De Spaanse dichter en toneelschrijver Federico Garcia Lorca werd geboren op 5 juni 1898 in Fuente Vaqueros, Granada. Zie ook alle tags voor Federico Garcia Lorca op dit blog.

 

 

DE KREET

De ellips van een kreet
slaat van berg
naar berg.

Vanuit de olijfgaarden
wordt hij een zwarte regenboog
over de blauwe nacht.

Ay!

Als de strijkstok van een altviool
liet de kreet de lange snaren
van de wind trillen.

Ay!

(De grotbewoners komen
met hun lampen naar buiten.)

Ay!

 

 

 

VERWONDERING

Dood bleef hij liggen op straat
met een dolk in zijn borst.
Niemand die hem kende.
Wat trilde de lantaarn!
Moeder.
Wat trilde het lantaarntje
op straat!
Bij dageraad. Niemand
kon nog in zijn ogen kijken
die staarden in de harde lucht.
Ja, dood bleef hij liggen op straat,
en met een dolk in zijn borst
en niemand, niemand die hem kende.

 

 

 

Vertaald door Bart Vonck

 

 

 

Casida der dunklen Tauben

 

Durch die Äste des Lorbeers hindurch
sah ich zwei dunkle Tauben.
Die eine war die Sonne,
die andere der Mond.
Kleine Nachbarn, sagte ich zu ihnen,
wo ist mein Grab?
In meinem Schwanz, sagte die Sonne.
In meiner Kehle, sagte der Mond.
Und ich, der ich bis zum Gürtel
in der Erde ging,
sah zwei Adler aus Marmor
und ein nacktes Mädchen.
Der eine war der andere,
und das Mädchen war keines.
Kleine Adler, sagte ich zu ihnen:
wo ist mein Grab?
In meinem Schwanz, sagte die Sonne.
In meiner Kehle, sagte der Mond.
Durch die Äste des Lorbeers hindurch
sah ich zwei nackte Tauben.
Die eine war die andere,
und beide waren keine.

 

 

Vertaald door Johannes Beilharz 

 

 

 

 

Federico García Lorca (5 juni 1898 – 19 augustus 1936)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Adriaan Morriën werd geboren op 5 juni 1912 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Adriaan Morriën op dit blog.

 

 

Geestelijke

 

Zijn leven is gebed en mis geworden.

In 't duister van de kerk schrikt hij nog zelden

terug tot achter deze vrome orde.

't Verleden rinkelt soms in altaarschellen.

 

God is verneveld tot een log geheel

van plichten en 't verzaken van die plichten;

tot overvloed van heiligen-gezichten:

nog steeds te weinig en al lang te veel.

 

Er is een honger die zichzelf niet kent.

Een moeheid die tevredenheid voorwendt.

 

Soms denkt hij aan het leven na dit leven

als aan een ziekte die nooit zal genezen.

 

Hij heeft zijn handen naar het crucifix geheven.

Maar Jezus aan het kruis kan niet zo eenzaam wezen.

 

 

 

 

Fabrieksjongen

 

Het licht ruist door de hoge glazen wanden.

Een jongen vijlt verwoed zijn eerste ijzer

En doet het met de glimlach van de plicht,

Niet wijzer dan toen hij speelde in een ander licht,

Zijn eerste woorden leerde en zijn eerste stappen deed

Over een uitgesleten kleed, aan een te blijde hand.
Maar nu is hij bevriend met mannen en machines

En 's avonds strekt hij zich naast een te mager meisje uit.

Er is een kalme tijdeloosheid in de lucht,

Een vliegwiel dat zijn wentelingen mindert

Zonder dat het de speelse voortgang hindert.

Hij voelt de ongefabriceerde zachtheid van haar hand.

Hij kust haar en zij proeft een smaak van ijzer.

Het is hun eerste misverstand.

 

 

 

Adriaan Morriën (5 juni 1912 – 7 juni 2002)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Ken Follett werd geboren op 5 juni 1949 in Cardiff, Wales. Zie ook alle tags voor Ken Follett op dit blog.

 

Uit: A Place Called Freedom

 

„Snow crowned the ridges of High Glen and lay on the wooded slopes in pearly patches, like jewellery on the bosom of a green silk dress. In the valley bottom a hasty stream dodged between icy rocks. The bitter wind that howled inland from the North Sea brought flurries of sleet and hail. Walking to church in the morning the McAsh twins, Malachi and Esther, followed a zigzag trail along the eastern slope of the glen. Malachi, known as Mack, wore a plaid cape and tweed breeches, but his legs were bare below the knee, and his feet, without stockings, froze in his wooden clogs. However, he was young and hot-blooded, and he hardly noticed the cold. This was not the shortest way to church but High Glen always thrilled him. The high mountainsides, the quiet mysterious woods and the laughing water formed a landscape familiar to his soul. He had watched a pair of eagles raise three sets of nestlings here. Like the eagles, he had stolen the laird’s salmon from the teeming stream. And, like the deer, he had hidden in the trees, silent and still, when the gamekeepers came. The laird was a woman, Lady Hallim, a widow with a daughter. The land on the far side of the mountain belonged to Sir George Jamisson, and it was a different world. Engineers had torn great holes in the mountainsides; man-made hills of slag disfigured the valley; massive wagons loaded with coal ploughed the muddy road; and the stream was black with dust. There the twins lived, in a village called Heugh, a long row of low stone houses marching uphill like a staircase.

They were male and female versions of the same image. Both had fair hair blackened by coal dust, and striking pale-green eyes. Both were short and broad-backed, with strongly muscled arms and legs. Both were opinionated and argumentative.

Arguments were a family tradition. Their father had been an all-round nonconformist, eager to disagree with the government, the church or any other authority. Their mother had worked for Lady Hallim before her marriage, and like many servants she identified with the upper class.“

 

 

 

Ken Follett (Cardiff, 5 juni 1949)

 

 

 

 

De Australische schrijfster Margo Lanagan werd geboren op 5 juni 1960 in Waratah, New South Wales. Zie ook alle tags voor Margo Lanagan op dit blog.

 

Uit: Black Juice

 

„We all went down to the tar pit, with mats to spread our weight.

Ikky was standing on the bank, her hands in a metal twin loop behind her. She'd stopped sulking; now she looked, more, starey and puzzled.

Chief Barnarndra pointed to the pit. "Out you go then, girl. You must walk on out there to the middle and stand. When you picked a spot, your people can join you."

So Ik stepped out, very ordinary. She walked out. I thought -- hoped, even -- she might walk right across and into the thorns the other side; at the same time, I knew she wouldn't do that.

She walked the way you walk on the tar, except without the arms balancing. She nearly fell from a stumble once, but Mumma hullooed to her, and she straightened and walked upright out to the very middle, where she slowed and stopped.

Mumma didn't look to the chief, but all us kids and the rest did. "Right, then," he said.

Mumma stepped out as if she'd just herself that moment happened to decide to. We went after her -- only us, Ik's family, which was like us being punished, too, everyone watching us walk out to that girl who was our shame.

In the winter you come to the pit to warm your feet in the tar. You stand long enough to sink as far as your ankles -- the littler you are, the longer you can stand. You soak the heat in for as long as the tar doesn't close over your feet and grip, and it's as good as warmed boots wrapping your feet. But in summer, like this day, you keep away from the tar, because it makes the air hotter and you mind about the stink.

But today we had to go out, and everyone had to see us go.

Ikky was tall, but she was thin and light from all the worry and prison; she was going to take a long time about sinking. We got our mats down, all the food parcels and ice baskets and instruments and such spread out evenly on the broad planks Dash and Felly had carried out.“

 

 

 

Margo Lanagan (Waratah, 5 juni 1960)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse schrijfster Margaret Drabble werd geboren op 5 juni 1939 in Sheffield, Yorkshire. Zie ook alle tags voor Margaret Drabble op dit blog.

 

Uit: The Red Queen

 

„This hard school served me well in my hard life. My mother, too, endured hardship in her early years. I used to wonder, childishly, whether it was my longing for red silk that brought all these disasters upon me and my house. For my desire was fulfilled, but no good came of it, and it brought me no happiness.
I was still a child when I received a red silk skirt of my own. It was brought to me from the palace, with other precious garments made for me at the queen's command. I was presented with a long formal dress jacket of an opaque leaf-green brocade, and a blouse in buttercup-yellow silk with a grape pattern, and another blouse of a rich pale foxglove silk. I had been measured for these robes by the matron of the court, and they were lifted out and displayed to me by a court official, with much ambiguous and bewildering deference. I think my response to these rich and splendid artefacts was lacking in spontaneous delight and gratitude, though I did do my best to conceal my fear.
The red silk skirt was not a gift from the palace, although it was included in the fine royal display of gifts. I was to learn later that it had been made for me by my mother, as a reward and as a compensation for my elevation. She had made it secretly, at night, hanging curtains over her windows to hide the lights in her chamber as she worked. This is how she performed many of her household tasks - discreetly, quietly, modestly. My mother liked to hide her thrift and industry, and she avoided compliments on her domestic labours. At this time, I knew nothing of this special undertaking on my behalf. I stared at the red silk skirt in ungracious silence.

My mother reminded me that I had once expressed a wish for such things, and she watched my face for smiles of gratitude. I did not remember having expressed this wish, but I confess that she was right to have divined it in me. But now I was too sad and too oppressed to raise my eyes to look at my new finery. My illustrious future hung heavily upon me. I was nine years old, and I was afraid.“

 

 

Margaret Drabble (Sheffield, 5 juni 1939)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Kristin Carlson Gore werd geboren op 5 juni 1977 in Carthage, Tennessee Zie ook alle tags voor Kristin Gore op dit blog.

 

Uit: Sweet Jiminy

 

“Jiminy Davis missed sleeping. She missed reading for pleasure and having friends and feeling confident that life held some certain purpose, but mostly, she missed sleeping. She’d always been very good at it, and she considered the fact that this skill was not valued in the corporate legal world of which she was now a part a deeply unfortunate fact. However, she was growing as accustomed to casual injustice as she was to the wincing way her thoughts now javelined through her chronically exhausted brain: both apparently came with the territory, and both gave her horrible headaches.

She knew that as a rising second-year law student she was lucky to have landed a summer associate job at a prestigious Chicago firm, yet this knowledge did nothing to alleviate a debilitating sense of panic. Because instead of feeling inspired and engaged — on the cusp of exhilarating professional opportunity — Jiminy felt listless and demoralized and utterly, prematurely, spent.

Perhaps it was this extreme exhaustion that prevented her from being seriously injured by the bike courier who slammed into her as she trudged, laden with heavy file folders and dark thoughts, through the courtyard between the firm’s twin towers. Instead of tensing and shattering, her body sank inward and down like a saggy mattress, and she found herself grateful for an excuse to close her eyes. When she finally opened them, she noted that the red-faced courier was wearing a T-shirt that read “Tupelo Honey.” As she stared up at it, surrounded by hundreds of billable hours of work she didn’t believe in, splayed around her on the hot concrete, something deep inside her suddenly pulled up short. And she understood, instinctively, that she was done. “

 

 

 

Kristin Gore (Carthage, 5 juni 1977)

 

De Duitse dichter en schrijver Thomas Kling werd geboren op 5 juni 1957 in Bingen. Zie ook alle tags voor Thomas Kling op dit blog.

 

 

Film und mündliche Mitteilung

 

ein heimatgedicht? die andere rheinseite:

ich seh das wie im film; in alter schreibweise.

letterngehetzt. schreib mir 45

 

zeilen! ich schrieb fünfundvierzig.

danach? gingen wir in den ratinger hof;

wir waren hofgänger (mündliche mitteilung).

 

und sahen:

die soundsovielten,

die üblichen, bilder pro sekunde:

 

von lichtpfeilen getroffener sebastian. die tonspuren

nicht zu löschen. ich hatte die kürzel

tk

 

 

 

Fallstudie (»nichts zu machn«)

 

durchlässige blattstaffage,

-reiche allee; geradewegs kribbelnde

augenstrapaze, überdosis ameisenlicht:

     wird ausm sattel gerissn,

aus der kurve rinnsal, gekrümmte

grabenlage das geht in flammen auf

liegt in züngelnder montur;

                                        in den höfen

ein hahn, tuckernder acker, ein

krähendes sägewerk; vorm gipsernen

siegfriedwald residieren wortlos

die zwanziger jahre;

                              gelöscht;

verschmauchte decke (seltsam verdreht);

im blaulicht, herzsuche,

werden dem mann (verdrehter ikarus)

helm und fliegerbrille abgenommen,

korrekt geführtes fahrtenbuch

 

 

 

Thomas Kling (5 juni 1957 - 1 april 2005)

 

 

 

 

De Nederlandse literair criticus Carel Peeters werd geboren in Nijmegen op 5 juni 1944. Zie ook alle tags voor Carel Peeters op dit blog.

 

Uit: Voor het ontwikkelde hart

 

‘Leven! Leven!’, roept Gilbert uit in de aardige dialoog The Critic as Artist van Oscar Wilde. ‘Klop niet bij het leven aan voor de vervulling van je verlangens of voor ervaringen. Het is een ding dat wordt beperkt door de omstandigheden en onsamenhangend is in zijn verschijning. Het bezit niet dat fijnzinnige samengaan van vorm en geest wat het enige is dat een artistiek en kritisch temperament bevredigt.’ Het is bekend dat de geplaagde estheet Wilde in de kunst iets zag dat te weinigen erin zagen: een lijfwacht, een aantal verzorgde jongeheren die er voor zouden moeten zorgen dat hem niets overkomt. ‘Moeten we dan voor alles bij de kunst zijn?’, vraagt Gilberts sputterende tegenvoeter Ernest. ‘Voor alles,’ antwoordt Gilbert, ‘want kunst kan ons niet verwonden.’ H.A. Gomperts zou op de vraag van Ernest of je voor alles bij de kunst moet zijn niet antwoorden ‘voor alles’, maar ‘voor veel’. Bij hem is de kunst niet de lijfwacht van het leven, maar een onafgebroken werkende expeditie die zich een weg baant in de jungle van de wereld: Gomperts is ‘een jager op alles wat tot het leven verleidt’, schrijft hij in het essay Jagen om te leven uit 1949; hij wordt niet, zoals Wilde, door het leven gedwongen zich te verschansen in de kunst, hij accepteert het leven en de wereld zoals zij zijn en gebruikt de kunst ‘als een middel om het leven dichterbij te brengen, om het beter doordringbaar te maken, om het onweerstaanbaar te maken en om de gehechtheid er aan te vergroten’, en niet als ‘een methode om zich door een beschermende laag van “schoonheid” van het leven te scheiden.’

Het verschil tussen Oscar Wilde - die dit keer het masker van Gilbert draagt - en H.A. Gomperts is groot; ze willen precies het tegenovergestelde. Het verschil is dat Oscar Wilde geen Nederlands kon lezen en daarom niets van Multatuli tot zich heeft kunnen nemen. Had hij dat wel gekund dan had hij kennisgemaakt met een schrijver die de kunst gebruikte om het leven draaglijk te maken en niet om er zich in te verschansen.“

 

 

 

Carel Peeters (Nijmegen, 5 juni 1944)

Hier met Rudi Kousbroek (rechts)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5e juni ook mijn blog van 5 juni 2011 deel 2.