Berichten van 29 juni 2013

De Duitse dichter en schrijver Ror Wolf (pseudoniem van Raoul Tranchirer) werd geboren op 29 juni 1932 in Saalfeld/Saale. Zie ook alle tags voor Ror Wolf op dit blog.

 

Uit: Verschiedene Möglichkeiten, die Ruhe zu verlieren

 

„Ich rief: Eisenhans! und er kam aus dem Wald heraus. Der fliegende Robert riß mich hinauf in die Luft, wo ich fortflog. Aber nun saß ich wieder da. Diese Zeit war vorbei. Robinson, Rübezahl, Siegfried und Sigismund Rüstig; alles war durchgespielt in der Essig¬fabrik mit Kowalski und Kürbis; oder im Schuhlager zwischen dem Ledergeruch in den Regalen.
Ich weiß nicht, war das erst Robinson, der für die Jugend gestutzt und verkürzt durch den Sand gegangen ist mit dem Palmenschirm? oder vielleicht lag doch eher Gulliver mit seinem einen Fuß im Meer und mit dem anderen in einer ganz anderen Gegend. Eines Tages hatte ich angefangen zu lachen. Ich hatte ein Buch in der Hand und las dieses Wort: Lederstrumpf. Das war, fand ich, ein außerordent¬liches Wort, das war unwiderstehlich: Leder-Strumpf. Ich habe fast einen Tag lang gelacht, obwohl ich einen Wattebausch mit dem Mittel Po-ho im Backenzahn hatte. Aber ich lachte trotzdem über dieses Wort: Lederstrumpf. Und wann bitte war das? war das vierzig oder einundvierzig? oder früher? oder noch früher? jedenfalls war diese Zeit vorbei.
Läßt sich jetzt, wo ich zu graben beginne, dieses erste Lese-Erlebnis unbeschädigt ausgraben? Oder war es nicht vielmehr eine ganze Reihe von Erlebnissen mit Büchern, die inzwischen zusammengewachsen sind? Da fällt mir ein: Bobby Box, eine sehr wichtige Bekanntschaft, eine Figur aus dem Cigarettenbilder-Album, gemischt aus Charlie Chaplin und Harry Langdon. Kein erlesenes Lese-Erlebnis, aber ich habe Bobby Box geliebt und ich liebe ihn heute noch.
Karl May? sechzig Bände mit aller Macht und Wucht; aber das war später. Frank Allan, der Rächer der Enterbten; alles später. Vorher kam noch die Zeit der Kriegshefte. Niemals ist etwas nach dem Lesen spurloser aus meinem Kopf verschwunden als diese endlose Kette von Siegen und Siegen und Siegen.“

 

 

 

Ror Wolf (Saalfeld/Saale, 29 juni 1932)

 

 

 

 

 

De Servische dichter Vasko Popa werd geboren in Grebenac op 29 juni 1922. Zie ook alle tags voor Vasko Popa op dit blog.

 

 

Far Within Us #3

 

Unquiet you walk
Along the rims of my eyes

On the invisible grating
Before your lips
My naked words shiver

We steal moments
From the unheeding iron saws

Your hands sadly
Flow into mine
The air is impassable

 

 

Far Within Us #4

Green gloves rustle
On the avenue's branches

The evening carries us under its arm
By a path which leaves no trace

The rain falls on its knees
Before the fugitive windows

The yards come out of their gates
And stand looking after us

 

Vertaald door Anne Pennington

 

 

 

Wedding

 

Each strips his own skin
Each bares his own constellation
Which has never seen the night

Each fills his skin with rocks
And plays with it
Lit by his own stars

Who doesn't stop till dawn
Who doesn't bat an eyelid or fall
Earns his own skin

(This game is rarely played)

 

 

 

 

Vasko Popa (29 juni 1922 – 5 januari 1991)

 

 

 

 

 

De Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci werd geboren in Florence op 29 juni 1929. Zie ook alle tags voor Oriana Fallaci op dit blog.

 

Uit: Ein Mann (Vertaald door Toni Kienlechner)

 

“"Aber die allerunglücklichste Zeit ist die Jugend. Weil du nämlich in der Jugend anfängst, die Dinge zu begreifen und merkst, daß die Menschen nichts taugen. Den Menschen liegt weder etwas an der Wahrheit noch an der Freiheit, noch an der Gerechtigkeit. Das sind unbequeme Dinge, und die Menschen finden sich in der Lüge, in der Versklavung und in der Ungerechtigkeit zurecht. Darin wälzen sie sich wie die Schweine. Das habe ich gemerkt, sobald ich in die Politik geriet. Man muß sich mit der Politik beschäftigen, um zu merken, daß die Menschen nichts taugen, daß ihnen Scharlatane, die Betrüger und die Drachen recht sind. Man beginnt sich mit der Politik zu beschäftigen voller Hoffnungen und wundervollen Absichten, indem man sich einredet, daß die Politik eine Pflicht und ein Mittel sei, um die Menschen besser zu machen, und dann merkt man, daß genau das Gegenteil der Fall ist, daß nichts in der Welt so verdirbt wie die Politik, nichts die Menschen um so viel schlechter macht, als die Politik es tut.[...]
Ich trank gern Orangensaft. Auch jetzt trinke ich lieber Orangensaft. Aber ich lernte das Weintrinken mit zwanzig Jahren, ich lernte es, mich zu besaufen, weil man im Suff besser weinen kann. Man erträgt es besser, daß die Menschen nichts taugen und daß man sie immer weniger mögen kann, je besser man sie kennt. Ich kann die Menschen nur lieben, solange es sich um Kinder oder um Alte handelt. Kinder mag ich gerne, Alte mag ich gerne, und ich hätte gerne nur für Kinder und Alte Politik gemacht. Denn für sie macht nie jemand Politik. [...]
Ich habe geglaubt, daß den Menschen Wahrheit, Freiheit und Gerechtigkeit am Herzen lägen. Das war ein Irrtum. Ich habe geglaubt, daß sie etwas begreifen. Ich habe alles falsch gemacht. Wozu soll man leiden, kämpfen, wenn die Menschen nicht verstehen, wenn es ihnen gleichgültig ist?"

 

 

 

Oriana Fallaci (29 juni 1929 - 15 september 2006)

 

 

 

 

 

De Italiaanse dichter en schrijver Giacomo Leopardi werd geboren in Recanati op 29 juni 1798. Zie ook alle tags voor Giacomo Leopardi op dit blog.

 

 

De oneindigheid

 

Steeds was mij dees verlaten heuvel dierbaar,
En deze hegge, die naar zoveel kanten
De blikken van de verste kimmen afsluit.
Maar als ik zit en voor mij staar, verbeeld ik
Ruimten, achter die hegge, zònder grenzen,
En stilten bovenaards, en grondeloze
Rust mij in de gedachte; om welke, bijna,
Angst het gemoed bevangt. En daar ‘k de wind hoor
Bruisen door deze struiken, vergelijk ik
Met deze stem die oneindige stilte,
En de eeuwigheid doemt op in mijn herinnring,
En de dode seizoenen, en dit van heden,
Dat leeft, zijn zíjn geluid. Aldus in deze
Onmeetlijkheid verdrinkt zich mijn gedachte:
En schipbreuk is mij zoet in deze golven.

 

 

 

Vertaald door P. N. van Eyck

 

 

 

Das Unendliche

 

Mir theuer stets war dieser öde Hügel
Und dieß Gestrüpp, das einen großen Theil
Vom fernen Horizonte raubt den Blicken:
Doch ruhend hier und schauend träumt sich jenseits
Desselben unermeßne Fernen, träumt
Sich tiefsten Frieden, heil'ge Götterstille
Der Sinn, wo nicht Geringes schon die Seele
Befängt mit Schrecken. Und wenn dann den Windhauch
Ich säuseln hör' im Strauchwerk, dann vergleich' ich
Mit jener ew'gen Stille dieß Gesäusel,
Da, siehe, kommt das Unvergängliche
Mir in den Sinn, vergangner Zeiten denk' ich,
Und unsrer Zeit, der lauten. Da verschlingt
Den Geist die Woge des Unendlichen:
Und lieblich ists in dieser See zu scheitern.

 

 

 

Vertaald door Robert Hamerling

 

 

 

 

Giacomo Leopardi (29 juni 1798 - 14 juni 1837)

Standbeeld in Recanati, detail

 

 

 

 

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry werd geboren op 29 juni 1900 in Saint-Maurice-de-Rémens. Zie ook mijn blog van 29 juni 2010 en eveneens alle tags voor Antoine de Saint-Exupéry op dit blog.

 

Uit: De kleine prins (Vertaald door L. De Beaufort-Van Hamel)

 

“Zo leefde ik dus alleen, zonder ooit met iemand echt te kunnen praten, totdat ik op een keer, zes  jaar geleden, motorpech kreeg in de Sahara-woestijn. Er was iets stuk gegaan binnen in mijn motor,  en omdat ik geen mecanicien en ook geen passagiers aan boord had moest ik proberen om  helemaal alleen een moeilijke reparatie uit te voeren. Het was voor mij een kwestie van leven of  dood. Ik had nauwelijks voor acht dagen drinkwat er bij me. De eerste avond sliep ik dus in het  zand, wel duizend mijl ver van de bewoonde wereld. Ik was veel eenzamer dan een  schipbreukeling op een vlot midden op de oceaan. Je kunt je dus voorstellen, hoe verrast ik was bij  het aanbreken van de dag, toen een grappig klein stemmetje me wekte.

Het zei: 'Toe, teken eens 'n schaap voor me.'

- Hé?

- Teken eens 'n schaap voor me.

Ik sprong op, alsof ik door de bliksem getroffen was - wreef mijn ogen uit en keek eens goed. En ik  zag een héél uitzonderlijk klein kereltje, dat me ernstig aankeek. Kijk, dit is het beste portret, dat ik  later van hem heb kunnen maken. Maar mijn tekening is natuurlijk véél minder aardig, dan het model. Dat is mijn schuld niet. Toen ik zes was hadden de grote mensen me  afgeraden om schilder te worden en ik had  niet leren tekenen, behalve dan dichte boaconstrictors en open boa constrictors. Ik bekeek die verschijning dus met ogen die rond van  verbazing waren. Vergeet niet, dat ik duizend mijl van de bewoonde wereld was. Maar dat kleine ventje zag er niet uit, alsof hij verdwaald was, of doodmoe of hongerig, of dorstig of angstig. Hij had niets van een verloren kind in de woestijn, duizend mijl van de bewoonde wereld af. Toen ik eindelijk een woord kon uitbrengen, vroeg ik hem: 'Wat doe je hier eigenlijk?'

En toen herhaalde hij héél zacht, alsof het iets héél ernstigs gold: 'Toe, teken eens ’n schaap voor me.'

 

 

 

Antoine de Saint-Exupéry (29 juni 1900 - 31 juli 1944)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Anton "Tony" Bergmann werd geboren te Lier op 29 juni 1835. Zie ook alle tags voor Anton Bergman op dit blog.

 

Uit: Ernest Staas

 

“Intusschen liep mijn proeftijd ten einde; en toen ik naar Brussel terugkeerde, moest ik mij als Mr. Staas, advocaat inrichten.

Ik nam mijn kwartier op den hoek der Keizerstraat bij monsieur Lefinaud, tailleur de Paris, geboortig uit Schaarbeek een heerschap, dat gekleed ging als een gezant, en zijne klanten ontving in een salon met tapijten, vergulde spiegels en fluweelen stoelen.

Op 't eerst verdiep had hij een kwartier te verhuren, bestaande uit twee groote kamers aan elkander, tegen de straat, en een klein kabinet aan de overzijde.

De verdeeling was voortreffelijk geschikt. De eerste kamer, gemeubileerd in Amerikaansch leder, behangen met bruin papier en donkere gordijnen, zou de spreekkamer wezen. In het tweede vertrek kon men eene bibliotheek plaatsen en te midden een bureau-ministre voor de eigenlijke studien van den advocaat, die in het kabinet zou slapen.

Bij den eersten oogopslag was ik overwonnen.

Monsieur Lefinaud bemerkte het dadelijk.

‘Gij zoudt niet beter kunnen wonen, mijnheer,’ verklaarde hij met eenen toon van overtuiging, die geene tegenspraak duldde. ‘Mijnheer zeide mij, dat hij advocaat is. Welnu, geef u enkel de moeite uit dit raam te kijken: de marmeren zuilen, die gij daar ziet, zijn de ingang van het paleis van justitie. Al wie met het gerecht iets te maken heeft, moet hier voorbijkomen, en belt natuurlijk bij den eersten rechtsgeleerde aan, welken hij op zijnen weg ontmoet.’

Of dit wel zoo natuurlijk was, is eene andere vraag: in alle geval deed de reden indruk op Tante, die, vergezeld van onz' Mie op haar paaschbest, ter eere mijner instelling de groote reis naar Brussel ondernomen had. Zij veroorloofde zich nog slechts eene kleine aanmerking over den hoogen prijs. Zij moest afdingen gelijk al de vrouwen.”

 

 

 

Anton Bergmann (29 juni 1835 – 21 januari 1874)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver Willibald Alexis (eig. Georg Wilhelm Heinrich Häring) werd geboren op 29 juni 1798 in Breslau. Zie ook alle tags voor Willibald Alexis op dit blog.

 

Uit: Der Roland von Berlin

 

„Vor dem Rathaus auf der langen Brücke drängte und wogte es hin und her. Leute allerlei Standes, Männer, Frauen und Kinder standen vor dem hohen Gebäude, und es ward immer lauter drinnen. War es nur eine herkömmliche Sitzung der Ratmannen der vereinigten Städte Berlin und Köln, wie sie alle Montag um acht Uhr in der Frühe, und dann Donnerstags wieder früh gehalten werden; aber so hitzig war es seit Menschengedenken nicht zugegangen. Die Stimmen überschrieen sich, daß man itzo vor dem allgemeinen Lärmen gar nichts hörte, und es war, wie wenn Bienen summen, und die Käfer vorm Stock hören keine raus. Aber dann schrie einer so, daß alles schwieg, aber nun schrie ein anderer noch lauter, und der vorige mußte wieder schweigen, und nun hörte man sie auf Tisch und Bänke springen, und hochrote Gesichter zeigten sich an den Fenstern, wie man deutlich durch die kleinen Scheiben sehen konnte.

Es war aber das Rathaus der vereinigten Städte Berlin und Köln, ein hohes und stattliches Gebäude, als man gleich hören wird, in all dem bunten Schmuck der Zeit, wo es entstanden. Wie man weiß, führte die kurze Brücke, welche »die lange« heißt, ihren Namen damals mit mehr Recht. Sie verband Köln und Berlin; aber da, wo sie heut an der Burgstraße endet, berührte sie vorerst eine morastige Insel, über die sie hinweg nach einem nun verschwundenen Spreearm führte, welcher durch die jetzige Heiligegeiststraße floß. Über diesen hinweg berührte ihr anderes Ende erst das eigentliche Berlin, das hinausging bis ans Oberberger Thor, da wo die steinerne Brücke ist; und dahinter ist der Ochsenkopf. Also war es gewiß eine lange Brücke. Mitten auf der langen Brücke nun, wo die Sümpfe waren und Weideplätze fürs Vieh, und unten trieben die Färber ihr Wesen, da stand das gemeinschaftliche Rathaus.“

 

 

 

Willibald Alexis (29 juni 1798 – 16 december 1871)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, taalkundige, pedagoog en uitgever Joachim Heinrich Campe werd geboren op 29 juni 1746 in Deensen bij Holzminden. Zie ook alle tags voor Joachim Heinrich Campe op dit blog.

 

 

Der Uhu und die andern Vögel

 

Grausame, quält mich länger nicht!

Ihr seht, ich liege ja in Banden.

 

Ein Vogel

Gut, daß wir dich, du Bösewicht,

dich unsern Erbfeind, hier gefesselt fanden!

Zur Rache, Brüder, beißt und kratzt

und hört nicht, was der Bube schwatzt!

 

Uhu

Ach, Mitleid ist des Siegers schönste Zierde;

man schadet, glaubet mir, sich selbst durch Rachbegierde.

 

Ein Vogel

Zur Rache, Brüder! Beißt und kratzt

und hört nicht, was der Bube schwatzt!

 

Drauf stürzten sie gar wütig auf ihn los,

und hört nicht des Armen Bitte.

Der Jäger sah's aus seiner nahen Hütte,

und plötzlich brannt' er los;

und Knall und Fall war eine Sache.

In seinem Blute lag das Heer

der Vögel um den Uhu her,

einer Opfer ihrer wilden Rache.

 

 

 

Joachim Heinrich Campe (29 juni 1746 – 22 oktober 1818)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en historicus John Willard Toland werd geboren op 29 juni 1912 in La Crosse, Wisconsin. Zie ook alle tags voor John Willard Toland op dit blog.

 

Uit: The Battle of the Bulge

 

“The most sobering stop on the trip was the Malmedy Massacre site. The ditch where many of the American bodies were found was still beside the road, as well as the wood line on the other side of the field where a few GIs fled once the firing started. Even a new café had been built to replace the one burned by the SS troops as they flushed out the Americans that had escaped once the executions started. Their escape from death, though, was only temporary. The prisoners were shot as they fled the burning building. Though the crossroads near Malmedy was the only spot we stopped at to reflect on the war crimes committed during the battle, the buses passed several other spots where the advancing Germans murdered American POWs and  Belgium citizens.”
 

 

 

John Willard Toland (29 juni 1912 – 4 januari 2004)

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Paul Lebeau werd geboren in Borgerhout op 29 juni 1908 – Brussel. Zie ook alle tags voor Paul Lebeau op dit blog.

 

Uit: Hulde aan Stijn Streuvels

 

“Het is voor mij een hachelijke onderneming voor U in enkele minuten het werk te evoceren en de figuur te huldigen van Stijn Streuvels. Want allen hebt gij hem gekend, hij die meer dan 60 jaar lid was van deze Academie. Velen onder U behoorden tot zijn intimi van wie enkelen, door jarenlange omgang met de mens Streuvels en door bestendige studie van zijn werk echte Streuvelskenners geworden zijn. Zij hebben dan ook merkwaardige boeken over hem en zijn oeuvre gepubliceerd. Bovendien liggen ons allen nog vers in het geheugen de herdenkingen allerhande, die ter gelegenheid van het eeuwfeest zijner geboorte aan deze uitzonderlijke verschijning in onze literatuur gewijd werden.

Er blijft mij dan ook niets anders over dan mijn bescheiden bloempje te schuiven bij de berg van ruikers ter ere van de monumentale vertegenwoordiger van het agrarisch Vlaanderen, dat ik niet heb gekend, als de hulde van een stadsmus aan een paradijsvogel.

Toen ik als knaap het werk van een reeds legendarische Streuvels leerde kennen, leek hij mij volkomen vreemd in tijd en ruimte. Ik wist toen niet dat hij slechts op enkele uren autorijden van me af woonde. Ik dacht dat hij in een heel andere wereld leefde waar het climaat veel continentaler was dan in het regenachtige Antwerpen. Want steeds brandde een tropicale zon in zijn werken, zodat de mensen op het veld doodvielen en in de winter lag daar alles onder een dikke laag sneeuw, terwijl wij alleen maar modder kenden. Vreemd was voor mij de prachtige natuur, die hij in mijn verbeelding schiep, nog vreemder de ellende van de harde, stugge mensen, die daar leefden. Vooral de taal was wonderbaar. Vele woorden had ik nooit gehoord en toch hadden zij een suggestieve kracht, zodat men ze, om zo te zeggen, instinctmatig verstond. En die verhalen bezaten een eigenaardig penetratievermogen zodat ze zich, als het ware, in de verbeelding inbeten.”

 

 

 

Paul Lebeau (29 juni 1908 – 18 oktober 1982)

 

 

 

 

De Belgische surrealist, schrijver, dichter en dwarse geest Louis Scutenaire werd geboren in Ollignies op 29 juni 1905. Zie ook alle tags voor Louis Scutenaire op dit blog.

 

Uit: Mes Inscriptions

 

 

“Mensen vestigen al hun hoop op vernietigingsmiddelen.”

 

 

“Of God bestaat, is zíjn zaak.”

 

 

“Een harde werker is een arme drommel die zich verveelt.”

 

 

 

 

Louis Scutenaire (29 juni 1905 – 15 augustus 1987)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 29 juni 2008.

 

De Amerikaans-Russische dichter en schrijver Oleg Korenfeld werd geboren op 29 juni 1977 in Khabarovsk, Rusland. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007.