De Nederlandse schrijver, essayist en criticus Frans Coenen werd in Amsterdam geboren op 24 april 1866. Zie ook alle tags voor Frans Coenen op dit blog.

 

Uit: Een avond

 

„Langzamerhand waren ze vanzelf opgewandeld naar ‘Schreuder’, het koffiehuis aan den overkant der rivier.

Het zou daar koel zitten zijn, na dezen snikheeten Julidag en het was tenminste een eindpunt voor doelloos slenteren langs dompige straten, waar de warme, loome lucht nog zwaar hing en het benauwend rook naar heete stof, die pijnlijk prikkelde in den neus.

Toch altijd nog beter hièr, dan op de lauw-warme kamer, waar een atmosfeer was, als in een kast, die lang gesloten is geweest.

Het was tegen acht uur, toen zij over de groote brug gingen, aan het andere einde waarvan ‘Schreuder’ lag.

De zon ging rosgoud gloeiend onder, rechts boven de rivier, hoog achter de violette huizenstad, maar zij zagen het niet, hadden alleen een vagen indruk van den wijden hemelbrand en de breede verte van het watervlak, dat blauwzilver tintelde.

Onderweg, in hun lange, moeie slentering hadden ze zonder belangstelling loopen praten over de dagelijksch gewone dingen, over wat op het bureau gebeurd was: ‘Zeg, wat was die Beukels weer gek!’ of: ‘Ben je nog uit geweest gisteravond?’ of: ‘Weet je wie ik gezien heb? Die meid van laatst, je weet wel, die zwarte....’

Eindelijk hadden ze 't over de warmte gehad. Cnoop vertelde, hoe hij maar eens in zijn leven zoo'n zelfde hitte had bijgewoond: dat was nou twee jaar gelejen bij de wielerwedstrijden in Arnhem.....

‘Ik kwam daar, got! zooals je gewoonlijk na die dingen toegaat, hè! in velicopède-kostuum, met een shirt an en korte broek en m'n jas over me arm.... Dan ka'je toch waarachtig niet zeggen, dat je dik gekleed bent, nie waar?’

‘Nee, waarachtig niet,’ zei de ander.

‘Nou maar, meneer! ik verzeker je, ik was nog geen half uur op de baan of ik stierf gewoon van de hitte!.... en zoo in eens kwam dat! We waren hier weggegaan.... ja met warm weer.... een graad of 70, 72 nie meer. Maar toe in de trein veranderde 't.... en got! 't was om gek te worden! De lui kònne niet meer op d'r karren blijven... ik heb er twee zóó af zien donderen!’

 

 

 

Frans Coenen (24 april 1866 - 23 juni 1936)

Portret door Thérèse Schwartze

De Amerikaanse schrijver en acteur Eric Bogosian werd geboren op 24 april 1953 in Woburn, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Eric Bogosian op dit blog.

 

Uit: Perforated Heart

 

„The winner, a tweedy, aging Ivy Leaguer, florid-faced and wet-eyed (due to the quarts of vintage wine he has consumed daily since his first literary bestseller) jogged up to the podium. The lickspittles leapt to their feet and applauded. With his usual tennis club jocularity he snatched the prize from Catherine Zeta-Jones, took her in his arms and kissed her on the mouth. I shivered with disgust.

The victor leaned into the microphone, thanked his wife, his agent, his housemaid and, of course, Leon, who digested this morsel with beatific sliteyed joy. I could only think, don't thank me, motherfucker. Your writing is vapid and ironic to no purpose. It is a wretched blend of overwrought creative writing school frosting. It is "cute" and it is pointless. All designed to sucker in the peanut gallery. I could never write what you write my friend. I don't "do" sentimentality and I don't do glib. I don't do cliché.

BUT WAIT, what the fuck had I been smoking? I forgot our hero's spot on the bestseller lists! I overlooked the most important aspect of this enterprise, that we're all in it to get RICH! Of course! The true measure of the artist. Does your stuff SELL? Why would anyone be doing this, making all this effort, if not to sell millions of "units" so that the authorhero can become a wealthy author-hero! Then the author-hero can attend more dinners and receive more awards and sell more movie options to the corporate leviathans, and spend more time at more Hamptons get-togethers to cluck and kiss the other author-heros' bronzed cheeks, dazzled by the reflection of the collective genius present. The artist is the antenna of the race and the race is venal and shallow.“

 

 

 

Eric Bogosian (Woburn, 24 april 1953)

De Amerikaanse dichter en schrijver Robert Penn Warren werd geboren op 24 april 1905 in Guthrie, Kentucky. Zie ook alle tags voor Robert Penn Warren op dit blog.

 

 

Waiting

 

You will have to wait. Until it. Until The last owl hoot has quavered to a

Vibrant silence and you realize thre is no breathing Beside you, and dark curdles toward dawn. Until

Drouth breaks, too late to save the corn, But not too late for flood, and the dog-fox, stranded

On a sudden islet, barks in hysteria in the alder-brake.

Until the doctor enters the waiting room, and His expression betrays all, and you wish He'd take his God-damned hand off your shoulder. Until

The woman you have lived with all the years Says, without rancor, that life is the way life is, and she

Had never loved you, had believed the lie only for the sake of the children.

Until you become uncertain of French irregular verbs And by a strange coincidence begin to take Catholic instruction from Monsignor O'Malley, who chews a hangnail. Until

You realize, truly, that our Saviour died for us all, And as tears gather in your eyes, you burst out laughing,

For the joke is certainly on Him, considering What we are. Until

You pick the last alibi off, like a scab, and Admire the inwardness, as beautiful as inflamed flesh

Or summer sunrise. Until you
Remember, suprisingly, that common men have done good deeds. Until it

Grows on that, at least, God
Has allowed us the grandeur of certain utterances.

 

 

 

 

Robert Penn Warren (24 april 1905 – 15 september 1989)
Portret door  Marcella Comès,1945

 

 

 

 

De Duitse schrijver Michael Schaefer werd geboren op 24 april 1976 in Bielefeld. Zie ook alle tags voor Michael Schaefer op dit blog.

 

Uit: Im Kreis der Falken

 

„Parkhotel Old Westshire

Ben schultert seine eilig zusammengepackte Sporttasche. Der Jet war bereits drei Stunden nach dem Telefonat in Los Angeles und Ben aalte sich gerade in der Badewanne. Aus irgendeinem unerfindlichen Grund hatte er angenommen, dass der Jet aus Aberdeen kam und erst den großen Teich überqueren musste. Wie es auch immer war, er hat in dem geräumigen kleinen Flugzeug

sehr gut schlafen können und ist nun des Morgens um 11 Uhr in Aberdeen angekommen. Im großen Foyer blickt er sich fragend um und entdeckt ein edel aussehendes Schild mit dem Schriftzug der Anwaltskanzlei Friedburgh & Partners an den Ausgangstüren des Privatflughafens. Es war für Ben nicht das erste Mal in einem Privatjet zu fliegen. Vor drei Jahren kurz nachdem er eine Festanstellung bekommen hatte, hat sein Chef ihn und zwei weitere Mitarbeiter für zwei Tage in die Schweiz mitgenommen, wo sie dann auf ihre Kollegen stießen, welche mit ihnen zwei Tage über Kundenzufriedenheit und einem neuen bankeigenen Programm sprachen, welches die Spezialisten in der Schweiz entwickelt hatten. Der Flug eben allerdings war schon etwas besonderes. Eine Stewardess kümmerte sich nur um seine Wünsche und verwöhnte ihn nach Strich und Faden. Ben hatte es genossen. Schön zumindest für einen Tag im Leben jemand Besonderer sein zu dürfen. Aber jetzt, als er das Schild sieht ist er doch ziemlich verwirrt. Denn auf dem Schild steht nicht seiner

sondern ein völlig fremder Name. Er kann deutlich „Rudolf & Sabine Falkenhag“ lesen. Neugierig bleibt er in der Nähe des uniformierten Chauffeurs in mittleren Alter stehen. Ganz offensichtlich

ist Ben nicht der einzige der erst kurz vor Toresschluss von diesem Testament erfahren hat.“

 

 

 

Michael Schaefer (Bielefeld, 24 april 1976)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Zwitser dichter, schrijver, essayist en criticus Carl Friedrich Georg Spitteler (eig. Carl Felix Tandem) werd geboren op 24 april 1845 in Liestal bij Basel. Zie ook alle tags voor Carl Spitteler op dit blog.

 

 

Pfauenauge

 

Ein kühles Schloß, ein schattiger Palast von Nesseln. -

 

Dicke Marienkäferchen mit rundem Schild

Reisen geschäftig trippelnd durch die Jalousien.

Zuoberst unterm Dache, am Mansardenfenster

Sitzt äsend eine schwarze, blaugeperlte Raupe.

 

Plötzlich ein dunkler Tulpenschein verdeckt die Aussicht -

Und schlüpfend in die Nesseln durch das schmale Fenster

Ein Pfauenauge zieht in seine Jugendheimat.

 

Flatternd durcheilt es die geliebten Säle, rot

Mit blut'gem Flammenlicht erhellend den Palast.

 

Plötzlich entspringt es durch die Tür. Ein Blitz. Verschwunden.

 

Aber die Raupe, ob dem Purpurflammenspiel

Jählings erfaßt von unnennbarer Seelensehnsucht,

Steigt auf das Dach und klettert an der steilen Mauer

Empor zum Sims. Daselbst, hangend in freier Luft,

Spinnt sie sich ab von aller Welt und träumt und dichtet.

 

Ob ihrem Träumen färbt und schildert sich ihr Wesen;

Ob ihrem Dichten füllt sie sich mit rotem Herzblut;

Während die Wintersonne, glitzernd überm Eis,

Schmückt ihr den Helm mit Gold und stählt den Schild und Panzer.

 

Bis daß nach langer Zeit an einem Mai und Morgen

Die Grille zirpt und schreit die Lerche überm Saatfeld:

 

Da zwängt und drängt sie sich ans Licht nach heft'gen Krämpfen

Und weint fünf Tropfen zähen Blutes. Plötzlich - ha! -

 

Bin ich es selbst? Mich dünkt, ich spüre Geist und Flügel!

Es hebt und trägt mich! Auf! empor zum hohen Himmel!

Gefahr zu suchen und die weite Welt zu messen.

 

Das höchste Los und Glück auf Erden nenn' ich mein:

 

Leibhaft zu wissen meinen besten Seelenschein

Und was ich vormals stumm bewundert selbst zu sein.

 

 

 

Carl Spitteler (24 april 1845 – 29 december 1924)

 

 

 

De Australische schrijver Marcus Clarke werd geboren op 24 april 1846 in Londen. Zie ook alle tags voor Marcus Clarke op dit blog.

 

Uit: For the Term of His Natural Life

 

„Having thus made preparations for supper, he ascended a pathway which led to the highest point of the rock. His fetters compelled him to take short steps, and, as he walked, he winced as though the iron bit him. A handkerchief or strip of cloth was twisted round his left ankle; on which the circlet had chafed a sore. Painfully and slowly, he gained his destination, and flinging himself on the ground,
gazed around him. The afternoon had been stormy, and the rays of the setting sun shone redly on the turbid and rushing waters of the bay. On the right lay Sarah Island; on the left the bleak shore of the opposite and the tall peak of the Frenchman's Cap; while the storm hung sullenly over the barren hills to the eastward. Below him appeared the only sign of life. A brig was being towed up the harbour
by two convict-manned boats.
The sight of this brig seemed to rouse in the mind of the solitary of the rock a strain of reflection, for, sinking his chin upon his hand, he fixed his eyes on the incoming vessel, and immersed himself
in moody thought. More than an hour had passed, yet he did not move. The ship anchored, the boats detached themselves from her sides, the sun sank, and the bay was plunged in gloom. Lights began to twinkle along the shore of the settlement. The little fire died, and the water in the iron pot grew cold; yet the watcher on the rock did not stir. With his eyes staring into the gloom, and fixed steadily on the vessel, he lay along the barren cliff of his lonely prison as motionless as the rock on which he had stretched himself.
This solitary man was Rufus Dawes.“

 

 

 

Marcus Clarke (24 april 1846 – 2 augustus 1881)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Anthony Trollope werd geboren in Londen op 24 april 1815. Zie ook alle tags voor Anthony Trollope op dit blog.

 

Uit: The Genius of Nathaniel Hawthorne

 

„And so in the world of melancholy romance, of agony more realistic than melancholy, to which Hawthorne brings his readers, there is compensation to the reader in the feeling that, in having submitted himself to such sublime affliction, he has proved himself capable of sublimity. The bird that feeds upon your vitals would not have gorged himself with common flesh. You are beyond measure depressed by the weird tale that is told to you, but you become conscious of a certain grandness of nature in being susceptible of such suffernig. When you hear what Hawthorne has done to others, you long to search his volumes. [p. 239] When he has operated upon you, you would not for worlds have foregone it. You have been ennobled by that familiarity with sorrow. You have been, as it were, sent through the fire and purged of so much of of your dross. For a time, at least, you have been free from the mundane touch of that beef and ale with which novelists of a meaner school will certainly bring you in contact. No one will feel himself ennobled at once by having read one of my novels. But Hawthorne, when you have studied him, will be very precious to you. He will have plunged you into melancholy, he will have overshadowed you with black forebodings, he will almost have crushed you with imaginary sorrows; but he will have enabled you to feel yourself an inch taller during the process. Something of the sublimity of the transcendent, something of the mysery of the unfathomable, something of the brightness of the celestial, will have attached itself to you, and you will all but think that you too ought to live to be sublime and revel in mingled light and mystery.

The creations of American literature generally are no doubt more given to the speculative, -- less given to the realistic, -- than are those of English literature. On our side of the water we deal more with beef and ale, and less with dreams.“

 

 

 

Anthony Trollope (24 april 1815 - 6 december 1882)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Karl Leberecht Immermann werd geboren op 24 april 1796 in Magdeburg. Zie ook alle tags voor Karl Immermann op dit blog.

 

 

Bei trübem Wetter

 

Sie sprach zu mir in dieser Tage Grauen,

Wo alle Wolkenschläuche niederregnen:

Wenn Sonne scheinet, will ich dir begegnen

An unsrem Haag, auf unsrere Blumen-Auen.

 

So laß, o schöne Sonne, laß dich schauen!

Blick' neubelebt aus deinem Leichentuche,

Und mach', entlastet von dem nassen Fluche,

Den Himmel reingewaschen wieder blauen.

 

Belohnt wird, ich versprech's, dir deine Güte.

Willst du dich meinen Wünschen gnädig neigen,

Soll sich das Schönste deinen Augen zeigen.

 

Glaubst du etwa, es prahle mein Gemüte?

Das Liebchen kommt, wenn unsre Sonne strahlet;

Nun güldnes Tages-Aug', hab' ich geprahlet?

 

 

 

 

Karl Immermann (24 april 1796 – 25 augustus 1840)

Standbeeld in Düsseldorf

De Duitse dichter, schrijver, criticus en historicus Otto Leixner von Grünberg werd geboren op 24 april 1847 in Schloß Saar, Mähren.Zie ook alle tags voor Otto Leixner von Grünberg op dit blog.

 

           

Das verlassene Mädchen

 

Ich sitze manchen langen Tag

Mit meinem Kind am grünen Hag,

Wo ich an seinem Herzen lag,

Am Herzen lag.

 

Da nahm er mich in seinen Arm

Und küßte mich so warm, so warm -

Davon mir wurde bittrer Harm,

Ja bittrer Harm.

 

Sie stießen aus dem Elternhaus

In Nacht und Nebel mich hinaus -

Da ging mir wohl das Lachen aus,

Das Lachen aus.

 

Ich wäre tot schon sicherlich,

Mein armes Kind, du dauerst mich,

Möcht' fluchen dir und küsse dich,

Und küsse dich.

 

 

 

Otto Leixner von Grünberg (24 april 1847 – 12 april 1907) 

Schloß Saar, Mähren

 

De Nederlandse schrijver en politicus Louis Jean Marie Feber werd geboren in Bergen op Zoom op 24 april 1885. Zie ook alle tags voor L. J. M. Feberop dit blog.

 

Uit:Goethe

 

„Goethe verstond de kunst van zekere waarheden van nuttige levenspraktijk, alsook in den grond vaak tamelijk nuchtere bevindingen te condenseeren in fonkelende verzen. Evenwel zonder dat hij de kracht en de geladenheid evenaarde van bijvoorbeeld een Omar Khayam. Hij heeft geen ethisch en wijsgeerig systeem gewrocht, dat daar zou liggen als fundament voor de cultuur der menschheid tot in lengte van eeuwen. Ook in Faust is een dergelijke grondslag niet te vinden.

Als philosophisch drama is Faust in de profane litteratuur zonder weerga. In de profane litteratuur - want ondanks haar tragische pracht, ondanks haar geweldige poetische apparatuur, verbleekt deze Welttragödie naast de hoogheid en diepte en kosmische monumentaliteit van een boek Job. De faustische drang tot weten, tot doorgronden van het wezen der dingen, is in ieder geval geen ontdekking van Goethe en nog minder een schepping, die hij als drijvende kracht in de menschheid zou hebben ingestort. Die drang is zoo oud als de mensch en daarvan is hij zich, met zijn verduisterde verstand, bewust geweest van den aanvang af, vóór dat die impuls hem in het beeld en de gelijkenis van Faust voor oogen werd gesteld.

Bij volledige erkenning van Goethe's poetisch genie moet worden vastgesteld, dat de conceptie der Faust-figuur behalve weidsch en universeel van den anderen kant tamelijk klein en burgerlijk aandoet. Multatuli stootte er zich al aan, dat Faust, na in den beginne geweldig te hebben opgegeven over zijn hemelbestormend streven naar inzicht, wel heel makkelijk van zijn kosmische wijs raakt, zoo gauw Satan de vrouw in zijn leven voert.“

 

 

 

L. J. M. Feber (24 april  1885 - 3 juli  1964)

De Duitse dichter en schrijver Karl Lappe werd geboren op 24 april 1773 in Wusterhusen (Pommern). Zie ook alle tags voor Karl Lappe op dit blog. 

 

 

An unsern Bach

 

Der du in Silberhelle

Um das Gestade webst,

Und auf der leichten Welle

Die Fischerpolte hebst,

Mein liebes Dorf begrenzest,

Und seiner Wiesen Rand

Mit stillen Blumen kränzest,

Bachbung' und Todtenhand:

 

O du, ein Bild vom Frieden,

O du, ein Bild der Ruh!

Dir sei ein Lied beschieden,

So sanft, so still wie du.

Noch pflück' ich dir zur Seite

Die Blümchen weiß und blau.

Bald treibt mich in die Weite

Das Leben ernst und rauh.

 

 

 

 

Karl Lappe (24 april 1773 – 28 oktober 1843)
 

De Vlaamse (toneel) schrijver Gaston Marie Martens werd geboren in Zulte op 24 april 1883. Zie ook alle tags voor Gasron Martens op dit blog.

 

Uit: Paus van Hagendonck (Bespreking door Lode Monteyne)

 

„Dit nu blijkt ook het geval met «Paus van Hagendonck», voor welk stuk een titel als « Armhuis » heel wat beter passen zou. Van af het eerste bedrijf kennen we het milieu door en door, liever: we kennen de visie, welke Martens op dit midden heeft. Het schilderij is levendig en frisch van kleur. Enkele figuurtjes werden met liefde geteekend: zoo de brutale Jan, de drankzuchtige Pulle, het naïeve Landerke, dat met lichte toetsjes werd opgekleurd en op zichzelf een knusjes afgewerkt beeldeken is, en het oude Trieneke, Landerke's vrouw. De minst geslaagde uitbeelding lijkt ons deze van Pulle, die voortdurend als een slagwoord zijn verlangen naar drank herhaalt in een schor: Hij moet trakteeren! En Jan is «brutaal» zonder meer. Alleen in het laatste bedrijf wordt het dieper-menschelijke wakker in dien eeuwigen bullebak en dan geschiedt dit, wijl de auteur het niet kwaad achtte Jan's onvrijwilligen moord te stellen tegenover het zedelijke kwaad door den liederlijken Prins gesticht. Minder éénzijdig is de knappe karakteriseering van Landerken, zijn vrouw en hun verhouding van door den kloosterregel gescheiden echtgenooten. Hier kondenseerde Martens in een paar korte, mooi-geschreven, diep doorvoelde tooneeltjes de wrange tragiek, die het hart van die twee oudjes doorschrijnt.“

 

 

Gaston Martens (24 april 1883 - 11 mei 1967)