Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 27 december 2015

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger

De Nederlandse dichter en schrijver Bernard Wesseling werd geboren in Amsterdam op 27 december 1978. Zie ook alle tags voor Bernard Wesseling op dit blog.

 

Naar de daken

Als ik opkijk is het nacht.
De maan verschijnt, het is die uit de kindertijd:
pips maar bont gemutst. Nu dwaalt mijn blik
naar mijn werkeloze handen als gaf een herinnering af.
Had ik al gezegd dat ik geen ondragelijk geheim heb?
Soms waan ik me onderwerp van twist tussen deze of gene listige goden.
Mijn onbegrip een ode aan hun almacht,
als ik dat eens durfde geloven. Dan weer denk ik de holle lach
van de alleman te horen, maar het blijkt slechts de wereld
van de verrekijk en de uitgekiende gein van elkaar opzettelijk
verkeerd begrijpen. Niets doet minder pijn of het is doodgeboren.
Inenen wens ik mijn vod van een gemoed uitgeslagen
en ik vraag me af: wat wacht ons op het dak?
Welke overheerlijke vloek rijpt daar in de sferen?
Naar de daken ja! En dan maar wachten tot morgen de luchten
van postmodern blauw – het oude grijs – naar een trouwer blauw
verschieten en mij de staar wegnemen, in het kraaiennest
van de antenne gezeten, want op mijn plek
ben ik de vogel in de krok zijn bek en
het is begonnen te hongeren.

 

 

Stomme vogel

Ik had me teruggetrokken om ergens op te mediteren,
waarop weet ik niet meer. Toen hij me eindelijk belde.

Ik zei dat ik me gevangen voelde in deze kersenboomgaard
– hij zei dat het hem niks verbaasde – en er een joekel
van een boom was hier, met een net erover waar
een vogel in vastzat die zich vol had gevreten van de
kersen en nu onder het net uit wilde maar niet kon,
hoe ik ook probeerde te helpen door het net te lichten.

Ik was almaar moe. In mijn hoofd deden namen de
ronde, gezichten ook. Wat ik nodig had, ik kon er niet
opkomen. Wat ik niet nodig had, ik zag het overal.
In de smalende groene velden, in de kersen rondom
de bomen die de geur van likeur verspreidden.

Er was een betekenisloze stilte.
Hij zei: en je weet het, altijd een steen los in
de muur achterlaten voor mij.

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Bernard Wesseling (Amsterdam, 27 december 1978)

 

 

De Franse dichter, schrijver, schilder en musicus Marc-Édouard Nabe (eig. Alain Zannini) werd geboren in Marseille op 27 december 1958. Zie ook alle tags voor Edouard Nabe op dit blog.

Uit: Au régal des vermines

«J'ai vécu toute mon enfance devant des fouilles : de ma fenêtre je plongeais sur un chantier : toute la journée des types en tricot de peau harcelaient la caillasse. Je pensais à un bagne. En quelques années, ils ont dégagé tout un forum, des colonnes, quelques statues au marteau-piqueur... Il faut écrire son premier livre au marteau-piqueur... C'est ainsi que Sa Grâce la Littérature peut s'avancer dans les rubans, les étendards, s'enfoncer dans le terrain vague, parmi les Arabes, caresser les nuques comme un murmure ému... Je ne décorerai pas mes livres. Pas question de leur trouver une forme. Une belle robe attrayante croulant sous les pompons. Hors de question de m'enfiorituriner élégamment. La prétention et la seule, c'est bien cette mise en forme, les détours de la composition, les travaux... Exactement comme si c'était de la cuisine. Toutes ces épices dedans pour que ce soit digeste (ou non). Travail mâché. Sinistre et cynique puérilité ! Il faut aller tout droit, de moi à vous, sans déformation. On doit retrouver l'univers de l'écrivain du début à la fin, dans une seule phrase, la première venue. Ceux qui cherchent la forme, c'est que leur écriture n'est pas vitale pour eux : ils ne dépendent pas d'elle. Elle ne les fait pas marcher Ils veulent la maîtriser au contraire, la dompter et non la laisser intacte, sauvage, salope de griffes, surprenante pour tout dire ! Se laisser entraîner par elle dans sa brutalité, dans la jungle, bambouler ensemble parmi les bambous bouffis de lianes !...»

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Marc-Édouard Nabe (Marseille, 27 december 1958)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Wendy Coakley-Thompson werd geboren op 27 december 1966 in Brooklyn, New York. Zie ook alle tags voor Wendy Coakley-Thompson op dit blog.

Uit: Writing While Black

“So, they’re acquiring?”
“Yes!” Meghan squealed. “They’re looking for new product to publish in both traditional and electronic formats. They want new, fresh, edgy stuff. Immediately, I thought about you.”
Yeah, me. I’m fresh and edgy. “You thought about me.”
“Of course, I thought about you!”
“So, you’re thinking of pitching him A Thousand Churches?”
Crickets…
Finally, Meghan spoke. “No sweetie, after twenty rejections, you’ve got to let that one breathe. We can go out with it again later. It’s all about timing.”
Christina deflated. Her mind took her back to last night, before she drowned her sorrows in martinis and champagne.
“What then?” she asked, dejected.
“I want you to send me whatever you’ve got,” Meghan said. “It doesn’t even have to be complete. Just three chapters, an outline for the rest of the book, and a proposal for how to sell it and why it’s different from other books. You’re a lawyer. Make the best argument you can that’s going to make them want to acquire your book. Do you have anything you can send me by Monday?”
Christina was poised to say no when she remembered. The treatment that four Mayflower martinis built was residing on her laptop in the living area. The treatment where she masqueraded as a white woman to tell the story of white women. Something about the whole affair left a bad taste in her mouth.
But the other part of her was hearing none of that. Do it. What do you have to lose?
Christina scratched her head. “Well, I do have a little something I’ve been working on,” she said, hesitant. “It’s different though.”
“Different is good, Christina,” Meghan assured her. “I want to see different.”
“I don’t know…”

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Wendy Coakley-Thompson (New York, 27 december 1966)
 

 

 

De Nederlandse dichter Louis de Bourbon werd geboren in Renkum op 27 december 1908. Zie ook alle tags voor Louis de Bourbon op dit blog.

 

In memoriam matris

Ik kan u niet geheel meer samenvinden
- de winden woeien door mijn hoofd -
hier is uw naam, uw beeld is ginder
en uwe geuren zijn mij gansch ontroofd.
 
Onder wat hooge, tengre boomen is uw graf,
maar daar is niet wat ik aan u beminde
en wat ik nimmermeer zal vinden
voor ook mijn lichaam rusten zal in 't graf.

 

De open wereld
 
Nu ligt de wereld open tot de kern
en schemering verbloedt aan alle wegen
een witte wolk hangt slapend aan een ster;
dit is het uur dat alles wordt beschreven.
 
Sluit nu de luiken van het donker huis:
wanneer de ziel der dingen wordt geboren
trekt ieder zich terug in d'eigen kluis
om naar het zingend hart te hooren.

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Louis de Bourbon (27 december 1908 – 8 januari 1975)
 

 

 

De Amerikaanse schrijver en optredend artiest Bob Flanagan werd geboren op 26 december 1952 in New York. Zie ook alle tags voor Bob Flanagan op dit blog.

 

Why (Fragment)

because I'm attracted to it; because I'm addicted to it; because endorphins in the brain are like a natural kind of heroin; because I learned to take my medicine; because I was a big boy for taking it; because I can take it like a man; because, as someone once said, HE'S GOT MORE BALLS THAN I DO, because it is an act of courage; because it does take guts; because I'm proud of it; because I can't climb mountains; because I'm terrible at sports; because NO PAIN, NO GAIN; because SPARE THE ROD AND SPOIL THE CHILD; BECAUSE YOU ALWAYS HURT THE ONE YOU LOVE.

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Bob Flanagan (27 december 1952 – 4 januari 1996)
Cover 

 

 

De Duitse schrijfster Malin Schwerdtfeger werd geboren op 27 december 1972 in Bremen. Zie ook mijn blog van 27 december 2008. Zie ook alle tags voor Malin Schwerdtfeger op dit blog.

