De Nederlandse dichter en schrijver Rutger Kopland (eig. Rutger Hendrik van den Hoofdakker) werd geboren in Goor op 4 augustus 1934. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2008 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

Tuin I

 

Ik zit voor het raam en zie
hoe de tuin niet is veranderd
voor haar ben ik niet weggeweest

de tuin kijkt mij recht in mijn gezicht
het is vreemd te bedenken dat zij mij
niet kent, zich mij niet herinnert

na al die tijd dat ik hier niet was
ik de tuin was vergeten, zij voor mij
niet bestond, is zij nog helemaal als toen

hoezeer ik ook van haar houd, voor mij
is zij niet gebleven, niet omdat ze op mij
wachtte is zij er, zij is er zoals ook ik er is.

 

 

 

 

Moedertaal

 

Misschien slaapt er nog iets diep in je hoofd
iets van de taal van je moeder

want taal kan slapen - je probeert te bedenken
wat je droomde terwijl de droom alweer verdwijnt
in een steeds donkerder wordende schemer nog
voor je de woorden ervoor terugvindt

bij het woord moedertaal zie ik een oude foto
een schemerdonkere slaapkamer en in het bed
een jonge vrouw met in haar schoot
een pasgeboren kind - mijn moeder en ik

ze buigt zich over mij en haar gezicht is
nadenkend alsof ze zich afvraagt wie ik ben
mij zoekt en zoekt naar woorden voor mij

ik herinner mij niets van wat ze zei maar
dat is misschien de taal van je moeder
slapende geluiden in je hoofd.

 

 

 

 

Beeld aan zee

 

We vinden iets terug, het is niet meer
dan een scherf van die veel te jonge en te mooie
te grote god van de liefde

alsof hij brak toen onze handen loslieten

we hebben hem niet gezocht maar
daar ligt een verdwaald stuk van zijn gezicht
alsof we misschien toch

om ons heen is alles hetzelfde gebleven
de wind het waaiende helmgras het witte zand
nog is het een zomer aan zee

alsof hij nu pas brak
zo levend waren nog onze herinneringen
aan hem - aan elkaar.

 

 

 

 

 

Rutger Kopland (Goor, 4 augustus 1934)

Portret door Trudy Kramer 2002

 

 

 

 

 

De Poolse schrijver Witold Gombrowicz werd geboren in Małoszyce op 4 augustus 1904. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2008 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

Uit: Cosmos

 

Ludwik! Why Ludwik? Leo more likely, the priest, Venomie maybe, even Lena—but Ludwik! And yet this FACT was hanging, a hanging fact, a Ludwik-like fact was hanging, hitting one on the head, a fact that was big, heavy, hanging down, something like a bull roaming about on the loose, an enormous fact on a pine tree, and with shoes ...

[…]

 

Indeed, I was looking at this hanging man just as I had looked in those bushes at the sparrow.
And pam, pam, pam, pam! One, two, three, four! The hanged sparrow, the hanging stick, the strangled-hanged cat, Ludwik hanged. How neatly it fit together! What consistency! A stupid corpse was becoming a logical corpse—though the logic was both heavy-handed ... and too much my own ... personal ... so ... separate ... private.
I had nothing left but to think. I thought. In spite of everything I strained to turn it into a readable story and—I thought—what if he were the one who had hanged the sparrow? He drew the arrows, hanged the stick, indulged in these pranks ... some kind of mania, the mania of hanging that led him here, to hang himself ... what a maniac! I remembered Leo telling me when we sat on the tree stump, in all honesty: that he, Leo, had nothing to do with it. So it was Ludwik? Mania, obsession, lunacy …“

 

 

 

 

 

Witold Gombrowicz (4 augustus 1904 - 24 juli 1969)

Foto van Bohdan Paczowski

 

 

 

 

 

De (Oost)Duitse dichter en schrijver Erich Weinert werd geboren in Magdeburg op 4 augustus 1890. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2008 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

Lustbarkeitsgesetz

 

Gesetz zum Schutz! Gesetz zum Schmutz!
Es pufft aus dem Talare,
Der Sittlichkeit zum Schutz und Trutz,
Das Schöne, Gute, Wahre!
Das Hemd der Sexualität,
Das heute etwas offen steht,
Das wird verflucht und zugenäht.

Es steckt den Operngucker

Durch jedes Astloch sehr diskret

Der Mucker.

Germania steigt ins keusche Bett
Und schnallt das stolze Brustpaar
Ins Bäumersche Reformkorsett,
Da wirkt es nicht mehr lustbar.
Der Pastor wandelt Arm in Arm
Mit Wohlfahrtstante und Gendarm
Und mit verstopftem Tugenddarm.

Sie streuen Glaubenszucker

Und schlagen christlichen Alarm,

Die Mucker.

Man steigt voll Mut in jeden Schlamm,
Von Wedekind bis Schnitzler,
Und nimmt errötend Anstoß am
Perversen Seelenkitzler.
Der kulturelle Restbestand
Wird bald gekreuzigt und verbrannt.
Dann stehn sie wieder Hand in Hand,

die zugeknöpften Ducker

Denn es regiert im Vaterland

Der Mucker!

 

 

 

 

Erich Weinert (4 augustus 1890 – 20 april 1953)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter Tom Bresemann werd geboren in Berlijn op 4 augustus 1978. Zie ook mijn blog van 8 juni 2009.

 

 

die mitte der stadt

 

in dir: abstoßende geschäftigkeit, pulsierendes
leben. präventiv hast du deine gedanken kastriert:
vor lauter metaphorik kommst du
nicht zum stich, im close up findest du
das schwanzende nicht mehr:

 

pünktlich zum empfang stehen die statisten,
überlebensgroß und apfelfrisch. deine müdigkeit
findet hier nicht statt. es ist das jahr
der topevents: high class adult entertainment:
die stadt schluckt alles und du hältst drauf.

 

offen liegt der tag vor dir,
doch du findest nicht hinein: überall
hochglanz und imprägniertes leder, trotzdem
fickt niemand.

 

 

 

 

 

Tom Bresemann (Berlijn, 1978)

 

 

 

 

 

De Australische schrijver Timothy John Winton werd geboren op 4 augustus 1960 in Perth. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

Uit: Breath

 

„WE COME SWEEPING up the tree-lined boulevard with siren and lights and when the GPS urges us to make the next left we take it so fast that all the gear slams and sways inside the vehicle. I don’t say a thing. Down the dark suburban street I can see the house lit like a cruise ship.
Got it, she says before I can point it out.
Feel free to slow down.
Making you nervous, Bruce?
Something like that, I murmur.
But the fact is I feel brilliant. This is when I feel good, when the nerve-ends are singing, the gut tight with anticipation. It’s been a long, slow shift and there’s never been any love lost between Jodie and me. At handover I walked up on a conversation I wasn’t supposed to hear. But that was hours ago. Now I’m alert and tingly with dread. Bring it on.
At the call address Jodie kills the siren and wheels around to reverse up the steep drive. She’s amped, I guess, and a bit puffed up with a sense of her own competence. Not a bad kid, just green. She doesn’t know it but I’ve got daughters her age.
When she hits the handbrake and calls in our arrival at the job I jump out and rip the side door back to grab the resus kit. Beneath the porch steps on the dewy grass is a middle-aged bloke hugging himself in silence and I can see in a moment that although he’s probably done his collarbone he’s not our man. So I leave him to Jodie and go on up to announce myself in the open doorway.
In the living room two teenage girls hunch at opposite ends of a leather couch.
Upstairs? I ask.
One of them points without even lifting her head, and already I know that this job’s become a pack and carry. Usually they see the uniform and light up with hope, but neither of them gives me as much as a glance.“

 

 

 

Tim Winton (Perth, 4 augustus 1960)



Zie voor nog meer schrijvers van de 4e augustus ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Tsjechische schrijver Jáchym Topol werd geboren op 4 augustus 1962 in Praag. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2009 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

Uit: Nightwork Vertaald door Stacey Knecht)

 

“They were always following her around, taking away her bottles. She started drinking in the afternoon, and by evening she had forgotten all her hiding places. She would take a bottle out of the linen cupboard, drink, put the bottle back, burying it under a pile of clothes, and walk on, trailing cigarette ash, leaving lit cigarettes on the table, on the linen cupboard. Sometimes she'd open the window and toss them into the street. Then she'd shut the window again, carefully. The furniture was studded with scorch marks, blackened whorls, there were even small, rust-colored stains on the carpet where she had dropped her cigarette butts. They followed her around, she bumped into tables and chairs, bruised her legs, elbows, ribs, she was black and blue all over. They followed her from room to room, now and again she stopped in the kitchen, she had bottles behind the stove and behind the sink, those were the hiding places they knew best. She kept one bottle in the hall behind the shoe cupboard, another one behind the mirror.
And then the mini bottles. In the bathroom there were so many cabinets with so many shelves, so many bundles of dirty laundry, piles of dirty towels and sheets, Papa's shirts, old rags, and their tracksuits and T-shirts, they could be hidden anywhere.
Ondra would find the little bottles by accident. Pinkie loved them. Especially the round metal caps. When they came home from school, Pinkie flung his bag into a corner and rushed into the bathroom to hunt for them. But he hardly ever found any on his own. He nagged and whined until Ondra helped him look. He had a whole collection of metal caps. He traded them at school for chewing gum wrappers”.

 

 

 

Jáchym Topol (Praag, 4 augustus 1962)

 

 

 

 

De Amerikaans-Canadese dichteres Allison Hedge Coke werd geboren op 4 augustus 1958 in Texas. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

#4 Southwest Chief/LA Central
FOR DERYA AND HEID

The sheen of incandescent lamppost light travels this rail,
up ahead the Conductor
reminds us, if there’s anything
we can do to make your trip worthless just let us know
and no one cracks a smile.

This Amtrak car glides between
concrete pillars wrapped with steel for quake protection.
Projects plastered in graffiti by day now sink into 9: 00 p.m. comfortable-
this time of night you’d think they were condos

if you rode this rail for the first time.

What I see is concertina riding chain link fence tops-
as if there is an escape attempt due any moment.

Then, somehow, I see myself in the window. Not a reflection
but an actual replica looking back at me and at the glare,
over further than a bounce of light could flash, where
planes coming in to land look like falling stars,

and I’m taking my mother to the asylum in my memory.
I can still hear her saying, bad, bad girl and look
at the pretty stars and Christmas lights sometime late July.

L.A. River on my left, tonight there’s water more than trickle down.
Along the concrete banks where someone wrote out: RECKLESS

a concrete mixer is parked right by the river and rail,
and one single truck has its lights on bright.

By morning, jump-starts will cardiac it back to life.

My gut aches. The whole world’s in a window at Fullerton and
through arches, past electric globes, it spins
high over a Pepsi machine on the floor far below.

Bad, bad girl. Look at the pretty stars and Christmas lights.

 

 

 

 

 

Allison Hedge Coke (Texas, 4 augustus 1958)

 

 

 

 

 

De Noorse schrijver Knut Hamsun (eig. Knut Pedersen) werd geboren in Lom, Fylke Oppland op 4 augustus 1859. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007  en ook mijn blog van 4 augustus 2008 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

Uit: Hunger (Vertaald door Robert Bly)

 

"I had fallen asleep where I lay and was awakened by the policeman. There I was, mercilessly called back to life and my misery. My first feeling was a stupid amazement at finding myself out in the open, but this was soon replaced by a bitter despondency; I was on the verge of crying with grief at still being alive. It had rained while I slept, my clothes were soaking wet, and I felt a raw chill in my limbs. The darkness had become even thicker, I could barely make out the officer’s features in front of me.

‘Stand up now, will you!’ he said.

I got up immediately; if he had ordered me to lie down again, I would also have obeyed. I was very depressed and quite weak, and besides I started almost instantly to feel the pangs of hunger again.

‘Wait a minute, you dummy!’ the officer called after me. ‘You’re walking off without your hat. There, now go on!’

‘It seemed to me too there was something I had forgotten,’ I stammered absent-mindedly. ‘Thanks. Good night.’

And I shambled off.

If only one had a piece of bread! One of those delicious little loaves of rye bread that you could munch on as you walked the streets. And I kept picturing to myself just the sort of rye bread it would have been good to have. I was bitterly hungry, wished myself dead and gone, grew sentimental and cried. There would never be an end to my misery! Then I stopped suddenly in the street, stamped my feet on the cobblestones and swore aloud. What was it he had called me? Dummy? I’d show that policeman what it meant to call me a dummy! With that I turned around and rushed back. I felt flaming hot with anger. Some way down the street I stumbled and fell, but I took no notice, jumped up again and ran on. On reaching Jærnbanetorvet Square, however, I was so tired that I didn’t feel up to going all the way to the pier; besides, my anger had cooled off during the run. Finally I stopped to catch my breath. Who cared a hoot what such a policeman had said? - Sure, but I wasn’t going to swallow everything! – True enough! I interrupted myself, but he didn’t know any better. I found this excuse to be satisfactory; I repeated to myself that he didn’t know any better. And so I turned around once more.”

 

 

 

Knut Hamsun (4 augustus 1859 – 19 februari 1952)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter Percy Bysshe Shelley werd op 4 augustus 1792 geboren in Field Place, Sussex. Zie ook mijn blog van 21 april 2006 en mijn blog van 4 augustus 2006 en ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2008 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

 

Night

 

Swiftly walk o'er the western wave,

Spirit of Night!

Out of the misty eastern cave,--

Where, all the long and lone daylight,

Thou wovest dreams of joy and fear

Which make thee terrible and dear,--

Swift be thy flight!

 

Wrap thy form in a mantle grey,

Star-inwrought!

Blind with thine hair the eyes of Day;

Kiss her until she be wearied out.

Then wander o'er city and sea and land,

Touching all with thine opiate wand--

Come, long sought!

 

When I arose and saw the dawn

I sigh'd for thee;

When light rode high, and the dew was gone,

And noon lay heavy on flower and tree,

And the weary Day turn'd to her rest,

Lingering like an unloved guest,

I sigh'd for thee.

 

Thy brother Death came, and cried,

'Wouldst thou me?'

Thy sweet child Sleep, the filmy-eyed,

Murmur'd like a noontide bee,

'Shall I nestle near thy side?

Wouldst thou me?'--and I replied,

'No, not thee!'

 

Death will come when thou art dead,

Soon, too soon--

Sleep will come when thou art fled.

Of neither would I ask the boon

I ask of thee, belovèd Night--

Swift be thine approaching flight,

Come soon, soon!

 

 

Percy Bysshe Shelley (4 augustus 1792 – 8 juli 1822) 

Het graf van Shelley op de Cimitero Acattolico in Rome

De Surinaamse dichter Michaël Arnoldus Slory werd geboren in Totness, district Coronie in Suriname, op 4 augustus 1935. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

Coronie

 

Eén kanaal is er maar in Coronie.

Eén kanaal om het water te putten

waar een enkele weg hen naar toe leidt.

Maar achter hen

komen de kawina-liederen niet.

Wachtposten liggen op de loer

op iedere drempel.

Zo lopen zij over de weg

tot naar Totora

wanneer de droogte is blijven aanhouden

en geen rijststengel meer groen blijft...

Ze zullen de olie opdrinken

die geen enkele cent meer opbrengt

om hun wonden te verzachten die zo bitter zijn.

Zij zullen naar de stem luisteren

van de sprekers, telkens,

op hetzelfde schoolerf

waar hun ontberingen hun als een droom zijn geworden.

 

 

 

 

Suriname

 

Soms

is het een rijstveld.

Mijn paarse adem ertussen.

Diamantlicht!

 

Soms het Pad van Wanica.

Bananenvelden

snellen toe, snellen weg.

 

Om jou hebben we

onze ingewanden verschroeid,

omwille van je warmte!

 

Soms

is het een hart

dat ik omarm en streel

ergens

diep in de bossen

aan de Litaní

aan de Koesewijne.

 

We hebben je beploegd.

We hebben je bemest

met de as van ons sterven.

 

 

 

 

Michaël Slory (Totness, 4 augustus 1935)

 

 

 

 

De Duits-Fanse dichter, schrijver, essayist en vertaler René Schickele werd geboren op 4 augustus 1883 in Oberehnheim in de Elzas. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

Sonnenuntergang in der Friedrichstraße

 

An der Ecke steht ein Mann

mit verklärtem Gesicht.

Du stößt ihn an,

er merkt es nicht.

 

Starrt empor mit blassem Blick,

schlaff die Arme herunter.

Tiefer gestaltet sich sein Geschick

und der Himmel bunter.

 

 

 

Katzen

 

Sie liegen irgendwo in den gewohnten Ecken
und scheinen zu sinnen.
Die Augen schimmern grün.
Man darf sie necken,
sie lassen sich gewinnen.
Und alsdann
legen sie sich auf den Bauch und runden
den Leib, versuchen mit Schnauze und Pfoten
deine Hände zu greifen,
und ihre Augen glühn,
die grünblaugraugelbroten.
Irgendwann
erheben sie sich und beginnen
eine kleine Vergnügungsreise durchs Haus.
Schließlich sehn sie zu einem offnen Fenster hinaus,
sie strecken
die Schnauze in die Luft und lassen die Augen schweifen,
prüfen: kann diese Witterung
einem Katzentiere munden?
Und schon sind sie mit wahrhaft musikalischem Sprung
in der blauen Luft verschwunden.

 

Am Abend sind sie plötzlich wieder da.
Man findet sie wie seidige,
o so geschmeidige
Damen, die man vor Stunden
glänzend und stark aus der Haustür treten sah,
mit ausgestreckten Beinen
weich zerknittert irgendwo,
wo sie in Erinnerungen versunken scheinen.

 

 

 

 

 

René Schickele (4 augustus 1883 – 31 januari 1940)

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, vertaler en uitgever Munkepunke (pseudoniem voor Alfred Richard Meyer) werd geboren op 4 augustus 1882 in Schwerin. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

 

Munkepunke

Nachts wird es über den Terrassen laut:
Der Pfirsich spritzt schon Zucker durch die Haut!
Im Keller sprengt der Mosel fast Bouteillen,
Fanfart der Bowle goldene Réveillen.
Der kleinsten Grille banges Herz aufzirpt:
„Carpe diem! Weil Jugend sonst verdirbt.“
Es wird gecarpt! Sofort! Fern drusselt Jena.
Sekt-Böllerschuss! Mond, glühst du heut’ Siena!
Blau ist die Nacht. Wir wollen blauer werden.
Die Sporen unsern zottigen Wolken-Pferden!
Wir lassen Jena ruhn mit scharfer Kehre
Und starten Berka, Tiefurt, Belvedere.

 

 

 

Munkepunke (4 augustus 1882 – 9 januari 1956)

 

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Georges Maurice de Guérin du Cayla werd geboren op 4 augustus 1810 in het familiekasteel Le Cayla nabij Andillac in de Languedoc. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2007 en ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

Uit: Le Centaure

 

„Depuis, j'ai noué mes bras autour du buste des centaures, et du corps des héros, et du tronc des chênes ; mes mains ont tenté les rochers, les eaux, les plantes innombrables et les plus subtiles impressions de l'air, car je les élève dans les nuits aveugles et calmes pour qu'elles surprennent les souffles et en tirent des signes pour augurer mon chemin ; mes pieds, voyez, ô Mélampe ! comme ils sont usés ! Et cependant, tout glacé que je suis dans ces extrémités de l'âge, il est des jours où, en pleine lumière, sur les sommets, j'agite de ces courses de ma jeunesse dans la caverne, et pour le même dessein, brandissant mes bras et employant tous les restes de ma rapidité.

Ces troubles alternaient avec de longues absences de tout mouvement inquiet. Dès lors, je ne possédais plus d'autre sentiment dans mon être entier que celui de la croissance et des degrés de vie qui montaient dans mon sein. Ayant perdu l'amour de l'emportement, et retiré dans un repos absolu, je goûtais sans altération le bienfait des dieux qui se répandait en moi. Le calme et les ombres président au charme secret du sentiment de la vie. Ombres qui habitez les cavernes de ces montagnes, je dois à vos soins silencieux l'éducation cachée qui m'a si fortement nourri, et d'avoir, sous votre garde, goûté la vie toute pure, et telle qu'elle me venait sortant du sein des dieux ! Quand je descendis de votre asile dans la lumière du jour, je chancelai et ne la saluai pas, car elle s'empara de moi avec violence, m'enivrant comme eût fait une liqueur funeste soudainement versée dans mon sein, et j'éprouvai que mon être, jusque là si ferme et si simple, s'ébranlait et perdait beaucoup de lui-même, comme s'il eût dû se disperser dans les vents.

O Mélampe ! qui voulez savoir la vie des centaures, par quelle volonté des dieux avez-vous été guidé vers moi, le plus vieux et le plus triste de tous ? Il y a longtemps que je n'exerce plus rien de leur vie.“

 

 

 

Maurice de Guérin (4 augustus 1810 – 19 juli 1839)

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 4 augustus 2009.

 

De Zwitserse schrijver Otto Steiger werd geboren op 4 augustus 1909 in Uetendorf bij Thun.