Berichten van 13 november 2011

De Spaanse schrijver José Carlos Somoza werd geboren in Havana, Cuba op 13 november 1959. Zie ook alle tags voor José Carlos Somoza op dit blog.

 

Uit: The Athenian Murders (Vertaald door Sonia Soto)

 

"Your report, Physician?"

The doctor, Aschilos, took his time to answer, not even looking up at the captain. He disliked being addressed as "Physician," even more when the speaker seemed contemptuous of every man save himself. Aschilos might not be a soldier, but he came from an old aristocratic family and had had a most refined education: He was conversant with The Aphorisms, observed the Hippocratic oath, and had spent long periods on the island of Cos, studying the sacred art of the Asclepiads, disciples and heirs of Asclepius. He was not, therefore, someone a captain of the border guard could easily humiliate. And he already felt insulted: He had been awakened by soldiers in the dark hours of the early morning and called to examine, in the middle of the street, the corpse of the young man brought down on a litter from Mount Lycabettus. And he was no doubt expected to draw up some kind of report. But as everyone well knew, he, Aschilos, was a doctor of the living, not the dead, and he believed that this shameful task discredited his profession. He lifted his hands from the mangled body, trailing a mane of bloody humors. His slave hurriedly cleansed them with a cloth moistened with lustral water. He cleared his throat twice and said, "I believe he was attacked by a hungry pack of wolves. He's been bitten and mauled . . . The heart is missing. Torn out. The cavity of the hot fluids is partially empty."

The murmur, with its long mane, ran through the crowd.

"You heard him, Hemodorus," one man whispered to another. "Wolves."

"Something must be done," his companion replied. "We will discuss the matter at the Assembly."

"His mother has been informed the captain announced, the firmness of his voice extinguishing all comments. "I spared her the details; she knows only that her son is dead. And she is not to see the body until Daminus of Clazobion arrives. He is the only man left in the family, and he will determine what is to be done." Legs apart, fists resting on the skirt of his uniform, he had a powerful voice, accustomed to imposing obedience. He appeared to address his men, but also evidently enjoyed having the attention of the common people. "As for us, our work here is done!"

He turned to the crowd of civilians and added, "Citizens, return to your homes! There is nothing more to see! Sleep if you can . . . Part of the night remains!"

 

 

 

José Carlos Somoza (Havana, 13 november 1959)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Härtling is geboren op 13 november 1933 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Peter Härtling op dit blog.

 

 

Ein Balkon aus Papier

 

 

Ein Balkon aus Papier,

handtellergroß,

für jeden Morgen.

Das ist kein Kinderspeil.

Diese ein wenig

fahrige Mühe,

den Tag zu gewinnen,

dem ersten Satz zu trauen,

ohne ich auzusprechen,

Sonnenflecken zu zählen,

den Atem zu hören,

und den Eauch der Zigarette

gegen die offene Hand

zu blasen.

Jeder Morgen

Könnte mir fehlen.

 

 

 

 

Christian Wagner in seinem Haus

 

Die Stube geweißnet,
die Sätze ausgeschickt, alle,
die Geiß gemolken,
den Himmel übers Haus gespannt,

 

jetzt
kann er die Antworten
einsammeln
und unter die Türschwelle
legen:
Ihr seid alle
willkommen.

 

 

 

 

Windgedicht

 

Ein Pubs
ist ein Wind,
mein Kind,
der schwer aus dem Bauche find'
und darum
knallt oder knattert -
was alle andern verdattert.

 

 

 

Peter Härtling (Chemnitz, 13 november 1933)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster  Inez van Dullemen werd op 13 november 1925 in Amsterdam geboren. Zie ook alle tags voor Inez van Dullemen op dit blog.

 

Uit: Het land van rood en zwart.

 

‘ ‘We moeten slapen, Kayum.’ ‘Ja.’ ‘Wat heb je daar?’ ‘De bijbel.’ ‘Wat moet je daarmee?’ Kayum ging overeind zitten, sloeg het boek open en tikte met zijn wijsvinger op een opengeslagen pagina: ‘Ik ken nu de waarheid. Die lees ik in dit boek...’ ‘En wat mag die waarheid dan wel zijn?’ vroeg ze. ‘Als mijn vader ziek is en copal brandt voor K'ák, de god van vuur en koorts, dan wordt hij niet beter, maar als ik bid tot Jesucristo dan word ik beter. Jesucristo houdt van mij.’ In de plechtstatige klank van zijn stem herkende zij die van de protestantse missionaris die de Lacandones van Lacanjá gekerstend had zodat deze nu om strijd een transistorradiootje aan hun oor klemden om toch maar het toverwoord  Jesucristo op te kunnen vangen te midden van die brij van vreemde woorden uit onbekende plaatsen buiten hun oerwoud. Jesucristo, Jesucristo, hij komt, komt... alsof zij een kosmonaut van een verre planeet verwachtten die hun maïs, bonen, eeuwigdurende gezondheid, munitie en lekkernijen zou brengen, en ja, bij voorkeur ook nog een truck... Maar wat voor zin zou het hebben met Kayum in discussie te gaan? ‘Kom, wij moeten slapen.’ ’

 

 

 

 

Inez van Dullemen (Amsterdam, 13 november 1925)

 

 

 

 

DeDuitsedichter,schrijverenvertalerTimo Berger werdgeborenop 13 november1974in Stuttgart. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

 

Botanischer Garten

 

Kein Papageiengespött, kein nackter

Wilder, die ersten Bilder von der Stadt

am Januarfluss stellen sich mit leichtem

Rotstich ein: Giselle und ihre Auto

 

Liebe: ein landeifarbener Käfer trägt

die Nouvelle Vague heiser schnurrend

durch die Kurven: in dieses Gefährt

macht mir kein Taxi-Boy Flecken

 

Gegen den Rückspiegel klatscht Elvis

The King, aus Hartgummi, ein Sex

Versprechen, während sich hinter uns

eine weiß gelackte Schranke senkt

 

Der erste Sicherheitsring, wir leben

sagt Giselle, auf der Habenseite

der Stadt, die unten in den Tälern

jede Nacht die Nacht überfällt

 

 

 

 

Naherholung

 

Lagune. Der lange Lauf zur Schönheit

der Jogger am Ufer

 

Saum sonntags. Der einstudierte Hüftschwung

im Aerobic-Areal. Hula-Hoop

 

An der Salzwasserscheide. Männer mit nackten Brüsten

und ausgeworfenen Netzen

 

Mützen von Hering. Man fischt für den Stadtteil-Grill

oder die Polaroids der Greencard-Gringos

 

 

 

 

Timo Berger (Stuttgart, 13 november 1974)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster, columniste en radiopresentatrice Hadjar Benmiloud werd geboren in Amsterdam op 13 november 1989. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Nepmamma

 

„Sinds kort is mijn fiets uitgerust met eenkinderzitje. Niet omdat ik tienermoeder ben geworden, maar omdat er delaatste tijd zo onwaarschijnlijk veel fietsen van me zijn gejat, dat ikhet nut van peperdure hangsloten niet meer inzie. Nu woon ik in hetpauperige Amsterdam Oost, en dan ook nog recht tegenover het Leger desHeils, dus op een beetje fietsendiefstal was ik wel voorbereid. Maardat ik bijna vaker de deur uit moest voor een nieuwe tweewieler danvoor voedsel, werd toch behoorlijk irritant. Vandaar het kinderzitjedus, een fraai exemplaar met olifantjes, dat ik op advies van eenvindingrijke vriendin op mijn bagagedrager schroefde.
Misschien hebben junks kleinere hartjes dan gedacht envinden ze het zielig als moeders hun kinderen niet naar school kunnenbrengen. Waarschijnlijker is dat ze simpelweg geen brood (of crack)zien in fietsen met kinderzitjes, omdat hun klantenkring voornamelijkuit studenten bestaat. De aanpak lijkt hoe dan ook te werken: ik rijdal weken op dezelfde fiets. Maar niet alleen is het vrolijke stoeltjeboefafstotend, het komt ook praktisch goed van pas. Zo hoef ik nu nooitmeer mijn longen uit mijn lijf te trappen met een luie donder achterop,want de gemiddelde bilomvang van mijn vrienden is minstens twéékinderzitjes.“

 

 

 

Hadjar Benmiloud (Amsterdam, 13 november 1989)

 

 

  

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter, journalist en columnist Nico Scheepmakerwerd geboren in Amsterdam op 13 november 1930. Zie ook alle tags voor Nico Scheepmaker op dit blog.

 

 

Dommepraat

 

Ik lees nog wel zo lief een detective
als de memoires van Nadjezda Mandelstam.
Een mens wordt wel eens moe van het gedram
waarmee zo’n boek de mensheid wil gerieven.

En dat geldt idem dito voor de beelden
waarmee de televisie ons ontwricht.
Met uppercuts slaat zij de ogen dicht
van wie zich bij Mies Bouwman niet verveelden.

Natuurlijk is dit dommepraat. En rechts.
Ik ben het ook oneens met wat hier staat
zolang het om het een óf ander gaat.

Het werkelijke leven ken je slechts
als je behalve Mandelstams memoires
ook onderkent dat Pietje Keizer waar is.

 

 

 

Een blijvertje

 

Het feit dat ik in Holland ben geboren,
en bovendien precies in Amsterdam,
bewijst toch wel dat ik ben uitverkoren:
ik kreeg de hamvraag en ik won de ham.

Een ander wordt geboren in Vietnam
of raakt bij voorbaat in Algiers verloren,
maar ik, die zo terloops ter wereld kwam,
mag rustig tot de blijvertjes behoren.

En ook het tijdstip was perfect gekozen:
te jong voor crisis, oorlog en verzet.
Wat dat betreft zat ik dus ook op rozen,
want niemand gaf mij later een brevet
van onvermogen in het goede of boze.

Mijn leven is een aangenaam verpozen,
een ander krijgt de schillen en de dozen.

 

 

 

 

Nico Scheepmaker (13 november 1930 - 5 april 1990)

 

 

 

De Poolse dichter, vertaler en literatuurwetenschapper Stanisław Barańczak werd geboren op 13 november 1946 in Poznań. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Garden Of Amzing Delights (Bespreking van Unattainable Earth van Czeslaw Milosz.)

 

„On the other hand, Mr. Milosz's certainty that the earth is something real and tangible is coupled with his incessant awareness that the earth is ''unattainable,'' ''too huge to be grasped.'' We humans have our share in it, but we are separated from its essence by the dim screens of our imperfect senses, our fallible memory, our limited language: Consciousness enclosed in itself every separate birch And the woods of New Hampshire, covered in May with green haze. The faces of people are in it without number, the courses Of planets, and things past and a portent of the future. Then one should extract from it what one can, slowly, Not trusting anybody. And it won't be much, for language is weak. Even what is enclosed in our consciousness can be only partly expressed, since our human consciousness is ''weak'' and limited itself. We are able to perceive solely the external surface of things, and we only vaguely sense the existence of its ''other side'': Fat and lean, old and young, male and female, Carrying bags and valises, they defile in the corridors of an airport. And suddenly I feel it is impossible. It is the reverse side of a Gobelin And behind there is the other which explains everything.

Here we encounter the metaphysical and religious poet, one who is able to note down, apparently with an approving nod, this statement from the philosopher Rene Le Senne: ''For me the principal proof of the existence of God is the joy I experience any time I think that God is.'' But Mr. Milosz is also able to record this thought: ''A decent man cannot believe that a good God wanted such a world.'' That is because the world - both the world of nature and the world of human history - is tainted by the constant presence of evil. In other words, the earth is unattainable to our imperfect senses, intellect or language; it is unattainable because the coexistence of a good God and unwarranted suffering is something beyond our comprehension.“

 

 

 

 

Stanisław Barańczak (Poznań, 13 november 1946)

V.l.n.r. Wojciech Wołyński, Stanisław Barańczak, Adam Zagajewski, Josif Brodski, Barbara Toruńczyk

 

 

 

De Bengaalse schrijver Humayun Ahmed werd geboren op 13 november 1948 in Kutubpur in het toenmalige Oost-Pakistan, nu Bangladesh. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Now Cloud, Now Sunshine

 

„Village. Jorina and her mother. Jorina has sat to eat rice. She has placed her doll beside her.

There is rice on Jorina’s plate. She passed some rice to the empty plate in front of the doll.

Mother: That’s enough Jorina! Playing with the doll is not same as doting on her.

Mother took back the rice from the doll’s plate to Jorina’s plate.

Mother (grunting): Like father like daughter! The girl is just like her father.

Jorina: Is my father dotty?

Mother: You dote on your doll whereas your dad dotes on his flute. Spending time in the woods

with flute and hoping to conjure up a fairy from the sky! He would flirt with the fairy!

Jorina: Father is not in the woods now. He has gone to Dhaka.

Mother: Don’t be so insolent. He has redeemed me by going to the city! No word from him,

neither any money.

Jorina: You left the village too.

Mother: Did I have an option? You want me to gorge myself with the soil of our village home?

Jorina: Hu!

Mother: What did you say?

Jorina: The two of us yearn to go to Shuvopur.

Mother (surprised): The two of you? Who is the other one?

Jorina: My doll. She cries for going to Shuvopur.

[Mother is staring in utter astonishment]

 

2

Daytime. Village. Rafik has come to village. He got puzzled after entering into his house. Empty

house. No one’s around.

Rafik: Jorina? Where are you all?

A little boy from the neighboring house showed up.

Little Boy: They are gone.

Rafik: Where?

Little Boy: I don’t know.

Bedazzled Rafik sat down.“

 

 

 

 

Humayun Ahmed (Kutubpur, 13 november 1948)

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Dacia Maraini werd geboren op 13 november 1936 in Fiesole. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit My Husband (Vertaald door Vera F. Golini)

 

„My husband is blond, has a receding hairline, white teeth and light skin, with big brown freckles. My husband is elegant, dresses with care, and always scents his hair with cologne. He oversees the

work of tellers in a bank and earns a good monthly salary.

W h e n e ver my husband speaks I listen carefully. His voice is soft, velvety, and a bit tense. The things he says are always very precise and correct. I’ve never heard him say anything out of place or foolish.

My husband is loved by his friends and respected by superiors; whenever he wishes he can also be a man of the world. He can sit right in the centre of a circle of people and just talk or discuss things. He defends the truth and checks his friends’ enthusiasm, driven as he always is by perfectly

good sense.

My husband is a man of class, but he loves practical jokes. Sometimes I find a toad in my bed, or jam in my slippers. Once he even served me a dessert he’d made with a dead mouse inside.

My husband is a stamp collector. Sometimes he steals the neighbours’ mail and cuts out the stamps for his collection. He has two albums, thick as phone books, stuffed with valuable stamps. He says some day he’ll sell his stamps and with the money he’ll build us a house in the country.

In those albums, besides the stamps, my husband keeps new banknotes fresh from the mint. He says that the first of a new issue brings good luck. So he sneaks them from the cash box, slips them into small transparent light blue envelopes, and affixes them to the pages of the album with Scotch tape.

His colleagues think he’s very wise and intelligent, so they come to the house to confide in him, ask his advice. They come on Sundays for the most part, and I’m usually the one who answers the door. When I fin d myself staring at a stuffed and dumb face, eyes rolling nervously around, I know it’s one of Mario’s colleagues and immediately show him to the living room.

 

 

 

 

Dacia Maraini (Fiesole, 13 november 1936)

De Amerikaanse schrijver William Gibson werd geboren op 13 november 1914 in New York. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: A Cry Of Players

 

„Ned: "Listen to them. Today they guffawed at the death scene."
Will: "Oafs, yes, I agree with ..."
Heming: "Ned thinks we'd have a glorious stage if we'd only get rid of the damned audience."
Pope: "Wasn't the scene, Willie (Kemp) was ogling a wench in the front."
Ned: "Ogling a..."
Kemp (Willie): "I wasn't ogling a wench."
Ned: "What were you doing?"
Kemp (Willie): "Humoring the scene."
Ned (shocked): "Humoring a death scene? Willie ..."
Kemp (Willie): "Well, don't draw it out so."

(...)

 

Ned: "Why can't he watch?"
Kemp (chortling): "He can, he can! Watch, act, rule the realm, he'll talk his way into anything. Midnight?"
Will: "Midnight." (They are setting the time to go poaching for deer)
Ned: "It's exactly that, and the issue is are we to compromise it to entertain the vulgar, or..." Pope: "For God's sake, what's wrong with entertaining the folk? It's what we're for."
Ned: "It's not what I am for."
Kemp: "It's what he's against. Ned, there's your throne."
Ned: "No, we're either practitioners of an art going back to the ancients or a pack of clowning beggars, and I won't be bound to the level of a herd of dolts."

William Gibson (13 november 1914 - 25 november 2008)

 

 

 

De Frans-Canadese dichter en politicus Gérald Godin werd geboren op 13 november 1938 in Trois-Rivières, Quebec. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

  

CantouqueS" - Cantouque sans recours

 

Comment pourrais-je coucher avec toi
m'allonger du long de ton flanc doux
t'embrasser les seins te mordiller les tétins
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je porter mes chnolles
et m'en servir au besoin quand le désir me vient
être un homme et me tenir debout et droit
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je parler français
comme mes voisins mes pareils
fouler la boue du pays l'appeler mienne
la traîner à mes semelles m'en targuer m'en vanter
m'en mettre plein la vue m'en ennuyer
me sentir chez moi sinon aujourd'hui du moins demain
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je vivre oser respirer encore
l'air pollué de mon pays vaincu
l'avenir bouché de mon pays anglichié
supporter la brûlure des Plaines l'incendie des drapeaux
le bris des épées l'exil de trente-sept
comment pourrais-je oser t'aimer te toucher
même lever les yeux vers toi
connaître ne serait-ce que ton nom
si je n'avais à coeur qu'un jour sinon nous du moins nos fils
soient ici chez eux sur la terre que d'aïeul à petit-fils
nous aimons

 

 

 

 

Gérald Godin (13 november 1938 – 12 okrober 1994)

Hier met zijn vrouw  Pauline Julien

 

 

 

De Duitse schrijver en kunstenaar Karl Jakob Hirsch werd op 13. November 1892 in Hannover geboren. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

  

 

Karl Jakob Hursch: Madonna

 Uit: Revolutinäre Kunst

 

 

Karl Jakob Hirsch (13. November 1892 - 8. Juli 1952)

 

 

 

 

 

De Schotse schrijver Robert Louis Stevenson werd geboren in het Schotse Edinburgh op 13 november 1850. Zie ook alle tags voor Robert Louis Stevenson op dit blog.

 

 

As from the house your mother sees

 

As from the house your mother sees
You playing round the garden trees,
So you may see, if you will look
Through the windows of this book,
Another child, far, far away,
And in another garden, play.
But do not think you can at all,
By knocking on the window, call
That child to hear you. He intent
Is all on his play-business bent.
He does not hear, he will not look,
Nor yet be lured out of this book.
For, long ago, the truth to say,
He has grown up and gone away,
And it is but a child of air
That lingers in the garden there.

 

 

 

 

Now when the number of my years

 

Now when the number of my years

Is all fulfilled, and I

From sedentary life

Shall rouse me up to die,

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Clear was my soul, my deeds were free,

Honour was called my name,

I fell not back from fear

Nor followed after fame.

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Bury me low in valleys green

And where the milder breeze

Blows fresh along the stream,

Sings roundly in the trees -

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

 

 

Robert Louis Stevenson (13 november 1850 – 3 december 1894)

Beeld in Kelvingrove Art Gallery and Museum. Glasgow

 

 

 

De Zweedse dichter Esaias Tegnér werd geboren op 13 november 1782 in Kyrkerud. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Fridthjof’s Saga

 

Fridthjof and Ingeborg. (Fragment)

 

How joyful 'twas, how lovely too,

When firs[ he learned his futhorc through;

No kings had e'er such honor brought them

As when to Ingeborg he taught them. 

 

How joyously his boat would glide

With those two o'er the dark blue tide:

While he the driving sail was veering,

Her small white hands gave hearty cheering.

 

No bird's nest found so high a spot,

That he for her could find it not;

The eagle's nest from clouds he sundered,

And eggs and young he deftly plundered.

 

However swift, there ran no brook,

But o'er it Ingeborg he took;

How sweet when roaring torrents frighten,

To feel her soft arms round him tighten.

 

The first; spring flowers by sunshine fed,

The earliest berries turning red,

The first of autumn's golden treasure,

He proffered her with eager pleasure.

 

********************

 

But quickly sped are childhood's days,--

There stands a youth whose ardent gaze

With pleading and with hope is laden,

And there, with budding charms, a maiden.

 

Young Fridthjof followed oft the chase,

Which led to many a fearful place;

With neither spear nor lance defended,

The wild bear's life he quickly ended.

 

 

 

 

Esaias Tegnér (13 november 1782 – 2 november 1846)

Standbeeld in Lund