Berichten van 26 mei 2011

De Britse schrijver Alan Hollinghurst werd geboren op 26 mei 1954 in Stoud, Gloucestershire. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007 en ook mijn blog van 26 mei 2008 en ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

Uit: The Line of Beauty

 

“He had a blind date at eight that evening, and the hot August day was a shimmer of nerves, with little breezy interludes of lustful dreaming. The date wasn't totally blind - 'just very short-sighted", Catherine Fedden said, when Nick showed her the photograph and the letter. She seemed to like the look of the man, who was called Leo, and who she said was so much her type; but his handwriting made her jumpy. It was both elaborate and impetuous. Catherine had a paperback called Graphology: The Mind in the Hand, which gave her all sorts of warnings about people's tendencies and repressions ("Artist or Madman?" "Pet or Brute?"). "It's those enormous ascenders, darling," she said: "I see a lot of ego." They had pursed their lips again over the little square of cheap blue writing paper. "You're sure that doesn't just mean a very strong sex drive?" Nick asked. But she seemed to think not. He had been excited, and even rather moved, to get this letter from a stranger; but it was true the text itself raised few expectations. "Nick - OK! Ref your letter, am in Personnel (London Borough of Brent). We can meet up, discuss Interests and Ambitions. Say When. Say Where" - and then the enormous rampant L of Leo going halfway down the page.

 

 

 

Don Gilet (Leo) en Dan Stevens (Nick) in de tv-serie „The Line of Beauty“ uit 2006.

 

Nick had moved into the Feddens' big white Notting Hill house a few weeks before. His room was up in the roof; still clearly the children's zone, with its lingering mood of teenage secrets and rebellions. Toby's orderly den was at the top of the stairs, Nick's room just along the skylit landing, and Catherine's at the far end; Nick had no brothers or sisters but he was able to think of himself here as a lost middle child. It was Toby who had brought him here, in earlier vacations, for his London "seasons", long thrilling escapes from his own far less glamorous family; and Toby whose half-dressed presence still haunted the attic passage. Toby himself had never perhaps known why he and Nick were friends, but had amiably accepted the evidence that they were. In these months after Oxford he was rarely there, and Nick had been passed on as a friend to his little sister and to their hospitable parents. He was a friend of the family; and there was something about him they trusted, a gravity, a certain shy polish, something not quite apparent to Nick himself; which had helped the family agree that he should become their lodger.”

 

 

Alan Hollinghurst (Stoud, 26 mei 1954)

 

 

De Egyptische schrijfster en literatuurwetenschapster Radwa Ashour werd geboren op 26 mei 1946 in Caïro. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

Uit: Spectres

 

“The specters open their eyes, light their lanterns, traverse the underground waterway bynight. Who is this they are telling their story to, filling him with determination, filling their noses with the breath of life? Who is this thatlaments morning and evening, will not be parted from his beloved and yet cannotreach her?”

(…)

 

“I have found myself at a fork in the road branching before me. I don’t know what it is I need…in order to make a choice between the two paths. The possibilities have multiplied, the threads have become tangled, and it seems that they become more knotted each day, while I am as yet not even able to distinguish safety from calamity.”

 

Radwa Ashour (Caïro, 26 mei 1946)

 

 

 

De Belgische schrijver Hugo Raes werd geboren in Antwerpen op 26 mei 1929. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007 en ook mijn blog van 26 mei 2008 en ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.
 

Uit: De Vadsige Koningen

 

‘Wat een vreemd, hoofd heb ik. In vooraanzicht ben ik een andere persoon dan in profiel. Voorzichtig het hoofd draaien. Een gelaat is een onnoembaar wezen, een levend voorwerp, een gedeeltelijk dier. Een zelfstandig fragment dat aan iets vastzit. Uit je huid kunnen treden en jezelf kunnen gadeslaan, het lachen ontleden zoals je met andere mensen doet. Kritisch al de zwakten van hut karakter er in zoeken, de goede kanten, afkeer construeren, of vriendschap tegenover het levend bewegend gelaat. Ik lach in de spiegel. Er zijn veel manieren van lachen. Ik wijzig de lach. Intelligente lach, rustige ogen, trage mond, gescherpte lippen, nadenkende blik. Dolle lach, hoofd achterover, zo lach ik dikwijls.”

(,,,)

 

"Dan ineens besef ik het, wanneer ik Billy met opgekrulde bovenlip, gesloten mond zie zitten kijken alsof hij woedend op me is. Zijn kaakspieren bewegen. Ik had dit niet moeten vertellen aan jou. Het spijt me. Ik had er niet aan gedacht waarom wil ik jou zoiets duidelijk maken."

 

 

 

Hugo Raes (Antwerpen, 26 mei 1929)

Buste van François van de Wildebergh

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Isabella Nadolny (eig. Isabella Peltzer) werd geboren op 26 mei 1917 in München. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

Uit: Ein Baum wächst übers Dach

 

»Wenn wir«, sagte mein Bruder Leo, »jeden Sommer zu viert auf Sommerfrische gehen, so kostet

das pro Jahr . . . Wartet mal.« Er griff nach einem Blatt Papier und fragte mich über die Schulter:

»Wie lange dauern deine Ferien eigentlich?«

Ich gab mürrisch Auskunft. Gegen die Autori- tät eines um elf Jahre älteren Bruders war nichts

auszurichten.

»Und zwei Jahre mußt du doch noch zur Schule gehen – ist sowieso wenig genug«, murmelte

er, »zweimal Ferien à sechs Wochen. Also das macht . . .« Er blinzelte gegen den Rauch seiner
Zigarette und rechnete. »Da ist es viel billiger, wir bauen uns ein Sommerhaus.«

Er strich die Zahlen aus und begann einen Grundriß zu zeichnen.

Wir saßen im Eßzimmer, Mama in dem Sessel unter dem Porträt, so daß man prüfen konnte, ob

es ähnlich genug war. Nur drei der vielen Porträts, die von Mama gemalt worden waren, hatten in

unserer Wohnung Platz gefunden, einer großen, altmodischen Wohnung mit hochherrschaftlichen

Stuckdecken.

»Ein Sommerhaus«, sagte Mama und drehte mit gedankenvoll gerunzelter Stirn an ihrem Ring,

»ein Sommerhaus wäre fein. Man könnte einen Hund dort halten!«

Hunde und Pferde waren vielleicht das einzige, was Mama seit jenem Tage entbehrt hatte, als sie

neunzehnjährig das Schloß ihrer Ahnen verließ, um zu heiraten. Hätte sie, der Pferde und Hunde

wegen, damals den ungarischen Offizier genommen, der sie so glühend verehrte, so wäre ich heute

schwarzhaarig und braunäugig, was ich mir immer gewünscht habe. Sie verzichtete jedoch auf die

Pferde und Hunde und heiratete Papa. Das ist zu verstehen. Papa war reizend, hochmusikalisch und

ungewöhnlich sprachbegabt, wenn auch etwas schüchtern. In seinem Paß stand als Berufsbezeichnung »Kaufmann«, ein dehnbarer Begriff, der nichts besagte, außer daß Papa Geld genug hatte, um nur gelegentliche weite Geschäftsreisen unternehmen zu müssen, und zwar von Moskau aus, wo er und seine ganze Verwandtschaft lebten.“

 

 

 

Isabella Nadolny (26 mei 1917 – 31 juli 2004)

Het Nadolnyhaus in Chieming

 

 

 

 

De Tsjechische dichter en vertaler Vítezslav Nezval werd geboren op 26 mei 1900 in Biskoupky. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

 

Fireworks 1924, A Cinemagenic Poem (Fragment)

 

a gunshot (fade in)

a hand illuminated holding a revolver (dissolve into)

a hand sporting a diamond ring that

blows to pieces like a fireworks display with the inscription ALL THIS BECAUSE OF LOVE (double exposures moving from one image to another) a dance pavilion (full shot) & the sparks dying away

a street corner (fade out) the helmets of 3 policemen

a coffee house a lady on the phone (full shot)

it rings a few times

a gentleman’s quarters (full shot)

the telephone bell (close up)

the lady setting the receiver down

the clock on the clocktower moonlight 10 o’clock

in the fields a hare is running down a path

sniffing with whiskers erect (dissolve)

the hare standing up on its hind legs

from the bushes a gentleman with monocle steps out

a coffee house (full shot)

a detective observes a lady’s hand move nervously along a marble table

the diamond transmutes into

a show window with a passing tram’s reflection

the detective pays his check & as he hands the money over surreptitiously displays

his badge (dissolve into close-up)

the detective goes to the lady’s table

asks for permission

thumbs thru magazines

& newspapers (dissolve into close-up)

a headline ALL THIS BECAUSE OF LOVE

 

Vertaald door Jerome Rothenberg en Milos Sovak

 

 

 

Vítězslav Nezval (26 mei 1900 – 6 april 1958)

Zie voor nog meer schrijvers van de 26^e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichter en schrijver Maxwell Bodenheim werd geboren op 26 mei 1892 in Hermanville, Mississippi. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

 

Advice To a Blue-Bird

 

Who can make a delicate adventure

Of walking on the ground?

Who can make grass-blades

Arcades for pertly careless straying?

You alone, who skim against these leaves,

Turning all desire into light whips

Moulded by your deep blue wing-tips,

You who shrill your unconcern

Into the sternly antique sky.

You to whom all things

Hold an equal kiss of touch.

 

Mincing, wanton blue-bird,

Grimace at the hoofs of passing men.

You alone can lose yourself

Within a sky, and rob it of its blue!

 

 

 

The Child Meditates

 

The oak-tree in front of my house

Smells different every morning.

Sometimes it smells fresh and wise

Like my mother's hair.

Sometimes it stands ashamed

Because it doesn't own the smell

It borrowed from our flower-garden.

Sometimes it has a windy smell,

As though it had come back from a long walk.

The oak-tree in front of my house

Has different smells, like grown up people.

 

My doll hides behind her pink cheeks,

So that you can't see when she moves,

But it doesn't matter because

She always moves when no one is looking,

And that is why people think she is still.

People laugh when I say that my doll is alive,

But if she were dead, my fingers

Wouldn't know that they were touching her.

She lives inside a little house.

And laughs because I cannot find the door.

 

The colours in my room

Meet each other and hesitate.

Is that what people call shape?

Nobody seems to think so,

But I believe that lines are dead shapes

Unless they fall against each other

And look surprised, like the colours in my room!

 

 

 

Maxwell Bodenheim (26 mei 1892 – 6 februari 1954)

 

 

 

 

De Belgische, Franstalige, schrijver en essayist Ivan O. Godfroid werd geboren in Boussu op 26 mei 1971. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007 en ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

Uit: Pacte de contrition

 

“"L’archétype du berserkr se retrouve tant dans les sagas islandaises (et scandinaves en général) que dans les mythes de la civilisation celtique. Il s’agit d’un combattant qui, saisi d’une fureur sacrée, voit sa force décupler, et devient invincible. Dans les sagas islandaises, c’est un guerrier-fauve, qu’il faut rattacher au culte du dieu Odin (Boyer, 1987). Chez les Celtes, son représentant le plus célèbre est le héros Cûchulainn, sous l’égide du dieu Ogmios. Mais le lien est possible avec certains tableaux psychiatriques assez rares, telle la fureur catatonique (un état d’exaltation frénétique – voir Rosebush, 1990), ou des agitations incoercibles induites par les drogues. Les légendes urbaines colportent aussi l’histoire de paisibles citoyens qu’une émotion brutale doterait un instant d’une force herculéenne. Cet archétype transparaît même dans certaines créations de la culture populaire moderne (par exemple, Lee & Kirby, 1962). Enfin, le berserkr peut être considéré comme une variante du légendaire loup-garou."

 

 

 

Ivan O. Godfroid (Boussu, 26 mei 1971)

Boussu

 

 

 

De Franse schrijver Edmond de Goncourt  werd geboren op 26 mei 1822. Zie ook mijn blog van 26 mei 2006 en ook mijn blog van 26 mei 2008 en ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

Uit: La Fille Élisa

 

„La femme, la prostituée condamnée à mort, était la fille d’une sage-femme de la Chapelle. Son enfance avait grandi dans l’exhibition intime et les entrailles secrètes du métier. Pendant de

longues maladies, couchée dans un cabinet noir attenant à la chambre aux speculum, — le cabinet de visite de sa mère, — elle entendit les confessions de l’endroit. Tout ce qui se murmure dans des larmes, tout ce qui parle haut dans un aveu cynique, arriva à ses jeunes oreilles. La révélation des mystères et des hontes du commerce de l’homme et de la femme de Paris vint la trouver dans sa couchette, presque dans son berceau. La croyance naïve de la petite fille au nouveau-né trouvé sous le buisson de roses de l’enseigne maternelle fut emportée par des paroles cochonnes, instruisant son ignorance avec d’érotiques détails, des matérialités de la procréation. Du milieu de la nuit de son cabinet, l’enfant alitée, l’enfant à la pensée inoccupée, rêvassante, assista aux aventures du déshonneur, aux drames des liaisons cachées, aux histoires des passions hors nature, aux consultations pour les maladies vénériennes, à la divulgation quotidienne de toutes les impuretés salissantes, de tous les secrets dégoûtants de l’Amour coupable et de la prostitution.“

 

 

Edmond De Goncourt (26 mei 1822  -  16 juli 1896) 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Lady Mary Wortley Montagu werd geboren in Thoresby Hall, Nottinghamshire, op 26 mei 1689. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

 

Uit: Letters of the Right Honourable Lady M—y W—y M—e

 

„_Cologn (sic), Aug_, 16. O. S. 1716.

IF my lady ---- could  have any notion of the fatigues that I have suffered these two last days, I am sure she would own it a great proof of regard, that I now sit down to write to her.  We hired horses from Nimeguen hither, not having the conveniency (sic) of the post, and found but very indifferent accommodations at Reinberg, our first stage; but it was nothing to what I suffered yesterday.  We

were in hopes to reach Cologn; our horses tired at Stamel, three hours from it, where I was forced to pass the night in my clothes, in a room not at all better than a hovel; for though I have my bed with

me, I had no mind to undress, where the wind came from a thousand places.  We left this wretched lodging at day-break, and about six this morning came safe here, where I got immediately into bed.  I

slept so well for three hours, that I found myself perfectly recovered, and have had spirits enough to go and see all that is curious in the town, that is to say, the churches, for here is nothing else worth seeing.  This is a very large town, but the most part of it is old built.  The Jesuits church, which is the neatest, was shewed (sic) me, in a very complaisant manner, by a handsome young Jesuit; who, not knowing who I was, took a liberty in his compliments and railleries, which very much diverted me.  Having never before seen any thing of that nature, I could not enough admire the magnificence of the altars, the rich images of the saints (all massy silver) and the _enchassures_ of the relicks (sic); though I could not help murmuring, in my heart, at the profusion of pearls, diamonds, and rubies, bestowed on the adornment of rotten teeth, and dirty rags.“ 

 

 

Mary Wortley Montagu (26 mei 1689 – 21 augustus 1762)

 

 

 

 

Nagekomen bericht:

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Ellen Deckwitz werd geboren op 20 mei 1982 in Deventer. Deckwitz behaalde aan de Rijksuniversiteit Groningen een dubbele bachelor in Nederlandse Taal en Cultuur en rondde aan dezelfde instelling de Research Master Literary and Cultural studies af. Zij publiceerde in o.a. Tirade, Dietsche Warande en Belfort en Bunker Hill. In 2009 won ze ook het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Ze trad op in binnen- en buitenland, van Lowlands tot Carre, van Edinburgh tot Warschau, van Berlijn tot Parijs. Haar verzen werden tot dusver in het Zweeds, Engels en Duits vertaald en gepubliceerd. Daarnaast staat ze met Ingmar Heytze en Spinvisbassist Cor van Ingen op de planken als de poetische rockfolkdubstepsensatie Asfaltfeeen en bracht ze met het Scapino Ballet Rotterdam een poetische bewerking van G.F.Handels Scherza Infida ten tonele.

 

 

HUIS I

Rondjes razend om het huis,
smeulende wolken, er is iemand
die het ziet. Warm me met gedachten
aan een naam, die lang geleden kwijtgeraakte
ring.

Warm me met gedachten aan handen,
zacht en verweerd, balletschoentjesleer.
En dat er een bed voor me is, ergens
in de kamers. Dat er een bed is.

Raas langs de lege vrachtwagen, de volle kamer.
Ramen waarachter mensen zich traag bedrinken.
Ogen glinsterend van benzine. Mensen die zien
welke herinneringen je wenste
om te brengen. Ze trillen in hun lijstjes,

glazen waaronder ze zweven. Opgepinden,
opgewonden. Razend om die pin. Om het staan blijven
in albums van mensen die je niet meer spreekt.

Ik zie niets meer (dat wil zeggen letselsterfte),
geen bed dat nog zinken kan.

 

Ellen Deckwitz (Deventer, 20 mei 1982)

 

 

Zie voor onderstaande schrijfster ook mijn blog van 26 mei 2010.

 

De Nederlandse dichteres Machteld Brands werd geboren in 1986 in Kampen.