Uit: Café Saratoga

„Bei dem Gedanken an eine lange Fahrt durch das andere Deutschland bekam ich feuchte Hände und wollte das Lenkrad nicht mehr loslassen, bis wir die Grenze passiert hätten.
An der blauen Tankstelle war ich abgefahren, weil ich noch einmal in Bundes hatte pinkeln wollen, und auch Jane hatte ich noch ein letztes Mal auf die Toilette geschickt, denn ich wollte nicht mitten im anderen Deutschland anhalten müssen.
Das war ich Tata und Bocian schuldig, die mir eingeschärft hatten, diese Straße niemals zu verlassen. Es sei eine Straße ohne Links und Rechts, hatten sie gesagt.
Ich drehte am Lenkrad, wie es Autofahrer in alten Filmen tun, Lilian Harvey am Steuer, daneben Willy Fritsch, im Hintergrund flimmert ein unscharfer Film von der Landschaft, und jemand wackelt am Auto.
»Bei dir fühle ich mich so sicher«, sagte Jane. Der Mirafiori schlingerte. »Autofahren, Autofahren ist die größte Schwäche jeder kleinen Frau«, sang Jane, »und es träumen alle Mägdelein heute schon von einem Führerschein.« Jane sang, um mich wach und bei Laune zu halten, Jane hatte eine Dreißiger-Jahre-Stimme, dünn und hell wie ihre Haare, und seit dem
Tankstellenklo sang sie mir ein Medley aus »Die drei von der Tankstelle«, bis weit in das andere Deutschland hinein.
»Ein wunderbarer Film«, sagte Jane. »Willy Fritsch und Heinz Rühmann, und niemand kennt den Dritten, obwohl er der Sexieste ist und der Einzige, der singen und tanzen kann.«
Jane langweilte sich und wollte spielen, also spielte sie Waswürdest-du-nehmen-wenn-du-was-nehmen-müsstest.“

 

Bernard Wesseling, Édouard Nabe, Wendy Coakley-Thompson, Louis de Bourbon, Bob Flanagan, Malin Schwerdtfeger, Romenu
Malin Schwerdtfeger (Bremen, 27 december 1972)
Bremen

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e december ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:15 Reageer op dit bericht

Mariella Mehr, Markus Werner, Mirza Ghalib, Carl Zuckmayer

De Zwitserse dichteres en schrijfster Mariella Mehr werd geboren op 27 december 1947 in Zürich. Zie ook alle tags voor Mariella Mehr op dit blog.

Uit: Angeklagt

„Ich sage das nicht, weil ich die Absicht habe, Sie
zu belügen. Aber ein bisschen Spiel sei mir erlaubt und Erinnerungen, das wissen Sie, sind unberechenbar.
Nehmen wir zum Beispiel mein Vaterhaus. Eins, das man wirklich so nennen darf, denn es wurde von meinem Vater eigenhändig erbaut. Zu groß für eine Kleinfamilie. Vier Stockwerke, die Mansarde mitgerechnet. Ich kann mich nur noch an die Küche, den unbewohnten Salon, so nannte ihn meine Mutter, an das elterliche Schlafzimmer, an meines und an die Mansarde erinnern.
An die Mansarde.
Seltsam, sich an eine Mansarde erinnern zu wollen, nicht wahr? An eine wie die unsere, an der nichts Nennenswertes zu sehen ist.
Vater baute das Haus vor meiner Geburt. Um das Haus wucherte eine hohe Buchsbaumhecke. Innerhalb des Geheges ein Gemüsegarten, Spalierbirnen an der Hausmauer, ein Rosenstrauch. Lachsfarbene Blüten. Jedes Jahr ein paar weniger.”

 

 1856460-11b883a99eda800d9a38ede0efee1dfd.jpg
Mariella Mehr (Zürich, 27 december 1947)
 

 

De Zwitserse schrijver Markus Werner werd geboren op 27 december 1944 in Eschlikon (Kanton Thurgau). Zie ook alle tags voor Markus Werner op dit blog.

Uit: Bis bald

„Blind war ich nur sekundenlang, der Vorhang hat sich rasch gehoben: Der Bus fuhr bereits, vorne beim Reiseleiter stand ein junger Mann in Shorts, der Reiseleiter schwenkte sein Ticket und sprachüber Mikrophon auf ihn ein, entschlossen, sich vor der Busladung erneut zu profilieren. Ich bekam mit, daß der Mann Amerikaner war, weder Deutsch noch Französisch verstand und also in Kauf nehmen mußte, den Erläuterungen des Fremdenführers nicht folgen zu können. Den Amerikaner schien dieser Sachverhalt, falls er ihn faßte, nicht zu quälen, jedenfalls sagte er zweimal okay und zweimal no problem, kam nach hinten und setzte sich neben mich. Er gab mir die Hand und stellte sich vor, Grünberg, Ohio. Ich hatte noch nie einen Amerikaner stottern gehört, Grünberg stotterte und gefiel mir, aber ich war zu wenig konzentriert, um ein Gespräch zu führen, ich fühlte mich ungut und mußte oft gähnen, auch begann der Reiseleiter, sobald wir auf der Hauptstraße waren, mit seinen zweisprachigen Ausführungen. Er stellte zuerst sich selber vor, wahrscheinlich als Ali, Mohamed oder Farouk, dann die tunesische Geschichte im Abriß, und Grünberg, die Hände über dem Geschlecht gefaltet, schlief ein, zuckte, pendelte und kam an meiner Schulter zur Ruhe.Es störte mich kaum, mich störte einzig das =Geschwätz des Reiseleiters, der zwar vorzüglich Deutsch und Französisch sprach, aber alles so mechanisch hersagte, wie man nur tausendmal Gesagtes sagen kann.“

 

 1856460-f41c2c9a6f49cb5929a8b39462926fdd.jpg
Markus Werner (Eschlikon, 27 december 1944)

 

 

De Indische dichter Mirza Ghalib (eigenlijk Asadullah Baig Khan) werd geboren op 27 december 1796 in Agra. Zie ook alle tags voor Mirza Ghalib op dit blog.

 

A Thousand Desires

Thousands of desires, each worth dying for...
Many of them I have realized...yet I yearn for more...

Why should my killer (lover) be afraid? No one will hold her responsible
For the blood which will continuously flow through my eyes all my life

We have heard about the dismissal of Adam from Heaven,
With a more humiliation, I am leaving the street on which you live...

Oh tyrant, your true personality will be known to all
If the curls of my hair slip through my turban!

But if someone wants to write her a letter, they can ask me,
Every morning I leave my house with my pen on my ear.

In that age, I turned to drinking (alcohol)
And then the time came when my entire world was occupied by alcohol

From whom I expected justice/praise for my weakness
Turned out to be more injured with the same cruel sword

When in love, there is little difference between life and death
We live by looking at the infidel who we are willing to die for

Put some pressure on your heart to remove that cruel arrow,
For if the arrow comes out, so will your heart...and your life.

For god's sake, don't lift the cover off any secrets you tyrant
The infidel might turn out to be my lover!

The preacher and the bar's entrance are way apart
Yet I saw him entering the bar as I was leaving!

Thousands of desires, each worth dying for...
Many of them I have realized...yet I yearn for more.

 

 1856460-1220f4351bdcf6fafe1887f134c44c2b.jpg
Mirza Ghalib (27 december 1796 – 15 februari 1869)
Agra 

 

 

De Duitse schrijver Carl Zuckmayer werd op 27 december 1896 geboren in Nackenheim am Rhein. Zie ook alle tags voor Carl Zuckmayer op dit blog.

 

Ich habe Angst vor dem Tod
 

Ich habe Angst vor dem Tod
Bein Einschlafen denke ich manchmal:
was wird mit mir sein, wenn ich nicht mehr aufwache?

Ich denke mir oft,
daß ich vor der Geburt
von meiner Mutter umgeben war,
in ihrem Leib, ohne sie zu kennen.
Dann brachte sie mich zur Welt,
und ich kenne sie nun und lebe mit ihr.

So, glaube ich ,
sind wir als Lebende von Gott umgeben,
ohne ihn zu erkennen.

Wenn wir sterben,
werden wir ihn erfahren,
so wie ein Kind seine Mutter,
und mit ihm sein.

Warum soll ich den Tod fürchten?

 

 1856460-4c59dfa95fb6b3002013f649b67372c7.jpg
Carl Zuckmayer (27 december 1896 – 18 januari 1977)
Borstbeeld in Nackenheim

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e december ook mijn vorige blog van vandaag



Geschreven door Romenu om 17:46 Reageer op dit bericht

Louis Bromfield, Wilfrid Sheed, Charles Olson, Serafín Estébanez Calderón, Klaus Hoffer

De Amerikaanse schrijver Louis Bromfield werd geboren op 27. Dezember 1896 in Mansfield, Ohio. Zie ook alle tags voor Louis Bromfield op dit blog.

Uit: Early Autumn

“There was a ball in the old Pentland house because for the first time in nearly forty years there was a young girl in the family to be introduced to the polite world of Boston and to the elect who had been asked to come on from New York and Philadelphia. So the old house was all bedizened with lanterns and bunches of late spring flowers, and in the bare, white-painted, dignified hallway a negro band, hidden discreetly by flowers, sat making noisy, obscene music.
Sybil Pentland was eighteen and lately returned from school in Paris, whither she had been sent against the advice of the conservative members of her own family, which, it might have been said, included in its connections most of Boston.
Already her great-aunt, Mrs. Cassandra Struthers, a formidable woman, had gone through the list of eligible young men - the cousins and connections who were presentable and possessed of fortunes worthy of consideration by a family so solidly rich as the Pentlands. It was toward this end that the ball had been launched and the whole countryside invited, young and old, Spry and infirm, middle-aged and dowdy-toward this end and. with the idea of showing the world that the family had lost none of its prestige for all the lack of young people in its ranks. For this prestige had once been of national proportions, though now it had shrunk until the Pentland name was little known outside New England.
Rather, it might have been said that the nation had run away from New England and the Pentland family, leaving it stranded and almost forgotten by the side of the path which marked an unruly, almost barbaric progress away from all that the Pentland family and the old house represented.
Sybil’s grandfather had seen to it that there was plenty of champagne; and there were tables piled with salads and cold lobster and sandwiches and hot chicken in chafing-dishes. It was as if a family whose whole history had been marked by thrift and caution had suddenly cast to the winds all semblance of restraint in a heroic gesture toward splendor.”

 

 1856452-f634e1f46ad8da23f1de05e368fc1278.jpg
Louis Bromfield (27 december 1896 – 18 maart 1956)

 

 

De Amerikaanse schrijver en essayist Wilfrid Sheed werd geboren op 27 december 1930 in Londen. Zie ook alle tags voor Wilfrid Sheed op dit blog.

Uit: The House That George Built

“Well, just because everybody was doing it didn't make it right. But remember: There was no other living music around except the music of the streets; there were no radios or records, or even talking pictures. Unless your parents took you to the theater, like Jerome Kern's, or to concerts, like no one I can think of, "good" music only existed in the form of hieroglyphs on a page, which meant that in effect it was a dead language, and a growing child could not survive on dead languages alone. So they listened instead to the sounds that seeped out of the vaudeville house rear windows and under the doors of taverns, and to the riffs of the barrel organs and ice cream trucks playing "Nola" and "The Whistler and His Dog," and from the upstairs windows of the tenements themselves, where seditious neighbors had actually acquired the latest sheet music and couldn't wait to bang it out on their new pianos, for the rest of the community to swing to and curse.
But perhaps the most effective medium for spreading the new music around were the average absentminded whistlers and hummers whose names were legion in those days, and still semi-legion when I was growing up in the 1940s and '50s. In fact, I have a vague feeling I was one myself. Anyway, you had little choice about it. If you knew the music, you whistled it, as if all the backed-up melody in your head was forcing its way out through your mouth like steam from a kettle.”

 

 1856452-11c84aa494807984f89889d1067fd5f8.jpg
Wilfrid Sheed (27 december 1930 – 19 januari 2011)
Londen in Kersttijd 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Olson werd geboren op 27 december 1910 in Worcester, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Charles Olson op dit blog.,

 

The Kingfishers

2
I thought of the E on the stone, and of what Mao said
la lumiere”
                    but the kingfisher
de l’aurore”
                    but the kingfisher flew west
est devant nous!
                    he got the color of his breast
                    from the heat of the setting sun!
 
The features are, the feebleness of the feet (syndactylism of the 3rd & 4th digit)
the bill, serrated, sometimes a pronounced beak, the wings
where the color is, short and round, the tail
inconspicuous.
 
But not these things were the factors. Not the birds.
The legends are
legends. Dead, hung up indoors, the kingfisher
will not indicate a favoring wind,
or avert the thunderbolt. Nor, by its nesting,
still the waters, with the new year, for seven days.
It is true, it does nest with the opening year, but not on the waters.
It nests at the end of a tunnel bored by itself in a bank. There,
six or eight white and translucent eggs are laid, on fishbones
not on bare clay, on bones thrown up in pellets by the birds.
 
                                                   On these rejectamenta
(as they accumulate they form a cup-shaped structure) the young are born.
And, as they are fed and grow, this nest of excrement and decayed fish becomes
                                                              a dripping, fetid mass
 
Mao concluded:
                nous devons
                              nous lever
                                           et agir!

 

 1856452-dd36ee2f5dfbd7ec68dda7accb55971b.jpg
Charles Olson (27 december 1910 – 10 januari 1970)

 

 

De Spaanse schrijver Serafín Estébanez Calderón werd geboren op 27 december 1799 in Málaga. Zie ook alle tags voor Serafín Estébanez Calderón op dit blog.

Uit: An Andalusian Duel (Vertaald door Emilia Pardo-Bazan)

"I will strike higher; but let us go on."
"Take care of my chest, it was always weak."
"Then just tell me, friend, where am I to sound or tap you?"
"My dear Balbeja, there's always plenty of time and space to hack at a man; I have here on my left arm a wen, of which you can make meat as much as you like."
"Here goes for it," said Balbeja, and he hurled himself like an arrow; the other warded off the thrust with his cloak, and both, like skilful penmen, began again tracing S's and signatures in the air with dashes and flourishes without, however, raising a particle of skin.
I do not know what would have been the end of this onslaught, since my venerable, dry, and shriveled person was not suitable for forming a point of exclamation between two combatants; and the tavern-keeper troubled so little about what was happening that he drowned the stamping of their feet and clatter of the tumbling stools and utensils by scraping street music on a guitar as loud as he could. Otherwise he was as calm as if he were entertaining two angels instead of two devils incarnate.
I do not know, I repeat, how this scene would have ended, when there crossed the threshold a parsonage who came to take a part in the development of the drama. There entered, I say, a woman of twenty to twenty-two years of age, diminutive in body, superlative in audacity and grace. Neat and clean hose and shoes, short, black flounced petticoat, a linked girdle, head-dress or mantilla of fringed taffeta caught together at the nape of her neck, and a corner of it over her shoulder, she passed before my eyes with swaying hips, arms akimbo, and moving her head to and fro as she looked about her on all sides."

 

 1856452-3779e49ff1850eae28f9a5c03b00d6b0.jpg
Serafín Estébanez Calderón (27 december 1799 – 5 februari 1867)
Málaga in de Kersttijd

 

 

De Oostenrijkse schrijver en essayist Klaus Hoffer werd geboren op 27 december 1942 in Graz. Zie ook alle tags voor Klaus Hoffer op dit blog.

Uit: Bei den Bieresch Recensie door Wolfgang Schneider)

„Der größte Teil des Buches besteht aus initiierenden Gesprächen: Hans wird von einer zickschen Autorität zur nächsten gereicht, jeder versucht ihm ein wenig aus der Ahnungslosigkeit zu helfen und erzählt von den Traditionen und Gepflogenheiten der Bieresch. Dabei widerspricht einer dem anderen. Die "Göds", die in Zick das Sagen haben, erweisen sich allesamt als durchgedrehte Hermeneuten, von denen Hans wenig Konkretes erfährt, von denen er aber mit vertrackten mythologisch-religiösen Erörterungen versorgt wird. Wie bei Kafka sind sie von der Liebe zum Paradoxen und Ausweglosen inspiriert.
So viel steht fest - es geht um einen Sündenfall vor Urzeiten: "Das Gefühl, dass ein nicht gutzumachender Fehler gemacht wurde, begleitet uns, während wir auf der Stelle treten." Die Welt ist verkorkst, und man fragt sich, warum. Man lebt nicht, sondern ergeht sich in doppelt und dreifach hintersinnigen Erklärungen des Lebens. Der Ertrag des kollektiven Grübelns besteht in mysteriösen Aphorismen und Redensarten, in denen sich die Essenz des Bieresch-Lebens mit seiner albtraumhaften Wiederkehr des Gleichen abgelagert hat: "Der Hund kehrt zum Erbrochenen zurück." Oder: "Unsere Geschichte ist der Knoten, der sich löst, wenn man ihn knüpft."

 

 1856452-32d78bea43f495d92299db3c15078fb6.jpg
Klaus Hoffer (Graz, 27 december 1942)

Geschreven door Romenu om 17:39 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten