Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 18 maart 2011

Christa Wolf, John Updike, Charlotte Roche, Wilfred Owen, Stéphane Mallarmé

De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów Wielkopolski. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Hierzulande Andernorts

 

„How are you today? Fine! höre ich mich sagen und habe den ersten Beweis, daß neue Reflexe sich bilden, denn wie hätte ich noch vor ganz kurzer Zeit, gestern noch, mein Gehirn umgegraben nach einer schnellen zutreffenden Antwort, die heute pretty bad lauten könnte, oder müßte, bis ich begriff, daß nichts von mir verlangt wurde, als ein Ritual zu bedienen, das mir auf einmal beinahe human vor-

kommen wollte, Elevatorsyndrom, denke ich und sehe wohlwollend die junge Dame aus dem Staff an, die, superschlank in ihrem knapp sitzenden Kostümehen, ein zu einem Schwan aus Goldpapier geformtes Geschenk auf der flachen Hand, nach oben schwebt in die Gefilde der Seligen, nämlich in den zehnten Stock, wohin ich, angewiesen auf jenes mit meinem Foto versehene, am Jackettaufschlag zu befestigende Schlüsselbündchen, das in schmalen, ausziehbaren Schränkchen bei der Security im vierten Stock verwahrt wird, niemals hinaufstrebe, obwohl es uns ja keineswegs verwehrt wäre, von dort oben den sicherlich noch weit eindrucksvolleren Blick auf die Palmen und den Pazifik oder, aus einer anderen Fensterreihe, auf die Santa Monica Mountains zu genießen, der mir aber, sage ich mir, wieder im Elevator, how are you today, fine, aus dem sechsten Stock, der mir zugewiesen ist, nicht nur genügt, sondern als genau angemessen erscheint, was unlogisch und

merkwürdig ist, eine kokette Selbstbescheidung? Doch wohl nicht, denke ich, während das andere Tonband in meinem Kopf, von dem die Rede noch nicht war, weiterläuft, es kann ja von allem, was gleichzeitig geschieht, nicht gleichzeitig die Rede sein, denke ich nicht ohne Bedauern, Der Spur der Schmerzen nachgehen, das sagt sich so, wenn du schmerzfrei bist, aber nun stehen wir in der Lounge, und die Sonne macht aus ihrem heutigen Untergang etwas Besonderes, eine Steigerung, die ich nicht für möglich gehalten hätte, und wir sehen stumm ihrer Inszenierung zu, bis jemand den Einfall hat zu sagen: God exists. How are you, Tony?“

 

 

 874927-05f4294b036c6b57433d2a1c89892543.jpg

Christa Wolf (Gorzów Wielkopolski, 18. März 1929)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John Updike werd geboren in Shillington, Pennsylvania, op 18 maart 1932. Zie ook mijn blog van 18 maart 2008 en  mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 28 januari 2009  en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Rabbit, Run

 

“Boys are playing basketball around a telephone pole with a backboard bolted to it. Legs, shouts. The scrape and snap of Keds on loose alley pebbles seems to catapult their voices high into the moist March air blue above the wires. Rabbit Angstrom, coming up the alley in a business suit, stops and watches, though he's twenty-six and six three. So tall, he seems an unlikely rabbit, but the breadth of white face, the pallor of his blue irises, and a nervous flutter under his brief nose as he stabs a cigarette into his mouth partially explain the nickname, which was given to him when he too was a boy. He stands there thinking, the kids keep coming, they keep crowding you up.

His standing there makes the real boys feel strange. Eyeballs slide. They're doing this for themselves, not as a show for some adult walking around town in a double-breasted cocoa suit. It seems funny to them, an adult walking up the alley at all. Where's his car? The cigarette makes it more sinister still. Is this one of those going to offer them cigarettes or money to go out in back of the ice plant with him? They've heard of such things but are not too frightened; there are six of them and one of him.

The ball, rocketing off the crotch of the rim, leaps over the heads of the six and lands at the feet of the one. He catches it on the short bounce with a quickness that startles them. As they stare hushed he sights squinting through blue clouds of weed smoke, a suddenly dark silhouette like a smokestack against the afternoon spring sky, setting his feet with care, wiggling the ball with nervousness in front of his chest, one widespread white hand on top of the ball and the other underneath, jiggling it patiently to get some adjustment in air itself. The cuticle moons on his fingernails are big. Then the ball seems to ride up the right lapel of his coat and comes off his shoulder as his knees dip down, and it appears the ball will miss because though he shot from an angle the ball is not going toward the backboard. It was not aimed there. It drops into the circle of the rim, whipping the net with a ladylike whisper. "Hey!" he shouts in pride.“

 

 

 874927-c197bc5a71fd0cd4a374efe60964845a.jpg

John Updike (18 maart 1932 – 27 januari 2009)

 

 

 

 

De Duitse schrijfser, televisiepresentatrice, actrice en zangeres Charlotte Roche werd geboren in High Wycombe, Engeland, op 18 maart 1978. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Feuchtgebiete

 

„Wenn ich mit jemandem ficke, trage ich doch mit Stolz sein Sperma in allen Körperritzen, an den Schenkeln, am Bauch oder wo der mich sonst noch vollgespritzt hat. Warum immer dieses bescheuerte Waschen danach? Wenn man Schwänze, Sperma oder Smegma ekelhaft findet, kann man’s mit dem Sex auch direkt bleiben lassen. Ich mag es gerne, wenn Sperma auf der Haut trocknet, Krusten bildet und abplatzt.
Wenn ich mit meiner Hand einen Schwanz wichse, achte ich immer darauf, dass etwas Sperma an meinen Händen bleibt. Das kratze ich mit meinen langen Fingernägeln auf und lasse es darunter hart werden, um es später am Tag als Andenken an meinen guten Fickpartner mit den Zähnen unter den Nägeln rauszuknabbern, im Mund damit rumzuspielen, drauf rumzukauen und es nach langem Schmecken und Schmelzenlassen runterzuschlucken. Das ist eine Erfindung, auf die ich sehr stolz bin: Mein Sexandenkenkaubonbon.
Das Gleiche gilt natürlich auch für Sperma, das in der Muschi gelandet ist. Eben nicht mit dem Bidet zerstören! Sondern mit Stolz tragen. In die Schule zum Beispiel. Und Stunden nach dem Sex läuft es als kleine Überraschung warm aus der Muschi raus. Ich bin zwar im Klassenraum, mit den Gedanken aber ganz da, wo das Sperma hergekommen ist. Ich sitze selig lächelnd in meiner warmen Spermapfütze, während der Lehrer vorne über Gottesbeweise spricht. So lässt sich Schule aushalten. Über diese Flüssigkeitsverbindung zwischen meinen Beinen freue ich mich immer sehr und schreibe sofort eine SMS an den Verursacher: Dein warmes Sperma läuft mir grad raus! Danke!
Gedanken zurück zum Bidet. Ich wollte mir noch ausmalen, wie ich mich mit dem Bidet volllaufen lasse. Es bleibt aber keine Zeit mehr dafür. Wir sind jetzt im Voroperationszimmer angekommen. Kann ich mir ja später weiter Gedanken drüber machen. Mein Betäuber ist schon da und wartet auf uns. Er schließt eine Flasche an meinen Armkanal an, hängt sie falsch rum an eine Stange mit Rollen und sagt, ich soll zählen.“

 

 874927-be794f841576138ccd35b791091bb0c4.jpg

Charlotte Roche (High Wycombe, 18 maart 1978)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Wilfred Owen werd op 18 maart 1893 geboren in Oswestry in Shropshire. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.   



Anthem for Doomed Youth

 

What passing-bells for these who die as cattle?
   Only the monstrous anger of the guns.
   Only the stuttering rifles' rapid rattle
Can patter out their hasty orisons.
No mockeries for them; no prayers nor bells,
Nor any voice of mourning save the choirs, --
The shrill, demented choirs of wailing shells;
And bugles calling for them from sad shires.

 

What candles may be held to speed them all?
   Not in the hands of boys, but in their eyes
Shall shine the holy glimmers of goodbyes.
   The pallor of girls' brows shall be their pall;
Their flowers the tenderness of patient minds,
And each slow dusk a drawing-down of blinds.

 

 

 

 874927-0eef2cef2b5feec0e70b64ec81b7a43c.jpg

Wilfred Owen (18 maart 1893 – 4 november 1918)

Oorlogsmonument van Eric Kennington in Battersea Park – London. De drie soldaten zouden Robert Graves, Wilfred Owen en Siegfried Sasoon voorstellen

 

 

 

 

De Franse dichter Stéphane Mallarmé werd geboren in Parijs op 18 maart 1842. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.  

 


Dans le jardin

 

La jeune dame qui marche sur la pelouse
Devant l'été paré de pommes et d'appas,
Quand des heures Midi comblé jette les douze,
Dans cette plénitude arrêtant ses beaux pas,

A dit un jour, tragique abandonnée - épouse -
A la Mort séduisant son Poëte : "Trépas !
Tu mens. Ô vain climat nul ! je me sais jalouse
Du faux Éden que, triste, il n'habitera pas."

Voilà pourquoi les fleurs profondes de la terre
L'aiment avec silence et savoir et mystère,
Tandis que dans leur coeur songe le pur pollen :

Et lui, lorsque la brise, ivre de ces délices,
Suspend encore un nom qui ravit les calices,
A voix faible, parfois, appelle bas : Ellen !

 

 

 

 

Brise marine

 

La chair est triste, hélas ! et j'ai lu tous les livres.
Fuir ! là-bas fuir! Je sens que des oiseaux sont ivres
D'être parmi l'écume inconnue et les cieux !
Rien, ni les vieux jardins reflétés par les yeux
Ne retiendra ce coeur qui dans la mer se trempe
Ô nuits ! ni la clarté déserte de ma lampe
Sur le vide papier que la blancheur défend
Et ni la jeune femme allaitant son enfant.
Je partirai ! Steamer balançant ta mâture,
Lève l'ancre pour une exotique nature !

Un Ennui, désolé par les cruels espoirs,
Croit encore à l'adieu suprême des mouchoirs !
Et, peut-être, les mâts, invitant les orages,
Sont-ils de ceux qu'un vent penche sur les naufrages
Perdus, sans mâts, sans mâts, ni fertiles îlots ...
Mais, ô mon coeur, entends le chant des matelots !

 

 

 

 874927-0abd2dccd9e59f2cc6757c491db8c267.jpg

Stéphane Mallarmé (18 maart 1842 - 9 september 1898)

Portret door François Nardi


Zie voor nog meer schrijvers van de 18e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:00 Reageer op dit bericht

Héctor Bianciotti, Hellema, Friedrich Hebbel, Max Barry, Wolfgang Bauer

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit : Ce que la nuit raconte au jour

 

« A l'âge de douze ans, le garçon entre au séminaire:

Lorsque, précédé de frère Salvador, je passai le seuil séparant le monde de la clôture, je crus que du plus haut le Ciel m'accordais la bienvenue: au moment où les lourds vantaux se refermaient derrière moi, et que les voûtes de la galerie à colonnes encadrant le jardin répondaient en écho à mes chaussures neuves, d'une cellule s'échappait, louée au piano, la musique que naguère, j'avais tenté de retenir, et dont la perte me chagrinait toujours. Je saurais, ce jour-là, qu'il s'agissait de l'andante de la sonate dite "au clair de lune". Interloqué, frère Salvador, que j'interrogeais avec angoisse, de peur que la mélodie ne reparte à jamais, interrompit l'exécutant - qui deviendrait, bientôt, mon maître de solfège. Le père Rodriguez était un homme très grand et, de manière uniforme - sans abdomen en saillie à l'époque, ni double menton -, en apparence plus massif que gras. Des doigts aussi courtauds que les siens, au bout aussi large que les touches blanches du piano, je n'en avais jamais vu à la campagne où, les mains, outils ancestraux, souvent trop longues ou trop larges, ne se développent guère en proportion avec le corps. En fait le jeu au piano du Père consistait en un martèlement consciencieux qui, ses doigts manquant d'agilité, abattait les notes de manière très distincte; et même à l'harmonium, ses mais donnaient l'assaut au clavier en y mettant un poids superflu puisque l'intensité de la frappe ne saurait en rien renforcer les modestes possibilités de cet instrument au son gluant, plus d'accordéon que d'orgue. Or, ce jour-là, mon émotion et mon ignorance jouant de concert, dissimulé sous une solide opulence, le père Rodriguez fut le messager céleste qui, sans le soupçonner, me rendait l'un de mes tout premiers trésors. »

 

 

 

 874920-517fe6cc9c8c63e87bbd24cb86f634f7.jpg

Héctor Bianciotti (Córdoba, 18 maart 1930)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard (Lex) van Praag) werd geboren in Amsterdam op 18 maart 1921. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Joab

 

“Dit is het geheim. Het geheim dat de jongetjes nooit begrijpen (omdat het zich niet in cijfers laat uitdrukken) en dus ook de technocraten van later niet: macht is geen prestatie. Is niet meer weten dan de anderen. Of meer kunnen. Of het beter weten. Of beter kunnen. Macht is bedenken wat de anderen vergeten en er gebruik van maken. En onder de streep — nadat alles gezegd en verzwegen is — onder de streep, waar de uitkomst of het eindresultaat komt te staan, daar blijkt het een kwestie te zijn wie het grootste ego heeft.”

(…)

 

“Ten slotte leerde ik de allerhoogste kunst, die waarmee je je aan de top kunt handhaven: je hoeft niet te winnen zolang je weet wie je de schuld kunt geven.”

 



 

874920-890135d50eec56469bdbabf8a81adfbf.jpg
Hellema (18 maart 1921 – 19 maart 2005)

 

 

 


De Duitse schrijver Christian Friedrich Hebbel werd geboren in Wesselburen op 18 maart 1813. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Ein Abend in Straßburg

 

»Du bist blaß, was fehlt dir?« fragte der Freund. Hastig trank ich den roten Wein, schob das Glas zurück, und eilte stumm hinaus, das glühende Herz in Nacht und Sturm zu kühlen. Brütend lag die Nacht über der großen Stadt, schauerlich hohl blies der Sturm hoch in den Lüften über die Häuser hinweg, kümmerlich und trist, wie Lampen, die schlecht unterhalten werden, flimmerte hie und da ein ängstlich-einsamer Stern. Es gibt Stunden von entsetzlicher Tiefe, Stunden, vor denen wir zurückschaudern, und denen wir doch nicht entfliehen können. Da ziehen die unheimlichen Gewitter der Natur an uns vorüber, jene abscheulichen Kräfte, die in öder Finsternis auf Kirchhöfen in vermodertem Fleisch und Bein längst verglühtes Leben in ekelhafter Wiederholung travestieren, jene Kräfte, die in die heisere Kehle des Raben manch grausiges Geheimnis, was sie den Elementen und den Sternen ablauschten, niederlegen, damit er es dumm und schwatzhaft hineinrufe in die lautlose Mitternacht. Da zittern wir, es könne sich urplötzlich ein schauderhaftes Organ für die Wahrnehmung all des wüsten, schadenfrohen Spuks, durch seine furchtbare Nähe aus dem Traumschlummer hervorgerufen, in den Tiefen Leibes oder der Seele erschließen; wir lachen, wir beten und fluchen, und uns wird alles vergeben, denn wir wissen nicht, was wir tun. Solch eine Stunde war's, die mich unstät und flüchtig durch die Straßen dahinjagte. Jeder ungewöhnliche Laut, den ich mir nicht zu erklären wußte, erschreckte mich; ich sah nicht die Häuser, nur ihre unförmlichen Schatten, die sie riesenhaft-wunderlich die erleuchteten Gassen entlang warfen; ich fuhr zurück vor dem blendendhellen Strahl, der scharf aus mancher Laterne in mein Auge fiel. »Jetzt – dachte ich – wirst du gleich Mitwisser irgendeines schwarzen Mordes werden, den verruchte Hände fünfzig Meilen von hier begehen; ein Toter wird dich zudringlich bei der Hand fassen und dir Geschichten erzählen, die dir den Atem versetzen, während er, häßlich lachend, dich fragt, ob das nicht spaßhaft sei; aus dem Gesicht des Freundes wirst du lesen, wie viele Jahre oder Tage er noch zu leben hat.«

 

 

 

874920-7fd4ef8c290e6ce3e6293244ade93d2e.jpg
Friedrich Hebbel (18 maart 1813 - 13 december 1863)

Monument in Wesselburen

 

 

 

 

De Australische schrijver Max Barry werd geboren op 18 maart 1973 in Melbourne. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

Uit: Company

 

"I don't think anyone took two. Catering must have shorted us."

"That's right," Holly says.

Roger looks at her. Holly is a sales assistant, so has no right to speak up at this point. Freddy, also a sales assistant, is wisely keeping his mouth shut. But then, Freddy is halfway through his own donut and has a mouthful. He is postponing swallowing because he's afraid he'll make an embarrassing gulping noise.

Holly wilts under Roger's stare. Elizabeth says, "Roger, we saw Catering put them out. We were standing right here."

"Oh," Roger says. "Oh, I'm sorry. I didn't realize you were staking out the donuts."

"We weren't staking them out. We just happened to be here."

"Look, it doesn't bother me one way or the other." Roger picks up a sachet of sugar and shakes it as if it's in need of discipline: wap-wap-wap-wap. "I just find it interesting that donuts are so important to some people that they stand around waiting for them. I didn't know donuts were the reason we show up here every day. I'm sorry, I thought the idea was to improve shareholder value."

Elizabeth says, "Roger, how about you talk to Catering before you start making accusations. All right?" She walks off. Holly trails her like a remora.

Roger watches her go, amused. "Trust Elizabeth to get upset over a donut."

Freddy swallows. "Yeah," he says.

The Zephyr Holdings building sits nestled among the skyscrapers of Seattle's Madison Street like a big, gray brick. It is bereft of distinguishing features. You could argue that it has a certain neutral, understated charm, but only if you are willing to apply the same logic to prisons and 1970s Volvos. It is a building designed by committee: all they have been able to agree on is that it should be rectangular, have windows, and not fall over.“

 

 

 874920-e8573732c1cf989d58bee32ebae69f5f.jpg

Max Barry (Melbourne, 18 maart 1973)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver en dichter Wolfgang Bauer werd geboren op 18 maart 1941 in Graz. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Helnwein

 

„Jeder Tag, jeder normale Tag: ein Dauer-Dèjá-vu, bewegt von kleinen, schmatzenden Apokalypsen. Einmal begrüßte ich schon von weitem einen Freund auf der Straße. Als ich ihn, nähergekommen, umarmen wollte, war es ein anderer - eine Verwechslung. Ich bog um die Ecke, da kam er wirklich daher, mein Freund; etwa fünfzig Meter danach. Ich hatte ihn durch den Fremden schon wahrgenommen. Gegenteiliges Erlebnis: San Francisco 1984. Ein Fremder, der an einer Tankstelle sein Auto volltankte, stürzte sich auf mich, umarmte und umjubelte mich. Es war ein Amerikaner, den ich nicht kannte. Es dauerte zwei Minuten bis er sich überzeugen ließ, daß ich nicht sein alter Freund war, dem ich offensichtlich bis ins Letzte (auch die Kleidung!) ähnelte. Beim Wegfahren sah mich der Mann zweifelnd und unheimlich an. Erinnert mich alles ein wenig an die Schlawiner von Helnwein.
Schon 1963 malten ein Künstlerkollege und ich uns die schaurige Zukunft eines freischaffenden Künstlers aus. Es ging bei dem Gespräch weniger um die Finanzen als um die Notwendigkeit des sich bis ins Tiefste Fallenlassenmüssens. Ich kam damals auf die Idee, so etwas wie ein »Konditionstraining für Genies« zu erfinden. Rückblickend muß ich sagen, daß ich ganz wenige Künstler kenne, die dieses imaginäre Trainingsprogramm durchgehalten haben. Einer von ihnen ist Gottfried HeInwein.
Das Schöne an HeInweins James Dean: Er zeigt den Privatmann James Dean als Schauspieler James Dean. Er zeigt das Gefühl, das wir alle gehabt hätten, wären wir Jimmy zufällig auf dem Broadway im Regen begegnet. Er zeigt den Wunsch-Fluchtpunkt unserer und James Deans Wirklichkeit. Und diese Spekulation ist der zentrale Ausgangspunkt von Helnweins Magie.“

 

 

 

874920-13f15ff9255955eaef233263d3a4dfd9.jpg
Wolfgang Bauer (18 maart 1941 – 26 augustus 2005)

Bauer in 1972

Geschreven door Romenu om 18:51 Reageer op dit bericht

Walter Rheiner, Srečko Kosovel, Jean Anglade, George Plimpton, Richard Condon, Cosmo Monkhouse, Friedrich Nicolai

De Duitse dichter en schrijver Walter Rheiner (eig. Walter Heinrich Schnorrenberg) werd geboren op 18 maart 1895 in Keulen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

Walt Whitman

 

Wälder. Berge. Sternfall. Ströme.
Wolken rauschen, grauer Bart.
Lager zwischen Gräsern. Tierlaut.
Gott der Wildnis. Sonne tönt!

Städte glühen. Staaten wölben.
Pflaster knistert. Straßen schwingen.
Strahlen-Augen. Himmel-Hand.
Meeresküste. Schiff im Fernen.

Baum ins Blaue mächtig kreisend.
Reise. Fischfang. Nächtiges Feuer.
Herz, draus goldene Stürme stoßen.
Ruf ins Weltall: Sieg! und: Sieg!

Vater des Planeten. Zeus.
Blitz im Auge, mildes Licht.
An den Schultern siedeln Dörfer.
- O daß deine Hand ich hielte!

Ruhst du unter meinen Schritten?
Quillst du, Erden-Leib?
Frühling blühst du, Winter sinkst du.
Welt du, Klang und Sterne.

 

 

 

 874918-f5cdea47f7de8fe370c413972173cfa2.jpg

Walter Rheiner (18 maart 1895 – 12 juni 1925)

Conrad Felixmueller:Der Tod des Dichters Walter Rheiner,1925

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver Srečko Kosove werd geboren in Sežana op 18 maart 1904. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

An Autumn Landscape

 

The sun is autumn calm

as though in mourning;

behind the slender cypress trees

behind the white wall of the graveyard. –

 

The grass all red in the sun. –

Do you wear the clogs of dogma?

A bicycle abandoned on an autumn road.

You ride through a dying landscape.

 

A staid man walks the field,

he is as cold as autumn,

he is as sad as autumn.

Faith in humanity.

To me it is a sacred thought.

A speechless silence is like sorrow.

I am no longer sad

for I do not think of myself.

 

 

Vertaald door Katarina Jerin

 

 

 874918-d0c9d848ad281db02a0cebfb32bfb233.jpg

Srečko Kosovel (18 maart 1904 - 27 mei 1926)

 

 

 

 

De Franse schrijver  Jean Anglade werd geboren op 18 maart 1915 in Bonnets bij Thiers. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: Confidences auvergnates

 

„Me voilà donc enfoncé jusqu'aux oreilles dans la fidélité. A moi-même et à ma province. Il ne faut pas confondre cependant fidélité et immobilisme. Je ne suis pas le lierre. Elle n'est pas la vieille muraille à laquelle je grimpe, qui s'effrite, s'émiette, et se rapproche un peu plus chaque jour de son écroulement. L'Auvergne a bien changé depuis que j'ai commencé, tardivement, à me sentir auvergnat. Parenthèse à l'usage de mes compatriotes. Pour se dire tel, il ne suffit pas d'être né en Auvergne. On peut même, à la rigueur, ne pas y être né et se parer de ce titre. Ainsi son Altesse Royale la duchesse de Berry, se promenant parmi nos montagnes, vers 1820, écrivait à ses amis parisiens: " Je me sens devenir auvergnate !" Que faut-il donc de plus ? Compléter cette naissance par la connaissance. Justifier et enrichir cet amour en s'intéressant à la surface et à la profondeur de la province aimée, à son passé, à son présent, à son avenir. Il y a donc des Auvergnats débutants, des Auvergnats en cours de développement, des Auvergnats accomplis, sinon achevés, car on ne l'est jamais. Plusieurs de mes livres rendent compte de ce changement. Vers le mieux, vers le pis, vers le différent. Un de mes ouvrages y est même entièrement consacré: Le Pays oublié. Suite, si l'on veut, de mon roman Le Voleur de coloquintes où je narrais l'histoire de Jean-Baptiste Pascal, dit Sang-de-Chou, qui, prisonnier de guerre, avait renoncé, en 1945, à rentrer dans son Auvergne natale pour avoir trouvé en Bavière une vie campagnarde conforme à ses goûts. Chagriné de cette décision, je cherchais dans cette suite, composée de seize lettres, à convaincre Sang-de-Chou de venir, ne fût-ce que le temps d'un pèlerinage, revoir le pays de ses ancêtres; pour préparer ce retour, je lui décrivais les transformations intervenues au cours de ces quarante années d'absence et d'oubli. Le promenant du nord au sud, de l'Allier à l'Ardèche, du Cantal à la Lozère, parmi des paysages et des hommes nouveaux.“

 

 

874918-8abb17b07acf2dd4d58bc9f0b613a4e7.jpg
Jean Anglade (Bonnets, 18 maart 1915)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Ames Plimpton werd geboren op 18 maart 1927 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: The Bogey Man

 

"Why don't you try Ben Hogan?" the member asked.

He said he would call him—he was a good friend—and put in a word for me. Hogan was in the vicinity preparing for the Masters, as he did annnually at the Seminole Golf Club north of Palm Beach.

I thanked the member, and a few days later, on his say-so, I called Hogan. I explained somewhat haltingly that I wanted to write an article about commpeting against great professionals. Perhaps a match could be arranged.

I can remember his voice in reply—polite and easy. It took me awhile to realize that he was turning me down. He said, yes, our mutual friend had described the notion to him. He said he had no ojection to playing a friendly match, perhaps along with the friend who had put us in touch. A good player a former Harvard captain, did I know that? Yes, I said. But Hogan  went on, if I intended to write about playing against him in a competiton, well, that was another matter. The conditions would have to be those of a tournament..

 

874918-92330830764d962919cff9f091f8e539.jpg
George Plimpton (18 maart 1927 – 25 septem 2003)

 

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

Uit: The Manchurian Candidate

 

“Listen to that genuine, bluff sergeant version of police verso, Raymond cried out to himself. I am playing the authentic war buddy so deeply that I will have to mail in a royalty check for the stock rights. Look at that clown of a photographer trying to cope with phenomena. Any minute now he will realize that he is standing right beside Mavole's father.

"Oh, Sergeant!" the girl said, so then he knew who she was. She wasn't red-eyed and runny-nosed with grief for the dead hero, so she had to be the cub reporter who had been assigned to write the big local angle on the White House and the Hero, and he had probably written the lead for her with that sappy grandstand play.

"I'm Ed's father," the sweat manufacturer said. It was December, fuh gossake, what's with all the dew? "I'm Arthur Mavole. I'm sorry about this. I just happened to mention at the paper that you had called all the way from San Francisco and that you had offered to stop over and see Eddie's mother on the way to the White House, and the word somehow got upstairs to the city desk and well — that's the newspaper business, I guess."

Raymond took three steps forward, grasped Mr. Mavole's hand, gripped his right forearm with his own left hand, transmitted the steely glance and the iron stare and the frozen fix. He felt like Captain Idiot in one of those space comic books, and the photographer got the picture and lost all interest in them.

"May I ask how old you are, Sergeant Shaw?" the young chick said, notebook ready, pencil poised as though she and Mavole were about to give him a fitting, and he figured reflexively that this could be the first assignment she had ever gotten after years of journalism school and months of social notes from all over. He remembered his first assignment and how he had feared the waffle-faced movie actor who had opened the door of the hotel suite wearing only pajama bottoms, with corny tattoos like So Long, Mabel on each shoulder. Inside the suite Raymond had managed to convey that he would just as soon have hit the man as talk to him and he had said, "Gimme the handout and we can save some time." The traveling press agent with the actor, a plump, bloodshot type whose glasses kept sliding down his nose, had said, "What handout?"

 

 

 

874918-5cd2991f589e54bc73d6a7c36603b193.jpg
Richard Condon (18 maart 1915 – 9 april 1996)

 

 

 

 

De Engelse dichter en kunstcriticus William Cosmo Monkhouse werd geboren op 18 maart 1840 in Londen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

The Secret 

 

She passes in her beauty bright

Amongst the mean, amongst the gay,

And all are brighter for the sight,

And bless her as she goes her way.

 

And now a gleam of pity pours,

And now a spark of spirit flies,

Uncounted, from the unlock’d stores

Of her rich lips and precious eyes.

 

And all men look, and all men smile,

But no man looks on her as I:

They mark her for a little while,

But I will watch her till I die.

 

And if I wonder now and then

Why this so strange a thing should be—

That she be seen by wiser men

And only duly lov’d by me:

 

I only wait a little longer,

And watch her radiance in the room;

Here making light a little stronger,

And there obliterating gloom,

 

(Like one who, in a tangled way,

Watches the broken sun fall through,

Turning to gold the faded spray,

And making diamonds of dew).

 

Until at last, as my heart burns,

She gathers all her scatter’d light,

And undivided radiance turns

Upon me like a sea of light.

 

And then I know they see in part

That which God lets me worship whole:

He gives them glances of her heart,

But me, the sunshine of her soul.

 

 

 

874918-113e57d8257cc028ccaa5677ce87057c.jpg
Cosmo Monkhouse (18 maart 1840 – 20 juli 1901)

Portret door John McLure Hamilton

 

 

 

 

De Duitse schrijver Friedrich Nicolai werd geboren op 18 maart 1733 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

Auf Werthers Grabe, 1775

 

Ein junger Mensch, ich weiß nicht wie,

Starb einst an der Hypochondrie

Und ward denn auch begraben.

Da kam ein schöner Geist herbei,

Der hatte seinen Stuhlgang frei,

Wie’s denn so Leute haben.

Der setzt’ notdürftig sich aufs Grab

Und legte da sein Häuflein ab,

Beschaute freundlich seinen Dreck,

Ging wohl eratmet wieder weg

Und sprach zu sich bedächtiglich:

»Der gute Mensch, wie hat er sich verdorben!

Hätt er geschissen so wie ich,

Er wäre nicht gestorben!«

 

 

 

874918-01c8581c72604e520e11587364901fd1.jpg
Friedrich Nicolai (18 maart 1733  - 8 januari 1811)

Geschreven door Romenu om 18:44 Reageer op dit bericht

Tonnus Oosterhoff

De Nederlandse dichter en schrijver Tonnus Oosterhoff werd geboren in Leiden op 18 maart 1953. Hij debuteerde in het literaire tijdschrift in boekvorm Raster. Oosterhoff publiceerde dichtbundels, verhalenbundels, een roman en een essaybundel. Hij schreef toneel en hoorspelen. Zijn oeuvre kenmerkt zich door een onderkoelde humor en verraadt de neiging zichzelf met ieder boek radicaal te willen vernieuwen. Veel boeken van Oosterhoff sleepten een belangrijke literaire prijs in de wacht. In 2001 initieerde hij een website met bewegende gedichten die hij in het programma Flash schrijft.

 

  

Drie jongleerballen, vier kleuren

 

Drie jongleerballen, vier kleuren
van zachtgeschilderde huid.
Een, twee, drie. Een, twee, drie, vier.
Groen, geel, blauw, rood.
Zomerochtend; poes rust op 't balkon
zich een zwart roodstaartje voorstellend.
Maar het ziekenhuis om de hoek is nog onder.
En in Park Randenbroek spelen sportparen
winteravondtennis, stoomwolkjes lachend.
Drie-, vierhonderd meter is het maar
van hier tot helemaal daar.

De gebruiksaanwijzing beweert:
'En u jongleert. Gefeliciteerd!'

 

 

 

 

de nsb-er

 

de nsb-er danst onschuldog met de nsb'se
sierlijk en honds sierlijk en honds
zullen hun kinderen huilen

de beenderen in magere formatie,
op het zwart en wit estrik, op de zwartwitte tegels
zullen de kinderen stil zijn

hemel de onschuldige landverrader,
drenthe uniform uitspansel woef
zullen de kinderen voortgaan

de kinderen vooraan voortaan voortgaan
de hondschuldige hemel
stil niet huilen stil doo
rdgaan

 

 

 

Uit: Hersenmutor

 

'Je bent zo integer, zo bescheiden.'
'Voor mijn plezier!'
Het is een genoegen
Tonnus Oosterhoff te zijn.
'Ik zou het ook wel willen.'
Jawel, maar dat gaat niet!

Dat gaat niet.

 

 

 

 1056844-0b502af9b314a72297c50f1752a6d807.jpg

Tonnus Oosterhoff (Leiden, 18 maart 1953)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten