters carry woe!

 Here's to her!

 

 

II

 

Here's to her, who, like a knight

 Mailed of old,

From far sea to sea the Right

 Shall uphold.

May she always deal defeat,--

When contending navies meet,

And the battle's screaming sleet

 Blinds and stuns,--

With the red, terrific thunder of her guns.

 Here's to her!

 

 

III

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

Like a beacon, like a star,

May she lead our squadrons far,--

When the hurricane of war

 Shakes the world,--

With her pennant in the vanward broad unfurled.

 Here's to her!

 

 

 1160178-a84242c848f07786cba8eaa0fe5031db.jpg

Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten