Berichten van 2 oktober 2011

De Vlaamse dichter en schrijver Dimitri Verhulst werd op 2 oktober 1972 geboren in Aalst. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Dimitri Verhulst op dit blog.

 

Uit: Godverdomse dagen op een godverdomse bol

 

„’t Kan vruchten  plukken en in zijn neus peuteren zonder daarvoor zijn stap te moeten onderbreken. Hoe  koddig.
Honderd en twintig centimeter groot is ’t daarmee, genoeg om over de grassen der savannen te kijken.
In zijn halvelings kokende kop schuilt, behalve hier en daar wat snot, een 650 kubieke  centimeter metende drek: hersenen, beveelheren van het neuken en het vreten. 650 kubieke centimeter pure levensvreugd, dat volume zou, jawel, zelfs nog wat groter  mogen worden.
Gaat dat?
Maar er is niks om te bikken en de teven zitten vol of hebben kleintjes aan hun spenen  hangen, hetgeen hen lusteloos en onvruchtbaar maakt. Als de melkproductie van de wijfjes niet wordt afgebroken laten ze zich niet bespringen, zo simpel zit het. En dus zit er  maar één ding op: de kleintjes de kop in slaan. Infanticide!
Zie de uitgelatenheid waarmee het paar dagen oude, nog onder de baarmoederslijmen  zittende schepsel bij de achterpoten wordt gepakt en met zijn hoofd tegen de stenen gesmakt. Het bloed gutst alle kanten op, de stront pruttelt eruit bij wijze van overlijdensact.

Kindje dood. Eindelijk kan ’t zijn achtentwintig kilogrammen op de moeder smijten, zijn putlucht in haar tronie hijgen naast het lijk waar zij maar blíjft naar kijken.
Maar, als dat een troost mag zijn, lang hoeft de teef niet op haar tanden te bijten: ’t kreeg reeds een stijve van het moorden en ’t bezit geen woorden om zijn smeerlapperijen eerst nog wat te verpakken in hofmakerij.
Erin en eruit en gedaan. Dat is vooral veel tijd bespaard. Veel tijd, en veel gezeik.  En dan nu: eten! Maar wat? Er is niks te rapen in deze gore droogte en de honger is te  groot om geduldig wat te scharten in de aarde naar een wortel. Het gras is rost en wordt  meteen weer uitgekotst. ’t Heeft daar de maag niet voor. Ziet ’t er soms uit als een herkauwer, misschien? Vlees moet ’t hebben, er is geen andere keus! En ’t staart naar de lucht, zijn ogen doen er zeer van, en ziet de gieren schietvizieren cirkelen in het blauw dat zij beheersen. Dáár zou ’t moeten zijn.
Maar ’t komt te laat. De karkassen zijn verwerkt, de vetten van de dode reeds door de vogels in vlieguren omgezet, en ’t moet zich tevreden stellen met het afval dat in de borstkas overblijft. Vuiligheid. ’t Grabbelt een stuk maag uit het karkas van wat daarnet nog een gnoe was, en zuigt het leeg. Het is vunzig maar het smaakt, als vele vunzigheden, naar meer“

 

.

 

Dimitri Verhulst (Aalst, 2 oktober 1972)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Graham Greene werd geboren op 2 oktober 1904 in Berkhamsted, Hertfordshire. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Graham Greene op dit blog.

 

Uit: The Power And The Glory

 

"Whose cradle's that?" the sick woman's thin querulous tones arrested the man at the threshold.

"Onie Dillard's," he replied hollowly from the depths of the crib which he carried upside down upon his head, like some curious kind of overgrown helmet.

"Now, why in the name o' common sense would ye go and borry a broken cradle?" came the wail from the bed. "I 'lowed you'd git Billy Spinner's, an' hit's as good as new."

Uncle Pros set the small article of furniture down gently.

"Don't you worry yo'se'f, Laurelly," he said enthusiastically. Pros Passmore, uncle of the sick woman and mainstay of the forlorn little Consadine household, was always full of enthusiasm. "Just a few nails and a little wrappin' of twine'll make it all right," he informed his niece. "I stopped a-past and borried the nails and the hammer from Jeff Dawes; I mighty nigh pounded my thumb off knockin' in nails with a rock an' a sad-iron last week."

"Looks like nobody ain't got no sense," returned Laurella Consadine ungratefully. "Even you, Unc' Pros — while you borryin' why cain't ye borry whole things that don't need mendin'?"

Out of the shadows that hoarded the further end of the room came a woman with a little bundle in her arm which had evidently created the necessity for the borrowed cradle.

"Laurelly," the nurse hesitated, "I wouldn't name it to ye whilst ye was a-sufferin,' but I jest cain't find the baby's clothes nowhars. I've done washed the little trick and wrapped her in my flannen petticoat. I do despise to put anything on 'em that anybody else has wore ... hit don't seem right. But I've been plumb through everything, an' cain't find none of her coats. Whar did you put 'em?"

"I didn't have no luck borryin' for this one," complained the sick woman fretfully. "Looks like everybody's got that mean that they wouldn't lend me a rag ... an' the Lord knows I only ast a wearin' of the clothes for my chillen. Folks can make shore that I return what I borry — ef the Lord lets me."

"Ain't they nothin' to put on the baby?" asked Mavity Bence, aghast.

 

 

 

Graham Greene (2 oktober 1904 – 3 april 1991)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en essayist Wallace Stevens werd geboren op 2 oktober 1879 in Reading, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2008 en ook mijn blog van 2 oktober 2009 en ook mijn blog van 2 oktober 2010

 

 

A Postcard From The Volcano

 

Children picking up our bones

Will never know that these were once

As quick as foxes on the hill;

 

And that in autumn, when the grapes

Made sharp air sharper by their smell

These had a being, breathing frost;

 

And least will guess that with our bones

We left much more, left what still is

The look of things, left what we felt

 

At what we saw. The spring clouds blow

Above the shuttered mansion house,

Beyond our gate and the windy sky

 

Cries out a literate despair.

We knew for long the mansion's look

And what we said of it became

 

A part of what it is ... Children,

Still weaving budded aureoles,

Will speak our speech and never know,

 

Will say of the mansion that it seems
As if he that lived there left behind

A spirit storming in blank walls,

 

A dirty house in a gutted world,

A tatter of shadows peaked to white,

Smeared with the gold of the opulent sun.

 

 

 

Table Talk

 

Granted, we die for good.

Life, then, is largely a thing

Of happens to like, not should.

 

And that, too, granted, why

Do I happen to like red bush,

Grey grass and green-gray sky?

 

What else remains? But red,

Gray, green, why those of all?

That is not what I said:

 

Not those of all. But those.

One likes what one happens to like.

One likes the way red grows.

 

It cannot matter at all.

Happens to like is one

Of the ways things happen to fall.

 

 

 

 

Wallace Stevens (2 oktober – 1879 – 2 augustus 1955)

Stevens (rechts) en Robert Frost in Key West, circa 1940

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Andreas Gryphius (gelatiniseerde naam van Andreas Greif) werd geboren op 2 oktober 1616 in Glogau (Silezië). Zie ook mijn blog van 2 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Andreas Gryphius op dit blog.

 

 

 

Morgen Sonnet

 

Die ewig helle schar wil nun jhr licht verschlissen/

Diane steht erblaßt; die Morgenrötte lacht

Den grawen Himmel an/ der sanffte Wind erwacht/

Vnd reitzt das Federvolck/ den newen Tag zu grüssen.

Das leben dieser welt/ eilt schon die welt zu küssen/

Vnd steckt sein Haupt empor/ man siht der Stralẽ pracht
Nun blinckern auf der See: O dreymal höchste Macht

Erleuchte den/ der sich jtzt beugt vor deinen Füssen.

Vertreib die dicke Nacht/ die meine Seel vmbgibt/
Die Schmertzen Finsternüß die Hertz vnd geist betrübt/

Erquicke mein gemüt/ vnd stärcke mein vertrawen.

Gib/ daß ich diesen Tag/ in deinem dinst allein

Zubring; vnd wenn mein End' vnd jener Tag bricht ein

Daß ich dich meine Sonn/ mein Licht mög ewig schawen.

 

 

 

Andreas Gryphius (2 oktober 1616 - 16 juli 1664)

Glogau, Markt, oude ansichtkaart

Zie voor nog meer schrijvers van de 2^e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Zweedse dichter en vertaler Göran Sonnevi werd geboren in Lund op 2 oktober 1939. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Göran Sonnevi op dit blog.

 

Uit: Mozart's Third Brain (Vertaald door Rika Lesser)

 

LXIV

another bird, that flew upward, in the Forum Romanum
up toward the Rostra    Maybe a serin, but
I don't know    Flowers were in bloom, flowers I don't recognize
What may have been acanthus, growing like lupins
And a red flower, close to the ground    White butterflies
At the house of the Vestals roses bloomed    Up above
the palace and the ruins of villas a falcon flew
Sudden silence of birds    At what sort of rostrum do what sorts
of speakers appear    I listen to the voices of Europe
I feel no confidence; not even in my own distrust
STEER! We all carry the sparkling diamond oar
Hard; like the gates of Hades    Shadows full of unrest
The Curia, restored in the '30s, in the face of new imperial power
Which senate meets there; which tribunes of the people, if they would now
have audience, even in Hades    We move through the centuries
Faced with destitution's images    The blood of the martyrs is clasped, cradled
As if Agave were clutching the head of Pentheus; the blood runs
down into a bowl; a grail    The Etruscan votive sculptures
are thin as sticks; are by Giacometti    What do the dead
see? What do they see that even the dying do not see? What
Hesperian fruits, shining    Pomegranates; golden fruits?
By the Baths of Diocletian are orange trees    Hidden
inside there, Michelangelo's basilica, is full
of power, stone-dead, of the living    Small flames burn for believers
Policemen stand in groups, some with bulletproof vests, submachine guns
The door to a bordello stands open    Private health clubs
with sauna, massage    At Stazione Termini are all kinds of people;
from all over the planet    Everything stands wide open, glowing poverty
A beggar woman, emaciated, a shawl over her head, a half-
grown child in her arms, also sleeping, does not wake when you give
her money    Which ones listen    Which hear the invisible voice    The one
with no platform, no altar, who is not even heard at the sacrificial spring in the under-
world, welling up from the rock; clear green water    You want
to touch the water, but I stop you    Maybe it is also
polluted? We go to the Colosseum, sit there together
on a marble bench, the fragment of one, behold the endless stream
of tourists    Shadows in the planetary Hades; we among them
On the Palatine there's a wedding; we talk to the cats a while    Look at
more flowers, butterflies    One wholly ordinary sparrow, but a little different
In our hotel room afterwards we make love; fiercely, with great intensity

 

 

Göran Sonnevi (Lund, 2 oktober 1939)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster en literatuurwetenschapster Waltraud Anna Mitgutsch werd geboren in Linz op 2 oktober 1948. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2008 en ook mijn blog van 2 oktober 2009 en ook mijn blog van 2 oktober 2010

 

 

Uit: Ausgrenzung

 

„Und jetzt überlegen wir einmal, wo es begonnen haben könnte, sagte die Ärztin. Marta saß zusammengekauert in einem ledernen Armstuhl vor einem sauber ausgeräumten Kamin, und es fror sie, obwohl die Aprilsonne durchs hohe Fenster schien. Vielleicht war es gar nicht die Kälte des Raums mit den grob verputzten Wänden, die dieses Zittern hervorrief. Sie zitterte schon seit Tagen, seit dem Augenblick, als die Psychiatrin ihr Testmaterial, ihre Würfel, Kugeln und Steckbretter wegräumte und Martas angstvoll gespanntem Blick nur kurz standhielt. Haben Sie nicht vorhin selbst Autismus gesagt? fragte sie jetzt, nickte, seufzte. Nein, ich habe nicht Autismus gesagt, rief Marta flehend, ich habe gesagt, Autismus kann es nicht sein, ich habe Jakob nie abgelehnt, nicht so, nicht, wie es in den Büchern steht, ich habe ihm nie meine Zuwendung verweigert! Sie schämte sich, Liebe zu sagen. Feilschen wollte sie mit dieser Ärztin um eine Diagnose, die nicht sein konnte, weil sie sich nicht schuldig fühlte, nicht so ausweglos und ohne Milderungsgründe, wie das Gesicht der Expertin es von ihr verlangte.

Aber die Ärztin war unerbittlich. Sehen Sie, sagte sie und zeigte auf ein Regal voller Bücher, lauter Literatur zu diesem Thema. Marta verstummte angesichts der Beweise. Immer von neuem, in nicht mehr gezählten Therapiezimmern, Spitälern und Kliniken, in die sie ihr Kind zunächst mit noch frischer Verzweiflung und unverbrauchter Hoffnung gebracht hatte, bemächtigte man sich zuerst ihrer eigenen Kindheit, nötigte sie, Schuld zu bekennen, bis sie bereit war, alles, was sie nie verschuldet hatte, auf

sich zu nehmen.“

 

 

 

Waltraud Anna Mitgutsch (Linz, 2 oktober 1948)

 

 

 

 

De Britse (reis)schrijfster en historica Jan Morris werd als James Humphrey Morris geboren op 2 oktober 1926 in Clevedon, Somerset. Zie ook mijn blog van 2 oktober 2008 en ook mijn blog van 2 oktober 2009 en ook mijn blog van 2 oktober 2010

 

Uit: Confessions of a hoteloholic

 

„There are some psychological disorders that one prefers to keep to oneself, but after decades of concealment I have decided to make a public confession of my own deviant condition: I am a lifelong hoteloholic — one who suffers from an uncontrollable and incurable craving for expensive hotels. Of course my friends have noticed odd symptoms down the years — Why do I never accept invitations to stay with them on my travels? Why are my bathroom drawers full of unwrapped soap cakes from Mandarins, Regents and Palaces around the world? — but nobody except a fellow sufferer can appreciate the depth and complexity of the neurosis.

Like most addictions, it is full of pleasure — and like most neurotics, I feel I have it in hand. I consider it a branch of art appreciation, but of a particularly subtle, interactive kind, for in my view a hotel and its guests are engaged in a kind of minuet of mutual inference, each responding to the other’s vibes and gestures — a little like the mating dances of exotic birds, as they strut and preen about one another, lasciviously grunting.

Before he takes a sip, the alcoholic sniffs the bouquet of his claret or eyes the color of his malt whiskey. I get my preliminary frisson simply by walking through the revolving door of a hotel. It may be the sort of hotel where a young woman in a tailored blouse offers a sickly training-school smile and says in a phony accent, “Good evening, how may I assist you?”

 

 

Jan Morris (Clevedon, 2 oktober 1926)