De Nederlandse dichter en schrijver Gerrit Krol werd geboren op 1 augustus 1943 in Groningen. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Gerrit Krol op dit blog.

 

Uit: Laatst met een vrouw

 

„Als emoties waren voorzien van een nummer, zou ik er beter mee overweg kunnen en dat geldt vrees ik ook voor mijn filosofische gedachten. Het is elke keer anders. Hoe vaak niet heb ik de wereld al begrepen doordat ik mijn zaken op orde had en de volgende dag is er – door weer geheel nieuwe input – van die orde al niet veel meer over. Die wordt overstemd door zeg maar nieuwe geluiden, welke interessanter zijn dan de oude en zo blijf je aan de gang. Ik denk dat iedereen dat heeft, zo niet met nieuwe gedachten, dan wel met bijvoorbeeld nieuwe kleren. Een nieuwe jas – dan heb je de oude opeens niet meer nodig.
Punt is dit. Een mens heeft zijn voorstellingen. Daardoor leeft hij voornamelijk in het verleden en in de toekomst en aan het heden komt hij nauwelijks toe. Je bent op vakantie en je neemt een foto ‘voor later’, wanneer dit moment verleden tijd is. Ooit nam je op vakantie vijf foto’s en tegenwoordig neem de van dezelfde soort vakantie vijftig foto’s of nog veel meer. Zelfs de negatieven worden bewaard. Allemaal voor later: dat je weet hoe het vroeger was. Het heden doet er niet meer zo toe – lijkt wel. Bewust van alles, op de hoogte van alles, ben je ontzettend bewust en serieus persoon geworden, niks aan. ingeklemd tussen gisteren en morgen, tussen zo straks en straks is het heden maar een uiterst dunnen strook, dunner dan een seconde; hoe meer je erover nadenkt des te meer werk je je filosofisch in de nesten. Je kunt beter foto’s blijven nemen, en video.
Ik vind dat jammer. Dat het heden zo aan je voorbijvliegt. Grijp de gelegenheid, roep ik mezelf wel ’s toe, pluk de dag, maar voor ik het weet zit ik weer te lezen en verkeer ik met mijn eeuwige gedachten in gebieden die niet het heden zijn. Het lijkt wel of je, om in het heden te leven, geen gedachten moet hebben.
Hic et nunc – dat is het devies. De vraag is of het je nog lukt. Het heden is een evenwichtsbalk waar je voortdurend vanaf valt, zij het links (de toekomst), zij het rechts (het verleden); het vermogen eenvoudig in het heden voor te gaan, te ‘handelen’, heeft de altijd denkende mens verloren. Wat is daaraan te doen? Hoe kun je handelen zonder te denken? Wat zou de lol van dit soort handelen zijn? Een mens is geen dier.“

 

 

Gerrit Krol (Groningen, 1 augustus 1934)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Edward van de Vendel werd geboren in Leerdam op 1 augustus 1964. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Kleur
           

De zon heeft wascovingers,
Van die grote,
Waarmee hij over onze blote lijven
Heeft zitten wrijven.
Nu zijn we dus gekleurd.
Zo zachtjes is dat gebeurd,
En voorzichtig,
En fijntjes.
En moet je zien als ik mijn zwembroek uitdoe:
Ook nog binnen de lijntjes!

 

 

 

Kom

Toen zijn vrienden opgegeten waren
zwom mijn guppie in zijn kom
als in een traan.
Verdrietig water.
Gup,
stel je niet aan.
Want als je er nog bent,
dan blijf je.
En als je blijft, dan is er later.
En dus heb ik hier een wijfje,
ze is nieuw
en in haar lijfje
groeit een piepklein kommetje.
Daar kunnen jonkies in.
Dus guppie, heb je zin?
Dan maak ik nu een ommetje -
wat je doen moet zul je zelf wel weten.
Lief zijn,
supervisje.
Lief zijn.
En vergeten.

 

 

 

Edward van de Vendel (Leerdam, 1 augustus 1964)

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Frans Pointl werd geboren in Amsterdam op 1 augustus 1933. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Frans Pointl op dit blog.

 

 

Bij een oude foto

 

dertig was ik
(in 1963 was ik niet lelijk)
de vrouw die me fotografeerde zei:
nu moet je aan mij denken
ontspan je lippen

een gescheiden vrouw
met vier aardige katten
maar even dominerend
als mijn Duitse hospita
dus hield ik flink afstand

ze had een donkere kamer
waarin ze mij heeft ontwikkeld
zelfs uitvergroot
(later ingelijst
hoelang heb ik op haar buffet
gestaan?
wat heeft ze ernaar starende
gedaan?)

onlangs toonde ik iemand
die foto
hij vroeg:
is dat je zoon?

 

 

 

Uitkomst

 

toen ik jonger was
droomde ik dat er niets
van me terecht zou komen
twaalf ambachten enzovoorts
alleen blijven zou ik
op honderd huurkamers wonen
bespioneerd door Duitse hospita's
en zie
vierenvijftig ben ik
ál mijn dromen
werden ten volle bewaarheid
wat wil ik nog meer?

 

 

 

 

Frans Pointl (Amsterdam,  1 augustus 1933)

Portret door Heleen Kramer

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en musicus Jim Carroll werd geboren op 1 augustus 1949 in New York. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

People Who Died  

 

Teddy sniffing glue, he was 12 years old

Fell from the roof on East Two-nine

Cathy was 11 when she pulled the plug

On 26 reds and a bottle of wine

Bobby got leukemia, 14 years old

He looked like 65 when he died

He was a friend of mine

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten

So they died of hepatitis in upper Manhattan

Sly in Vietnam took a bullet in the head

Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed

They were two more friends of mine

Two more friends that died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Mary took a dry dive from a hotel room

Bobby hung himself from a cell in the tombs

Judy jumped in front of a subway train

Eddie got slit in the jugular vein

And Eddie, I miss you more than all the others

And I salute you brother

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Herbie pushed Tony from the Boys' Club roof

Tony thought that his rage was just some goof

But Herbie sure gave Tony some bitchen proof

"Hey," Herbie said, "Tony, can you fly?"

But Tony couldn't fly, Tony died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Brian got busted on a narco rap

He beat the rap by rattin' on some bikers

He said, "Hey, I know it's dangerous, but it sure beats Riker's"

But the next day he got offed by the very same bikers

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Teddy sniffing glue, he was 12 years old

Fell from the roof on East Two-nine

Cathy was 11 when she pulled the plug

On 26 reds and a bottle of wine

Bobby got leukemia, 14 years old

He looked like 65 when he died

He was a friend of mine

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten

So they died of hepatitis in upper Manhattan

Sly in Vietnam took a bullet in the head

Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed

They were two more friends of mine

Two more friends that died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Mary took a dry dive from a hotel room

Bobby hung himself from a cell in the tombs

Judy jumped in front of a subway train

Eddie got slit in the jugular vein

And Eddie, I miss you more than all the others

And I salute you brother

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

 

Jim Carroll (1 augustus 1949 – 11 september 2009)



Zie voor nog meer schrijvers van de 1e augustus ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Koreaanse dichter Ko Un werd geboren op 1 augustus 1933 in Gunsan. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Blüten des Augenblicks

 

 

19­­. April,
die erste­­ Schlan­­ge in diese­­m Frühling­­ tauch­­te auf
un­­d starb­­.
Ich, ich habe schon­­ zu lange­­ geleb­­t.
 

 

»Ich bin gekom­­men, Liebst­­e,
der stren­­ge Winter­­, er ist vorbe­­i.«
Das Grab seine­­r Frau lacht­­ leise­­.

 

 

An der Stelle, wo letzten Sommer

ein Tankwagen mit Wasser vorbeifuhr,

blühte in diesem Herbst eine Chrysantheme.

 

 

 

Ko Un (Gunsan, 1 augustus 1933)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Juan Filloy werd geboren op 1 augustus 1894 in Córdoba. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Op Oloop (Vertaald door Lisa Dillman)

 

„0:00 A.M.

The clock struck ten.

He'd taken great care writing the invitations. Now all he had to do was address the last envelope, to his closest friend, Piet Van Saal. But he couldn't. He felt as though two leaden talons had alighted on his shoulders, determined to wrench him from his task.

He sat there for quite some time, his head lolling against the headrest of his swivel chair. Laxity suited him. Then, slowly, demurely, he opened his eyes. And once again leaned toward the desk, trying to fool fate. He looked left and right, furtively--like a common criminal--and took up his pen. But he could get no further than the S of Senor. A fine, elegant capital S, like a meat hook. And on it he hung what remained of his body (fatigue) and soul (exasperation).

Thus, Op Oloop was convinced yet again that it was simply impossible for him to act contrary to his nature. "SUNDAY: WRITING, BETWEEN 7:00 AND 10:00 A.M." That was the rule. When life is as ordered as a mathematical equation, you can't just skip a digit whenever you feel like it. Op Oloop was entirely incapable of any impromptu act that might violate the pre-established norms of his routine, even such a trivial, graphical act as addressing an envelope he'd already begun while still within the allotted time.

"Oh well. I'll see him in person," he consoled himself. Op Oloop was method personified--an accomplished executioner of spontaneity: method made word; all his hopes, desires, feelings channeled into the vessel of method. He was method incarnate: undisturbed by even the tiniest rogue impulse, the littlest leap or bound--be it spiritual or carnal. How could he break that rhythm? How could he alter that flow?“

 

 

Juan Filloy (1 augustus 1894 – 15 juli 2000)

 

 

 

 

De Canadese dichteres en schrijfster Anne Hébert werd geboren op 1 augustus 1916 in Sainte-Catherine-de-Fossambault, Quebec. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

 

LA NEIGE

 

La neige nous met en rêve

Sur de vastes plaines,

Sans traces ni couleur.

 

Veille mon cœur,

La neige nous met en selle

Sur des coursiers d’écume.

 

Sonne l’enfance couronnée,

La neige nous sacre en haute-mer,

Plein songe,

Toute voile dehors.

 

La neige nous met en magie.

Blancheur étale.

Plumes gonflées

Où perce l’œil de cet oiseau.

 

Mon cœur ;

Trait de feu sous des palmes de gel

Fille de sang qui m’émerveille.

 

 

 

PRÉSENCE

 

La Mort m’accompagne

Comme une grande personne qui me tiendrait la main.

 

Même quand elle paraît séparée de moi,

Je sais que je me meus dans son rayonnement.

 

Elle est debout dans une chambre secrète,

Au plus profond de mes songes.

 

Son visage est absent,

Sa main qui me touche

N’est ni décharnée, ni hideuse,

Seulement un lien spirituel et majestueux.

 

Elle est voilée,

Comme un voile d’eau,

Ni linge ni suaire.

 

Elle se tient

comme dans une source,

La plus profonde source

Des plus profondes eaux.

 

Elle ne s’épouvante pas,

Parfois, je l’oublie ;

Et tout d’un coup je la sens là,

Ainsi qu’un enfant qui joue sur la grève

Et qui subitement découvre

La gravité de la mer.

 

« …passage de la lumière sur un paysage d’eau »

 

 

 

 

Anne Hébert (1 augustus 1916 – 22 februari 2000)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Herman Melville werd geboren in New York op 1 augustus 1819. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007  en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Moby Dick

 

„There now is your insular city of the Manhattoes, belted round by wharves as Indian isles by coral reefs- commerce surrounds it with her surf. Right and left, the streets take you waterward. Its extreme downtown is the battery, where that noble mole is washed by waves, and cooled by breezes, which a few hours previous were out of sight of land. Look at the crowds of water-gazers there.

Circumambulate the city of a dreamy Sabbath afternoon. Go from Corlears Hook to Coenties Slip, and from thence, by Whitehall, northward. What do you see?- Posted like silent sentinels all around the town, stand thousands upon thousands of mortal men fixed in ocean reveries. Some leaning against the spiles; some seated upon the pier-heads; some looking over the bulwarks of ships from China; some high aloft in the rigging, as if striving to get a still better seaward peep. But these are all landsmen; of week days pent up in lath and plaster- tied to counters, nailed to benches, clinched to desks. How then is this? Are the green fields gone? What do they here?

But look! here come more crowds, pacing straight for the water, and seemingly bound for a dive. Strange! Nothing will content them but the extremest limit of the land; loitering under the shady lee of yonder warehouses will not suffice. No. They must get just as nigh the water as they possibly can without falling And there they stand- miles of them- leagues. Inlanders all, they come from lanes and alleys, streets avenues- north, east, south, and west. Yet here they all unite. Tell me, does the magnetic virtue of the needles of the compasses of all those ships attract them thither?

Once more. Say you are in the country; in some high land of lakes. Take almost any path you please, and ten to one it carries you down in a dale, and leaves you there by a pool in the stream. There is magic in it. Let the most absent-minded of men be plunged in his deepest reveries- stand that man on his legs, set his feet a-going, and he will infallibly lead you to water, if water there be in all that region. Should you ever be athirst in the great American desert, try this experiment, if your caravan happen to be supplied with a metaphysical professor. Yes, as every one knows, meditation and water are wedded for ever.“

 

 

 
Herman Melville (1 augustus 1819 - 28 september 1891)

De Oostenrijkse dichter en schrijver Ernst Jandl werd geboren in Wenen op 1 augustus 1925. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

 

vom leben der bäume

auch die harten schwarzen
knospen, auch die säumigen
knospen öffnet das licht.

auch die schönen weißen
blüten, auch die duftenden
blüten zerstreut der wind.

auch die schönen grünen
blätter, auch die sonnigen
blätter zerreibt der wind.

auch die alten großen
bäume, auch die beständigen
bäume bricht die zeit.

 

 

sommerlied

wir sind die menschen auf den wiesen
bald sind wir die menschen unter den wiesen
und werden wiesen, und werden wald
das wird ein heiterer landaufenthalt

 

 

 

Ernst Jandl (1 augustus 1925 – 9 juni 2000)

De Amerikaanse schrijver Frederick Busch werd geboren in New York.  Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Don't Tell Anyone

 

„Did I tell you she was raped?
And not by the man she stabbed?
If you could do . . . something--I couldn't remember what--then you'd be able to do something else. I couldn't remember that, either. I knew it was the poem they quote at commencements and at civic-awards ceremonies in small upstate communities like mine. I remembered the rhythm of its lines, but I couldn't remember the words.
My head was a hive of half-remembered words, tatters of statement, halves of stories, the litter of alibis, confessions, supplications, and demands, the aftereffects, perhaps, of the time I spent standing beside my grown, or half-grown, ungrown, ingrown child in a courtroom. She trembled, and I tried to situate myself, standing as we were before the clerks' desk, which was before and below the bench of the judge, so that she could lean her thin, shivering body on mine, at least a shoulder or forearm, at least the comfort I could offer with the heft of my hand against the hard, cold, bony fingers of hers. But she would not accept the heat of my flesh or the weight I wished she might prop herself on. The trial for the crime had never taken place, because our lawyer convinced us--Alec, my daughter, and me--that she should plead nolo contendere: guilty, in a word. She had, as they say, copped a plea. She'd bargained down. She and the victim and the Manhattan district attorney's office had agreed to change the shape of events. We would say that Alec did not incise three small cuts in the skin of Victor Petrekis's face with a stainless-steel pocket knife brought to her from England by her father when she was small. She and our lawyer, Petrekis and the assistant district attorney, had constructed a language to make her crime the attempt of the deed she had in fact done. And we were before the judge to hear the sentence he would pass.“

 

 

 

Frederick Busch (1 augustus 1941 – 23 februari 2006)

 

 

 

 

De Nederlandse (jeugdboeken)schrijver Guus Kuijer werd geboren in Amsterdam op 1 augustus 1942. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Het boek van alle dingen

 

“Vader was bang voor vrolijkheid. Hij was vooral bang voor spot. Hij was bang dat iemand zou zeggen dat de mens van de aap afstamt. Of dat de aarde veel ouder is dan vierduizend jaar. Of dat er iemand zou vragen hoe Noach aan zijn ijsberen was gekomen. Of dat er iemand zou vloeken. Vader was als de dood.
Moeder keek naar vader om. Kom toch jongen, gebaarde ze. Kom er toch gezellig bij zitten.
Hij kon het niet. Hij durfde niet bij de mensen te horen. Hij draaide zich om en sloot zich op in het zijkamertje.
Thomas zag dingen die andere mensen niet zagen. Hij wist niet hoe dat kwam, maar het was altijd zo geweest. Hij zag vader dwars door de muur heen. Achter zijn bureau. Alleen. Thomas voelde zich raar in zijn buik. Hij dacht dat hij een nijlpaard had ingeslikt, maar even later begreep hij dat het medelijden was.”

 

Guus Kuijer (Amsterdam, 1 augustus 1942)

 

 

 

De Amerikaanse dichter en advocaat Francis Scott Key werd geboren op de plantage Terra Rubra bij Frederick (Maryland) op 1 augustus 1779. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Defence of Fort M'Henry (Fragment)

Tune – Anacreon In Heaven

O! say can you see, by the dawn's early light,
What so proudly we hail'd at the twilight's last gleaming,
Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight,
O'er the ramparts we watch'd, were so gallantly streaming?
And the rockets' red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof through the night that our flag was still there --
O! say, does that star-spangled banner yet wave
O'er the land of the free, and the home of the brave?
On the shore, dimly seen through the mists of the deep,
Where the foe's haughty host in dread silence reposes,
What is that which the breeze o'er the towering steep,
As it fitfully blows, half conceals, half discloses?
Now it catches the gleam of the morning's first beam,
In full glory reflected now shines on the stream --
'Tis the star-spangled banner, O! long may it wave
O'er the land of the free, and the home of the brave.

 

 

Francis Scott Key (1 augustus 1779  - 11 januari 1843)