Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 22 april 2011

A. Marja, Vladimir Nabokov, Jan de Hartog, Jos de Haes, Chetan Bhagat, Peter Weber

Bij Goede Vrijdag

 

 

 

 898770-9e7ca7e7d77847728af5391401571c13.jpg

Kruisiging, Lucas Cranach de Oude (1472-1553)

 

 

 

Neo-golgotiek

 

Dat kruis kun je elke dag
van me kado krijgen
maar de vent die eraan hing
hángt –

kijk al die vette
magere papen
die protestanten
joviaal uitgestreken
die dichters schilders
estetisch ontroerd
daarvan kakelend
in de doodsslaap die
ze leven noemen –

een nieuwe beeldenstorm
hoe zindelijk ook
is niet per se nodig
we kunnen er gelukkig
om lachen –

zwaai met een strop
een stengun
een gaskamerhandle
alles gaat nu eenmaal
vlugger tegenwoordig –

zie die vent hangen
zie met pascal
die mens in doodsstrijd
tot het einde der dagen –

we kunnen niet maffen
we kunnen niet kakelen
we kunnen er niet diepzinnig
over doen –

we moeten gewoon
opstaan
wat dood is dood laten
doen wat we kunnen –

god weet is het niet
voor eeuwig te laat.

 

 

 

 

 898770-27d095d0498f84eabdbf88c555fa984a.jpg

A. Marja (8 maart 1917 – 10 janüari 1964)




De Nederlandse schrijver Jan de Hartog werd geboren in Haarlem op 22 april 1914. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Üit: Het koninkrijk van de vrede

 

„Het hatelijke pamfletje was wel een contrast met de lentedag. Büiten de openstaande ramen van de stüdeerkamer in het Hüis Swarthmoor trippelden düiven koerend heen en weer op de vensterbank; een geür van kamperfoelie en jong gras dreef de kamer binnen waar Henrietta Best het schotschrift zat te lezen, bewüst van het feit dat Thomas Fell haar scherp gadesloeg.

‘Nü,’ zei ze toen ze het had doorgekeken, ‘hij neemt niet bepaald een blad voor zijn mond moet ik zeggen. Maar zijn definitie van ons heeft iets dichterlijks.’

‘Pardon?’

Ze las hardop, ‘De Qüakers, die satanische vlinders in het heüvelgebied van Lancashire. Satanische vlinders, dat is aardig gevonden.’

‘Hoe zegt ü?’ Hij was kennelijk niet in de stemming voor lüchtige koüt.

‘Dat is precies wat we zijn: charmant, onschüldig en kortstondig.’

Hij leefde op; eindelijk had ze dan zijn sombere stemming doorbroken. ‘Meent ü dat: kortstondig? Dat dit hele geval een storm in een glas water is?’

Düs daarom had hij haar zo heimelijk üitgenodigd bij hem in zijn werkkamer te komen, de dag na zijn terügkomst van zijn dienstreis: hij wilde horen dat het gedoe met die Qüakers zo ongeveer was üitgeraasd, waar het zijn vroüw betrof. Hij zag er üitgepüt üit, de arme man, en geen wonder: altijd op reis, de ene herberg na de andere, verontrüst over zijn vroüw en haar jonge heilige ... Ze hoopte dat hij daar niet over zoü beginnen.

‘Dat bedoelde ik niet,’ zei ze, voorzichtig.

‘Ik geloof niet dat ook maar iemand hier in hüis er enig idee van heeft hoe ernstig de sitüatie is!’ riep hij üit.

‘Vindt ü?’ Het leek een diplomatiek antwoord, gezien de omstandigheden.“

 

 

 898770-c759d100c25aaaf4adb530facb0e31a6.jpg

Jan de Hartog (22 april 1914 – 22 september 2002)

 

 

 

 

De Rüssisch-Amerikaanse schrijver Vladimir Vladimirovic Nabokov werd geboren in St. Petersbürg, op 22 april 1899. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Üit: Lolita

 

“I was born in 1910, in Paris. My father was a gentle, easy-going person, a salad of racial genes: a Swiss citizen, of mixed French and Aüstrian descent, with a dash of the Danübe in his veins. I am going to pass aroünd in a minüte some lovely, glossy-blüe pictüre-postcards. He owned a lüxürioüs hotel on the Riviera. His father and two grandfathers had sold wine, jewels and silk, respectively. At thirty he married an English girl, daüghter of Jerome Dünn, the alpinist, and granddaüghter of two Dorset parsons, experts in obscüre sübjects--paleopedology and Aeolian harps, respectively. My very photogenic mother died in a freak accident (picnic, lightning) when I was three, and, save for a pocket of warmth in the darkest past, nothing of her sübsists within the hollows and dells of memory, over which, if yoü can still stand my style (I am writing ünder observation), the sün of my infancy had set: sürely, yoü all know those redolent remnants of day süspended, with the midges, aboüt some hedge in bloom or süddenly entered and traversed by the rambler, at the bottom of a hill, in the sümmer düsk; a fürry warmth, golden midges.

My mother's elder sister, Sybil, whom a coüsin of my father's had married and then neglected, served in my immediate family as a kind of ünpaid governess and hoüsekeeper. Somebody told me later that she had been in love with my father, and that he had lightheartedly taken advantage of it one rainy day and forgotten it by the time the weather cleared.”

 

 

898770-8e3a9ee98b9d0ff8711071d7ed08ed83.jpg
Vladimir Nabokov (22 april 1899 -  2 jüli 1977)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en essayist Jos de Haes werd geboren in Leüven op 22 april 1920.  Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

 

Delphi 

 

II

In de trechter van hün ingewanden

spannen de vogels snaren,

üit de onderwereld aangelande

vogels roepen maren.

 

Zij doen dat op een vürig wiel,

ik hoor hün lange messen kriepen

als op de slijpsteen van een ziel

die mij de goden schiepen,

 

gillend hün boodschap, gensters die

in 't rad der wentelende tijden

overslaan van wie naar wie

en die zij thans aan mij belijden,

 

mijn ziel, kwartier van welke maan,

van welke bronnen blinkend,

drijvend als een losgespoeld orgaan,

zwervende scherf licht in zand zinkend.

 

De stof der eeüwen kleeft haar aan.

De lagen stof van dode dingen

waarin zich dün de tekens slaan

van wat wij zijn, müürtekeningen

 

en fossielen, vorm tegen de wil

van lang stollende kraterwanden.
En gaat de spraak dan van een vogelgil

die üit de trechter van zijn ingewanden

 

kermt en in de rotsen krast

de orakelspreük, de boodschap aan verdorden:

dat er is sap, dat er is bast,

dat er is Christüs vlees geworden, -

 

prent zich mijn sprakeloze ziel,

drükt zij haar roodgekrijte spoor,

wordt zij een glinsterend fossiel,

en gillen de vogels door.

 

 

 898770-c41ee47617a200652d3c10d782c33d29.jpg

Jos de Haes (22 april 1920 – 1 maart 1974)

Portret door door Anne van Herreweghen, 1992

 

 

 

De Indiase schrijver Chetan Bhagat werd geboren op 22 april 1974 in New Dehli. Zie ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Üit: Five Point Someone

 

„He kept those written for a few minütes, before proceeding with his lectüre on cantilever beams.

“I have the lowest. Did yoü see that?” Ryan whispered to me, ünmoved by cantilever beams. It was hard to figüre oüt what he was feeling at this point. Even thoügh he was trying to stay calm and expressionless, I coüld tell he was having troüble digesting his resült. He re-read his qüiz, it did not change the score.

Alok was in a different orbit. His face looked like it had on ragging day. He viewed the answer sheet like he had the coke bottle, an expression of anxiety mixed with sadness. It is in these moments that Alok is most vülnerable, yoü nüdge him jüst a little bit and yoü know he’d cry. Büt for now, the qüiz resülts were a repülsive enoügh sight.

I saw my own answer sheet. The instrüctor had written my score in big büt careless letters, like graffiti written with contempt. Now I am no Einstein or anything, büt this never happened to me in school. My score today was five on twenty, or twenty-five per cent, I had never in my life scored less than three times as müch. Oüch, the first qüiz in IIT hürt.

Büt take Ryan’s scores. I wondered if it had been worth it for him to even stüdy last night. I was two points ahead of him, or wait a minüte, sixty-six per cent ahead of him, that made me feel better. Thank god for relative misery!

Alok had the highest percentage amongst the three of üs, büt I coüld tell he did not find solace in oür misery. He saw his score, and he saw the average on the board. I saw his face, twisting every time he saw his wrong answers.“

 

 

 898770-2dac379493b70c3d3058ef3ab0615d81.jpg

Chetan Bhagat (New Dehli, 22 april 1974)

 

 

 

 

De Zwitstserse schrijver en müsicüs Peter Weber werd geboren op 22 april 1968 in Wattwil / Toggenbürg. Zie ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Sonnenküsse

 

Es ist vor allem die Sonne, meine Liebe, die sich im Winter für eine Seite entscheidet ünd so im Obertoggenburg wirtschaftliche Schwerpünkte setzt. Morgendlich aüfsteigend, erweist sie zwar vorerst beiden Seiten ihre Gunst, leckt kleinzüngig Zaüber an eisbeschlagene Gipfel, bringt frostbesetzte Felsenberge mit kleiner Glut ins Lodern, versieht riesige Felsenmassen mit demselben lichten Streifen Ahnung, schiebt blaüliche Schatten ins Dünkelblau und nach Westen ab, gewinnt nun aber, grose Lasten schleppend, schwergewichtig gegen Mittag kriechend, nicht mehr gros an Hohe, übersteigt bald keine Krete mehr, wirft, da ihr sieben Churfürsten bald zackig vor Aügen stehen, wirft, da ihr sieben Churfürsten sieben Dornen im Auge sind, lange, länglich kühle Schatten ins Tal. Unablässig neckisch aber leckt sie mit letzter langer dünner Zunge aüf der anderen Talseite, der Alpsteinseite, Schnee, züngelt sich bis ans Grau, Braungrün vor, leckt Flecken ins Weis, holt früh ein bischen Frühling her. Das ist es, was die schwerbeladene, sich im Dünstschleier kleidende Sonne durch Schattenzacken an die Sonnenseite spricht: Weiche, erweiche Dich, soviel Kraft, entfaltet in der Sprache der Sonne, soviel Zünge wünsch ich mir, es sind Küsse, reine Küsse, die die Sonne der Sonnenseite schenkt und widmet, und deshalb sind dort die Haüser heiterer gestreut als auf der Schattenseite, deshalb lebt es sich auf der Sonnenseite milder, Schönenboden, Heiterswil, Frohmatten heisen die geküsten Flecken.

 

 

 

898770-618da92bc068e6f2955783b696edba08.jpg
Peter Weber (Wattwil, 22 april 1968)


Zie voor nog meer schrijvers van de 22e april ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Björn Kern, Thommie Bayer, Ana María Shua, Louise Glück

De Duitse schrijver Björn Kern werd geboren op 22 april 1978 in Lörrach (Baden). Zie ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Einmal noch Marseille

„Bei dem Gewicht schmiert die doch ab, sagte mein Vater, der Rollstuhl wiegt allein fünfzig Kilo. Wir standen vor der Talstation und sahen den ausschwebenden Gondeln nach. Meine Mutter drehte den Kopf von links nach rechts, als würde sie ein Tennisspiel verfolgen, sie sagte: Wie schön die aussehen über dem glitzernden Schnee, ich studierte die Preisliste. 

Ich schob meine Mutter zur Einstiegsrampe. Skifahrer, die von der Talabfahrt kamen, schlängelten sich in halsbrecherischer Geschwindigkeit an uns vorbei, meine Mutter klatschte ihnen zu und johlte wie ein Kind auf Schlittschuhen. Das Stahlseil surrte tief und beruhigend, der Kontrolleur nickte uns zu, und meine Mutter sagte: Seht ihr, die haben keine Angst vor mir. 

Gar nicht so teuer, sagte ich, wir nehmen das Kombiticket für drei. Meine Mutter reckte energisch den Hals: Ich fahr ja wohl gratis, Mein Vater schob den Schnee vor seinen Füßen von links nach rechts. Er hielt den Blick auch dann gesenkt, als meine Mutter sagte: nun komm schon, sonst schließt oben das Café. 

Er scharrte weiter Schnee zur Seite, er hatte Angst, daß sich der Rollstuhl verhaken und in der Gondel feststecken könnte, aber meine Mutter sagte: Wenn ich da rein komm, komm ich auch wieder raus. Ein Skifahrer bremste in engem Bogen ab, der Schnee spritzte meiner Mutter ins Gesicht, sie leckte danach und lachte. 

Schon gekauft, sagte ich, und zeigte meinem Vater das Ticket. Ihr habt euch doch verschworen, murmelte er, ich beugte mich zu meiner Mutter hinunter, wir steckten die Köpfe zusammen und flüsterten laut und zischelnd, bis meine Mutter anfing zu lachen und sich verschluckte. 

Mein Vater wurde wütend. Ich fahr euch nicht ins Krankenhaus, wenn sie keine Luft mehr bekommt, rief er, und als sie wieder konnte, sagte meine Mutter: Nun lasst euch drücken. Mein Vater kam langsam näher, ja, sagte sie, dich drücke ich auch.“ 

 

 

 898763-dfb0036c9ce031c20d513775dbb61ee9.jpg

Björn Kern (Lörrach 22 april 1978)

 

 

 

 

De Duitse schrijver, musicus en schilder Thommie Bayer werd geboren op 22 april 1953 in Esslingen am Neckar. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Das Aquarium

„Sie waren zu viert. Einer blieb im Transporter sitzen und liess den Motor laufen, während ein anderer die Fensterfront im Erdgeschoss abging und sich der dritte und vierte an der Haustür zu schaffen machten. Sie brauchten keine zehn Sekunden, um sie aufzukriegen. Alle drei verschwanden im Haus, und der, der die Fensterfront abgeschritten hatte und den Hauswart entdeckt haben musste, postierte sich jetzt vor dessen Tür, während sich die anderen in atemberaubender Geschwindigkeit über die Wohnungen hermachten. Die Türen knackten sie mit einem zylinderförmigen Gerät - es sah aus, als schössen sie die Schlösser auf. Sie hielten das Ding unter die Klinke, es gab einen Ruck, und sie schoben die Tür auf. Profis. Der eine war noch in der Wohnung der alten Frau beschäftigt, er steckte gerade irgendwas in die schwarze Sporttasche, die über seiner Schulter hing, als der andere schon die Küchenschubladen des Lehrerpaares rausriss und einfach auf den Boden fallen liess. Die waren sich ihrer Sache verdammt sicher.

Zuerst war ich nur fasziniert gewesen und hatte einfach zugeschaut, aber dann schoss mir durch den Kopf, dass sie da oben sass und vollkommen wehrlos war. Ich musste die Polizei anrufen.

Es war nicht der Idiot von letzter Woche. Ich nannte schnell Namen, Adresse und Telefonnummer und sagte, im Haus gegenüber werde eingebrochen. Professionell. Sie sähen für mich aus wie Russen oder Polen, und sie rollten das Haus von unten her auf. "Bitte kommen sie schnell", sagte ich, "oben sitzt eine Frau im Rollstuhl."

"Wir schicken jemand", sagte der Beamte knapp, "bleiben sie zur Verfügung, wir brauchen nachher ihre Aussage."

Als ich wieder am Fenster stand, war der eine schon bei den Italienern, und der andere legte gerade sein Ohr an die Tür gegenüber. Nur noch zwei Stockwerke zwischen ihr und ihnen. Wenn nicht ein Streifenwagen ganz in der Nähe war, hatte sie keine Chance mehr.

Obwohl mir schlecht war vor Angst - ich bin kein Krieger, eher ein Verhandler und Kompromissler, ich habe mich seit meiner Kindheit nicht mehr geschlagen -, rannte ich runter. Mir schlug das Herz im Kehlkopf, und ich nahm drei Stufen auf einmal auf den geraden Strecken und zwei in den Kurven.“

 

 

 898763-56f194876f2fe48c60c8a13f780b0dc1.jpg

Thommie Bayer (Esslingen am Neckar, 22 april 1953)

 

 

 

 

De Argentijnse dichteres en schrijfster Ana María Shua werd geboren op 22 april 1951 in Buenos Aires. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Microfictions (Vertaald door Steven J. Stewart)

 

 

Being a Rabbit

 

All day long I’m a rabbit, and it’s only at night that I recover my human form. So why did I knit you these pajamas, com-plains my grandma, caressing the large and useless striped earflaps.

 

 

Night Sounds

 

In the summer night, calm and warm, all that can be heard is my sleeping daughter’s breathing and the soft purring of a refrigerator in heat calling for its mate.

 

 

 898763-dcf199d82de06f10875cebc2e261dfdd.jpg

Ana María Shua (Buenos Aires, 22 april 1951)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres, essayiste en schrijfster Louise Elisabeth Glück werd geboren op 22 april 1943 in New York. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

Celestial Music 

 

I have a friend who still believes in heaven.

Not a stupid person, yet with all she knows, she literally talks to God.

She thinks someone listens in heaven.

On earth she's unusually competent.

Brave too, able to face unpleasantness.

 

We found a caterpillar dying in the dirt, greedy ants crawling over it.

I'm always moved by disaster, always eager to oppose vitality

But timid also, quick to shut my eyes.

Whereas my friend was able to watch, to let events play out

According to nature. For my sake she intervened

Brushing a few ants off the torn thing, and set it down

Across the road.

 

My friend says I shut my eyes to God, that nothing else explains

My aversion to reality. She says I'm like the child who

Buries her head in the pillow

So as not to see, the child who tells herself

That light causes sadness-

My friend is like the mother. Patient, urging me

To wake up an adult like herself, a courageous person-

 

In my dreams, my friend reproaches me. We're walking

On the same road, except it's winter now;

She's telling me that when you love the world you hear celestial music:

Look up, she says. When I look up, nothing.

Only clouds, snow, a white business in the trees

Like brides leaping to a great height-

Then I'm afraid for her; I see her

Caught in a net deliberately cast over the earth-

 

In reality, we sit by the side of the road, watching the sun set;

From time to time, the silence pierced by a birdcall.

It's this moment we're trying to explain, the fact

That we're at ease with death, with solitude.

My friend draws a circle in the dirt; inside, the caterpillar doesn't move.

She's always trying to make something whole, something beautiful, an image

Capable of life apart from her.

We're very quiet. It's peaceful sitting here, not speaking, The composition

Fixed, the road turning suddenly dark, the air

Going cool, here and there the rocks shining and glittering-

It's this stillness we both love.

The love of form is a love of endings.

 

 

 898763-3eb9b81eaeef3a5ddcbeb577bafe9ef8.jpg

Louise Glück (New York, 22 april 1943)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Robert Choquette, James Philip Bailey, Madame de Staël, Henry Fielding, Michael Schulte, Cabrera Infante, Ludwig Renn

De Canadese dichter, schrijver en diplomaat Robert Choquette werd geboren op 22 april 1905 in Manchester, New Hampshire. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

PÂQUES

 

Sous le soleil d'avril qui flambe dans l'azur

La campagne du Nord s'étale et se déroule

Avec ampleur. Tout est calme dans le vent pur.

La neige, amoncelée aux bras des sapins, croule.

 

Soudain voici venir sur le chemin du roi,

Pleins jusqu'aux bords d'un groupe en riant apanage,

La file des traîneaux dont la gai désarroi

Se mêle aux piaillements des moineaux en ménage.

 

Et le ciel verse sa cascade de splendeur

À la plaine. Là-bas, le clocher catholique

Au-dessus des pins bleus brille. Lors, plein d'ardeur,

Grelots en tête, ils vont sur la route publique.

 

Car c'est au vieux Québec la fête du printemps,

La fête du clocher qui fait les toits plus proches.

Jour de Pâques, jour d'or où la Terre a vingt ans.

Eclosion du coeur, renaissance des cloches !



898758-a5f3e5b15f526cec0625ed74c52c36b1.jpg

Robert Choquette (22 april 1905 – 22 januari 1991)

 

 

 

 

De Engelse dichter James Philip Bailey werd geboren op 22 april 1816 in Nottingham. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

We live in deeds . . .

 

We live in deeds, not years; in thoughts, not breaths;

In feelings, not in figures on a dial.

We should count time by heart-throbs. He most lives

Who thinks most, feels the noblest, acts the best.

And he whose heart beats quickest lives the longest:

Lives in one hour more than in years do some

Whose fat blood sleeps as it slips along their veins.

Life's but a means unto an end; that end,

Beginning, mean, and end to all things -- God.

The dead have all the glory of the world.



 

 

 898758-e5ed5971f1b98527a076a54843707175.jpg

James Philip Bailey (22 april 1816 – 6 september 1902)

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster Madame de Staël werd in Parijs geboren op 22 april 1766. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: De la littérature considérée dans ses rapports avec les institutions sociales

 

“Dès qu'une femme est signalée comme une personne distinguée, le public, en général est prévenu contre elle. (...) Un homme supérieur déjà les effarouche ; mais une femme supérieure, s'éloignant encore plus du chemin frayé, doit étonner, et par conséquent importuner davantage. Néanmoins un homme distingué ayant presque toujours une carrière importante à parcourir, ses talents peuvent devenir utiles aux intérêts de ceux mêmes qui attachent le moins de prix aux charmes de la pensée. L'homme de génie peut devenir un homme puissant, et sous ce rapport, les envieux et les sots le ménagent ; mais une femme spirituelle n'est appelée à leur offrir que ce qui les intéresse le moins, des idées nouvelles ou des sentiments élevés : sa célébrité n'est qu'un bruit fatigant pour eux. La gloire même peut être reprochée à une femme, parce qu'il y a contraste entre la gloire et sa destinée naturelle. L'austère

vertu condamne jusqu'à la célébrité de ce qui est bien en soi, comme portant une sorte d'atteinte à la perfection de la modestie. Les hommes d'esprit, étonnés de rencontrer des rivaux parmi les femmes, ne savent les juger, ni avec la générosité d'un adversaire, ni avec l'indulgence d'un protecteur ; et dans ce combat nouveau, ils ne suivent ni les lois de l'honneur, ni celles de la bonté.

 

 

 898758-fc1940ae1cc63f32d03d85d160ea5095.jpg

Madame de Staël (22 april 1766 – Parijs, 14 juli 1817)

 

 

 

De Engelse schrijver Henry Fielding werd op 22 april 1707 in Glastonbury geboren. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Tom Jones

 

„Upon all these occasions the world seems to have embraced a maxim of our law, viz., cuicunque in arte sua perito credendum est: for it seems perhaps difficult to conceive that any one should have had enough of impudence to lay down dogmatical rules in any art or science without the least foundation. In such cases, therefore, we are apt to conclude there are sound and good reasons at the bottom, though we are unfortunately not able to see so far.

Now, in reality, the world have paid too great a compliment to critics, and have imagined them men of much, greater profundity than they really are. From this complacence, the critics have been emboldened to assume a dictatorial power, and have so far succeeded, that they are now become the masters, and have the assurance to give laws to those authors from whose predecessors they originally received them.

The critic, rightly considered, is no more than the clerk, whose office it is to transcribe the rules and laws laid down by those great judges whose vast strength of genius hath placed them in the light of legislators, in the several sciences over which they presided. This office was all which the critics of old aspired to; nor did they ever dare to advance a sentence, without supporting it by the authority of the judge from whence it was borrowed.“

 

 


898758-18f3e4c975202fd3026ab0a1699ef12a.jpg
Henry Fielding (22 april 1707 - 8 oktober 1754)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 22 april 2009.

 

De Duitse schrijver en vertaler Michael Schulte werd geboren op 22 april 1941 in München.

 

De Cubaanse schrijver Guillermo Cabrera Infante werd geboren op 22 april 1929 in Gibara, Cuba.

 

De Duitse schrijver Ludwig Renn (eig. Arnold Friedrich Vieth von Golßenau) werd geboren op 22 april 1889 in Dresden.

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Charlotte Brontë, Patrick Rambaud, John Mortimer, Peter Schneider, María Elena Cruz Varela

Bij Witte Donderdag


898337-ea6a6da4d01bc7ce9dfc7e0dbad1b44b.jpg

Het laatste avondmaal door Vicente Juan Macip (1475– 1545)




 

Het Laatste Avondmaal (door María Elena Cruz Varela *)


De lucht ruikt duidelijk naar rampspoed. Ik speel met kaarten
die niet van mij zijn. Aan mijn rechterkant. Stijfjes. De Heilige Familie.
Als een strop om mijn nek. Mij omringend. Mij verstikkend.
En zij zijn zó zwaar. God. En zij doen mij zó'n pijn. En zij verlammen mij
met hun pathetische gezichten. Hun nobele gebaren. Onder hun lichte masker
en hun zwijgzaamheid vermoed ik zwarte plekken. De lucht ruikt naar mest.
Angstaanjagende heksensabbat die de zintuigen afstompt. En het doet zo pijn. God.
En zij drukken hun stempel van opgewonden hemelbewakers op ons.
De lucht voert geuren van messen aan na de ochtendstond te hebben doorkliefd.
De lucht ruikt naar schanddaad, Naar eenzaam kind. Naar grijs. Naar warme as.
De lucht ruikt naar avondmaal. Oneindig. Treurig. Natgeworden brood
van het laatste avondmaal. En zij drukken zo. God.
Het bestek dat in het krijtstaat, schraapt zo over de huid.
Ze genieten onverstoorbaar van jouw bloeddruppels die zich mengen met de wijn.
De lucht ruikt naar namen. Naar tijdloze namen. Voorspellers vereeuwigen de vrede in de vensters.
Aan mijn rechterkant. Eeuwig. Levert de Heilige Familie strijd om de resten
van de zoon die ik niet was. En zij krabben zo. God. En zij vinden zichzelf zo fantastisch.
De wind draait. Draagt de dobbelstenen met behulp van verbazing.
Het scherp van zijn blad snijdt de hoop af. De lucht ruikt naar roest.
Naar duidelijke rampspoed. En ik weet dat ik speel. God. En ik weet dat ik mezelf
voor de gek hou.

 

 

Vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu

 

 

* Zie „Onafhankelijk van geboortedata“

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Charlotte Brontë werd geboren in Thornton op 21 april 1816. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Jane Eyre

 

“Though I had now extinguished my candle and was laid down in bed, I could not sleep for thinking of his look wen he paused in the avenue, and told how his destiny had risen up before him, and dared him to be happy at Thornfield.

“Why not?” I asked myself. “What alienates him from the house? Will he leave it again soon? Mrs. Fairfax said he seldom stayed here longer than a fortnight at a time; and he has now been resident eight weeks. If he does go, the change will be doleful. Suppose he should be absent spring, summer, and autumn: how joyless sunshine and fine days will seem!”

I hardly know whether I had slept or not after this musing; at any rate, I started wide awake on hearing a vague murmur, peculiar and lugubrious, which sounded, I thought, just above me. I wished I had kept my candle burning: the night was drearily dark; my spirits were depressed. I rose and sat up in bed, listening. The sound was hushed.

I tried again to sleep; but my heart beat anxiously: my inward tranquility was broken. The clock, far down in the hall, struck two. Just then it seemed my chamber door was touched; as if fingers had swept the panels in groping a way along the dark gallery outside. I said, “Who is there?” Nothing answered. I was chilled with fear.

All at once I remembered that it might be Pilot, who, when the kitchen door chanced to be left open, not infrequently found his way up to the threshold of Mr. Rochester’s chamber. I had seen him lying there myself in the mornings. The idea calmed me somewhat: I lay down. Silence composes the nerves; and as an unbroken hush now reigned again through the whole house, I began to feel the return of slumber. But it was not fated that I should sleep that night. A dream had scarcely approached my ear, when it fled affrighted, scared by a marrow-freezing incident enough.“

 

 

 

898337-207fd2b2bb1cfb9fa6bdb0021e246fd0.jpg
Charlotte Brontë (21 april 1816 – 31 maart 1855)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Patrick Rambaud werd geboren op 21 april 1946 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit Il neigeait

 

„Ah oui, se souvenait le capitaine, en juin ça avait de la gueule, quand on avait passé le Niémen pour violer le territoire des Russes. Le défilé des troupes sur les ponts flottants avait duré trois jours. Pensez donc, des canons par centaines, plus de cinq cent mille guerriers alertes, Français pour un bon tiers, avec l'infanterie en capotes grises qui côtoyait les Illyriens, les Croates, des volontaires espagnols, les Italiens du prince Eugène. Tant de force, tant d'ordre, tant d'hommes, tant de couleurs : on repérait les Portugais aux plumets orange de leurs shakos, les carabiniers de Weimar à leurs plumets jaunes ; voici les manteaux verts des soldats du Wurtemberg, le rouge et l'or des hussards de Silésie, le blanc des chevau-légers autrichiens et des cuirassiers saxons, les vestes jonquille des chasseurs bavarois. Sur la rive ennemie, la musique de la Garde avait joué Le Nouvel Air de Roland  : « Où vont ces preux chevaliers, l'honneur et l'espoir de la France... »

Le fleuve sitôt franchi, les malheurs commencèrent. Il fallut piétiner dans un désert sous de fortes chaleurs, s'enfoncer dans des forêts de sapins noirs, subir le froid soudain après un orage infernal ; une quantité de voitures s'enlisèrent dans la boue. En moins d'une semaine les régiments avaient distancé les convois de provisions, lourds chariots que tiraient lentement des bœufs. Le ravitaillement posait un problème grave. Quand l'avant-garde arrivait dans un village, elle n'y trouvait rien. Les récoltes ? brûlées. Les troupeaux ? emmenés. Les moulins ? détruits. Les magasins ? dévastés. Les maisons ? vides. Cinq ans plus tôt, lorsque Napoléon conduisait la guerre en Pologne, d'Herbigny avait déjà vu les paysans déserter leurs fermes pour se réfugier au cœur des forêts avec leurs animaux et leurs provisions ; les uns cachaient des pommes de terre sous le carrelage, les autres enfouissaient de la farine, du riz, du lard fumé sous les sapins, ils accrochaient des boîtes pleines de viande séchée aux plus hautes branches. Eh bien cela recommençait en pire.“



 

 

 898337-9ffdc6a362444b3231b19127e90814ec.jpg

Patrick Rambaud (Parijs, 21 april 1946)

 

 

 

 


De Engelse schrijver John Mortimer werd geboren op 21 april 1923 in Londen. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Rumpole and the Reign of Terror

 

„Tiffany Khan — once, somehow improbably, Tiffany Timson — sat on the edge of my client’s chair in cham­bers as though prepared to rush off at any moment in search of the husband she seemed to believe I would have no difficulty in rescuing. As I have said, she had darker hair and eyes than the rest of the Timsons and when she spoke it was in a soft and gentle voice which I thought she might have caught, in part, from her Pakistani husband.

Her story was both simple and alarming. About twelve years ago she had got a job as a secretary at Oakwood, a north London hospital. It was there she had met Dr Khan, who was some fifteen years older than Tiffany, and they’d fallen in love, married and had two children, a boy of ten and a girl of eight.

Mahmood Khan’s father had come to England in the 1970s and started a small corner shop just off the Edgware Road. His success then led to his acquiring more corner shops and he sent money back regularly to his family in Pakistan.

He also acquired a highly desirable residence, a fairly large house ‘on the better side of Kilburn’. While he was living there, his wife died and his only son, Mahmood (Tiffany’s husband), left Pakistan to join him in England.

Mahmood had qualified as a doctor in Pakistan but he was forced to leave the country of his birth because, Tiffany said, ‘he had become involved in politics, which is a risky thing to do in Pakistan’. Tiffany wasn’t at all clear what exact form her husband’s politics took, but they clearly met with the outright disapproval of the Pakistan government. He told her he’d been in danger of prison, and this was when he managed to escape from his country, Tiffany said, ‘by a few disguises and a long walk across the mountains’, and made his way to England, where his father had organized an immigrant’s visa.

In the course of time the father’s businesses began to fail and he had to sell off the corner shops. That was the bad news.“

 

 

 898337-80c66b52824d4834b87e0b321a415876.jpg

John Mortimer (21 april 1923 – 16 januari 2009)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Peter Schneider werd geboren in Lübeck op 21 april 1940. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Skylla

 

Ich bete nicht, aber ich staune ihn an, diesen Himmel. Immer wieder habe ich ihn fotografiert, gemalt, in Briefen beschrieben, doch nicht einen Tag gefunden, an dem er sich gleich geblieben wäre. Die Wahrheit ist vielleicht, dass er nicht zu beschreiben ist, weil jede Beschreibung, jedes Foto, jede Zeichnung einen bereits vergangenen, nicht wieder herstellbaren Zustand festhält. Häuser und Landschaften geben eine Zeit lang ein verlässliches Bild ab, Menschen lassen sich anhand eines simplen Passfotos noch nach Jahren wieder erkennen, man kann, in computergenerierten Bildern, ihr zukünftiges Aussehen auf Jahrzehnte vorausberechnen – aber nicht den Himmel, unter dem ich stehe. Dieser Himmel, der jetzt nichts weiter als blau ist, so eintönig und unveränderlich blau wie seit Menschengedenken, kann sich binnen weniger Minuten schwarzgrauviolett verfärben, mit Blitzkaska-

den das Meer und den Horizont aufreißen, die Wälder anzünden und mich und mein Haus vernichten.

Was die Einheimischen über den Fluch erzählen, der über diesem Hügel liegt und Lucynna von mir fortgetrieben haben soll,  ist eine Legende. Wahr ist, dass die Mythen und Geschichten, die unter den Ruinen begraben liegen, eine gefährliche Kraft entfalten können, wenn man sie aufstört.“

 

 

 898337-53b03f25a9ee0ef90e4933e2cb9ebeec.jpg

Peter Schneider (Lübeck, 21 april 1940)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Cubaanse dichteres María Elena Cruz Varela werd in 1953 geboren in Colón. Haar literaire werk bestaat onder meer uit `Mientras la espera el agua' (1986) en `Afuera está lloviendo' (1987). In 1989 ontving ze in Cuba de Nationale Poëzieprijs voor `Hijas de Eva'. Cruz Varela was in mei 1991, als voorzitter van de oppositiegroepering `Criterio Alternativo', een van de ondertekenaars van het `Manifest van de Tien'. In dit document dat door negen andere intellectuelen werd onderschreven, werd Fidel Castro gevraagd democratische maatregelen te nemen en een `nationaal debat' aan te gaan waaraan alle Cubanen deelnemen. Op 21 november 1991 vielen paramilitaire bendes van het regime Cruz Varela in haar huis aan, samen met een paar vrienden en haar twee kinderen van 16 en 11 jaar oud. Op 27 november werd ze voorgeleid en veroordeeld. Het vonnis luidde twee jaar gevangenisstraf voor `onwettig lidmaatschap en laster'. De dichteres werd overgebracht naar de Combinado del Sur-gevangenis.

 

 

 

 898337-111bc061b6b9fa166aff7b725c54b37c.jpg

María Elena Cruz Varela (Colón, 1953)



Zie voor nog meer schrijvers van de 21e april ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten