Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 10 maart 2013

John Rechy, Joseph von Eichendorff, Friedrich Schlegel, Jakob Wassermann, Hilde Van Cauteren

De Amerikaanse schrijver John Rechy werd geboren op 10 maart 1934 in El Paso, Texas. Zie ook alle tags voor John Rechy op dit blog.

 

Uit: Coming of the Night

 

“He was usually alone. By choice. Sure he had friends, lots of them, lots of invitations to parties, but that often put him in a bad situation. Guys he was not attracted to were attracted to him. Those he did have sex with wanted to get together again, and he preferred variety.

There was another reason for his choice to be a loner. He didn't want guys he went with to know more about him than they needed to know, and that was that he was hot. All he required of his sex partners was that they be lusty-he liked that word-and want what he wanted.

Existing only as you appeared to be-that was another great thing possible in the gay world of cruising. You didn't have to waste time talking, except to make arrangements about getting together. He loved being a terrific fantasy figure. So why mix things up with identities that didn't matter? Yes, he'd figured life out-gay life, there was no other.

Jesse welcomed the perspiration that had moistened his shorts and outlined his cock-and especially, he knew as he stood, his buttocks, indenting the crack. He touched himself there and closed his eyes-imagining.

He forced himself not to think now about tonight. He didn't want to ruin his plan by getting too aroused alone. That would be a waste. Ugh.

What had triggered this huge desire?

It wasn't unusual for him to feel horny, especially on weekends. Had his plan originated last weekend when he met two hunky guys and went home with them? He had been fucked by both, several times. They took turns entering him, assuming a wonderful rhythm, a couple of thrusts, and then it was the other's turn for a few more thrusts. There had been hardly a moment that he didn't have a cock in him, and the brief seconds without added even more sensation when they ended. The two guys had lain back, prone, face up, legs spread, butt against butt, cocks pressed together to form one doubled erection, and he'd lowered himself over it, tantalizing the two guys into believing he would attempt to take them both into him-and he thought about it-but he just remained there, two straining cock-heads quivering at his ass, titillating the downy hairs there. He pushed himself into one of the cocks and then immediately into the other and both guys came in him-wow!-but when he left their house, he felt lustier-and went with another guy and kept wishing for two.”

 

 

1351762-acf9af8834d3e076e2c1246cc63b6445.jpg 

John Rechy (El Paso, 10 maart 1934)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Joseph von Eichendorff werd op 10 maart 1788 op het slot Lubowitz in Ratobor geboren. Zie ook alle tags voor Joseph von Eichendorff op dit blog

 

 

Das Alter

 

Hoch mit den Wolken geht der Vögel Reise,

Die Erde schläfert, kaum noch Astern prangen,

Verstummt die Lieder, die so fröhlich klangen,

Und trüber Winter deckt die weiten Kreise.

 

Die Wanduhr pickt, im Zimmer singet leise

Waldvöglein noch, so du im Herbst gefangen.

Ein Bilderbuch scheint alles, was vergangen,

Du blätterst drin, geschützt vor Sturm und Eise.

 

So mild ist oft das Alter mir erschienen:

Wart nur, bald taut es von den Dächern wieder

Und über Nacht hat sich die Luft gewendet.

 

Ans Fenster klopft ein Bot' mit frohen Mienen,

Du trittst erstaunt heraus – und kehrst nicht wieder,

Denn endlich kommt der Lenz, der nimmer endet.

 

 

 

Das Kind ruht aus vom Spielen

 

Das Kind ruht aus vom Spielen,

Am Fenster rauscht die Nacht,

Die Engel Gottes im Kühlen

Getreulich halten Wacht.

 

Am Bettlein still sie stehen,

Der Morgen graut noch kaum,

Sie küssen’s, eh sie gehen,

Das Kindlein lacht im Traum.

 

 

 

Der Freund

 

Wer auf den Wogen schliefe,

Ein sanft gewiegtes Kind,

Kennt nicht des Lebens Tiefe,

Vor süßem Träumen blind.

 

Doch wen die Stürme fassen

Zu wildem Tanz und Fest,

Wen hoch auf dunklen Straßen

Die falsche Welt verläßt:

 

Der lernt sich wacker rühren,

Durch Nacht und Klippen hin

Lernt der das Steuer führen

Mit sichrem, ernstem Sinn.

 

Der ist vom echten Kerne,

Erprobt zu Lust und Pein,

Der glaubt an Gott und Sterne,

Der soll mein Schiffmann sein!

 

 

 

 1351762-c68951783f70294810bfb689d54f688a.jpg

Joseph von Eichendorff (10 maart 1788 – 26 november 1857)

Portret door Franz Kugler, 1832

 

 

 

 

De Duitse dichter, vertaler en filosoof Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel werd geboren op 10 maart 1772 in Hannover. Zie ook alle tags voor Friedrich Schlegel op dit blog.

 

 

Die Vögel

 

Wie lieblich und fröhlich,

Zu schweben, zu singen;

Von glänzender Höhe

Zur Erde zu blicken!

 

Die sind töricht,

Sie können nicht fliegen;

Sie jammern in Nöten,

Wir flattern gen Himmel.

 

Der Jäger will töten,

Dem Früchte wir pickten;

Wir müssen ihn höhnen,

Und Beute gewinnen.

 

 

 

Das Gedicht der Liebe

 

Wie nächtlich ungestüm die Wellen wogen,

Bald schwellend liebevoll zum Sternenkranze,

Bald sinkend zu der Tiefe hingezogen,

Sehnsüchtig flutend in dem Wechseltanze,

Bis Morgenrot empor scheint aus den Wogen,

Noch feucht in blumenlichtem Tränenglanze;

So steigen hier der Dichtkunst hohe Strahlen

Aus tiefer Sehnsucht Meer und Wonnequalen.

 

 

 

1351762-4103e0377c0de8e5484b19b827a9b1cd.jpg 

Friedrich von Schlegel (10 maart 1772 – 11 januari 1829)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jakob Wassermann werd geboren op 10 maart 1873 in Fürth. Zie ook alle tags voor Jakob Wassermann op dit blog.

 

Uit: Alexander in Babylon

 

“Am neunten Tage des makedonischen Monats Lus begann die Not aufs Höchste zu steigen.

Die Wachen bei den zusammengeschmolzenen Vorräten von Fischmehl und getrockneten Fischen rissen, vom Hunger überwältigt, die königlichen Siegel ab; als sie die erste Gier gestillt hatten, teilten sie auch andern aus, was sie bewahren sollten, von den gleichfalls hungernden, schreienden Kamelen umdrängt. Der Thessaler Pasas war unter den Frevlern der erste gewesen.

Von unheilvoller Ahnung erfaßt, standen in geringer Entfernung die Befehlshaber. Keiner wagte dazwischenzutreten oder den Vorfall zu melden.

Pasas schrie und tanzte wie ein Besessener. Seine beiden Hände waren mit der weißen, staubähnlichen Speise gefüllt, und er lachte, lachte wie jener Philistion, von dem man erzählt, daß er an unmäßigem Lachen gestorben sei.

Einige Makedonier der Edelscharen kamen hinzu. Sie wollten nicht an der Untat teilnehmen, obwohl der Hunger sie quälte, als ob glühende Eisenkugeln durch ihre Gedärme rollten. Ihre Blicke richteten sich stumpf nach Osten; es war, als sähen sie noch die reichen Städte, die sie dort verlassen. Aber ringsum breitete sich die Wüste aus: dunkelgelb und regungslos.

Die Nacht brach an. Sie kam nicht allmählich, sie kam plötzlich wie der Schrecken. Die Söldner, die sich gesättigt hatten, suchten mit verbrennender Kehle nach Wasser; die salzige Nahrung hatte ihren Durst ins Unerträgliche gesteigert. Sie scherten sich nicht um die hohläugig im heißen Sand keuchenden Kameraden und traten auf die dunklen Körper, die zu erschöpft waren, Gegenwehr zu leisten. Kein Lagerfeuer flammte mehr; nur weit im Rücken des Heeres, bei den phönikischen Kaufleuten, stiegen einige Brände empor, genährt durch die wohlriechenden und kostbaren Nardenwurzeln.”

 

 

1351762-488d8716d0300fc5e82494209c1ca16f.jpg 

Jakob Wassermann (10 maart 1873 – 1 januari 1934)

 

 

 

 

De Vlaamse dichteres Hilde Van Cauteren werd geboren 10 maart 1967 Hamme. Zie ook alle tags voor Hilde Van Cauteren op dit blog.

 

met harde appels

 

met harde appels vierden wij
de kracht van onze tanden en
braken om vier uur ’s ochtends
met sappig kraken de nacht

in stukken, wit als kokosvlees.
we lachten. als dieren die aan
tafel uit een wijnglas drinken,
zonder zich te schamen. wij aten

alles zo, uit onze blote huiden:
de pitten, het huis, de steel.
wij aten alles zo, tot donderdag
nacht het huis in brand stak en

wij voor het vuur op de vlucht,
de appels vergaten. En later,
in onderdak, het schaamteloze
vieren. van de omhaling

kochten wij tafelbestek: nu
snijden wij als grote mensen,
voor wij iets eten, alles mooi
dood, met een mes.

 

 

 

1351762-f95c89c33a1b06be3d7b9b1da94ee6b3.jpg
Hilde Van Cauteren (Hamme, 10 maart 1967)




Zie voor nog meer schrijvers van de 10e maart ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 20:57 Reageer op dit bericht

Chloé Delaume, Karel van de Woestijne, Boris Vian, Manolis Anagnostakis, Joaquin Miller

De Franse schrijfster en performance artieste Chloé Delaume werd geboren als Nathalie Dalain op 10 maart 1973 in Parijs. Zie ook alle tags voor Cloé Delaume op dit blog

 

Uit: Le Cri du sablier

 

“Le jeu du Mémory l'enfant le détestait car plus elle excellait à regrouper les paires plus elle savait sourdine que s'imprimerait en elle à jamais le regard terrible du géniteur. Aussi. Elle détestait la mère de s'acharner toujours à lui rendre mémoire perfectible et sans fond. Un jour elle serait grande jamais elle n'oublierait jamais elle ne pourrait javelliser souvenirs détacher à grande eau combien même lacrymale la rage et la fureur du père si trop puissant. Quand elle laissait hasard ses petits doigts courir sur les carrés dos bleu et que se découvraient les complices à la pioche que la mère disait oui et parfois même très bien, l'enfant sentait la presse encre tiède jus épais rouler son cervelas fines tranches à la boucherie. Papa fixé en elle papa fixé en moi à la tendre amnésie se dérober chaque jour application véreuse du dressage maternel. Combien même bien plus tard incantations si vaines scotomise ma chérie suppliait-elle alors refermant paumes rougies genoux d'adolescente. Combien même bien plus tard. L’icône resplendira résistante sous l'éponge impossible à passer. Le père est minéral trauma sédimentaire le sable dans les souliers se cache à la semelle c'est un fait bien connu des enfants du limon.”

 

 

1351757-4626856d2b89a059065179f4f55f9000.jpg 

Chloé Delaume (Parijs, 10 maart 1973)

 

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Karel van de Woestijne werd geboren te Gent op 10 maart 1878. Zie ook alle tags voor Karel van de Woestijne op dit blog

 

 

De zon ligt in mijn linker-hand

 

De zon ligt in mijn linker-hand,
en zijpelt door mijn vinger-brand
van laag en logger bloed, in 't welkend westen,
op dak en droom, alover vout en veste.
De maan rijst uit mijn rechter-hand
en zeeft haar weemlend zilver-zand
alover wuiv'ge wake en schemer-weven
van 't graan, waar de aedmen, blauw, van 't graan in beven.

Ik stijg al hoger uit het dal.
Ik weet niet of ik keren zal.
Weldra zijn over alle horizonnen
mijn ongeziene blikken de een'ge zonnen.

 

 

 

 

Geur van het reeuwse beest

 

Geur van het reeuwse beest; geur van de beurse vrucht;
geur van de zee; geur van ene aarde zonder lucht;
- ik ben de late; ik ben de slechte; ik ben de dwaze;
ik ben de zieke hoop waarop geen hoop zal azen.

Ik ben de laatste peer in de ijlte van den boom.
Ik ben alléen ter killen herfst, en ik ben lóom,
Ik ben geboden nood; ik ben vergeten have;
Ik ben de zwaarste en rijpste en zal geen kele laven.

 

 

 

1351757-b8ee4dda50ffa9fecdfd6339b64dac49.jpg 

Karel van de Woestijne (10 maart 1878 - 24 augustus 1929)

Woestijnes woonhuis in Laken

 

 

 


 

De Franse schrijver, ingenieur, dichter, zanger en jazztrompettist Boris Vian werd geboren in Ville-d'Avray op 10 maart 1920. Zie ook alle tags voor Boris Vian op dit blog

 

 

La Java des Bombes Atomiques

 

Mon oncle un fameux bricoleur
Faisait en amateur des bombes atomiques
Sans avoir jamais rien appris
C’était un vrai génie question travaux pratiques
Il s’enfermait toute la journée
Au fond de son atelier pour faire ses expériences
Et le soir il rentrait chez nous
Et nous mettait en transes
En nous racontant tout:
“Pour fabriquer une bombe “A”
Mes enfants croyez-moi
C’est vraiment de la tarte
La question du détonateur
Se résout en un quart d’heure

 

C’est de celles qu’on écarte
En ce qui concerne la bombe “H’
C’est pas beaucoup plus vache
Mais une chose me tourmente
C’est que celles de ma fabrication
N’ont qu’un rayon d’action
De trois mètres cinquante
Il y a quelque chose qui cloche là-dedans
J’y retourne immédiatement !”

 

Il a bossé pendant des jours
Tachant avec amour d’améliorer le modèle
Quand il déjeunait avec nous
Il dévorait d’un coup sa soupe aux vermicelles
On voyait à son air féroce
Qu’il tombait sur un os
Mais on n’osait rien dire
Et puis un soir pendant le repas
Voilà Tonton qui soupire et qui s’écrie comme ça:

 

“À mesure que je deviens vieux
Je m’en aperçois mieux
J’ai le cerveau qui flanche.
Soyons sérieux, disons le mot
C’est même plus un cerveau
C’est comme de la sauce blanche

 

Voilà des mois et des années
Que j’essaie d’augmenter
La portée de ma bombe
Et je ne me suis pas rendu compte
Que la seule chose qui compte
C’est l’endroit où elle tombe
Il y a quelque chose qui cloche là-dedans
J’y retourne immédiatement

 

Sachant proche le résultat
Tous les grands chefs d’état
Lui ont rendu visite
Il les reçut et s’excusa de ce que sa cagna
Était aussi petite
Mais sitôt qu’ils sont tous entrés
Il les a enfermés en disant “soyez sages”
Et quand la bombe a explosé
De tous ces personnages il n’est plus rien resté

 

Tonton devant ce résultat ne se dégonfla pas
Et joua les andouilles
Au tribunal on l’a traîné et devant les jurés
Le voilà qui bafouille:
“Messieurs c’est un hasard affreux
Mais je jure devant Dieu
Qu’en mon âme et conscience

 

En détruisant tous ces tordus
Je suis bien convaincu
D’avoir servi la France”
On était dans l’embarras
Alors on le condamna et puis on l’amnistia
Et le pays reconnaissant l’élut immédiatement
Chef du gouvernement.

 

 

1351757-b3c09c2c13bab71440645fbe7b2744d1.jpg 

Boris Vian ( 10 maart 1920 - 23 juni 1959)

 

 

 

 

 

De Griekse dichter Manolis Anagnostakis werd geboren op 10 maart 1925 in Thessaloniki. Zie ook alle tags voor Manolis Anagnostakis op dit blog.

 

 

YOUNG MEN OF SIDON, 1970

 

Actually,

we shouldn't complain.

Your company's good and congenial, full of youth,

Fresh young girls – stout - bodied lads

All passion and love for life and action.

And your songs too, good, with meaning and substance

So very human, so moving,

About infants that die

in other continents

About heroes killed in former times,

About revolutionaries, Black, Green and Yellow ones,

About Man's grief in his overall suffering.

It's especially to your credit that you involve yourselves

In the issues and struggles of our age

You directly and actively make your presence felt - in view

of which

I think you more than deserve

In twos, in threes, to play, to fall in love,

And unwind, for sure pal, after such exertion.

 

(They've aged us prematurely Yorgos, do you realise?)

 

 

 

Vertaald door Philip Ramp

 

 

1351757-46c0a91055ab0c0f5a598d3587fa7f40.jpg 

Manolis Anagnostakis (10 maart 1925 – 22 juni 2005)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Joaquin Miller werd geboren op 10 maart 1839 in Liberty, Indiana. Zie ook alle tags voor Joaquin Miller op dit blog

 

 

In San Francisco

 

Lo! here we sit mid the sun-down seas
And the white Sierras. The swift sweet, breeze
Is about us here; and the sky so fair
Is bending above its azaline hue,
That you gaze and you gaze in delight, and you
See God and the portals of heaven there.

Yea, here sit we where the white ships ride
In the morn made glad and forgetful of night,
The white and the brown men side by side
In search of the trruth, and betrothed to the right;
For these are the idols, and only these,
Of men that abide by the sun-down seas.

The brown brave hamd of the harvester,
The delicate hand of the prince untried,
The rough hard hand of the carpenter,
They are all upheld with an equal pride;
And the prize it is his to be crown'd or blest,
Prince or peon, who bears him best.

Yea, here sit we by the golden gate,
Not demanding much, but inviting you all,
Nor publishing loud, but daring to wait,
And great in much that the days deem small;
And the gate it is God's, to Cathay, Japan,--
And who shall shut it in the face of man?

 

 

 

1351757-662c94212b575224520bdee223437244.jpg 

Joaquin Miller (10 maart 1839 – 17 februari 1913)


Geschreven door Romenu om 20:53 Reageer op dit bericht

Peter McArthur, Samuel Ferguson, Georges Dor, Pedro Antonio de Alarcón, Otto Heinrich Kühner

De Canadese dichter Peter McArthur werd geboren op 10 maart 1866 in Ekfrid, in Middlesex County, Upper Canada (nu Ontario). Zie ook alle tags voor Peter McArthur op dit blog.

 

 

A Confession

Dear little boy, with wondering eyes
That for the light of knowledge yearn,
Who have such faith that I am wise
And know the things that you would learn.
Though oft I shake my head and smile
To hear your childish questions flow,
I must not meet your faith with guile;
I cannot tell, I do not know.

Dear little boy with eager heart,
Forever on the quest of truth,
Your riddles oft are past my art
To answer to your tender youth.
But some day you will understand
The things that now I cannot say,
When life shall take you by the hand
And lead you on its wondrous way.

Dear little boy with hand in mine,
Together through the world we fare,
Where much that I would fain divine
I have not yet the strength to bear.
Like you with riddling words I ask,
Like you I hold another hand,
And haply when I do my task,
I, too, shall understand

 

 

 

1351750-83df2eb79f16ff487493d01e2867b2ac.jpg 

Peter McArthur (10 maart 1866 - 10 oktober 1924)

 

 

 

 

 

De Ierse dichter Samuel Ferguson werd geboren op 10 maart 1810 in Belfast. Zie ook alle tags voor Samuel Ferguson op dit blog.

 

 

Paul Veronese: (Three Sonnets)

 

I

Paul, let thy faces from the canvas look
Haply less clearly than Pietro's can,
Less lively than in tints of Titian,
Or him who both the bay-wreath-chaplets took:
Yet shalt thou therefore have no harsh rebuke
Of me whom, while with eager eye I scan
O'er painted pomps of Brera and Vatican,
The first delight thou gavest ne'er forsook.
For in thy own Verona, long ago,
Before one masterpiece of cool arcades,
I made a friend; and such a friend was rare.
For him, I love thy velvet's glorious show,
Thy sheens of silk 'twixt marble balustrades,
Thy breathing-space and full translucent air.

 

 

 

1351750-f6224f1f1255675a25648ef5608297d9.jpg
Samuel Ferguson (10 maart 1810 – 9 augustus 1886)

 

 

 

 

 

De Canadese dichter, schrijver, zanger, componist, vertaler en theater producer Georges Dor werd geboren op 10 maart 1931 in Drummondville. Zie ook alle tags voor Georges Dor op dit blog.

 

 

La Manic

 

Si tu savais comme on s'ennuie à la Manic
Tu m'écrirais bien plus souvent à la Manicouagan
Parfois je pense à toi si fort
Je recrée ton âme et ton corps
Je te regarde et m'émerveille
Je me prolonge en toi
Comme le fleuve dans la mer
Et la fleur dans l'abeille

Que devient quand je ne suis pas là, mon bel amour
Ton front doux comme fine soie et tes yeux de velours
Te tournes-tu vers la Côte-Nord
Pour voir un peu, pour voir encore
Ma main qui te fait signe d'attendre
Soir et matin je tends les bras
Je te rejoins où que tu sois
Et je te garde

Dis-moi ce qui se passe à Trois-Rivières et à Québec
Là où la vie a tant à faire, et tout ce qu'on fait avec
Dis-moi ce qui se passe à Montréal
Dans les rues sales et transversales
Où tu es toujours la plus belle
Car la laideur ne t'atteint pas
Toi que j'aimerai jusqu'au trépas
Mon éternelle


Nous autres on fait les fanfarons à coeur de jours
Mais on est tous des bons larrons cloués à leurs amours
Il y en a qui joue de la guitare
D'autres qui jouent de l'accordéon
Pour passer le temps quand il est trop long
Mais moi je joue de mes amours
Et je danse en disant ton nom
Tellement je t'aime

Si tu savais comme on s'ennuie à la Manic
Tu m'écrirais bien plus souvent à la Manicouagan
Si t'as pas grand chose à me dire
Écris cent fois les mots je t'aime
Ça fera le plus beau des poèmes
Je les lirai cent fois
Cent fois, cent fois c'est pas beaucoup
Pour ceux qui s'aiment

Si tu savais comme on s'ennuie à la Manic
Tu m'écrirais bien plus souvent à la Manicouagan

 

 

 

1351750-39552f176e3d74dcbf9c397a2eef2d94.jpg 

Georges Dor (10 maart 1931 – 24 juli 2001)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Pedro Antonio de Alarcón werd geboren op 10 maart 1833 in Cuadix. Zie ook alle tags voor Pedro Antonio de Alarcón op dit blog.

 

Uit: Manuel Venegas (El niño de la bola)

 

“Ja, hier empfand man ihn, den freigebigen Gott, hier fühlte man den zauberhaften Einfluß seiner Anmut und Schönheit. Ueberall sah man Blumen; an den sonnigen wie an den schattigen Stellen, zwischen den Felsklippen wie mitten in dem Moose, welches sie bekleidete, selbst auf dem gewundnen Pfade, den der Mensch gebahnt hatte, und an den Kreuzen und Steinen, welche die Erinnerung an barbarischen Mord bewahren sollten. Man atmete eine Luft, die gefüllt war mit köstlichen Wohlgerüchen. Die Vögel gestanden sich ihre Liebe in kurzen und hellen Lauten, die das tiefe und feierliche Schweigen der übrigen Schöpfung nur umsomehr bemerken ließen. Nur manchmal vernahm man das leise Murmeln kleiner Bäche, welche sich einen Pfad zwischen den Kieseln hindurch zu bahnen suchten; doch bald hörte auch dieses Geräusch auf, wenn das Wasser seinen Weg gefunden hatte. Bunte Schmetterlinge flogen hin und her, nicht schöner als die Blumen, deren Duft sie schlürften. Furchtsames Wild und argwöhnische Vögel, denen so viele Jäger nachstellen, schäkerten ohne Angst mitten auf dem verhaßten Saumpfade. Der Himmel selbst lächelte wie ein Vater, den das Glück seiner Kinder freut. Man hätte glauben mögen, daß die Welt eben erst geschaffen sei; die unermüdliche Natur schien ein Mädchen von fünfzehn Jahren zu sein.

Mit einem Schlage wurden alle Tiere unruhig und entfernten sich, laufend oder fliegend, von der Straße. Eine Staubwolke verdunkelte die Luft in der Richtung nach der Hauptstadt.

Da der Mensch, der König der Schöpfung, allein auf jener Höhe das böse Beispiel gab, seinen Nächsten zu fürchten, so hatte es nichts Seltsames, daß auch die armen Tiere sich heute wie alle Tage beeilten, seine königliche Gegenwart zu vermeiden.”

 

 

1351750-cbbcb3d1fc362d327ca3bf49479c6e8b.jpg 

Pedro Antonio de Alarcón (10 maart 1833 – 19 juli 1891)

Portret door  Suárez Llanos

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Otto Heinrich Kühner werd geboren op 10 maart 1921 in Teningen-Nimburg. Zie ook alle tags voor Otto Heinrich Kühner op dit blog.

 

Uit: Der Freiheit eine Allee – Neue Pummerer-Verse

 

Pummerer übt, auf Holzwegen zu gehn

Oder sich selber im Licht zu stehn,

Schüttet Tropfen auf einen heißen Stein,

Sät Unkraut, rennt offene Türen ein

Und zieht sich solcherart aus der Schlinge

Des Zwecks, der Logik und der Dinge.

Manchmal stellt er sich auch, so gesinnt,

Auf einen Platz und redet gegen den Wind,

Aber nur Nonsens, Mumpitz oder Stuß

Und macht so aus minus mal minus Plus,

Das heißt, sagte mir eine Kennerin,

Aus dem doppelten Unsinn – Sinn.

 

 

 

 1351750-cdd915164b1c3f4b60c2f6d89de7feda.jpg

Otto Heinrich Kühner (10 maart 1921 – 18 oktober 1996)
Hier met Christine Brückner

Geschreven door Romenu om 20:49 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten