Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 27 november 2010

Navid Kermani, James Agee, Philippe Delerm, Nicole Brossard

De Duits-Iraanse schrijver en islamist Navid Kermani werd geboren op 27 november 1967 in Siegen. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Du sollst

 

“– Sag nicht, daß du mich liebst.
Er sah, daß sie sah, daß er den Atem anhielt. Eine Sekunde, ihre fragenden braunen Augen, zwei Sekunden, die Kontraktion ihrer Scheide, drei, ihr offener Mund. Als er ausatmete, hatte sie es nicht gesagt.
Nie sagten sie sich, daß sie sich liebten. Er wollte das nicht, er hatte es ihr verboten. Seine Liebe hatte er erklärt, indem er erklärte, niemals von Liebe zu sprechen.
– Ich werde niemals sagen, daß ich dich liebe, und versprich mir, daß du es auch nie sagst, noch mich danach fragst.
– Wie bitte?
– Ich werde niemals sagen, daß ich dich liebe, und versprich mir, daß du es auch nie sagst, noch mich danach fragst.
– Was soll das? Was meinst du?
– Versprich es mir einfach.
Weil sie nichts sagte, legte er seine rechte Hand um ihren Hals und küßte sie zum ersten Mal. Er küßte sie auf den Mund. Das war gefährlich, denn sie hatte noch nicht versprochen, von Liebe nicht zu sprechen. Ihm fiel auf, daß ihre Lippen trocken waren. Seine waren es nicht. Ihm fiel auf, wie seine Lippen die ihren benetzten. Er öffnete die Augen, die Lippen noch immer auf ihrem Mund, die Zunge darinnen, und blickte auf ihre gesenkten Lider, in denen sich Äderchen wie gehaucht verästelten. Sein Blick spazierte auf der oberen Hälfte ihres Gesichts umher. Wie schön sie war, dachte er, das Gesicht so schmal, daß er es mit beiden Augen umarmte. Er spürte ihre Wangenknochen, die sich sanft erhoben. Eine braune Linie entdeckte er in der Narbe, die sie auf der Stirn trug, fingerkuppenlang. Es war keine spontane Entscheidung gewesen, sie zu küssen. Er hatte es sich für den Fall ihres Zögerns überlegt. Wenn er sie küßte, so hatte er gedacht, würde sie ihm seine Liebe glauben, ohne daß er sie aussprach, und er brächte sie vielleicht dazu, das Versprechen abzugeben, ohne es zu verstehen. Erklären konnte er es nicht. Sie mußte es unbesehen versprechen: nicht zu reden, über alles zu reden, aber nicht darüber. Unscharf wegen der Nähe, beobachtete er, wie sich im Winkel ihres rechten Auges eine Träne bildete.”

 

 

 

793442-68e6140a5f21c8a90ef384227f5545b1.jpg
Navid Kermani (Siegen, 27 november 1967)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en prozaïst James Agee werd geboren in Knoxville, Tennessee.op 27 november 1909. Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2008.en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Knoxville summer of 1915

 

„We are talking now of summer evenings in Knoxville Tennessee in that time that I lived there so successfully disguised to myself as a child.
... It has become that time of evening when people sit on their porches, rocking gently and talking gently and watching the street and the standing up into their sphere of possession of the tress, of birds' hung havens, hangars. People go by; things go by. A horse, drawing a buggy, breaking his hollow iron music on the asphalt: a loud auto: a quiet auto: people in pairs, not in a hurry, scuffling, switching their weight of aestival body, talking casually, the taste hovering over them of vanilla, strawberry, pasteboard, and starched milk, the image upon them of lovers and horsemen, squared with clowns in hueless amber. A streetcar raising its iron moan; stopping; belling and starting, stertorous; rousing and raising again its iron increasing moan and swimming its gold windows and straw seats on past and past and past, the bleak spark crackling and cursing above it like a small malignant spirit set to dog its tracks; the iron whine rises on rising speed; still risen, faints; halts; the faint stinging bell; rises again, still fainter; fainting, lifting, lifts, faints foregone: forgotten. Now is the night one blue dew.

Now is the night one blue dew, my father has drained, he has coiled the hose.
Low on the length of lawns, a frailing of fire who breathes...
Parents on porches: rock and rock. From damp strings morning glories hang their ancient faces.
The dry and exalted noise of the locusts from all the air at once enchants my eardrums.

On the rough wet grass of the back yard my father and mother have spread quilts. We all lie there, my mother, my father, my uncle, my aunt, and I too am lying there... They are not talking much, and the talk is quiet, of nothing particular, of nothing at all in particular, of nothing at all. The stars are wide and alive, they seem each like a smile of great sweetness, and they seem very near. All my people are larger bodies than mine, ... with voices gentle and meaningless like the voices of sleeping birds. One is an artist, he is living at home. One is a musician, she is living at home. One is my mother who is good to me. By some chance, here they are, all on this earth; and who shall ever tell the sorrow of being on this earth lying on quilts, on the grass, in a summer evening, among the sounds of the night. May God bless my people, my uncle, my aunt, my mother, my good father, oh, remember them kindly in their time of trouble; and in the of hour of their taking away.
After a little I am taken in and put to bed. Sleep, soft smiling, draws me unto her; and those receive me, who quietly treat me, as one familiar and well-beloved in that home; but will not, oh, will not, not now, not ever; but will not ever tell me who I am.“

 

 

 

 793442-d2a31df21199159a6b02893aeacadc90.jpg

James Agee (27 november 1909 - 16 mei 1955)

Foto door Walker Evans, Old Field, Long Island, New York, zomer 1937

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Philippe Delerm werd geboren op 27 november 1950 in Auvers-sur-Oise. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

Uit: Les amoureux de l'Hôtel de Ville

“Le baiser de l’Hôtel de Ville. Je n’aimais pas cette photo. Tout ce noir et ce blanc, ce gris flou, c’était juste les couleurs que je ne voulais pas pour la mémoire. L’amour happé au vol sur un trottoir, la jeunesse insolente sur fond de grisaille parisienne bien sûr… Mais il y avait la cigarette que le garçon tenait dans sa main gauche. Il ne l’avait pas jetée au moment du baiser. Elle semblait presque consumée pourtant. On y sentait qu’il avait le temps, que c’était lui qui commandait. Il voulait tout, embrasser et fumer, provoquer et séduire. La façon dont son écharpe épousait l’échancrure de sa chemise trahissait le contentement de soi, la désinvolture ostentatoire. Il était jeune. Il avait surtout cette façon d’être jeune que je n’enviais pas, mais qui me faisait mal, pourquoi ? La position de la fille était émouvante : son abandon à peine raidi, l’hésitation de son bras droit surtout, de sa main le long du corps. On pouvait la sentir à la fois tranquille et bouleversée, offerte et presque réticente. C’était elle qui créait le mystère de cet arrêt sur image. Lui, c’était comme s’il bougeait encore. Mais elle, on ne la connaissait pas. Il y avait son cou fragile, à découvert, et ses paupières closes –moins de plaisir que de consentement, moins de volupté que d’acquiescement… au bonheur, sans doute. Mais déjà le désir avait dans sa nuque renversée la crispation du destin ; déjà l’ombre penchée sur son visage recelait une menace. Je trichais, évidemment ; je mentais, puisque je les connaissais. Enfin, je croyais les connaître.
L’homme au béret, la femme aux sourcils froncés donnaient à la scène une tension qui en faisait aussi le prix. Et puis il y avait Paris, une table, une chaise de café, l’Hôtel de Ville, la calandre d’une automobile. Dans la rumeur imaginée, le gris brumeux, il y avait la France aussi, toute une époque. Trop. C’était beaucoup trop facile, la photo de Doisneau, beaucoup trop à tout le monde. On la trouvait partout. Le Baiser de l’Hôtel de Ville. 1950. Comme on eût dit L’Embarquement pour Cythère ou Le Déjeuner sur l’herbe.“

 

 


793442-00053ed78a6f79456577dc5b3a81cd4f.jpg
Philippe Delerm (Auvers-sur-Oise, 27 november 1950)

 

 

 

 

 

De Canadese dichteres en schrijfster Nicole Brossard werd geboren op 27 november 1943 in Montreal (Quebec). Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2007 en ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Vertige de l'avant-scène

 

 

beaucoup de mots s’emparent de nos vies
à notre insu
le présent nous garde en équilibre
au bord du futur à force de caresses
nous vivons nos meilleurs moments
l’étrange disparition très douce de la nuit dans un miroir
sans image pour la retenir

 

 

*

 

notre vie bien remplie
de Sibérie, Antilles, e-mail
au futur un vaste goût de soudain
entre nos yeux fous de virtuel et l’étrange
vraie vie de griffes et de quotidien
notre humanité violente
masse d’eau et de silence
je dis
souvent votre nudité déplace
ma vie bien remplie

 

 

 

 793442-33e8e04c570d459649a3311a945bb31d.jpg

Nicole Brossard (Montreal, 27 november 1943)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27e november ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:54 Reageer op dit bericht

Jacques Godbout, Klara Blum, Jos. Habets, Friedrich von Canitz, Dennis Gaens

De Canadese dichter, schrijver, essayist en filmmaker  Jacques Godbout werd geboren op 27 november 1933 in Montreal, Quebec. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Les Têtes à Papineau

 

„Nous sommes venus au Royal Victoria Hospital rencontrer le Dr Gregory B. Northridge, autrefois attaché à l'institut des anciens combattants de Vancouver (B.C.). C'est lui qui nous a aimablement invités à le faire, par téléphone, il y a de cela plusieurs semaines. Il devait de toute manière se rendre à Montréal. Il avait entendu parler de nos deux têtes. Il affirmait connaître le sujet, notre situation lui était familière. Il désirait procéder à quelques examens dont il avait seul le secret, et peut-être par la suite allait-il nous offrir une intervention chirurgicale définitive ? Définitive.

Les anciens combattants sont tous tellement anciens aujourd'hui qu'ils ont dépassés depuis longtemps l'âge des défis. C'est pourquoi notre jeunesse l'intéresse. Nous sommes une aventure.

Nous nous serions présentés plus tôt à son bureau, mais nous avions des problèmes personnels qui nous en empêchaient.

Par la suite ce fut au Dr Northridge d'être empêché. Vous savez ce que c'est. Il avait été mandé au chevet du shah d'Iran, à New-York, à propos d'un cancer de l'oesophage et d'une rate trop dilatée . Les chefs d'État n'ont pas que des plaisirs. Le Dr Northridge est reconnu aux USA où il s'est spécialisé en diverses chirurgies. Il est diplômé, si l'on peut dire, de la célèbre Clinique Mayo. C'est un cas intéressant : cette clinique est célèbre parce que des gens célèbres y amènent leurs viscères . De là la rate du sha. A. Mayo, le Dr Northridge était aussi capitaine de l'équipe de basket. Il porte ses cheveux ambre coupés dru et court depuis cette époque. C'est un chirurgien hors pair. Il a opéré le monarque qui a pu subséquemment se retirer à Panama, dans les bras de sa chatte. Cela se passait au cours de l'automne de l'année mille neuf cent soixante-dix-neuf.“

 

 

 

 793439-0bb176423930aa04d4ae53da33715b90.jpg

Jacques Godbout (Montreal, 27 november 1933)

 

 

 

 

De Duitstalige, joodse, Oostenrijkse, Russische en Chinese schrijfster Klara Blum werd geboren op 27 november 1904 in Czernowitz in de Bukowina. Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Wie aus Klara Blum Dhsu Bai-Lan wurde (Fragment)

 

Mutter

Du glaubst, dass mich nur Puppen interessieren.

Du hältst mich für ein Kind. Du kennst mich schlecht ...

Du willst vom Vater weg, du willst studieren,

Ich merk es wohl und finde: du hast recht.

 

Ich bin acht Jahre alt. Ich sitz und spiele,

Doch meine Meinung mach ich mir allein,

Es kommen Gäste, dicke, dumme, viele,

Die streicheln mich und schwatzen auf mich ein.

 

 

Sie sitzen im Salon und spielen Karten.

Baron Griborcza schnalzt bei jedem Stich,

Die Gouvernante weint versteckt im Garten –

Das alles hier ist nichts für dich und mich.

 

Lass sie dich Blaustrumpf nennen mit Gekicher,

Ich spiele still und merk mir jedes Wort.

Zeig mir die Bilder deiner vielen Bücher

Und denk dir aus: wie kommen wir hier fort ?

 

Du musst mir alles vom Prozess jetzt sagen.

Vom Richter ist das eine Schweinerei,

So zu entscheiden, ohne mich zu fragen.

Egal. Wir sind geflüchtet, wir sind frei.

 

Darum sagt er, muss ich beim Vater bleiben ?

Was heißt „wirtschaftlich stärker?“ Heißt das reich?

Die Polizei versucht mich aufzutreiben ?

Nun, Wien ist groß, sie finden uns nicht gleich.

 

Wir sind hier unter deinem Mädchennamen,

Ich weiß schon, Mutter, ich versteh dich glatt,

Ich sage niemandem, woher wir kamen:

„Aus Czernowitz ? Ja gibt’s denn diese Stadt ?“

 

So schön sind hier in der Pension die Zimmer,

So kahl, so frei, so einfach und so klein.

Du wirst studieren dort beim Lampenschimmer,

Wirst die gescheiteste Studentin sein.

 

 

 

793439-d9b0592d7beed2fa0150b2f32a55ea27.jpg
Klara Blum (27 november 1904 - 4 mei 1971)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, priester en archivaris Joannes Josephus (Jozef) Habets werd geboren in Oirsbeek op 27 november 1829. Hij wordt beschouwd als een grondlegger van de Limburgse archeologie­ en geschiedbeoefening. Zijn hoofdwerk, de Geschiedenis van het bisdom Roermond, vormde voor historici vaak de eerste kennismaking met de Limburgs historie tot de Franse tijd. Na zijn opleiding te Rolduc werd hij in 1856 tot priester gewijd. In 1880 werd Jos Habets lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen te Amsterdam. Van het het Oudheidkundig Genootschap in Limburg was hij president. In deze hoedanigheid redigeerde hij de "Publications du Limbourg". Ook schreef hij eigen bijdragen. Ook was hij een van de schrijvers van het tijdschrift de Maasgouw. Dit tijdschrift dat 2 keer per maand verscheen ging over limburgse geschiedenis, taal en letterkunde. Jos Habets was schrijver van vele artikelen en teksten zoals onder ander "Een Valkenburgsch Dorp in 1789", "levensschets van Egidius Slanghen", en "Levensbericht van Martinus Joseph Jansen".

 

Uit: Levensbericht van Martinus Joseph Jansen

 

„Reeds in zijne vroege jeugd had Jansen den lust gekregen om bijzonderheden aan te teekenen en boeken te verzamelen betrekkelijk dit gedeelte van Limburg, hetwelk vroeger tot het hertogdom Gulik heeft behoord. Wij herinneren ons daarvan den volgenden trek. In 't begin des jaars 1867 - Jansen was toen nog maar een jongeling - had eene boekverkooping plaats ten sterfhuize van den WelEerwaarden Heer J.W. Smeets, pastoor te Limbricht. Deze waardige geestelijke stond bekend als een bijzonder liefhebber en kenner van boeken en kunstvoorwerpen; hij bezat onder anderen eene merkwaardige verzameling schilderijen en gravuren, en in zijne rijke bibliotheek was het vak onzer provinciale geschiedenis bij uitstek goed vertegenwoordigd. Wij waren daar met eenige liefhebbers vergaderd om 't een of ander voor eigen gebruik aan te koopen. Zulks lukte evenwel maar half. Wie daár de duurte in de boeken bracht was een jongeheer die, per fas et nefas alle Limburgensia, waarop wij onze aandacht gevestigd hadden tot de hoogste prijzen opdreef. Deze heer was niemand anders dan Martin Jansen. Wij maakten met hem na afloop van de verkooping kennis, en uit die kennismaking is onze latere vriendschap geboren.

De werkkring, dien zich Jansen tijdens zijn verblijf te Sittard tot bijzonder veld zijner historische studiën had gekozen, bepaalde zich tot het voormalig ambt Borne en de overige plaatsen van Limburg, die vroeger deel hebben gemaakt van het hertogdom Gulik. Het ambt Borne lag tusschen de Maas, het Bovenkwartier van Gelderland, het land van Valkenburg en de heerlijkheid Heinsberg. De voornaamste plaatsen van dit gebied waren Borne, Sittard, Susteren en Limbricht. In de middeleeuwen bevonden er zich eigen heeren aan het hoofd, die behoorden tot de geslachten van Borne, Valkenburg, Heinsberg-Loon, Salm en Wied.“



 

 

 793439-c7776d2c5b431e49f7a33fa2a84060ab.jpg

Jos. Habets (27 november 1829 - 22 juni 1893)

Oirsbeek (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en diplomaat Friedrich Ludwig Rudolf Freiherr von Canitz werd geboren op 27 november 1654 in Berlijn. Canitz studeerde vanaf 1671 in Leiden en Leipzig rechten en reisde naar Italië, Frankrijk, Engeland en Nederland. Keurvorst Friedrich III. benoemde hem tot staatraad in 1697 en vervolgens tot geheim staatsraad. In 1698 werd hij verheven tot rijksbaron. Hij was in diplomatieke dienst en nam in 1699  als gevolmachtigd minister in Den Haag deel aan de onderhandelingen over de Spaanse Successieoorlog.  Von Canitz schreef gedichten als ook vertalingen uit het Franse Classicisme (Nicolas Boileau), die eigenlijk niet bedoeld waren voor publicatie. Beroemd is zijn rouwgedicht om de dood van zijn vrouw Doris.

 

 

Das Neue Jahr

 

So bleibt auf ewig nun das alte Jahr zurücke.

Wie teilt der Sonnen Lauf so schnett die Zeiten ab!

Wie schleppet und so bald das Alter in das Grab!

Das heißt wohl schlecht gelebt die wenig Augenblicke,

 

In welchen viel Verdruß vermischt mit schlechtem Glücke

Und lauter Unbestand sich zu erkennen gab!

Das heißt wohl schlecht gewohnt wenn uns der Wanderstab

Nie aus den Händen kömmt, wenn wir durch List und Stricke

 

Hinstraucheln in der Nacht, da wenig Licht zu sehn

Und Licht, dem allemal nicht sicher nachzugehn.

Denn so der Höchste nicht ein eignes Licht will weisen,

 

Das, wenn wir uns verirrt, uns Sinn und Auge rührt,

Ist alles Licht ein Licht, das zur Verdammnis führt.

O gar zu kurze Zeit! O gar zu schweres Reisen!

 

 

 

793439-ea85671b00b60adde89a1126cd499788.jpg
Friedrich von Canitz (27 november 1654 - 11 augustus 1699)

 

 

 

 

Dennis Gaens nieuwe stadsdichter van Nijmegen

 

 

De Nederlandse dichter Dennis Gaens wordt de nieuwe stadsdichter van Nijmegen. Dat is gisterenavond op het Wintertuinfestival bekendgemaakt door wethouder van Cultuur van Nijmegen Henk Beerten. Per 1 januari 2011 zal hij de vorige stadsdichter, Jaap Robben, opvolgen. Zie ook mijn blog van 1 juni 2009 en ook mijn blog van 1 juni 2010.

 

 

De besluitvorming hier

 

Zo'n wereld is toe aan eindelijk
weer een beslissing. Ik (bijvoorbeeld)
duur te lang zoals ik ben.

 

Eenvoudige oplossingen verwijzen
vaak naar de breekbaarheid van
bepalende kenmerken, bijvoorbeeld:
kaaklijnen, cd-collecties en herinneringen.

 

Ter voorbereiding maak ik lijstjes, mixtapes
en schetsen. Monteer ze op de muur
met vier verschillende soorten plakband en
probeer aantrekkelijke patronen te ontwaren.

 

De manier waarop ik nieuwe kleren draag
grenst aan zelfvertrouwen, mijn haar houd
ik overtuigend op mijn hoofd en elke ochtend
was ik mijn gezicht, is er koffie bij het ontbijt.

 

Mijn mondhoeken stijgen en dalen met mijn
sneller wordende hartslag. Mijn botten maken
klikgeluiden, alsof ze aftellen. Er staat iets
te gebeuren. Locatie: in mijn schoenen.

 

 

 

 793439-24304ff1e340e4580e42a3bd2f4b8d5d.jpg

Dennis Gaens (Susteren, 1982)

Dennis Gaens op het terras van Lux in Nijmegen

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten