Berichten van 17 februari 2012

De Iraanse schrijfster Shahrnush Parsipur werd geboren op 17 februari 1946 in Teheran. Zie ook alle tags voor Shahrnush Parsipur op dit blog.

 

Uit: The Gentlemen (Vertaald door Farzin Yazdanfar)

 

„There were three gentlemen: Mr. Tahmooresi, Mr. Habibi, and Mr. Nemati. They were sitting on a patio covered with an old rug. The evening was rather long and the sun was on the edge of the roof. Mr. Tahmooresi, half-drunk, was looking at the rain spots on the wall and at the sun which was setting on the ledge. Mr. Nemati, cheerful, was whispering a popular song.

Mr. Habibi: She has a good heart. Yes, she's very sincere.

Mr. Nemati: There's something attractive in her voice. A strain of sadness! Her voice is unusually sad.

Mr. Habibi: They say that she has had a tragic life, too. Her aunt raised her after she had tragically lost her parents.

Mr. Nemati: How strange!

Mr. Tahmooresi: You guys are talking too much.

"So what do you want us to do?" The other gentlemen asked.

Mr. Tahmooresi: Keep quiet for a moment and look at the beauties of nature.

Mr. Nemati and Mr. Habibi looked at what Mr. Tahmooresi had called nature: An incongruous polygonal pond with two rectangular flower- beds on each side. The violets had withered, and Mrs. Tahmooresi had not gotten a chance to plant summer flowers. They had sprinkled water on the mosaic tiles, and steam rising from the wet tiles had made the air in the backyard swelter.

Mr. Nemati: What do you mean 'nature', Tahmooresi?

Mr. Tahmooresi: Don't try to split hairs. This is nature. Isn't this?"

Mr. Habibi: Of course! You told us to look at nature and we would like to know what you mean by nature.

Mr. Nemati: I know. He means this pine tree, these violets, this blackberry tree. Am I right Tahmooresi?

Mr. Tahmooresi: I think you don't understand what I'm saying. I mean something different. Perhaps the word 'nature' isn't quite the right word. I should look for a different word. Look around carefully. This is what I meant: you shouldn't talk too much; you should look instead.“

 

 

 

 

Shahrnush Parsipur (Teheran, 17 februari 1946)

 

 

 

 

 

De Iraanse schrijver Sadegh Hedayat werd geboren op 17 februari 1903 in Teheran. Zie ook mijn blog van 17 februari 2010 en ook mijn blog van 17 februari 2011.

 

Uit: The Elixir of Life (Vertaald door Kambiz Parsai)

 

“Once upon a time, there lived a cobbler who had three sons: the humpback Hasani, the baldhead Hosseini, and Ahmadak*. Hasani, the eldest son, was a juggler and a writer of amulets and deviser of talismans. Hosseini, the middle son, was a jack of all trades and none. Sometimes he would clean ponds and sometimes shovel snow off the roofs, but most of the time he was just a vagrant. Ahmadak,.the youngest son, was a considerate, helpful and obedient son for his father and, naturally enough, his favourite. He would work at herbalist shop and at the end of each month would bring his earnings to his father for the family. Unlike Ahmadak, his incapable brothers not only did not contribute anything, but also robbed the father of his earnings. They hated Ahmadak and were very jealous of him.

It so happened that the city they lived in, fell prey to a big famine. Conditions became gradually pressing and unbearable. One day the father summoned the three sons and said: “You know what sons? The truth is that my business is dull beyond any hope and the dearth is increasingly pressing. You are grown-ups now and the youngest of you, Ahmadak, is fifteen. You must stand on your own feet, find or create a business for yourself and earn your own living. Leave my house and go your own way. May God be with you. As for me, I’ll manage to eke out a modest living just to keep alive. If

someday your businesses thrived and you prospered, so much the better. Inform me too.

If you did your best and still failed, come back to me. I’ll share my small loaf of bread with you.”

 

 

Sadegh Hedayat (17 februari 1903 – 9 april 1951)

 

 

 

 

De Chinese schrijver Mo Yan werd geboren op 17 februari 1955 in Gaomi in de provincie Shandong. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009 en ook mijn blog van 17 februari 2010 en ook mijn blog van 17 februari 2011. 

 

Uit: Change (Vertaald door Howard Goldblatt)

 

“In the fall of 1973, I found temporary work in a cotton processing plant where my uncle was an accountant. Temporary it might have been but, every month, after turning twenty-four yuan over to the production team, I took home fifteen. Back then, with pork selling for seventy cents a catty and eggs at six cents apiece, fifteen yuan went a long way. I began to dress smartly, wore my hair long and owned several pairs of white gloves. All that ‘wealth’ sort of turned my head. One day, after I got off work, He Zhiwu came to see me. He was wearing worn out shoes with holes in the toes and a folded blanket over his shoulders. His hair was a mess, he hadn’t shaved in a long time and there were three deep creases in his forehead.  ‘Lend me ten yuan,’ he said. ‘I am heading up north.’ ‘What about your family, what’ll they do after you leave?’ ‘The Communist Party won’t let them starve,’ he said. ‘What’ll you do up there?’ ‘Don’t know. But its better than hanging around here till I die, don’t you think? Look at me, I’m damn near thirty and I don’t even have a wife. I have to get out of here. Moving kills trees, but it keeps people alive.’ To tell the truth, I didn’t want to lend him the ten yuan, a tidy sum in those days. ‘How’s this?’ he said. ‘If I make good I won’t pay you back, but if I don’t I’ll pay you back if I have to sell my blood to do it.’ I couldn’t make heads or tails of this logic, and hemmed and hawed for a while before finally lending him the money.”

 

 

 

Mo Yan (Gaomi, 17 februari 1955)

 

 

 

 

De Russische schrijver, regisseur en acteur Yevgeni Grishkovetz werd geboren op 17 februari 1969 in Kemerovo. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009 en ook mijn blog van 17 februari 2010 en ook mijn blog van 17 februari 2011.

 

Uit: Flüsse (Vertaald door Beate Rausch)

"Ich verstehe nicht, und weiß nicht, wie man auf dem Dorf leben kann. Mir erscheint das Leben auf dem Dorf unerträglich schwer, vor allem grundlos schwer. Diese Sonnenauf- und Sonnenuntergänge, schneeweißer Nebel über dem Fluss, der einen heißen Tag ankündigt, aus diesem Nebel heraus das Brummen eines Motorboots, man hält die Angel in der Hand, und hinter einem muht, klappert, kräht das Dorf ... All das erfreut lediglich den fürs Wochenende angereisten Stadtmenschen ..."

(…)

 

"Auf einmal möchte der Pole oder Ungar, ganz zu schweigen vom Belgier oder Österreicher, der mit dem Gefühl nach Sibirien gekommen ist, gewissermaßen von der gesicherten Höhe der Zivilisation herabgestiegen zu sein, gar nicht mehr so dringend nach Hause zurückkehren. Na klar! Wo sonst auf der Welt geht an einem einzigen Abend dermaßen die Post ab? Wo sonst wird man ihn über alles und jedes ausfragen, sich so brennend für seine Meinung interessieren und ihm so aufmerksam zuhören? Wo sonst wird man ihm so oft und bedeutungsvoll die Hand drücken? Wann sonst wird er so viele, ihm nicht ganz verständliche Trinksprüche zu seinen Ehren zu hören bekommen? Wo sonst wird man aus irgendeinem Anlass seinetwegen ein solche Festmahl auftischen und so viel Wodka trinken? ..."

 

 

 

Yevgeni Grishkovetz (Kemerovo, 17 februari 1969)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17e februari ook mijn vorige blog van vandaag

In Memoriam Anil Ramdas

 

 

De Nederlandse schrijver, journalist en programmamaker Anil Ramdas is gisteren op zijn verjaardag op 54-jarige leeftijd overleden. Anil Ramdas werd geboren in Paramaribo op 16 februari 1958. Zie ook alle tags voor Anil Randas op dit blog. Schokkend nieuws zo kort na het memoreren van zijn geboortedag.

 

Uit: Badal 

 

„Eén keer had hij de aanvechting gehad naar huis terug te keren. Hij was sober, dat wilde hij ze bewijzen. Op het perron aarzelde hij bij de kaartautomaat, toen hij een doffe klap achter zich hoorde. Een grote jongen met een zware bril en aankomend baardje lag languit op de grond. De twee jongens die hem vergezelden keken hem aan, en keken daarna naar de omgeving, alsof ze niet echt bij elkaar hoorden, of alsof ze hulp zochten maar niemand zagen.
    Schuin naast Badal stond een Engelssprekend stel van in de dertig, hij blank, zij zwart. Hij had de neiging zwarte mensen op te merken. Tot nu toe was hij maar één zwarte jongen tegengekomen in Zandvoort, in een rolstoel. Een gehandicapte zwarte; als het allemaal figuranten waren, was het goed gevonden. En nu dus deze mooie zwarte vrouw, met de Engelse man die niet reageerde op de jongen op de grond. Dat de zwarte vrouw ook niet reageerde viel hem niet op. Blanken horen blanken te helpen.
    Aarzelend liep Badal naar de jongen op de grond en vroeg, eerst in krakkemikkig Duits en daarna gewoon in Engels, of er iets was. Hij haalde zijn mobiele telefoon al uit zijn zak toen de jongen zijn zware bril goed op zijn neus zette en riep: ‘No, no, everything okay, everything is okay.’
    ‘Are you sure?’ vroeg Badal.
    ‘Yes, yes, sure.’
    Badal liep terug naar de kaartautomaat en bleef het tafereel in de gaten houden. Pas toen de jongen overeind krabbelde en wankelend de hoge stenen trappen naar de stationsuitgang op wilde, greep de Engelsman in: ‘Doe dat maar niet,’ zei hij in het Duits. De jongen liet zich zakken op de eerste trede.
    ‘Hebben jullie iets zoets bij je,’ vroeg hij aan de twee vrienden, die nog altijd verdwaasd keken. Nee, niets zoets.
    ‘Ga naar boven en haal iets uit een automaat, chocola, of ijs, geeft niet wat.’
    De Engelsman liep terug naar zijn vriendin en zei: ‘Die halfgare jongeren, komen uit Duitsland om zich hier suf te blowen en om te vallen.’
    Blowen, dacht Badal, als hij niet meer dronk kon hij toch wel blowen? De gedachte maakte dat hij de kaartautomaat met rust liet en naar boven ging: Badal, jij bent nog lang niet hersteld.“

 

 

 

 

Anil Ramdas (16 februari 1958 – 16 februari 2012)

De Duitse schrijver Frederik Hetmann (eig. Hans-Christian Kirsch) werd geboren op 17 februari 1934 in Breslau. Zie ook mijn blog van 17 februari 2010 en ook mijn blog van 17 februari 2011.

 

Uit: Dichter leben (Über Christoffel von Grimmelshausen)

 

“Der Weg ins Paradies

Der Junge mochte zwölf, dreizehn Jahre alt sein. Vor ihm stand eine große Trommel und neben ihm einer von den Kaiserlichen, ein Mann in einer abgerissenen Uniform, mit einem fuchsfarbenen Schnauzbart und mit von zersprungenen Adern durchzogenen Wangen.

»Wenn die erste Linie vorrückt«, erklärte er dem Jungen, »trommelst du langsam drei Schläge, die ihrem Schritt angepasst sind. Dann einen Schlag lang Pause. Das ist, damit sie aufmerken und nicht einfach stur vorangehen. Gleich darauf werden schon ziemlich viele ins Gras beißen. Nun kommt die zweite Linie. Jene brauchen schon etwas mehr Anstachelung.

Also schlägst du jetzt rasch, wiederum drei Schläge, machst eine Pause und fügst noch einmal drei Schläge hinzu. Unterdessen wird auch die zweite Linie ziemlich viele Lücken aufweisen. Die Männer sind jetzt eingeschüchtert, weil sie ständig über die toten und verwundeten Kameraden stolpern. Deswegen musst du sie mit deinem Schlag aufmuntern.

Er sollte nicht mehr so dumpf klingen wie zu Anfang. Er sollte rasch kommen wie für die zweite Linie, aber noch etwas spritziger. Er muss denen, die in der dritten Linie voranrücken, Mut geben. Deshalb schlägst du nun, wenn du drei rasche Schläge getrommelt hast, einmal mit dem Stecken auf den Trommelrand. Das ist das Geräusch, von dem man sagt, dass es einen den Tod vergessen lässt. Hast du das verstanden?«

Der Junge nickte lebhaft.

»Gut, dann nimm dir jetzt die Trommel und geh dort hinten in das Wäldchen und übe. Du darfst beim üben nicht mit voller Kraft schlagen, sondern ein wenig leiser, gedämpfter als morgen in der Schlacht. Aber dass du mir wenigstens eine halbe Stunde übst.”

 

 

 

Frederik Hetmann (17 februari 1934 – 1 juni 2006)

 

 

 

 

De Duitse dichteres, schrijfster en caberetiere Emmy Hennings werd geboren op 17 februari 1885 in Flensburg. Zie ook alle tags voor Emmy Hennings op dit blog.

 

 

Dancer

 

To you it's as if I was already
Marked and waiting on Death's list.
It keeps me safe from many sins.
How slowly life drains out of me.
My steps are often steeped in gloom,
My heart beats in a sickly way
And it gets weaker every day.
A death angel stands in the middle of my room.
Yet I dance till I'm out of breath.
Soon lying in the grave I'll be
And no one will snuggle up to me.
Oh, give me kisses up till death.

 

 

 

 

I am so multiple

 

I am so multiple in nights,
I climb out of the darkest pits.
How colorfully each other self unwinds.

 

So losing myself in the grounds
I keep night watch, am dreaming's rounds,
and wonders out of holy shrines.

 

Every gate opens to me and beckons.
Am I not here? Am I not there?
Did I step from a book of fairy tales?

 

Perhaps a poem goes by in the distance,
Perhaps my multiplicity is blown away,
a lonely flag-cloth, fluttering and pale.

 

 

 

Vertaald door Howard A. Landman

 

 

 

 

Emmy Hennings (17 februari  1885 – 10 augustus 1948)
Portret door Hanns Bolz, 1911

 

De Amerikaanse schrijver Chaim Potok werd geboren in New York City op 17 februari 1929. Zie ook alle tags voor Chaim Potok op dit blog.

 

Uit: Zebra (Vertaald door Birgitt Kollmann)

 

„Eigentlich hieß er Adam Martin Zebrin, aber in der Nachbarschaft nannten ihn alle nur Zebra.

Er erinnerte sich nicht mehr, wann das angefangen hatte. Vielleicht nannten sie ihn Zebra, seit er begonnen hatte zu rennen. Vielleicht hatte er aber auch erst zu rennen begonnen, als die anderen anfingen, ihn Zebra zu nennen.

Er liebte diesen Namen, und er liebte es zu rennen. Als er noch klein war, waren seine Eltern einmal mit ihm in den Zoo gegangen, dort hatte er zum ersten Mal Zebras gesehen. Merkwürdige Tiere mit schwarzweiß gestreiftem Fell, die ihm mit ihren kurzen Beinen und dem kräftigen Nacken wie untersetzte Pferde vorkamen.

Später war er mit seinen Eltern ins Kino gegangen, in einen Film über Afrika, da hatte er gesehen, wie

Zebras zu Hunderten mit donnernden Hufen über die Steppe galoppierten und dampfende braune Staubwolken aufwirbelten.

War er damals schon gerannt oder kam das erst danach?

Anscheinend erinnerte sich niemand daran. Er rannte einfach deswegen durch die Straßen der

Umgebung, weil es ihn glücklich machte, den Wind in seinem Gesicht zu fühlen. Beim Rennen lege er den Kopf immer weit nach hinten, sagten ihm die anderen, sein Gesicht schien dadurch irgendwie flacher zu werden. Einer seiner Lehrer meinte, das sei ein guter Trick, weil er auf die Weise das Gleichgewicht besser halten könne, aber in Wirklichkeit rannte er nur deswegen mit zurückgeworfenem Kopf, weil er es so schön fand, -wenn der Wind ihm über den Hals strich.“

Er brauchte nur wenige Minuten zu rennen und schon fühlten sich seine Beine wunderbar leicht an.“

 

 

 

Chaim Potok (17 februari 1929 – 23 juli 2002)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijver Mori Ōgai werd geboren op 17 februari 1862 als Mori Rintaro in het dorpTsuwano in Iwami. Zie ook mijn blog van 17 februari 2010.en ook mijn blog van 17 februari 2011.

 

Uit: Daydreams (Vertaald door J. Thomas Rimer)

 

“In Tokyo the debate about reconstructing the city was at its height, and the smart set said they wanted to put up those buildings the Germans call … skyscrapers that you find in America… I argued to the contrary that the more people live in a confined space such as a city the higher the death rate, especially among children. Rather than taking all those dwellings that were now built side by side and piling them on top of each other, it would make far more sense to improve the water supply and the sewerage, I said.

 

Then there was a committee which wanted to impose restrictions on building, arguing that we should try to standardize the heights of eaves in Tokyo and thus achieve a beautiful ordered look. I argued that houses lined up like so many soldiers on parade were not at all attractive… we should, on the contrary, forget about the height… It would be better to build the fine spectacle of a random mixture of styles as in Venice.”

 

 

 

Mori Ōgai (17 februari 1862 – 9 juli 1922)

 

 

 
De Nederlandse schrijver Albert Kuyle werd geboren in Utrecht op 17 februari 1904. Zie ook alle tags voor Albert Kuyle op dit blog.

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e februari ook mijn blog van 17 februari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.