De Duits-Israëlische dichter en schrijver Jehuda Amichai werd op 3 mei 1924 geboren in Würzburg. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

A Jewish Cemetery In Germany 

 

On a little hill amid fertile fields lies a small cemetery,

a Jewish cemetery behind a rusty gate, hidden by shrubs,

abandoned and forgotten. Neither the sound of prayer

nor the voice of lamentation is heard there

for the dead praise not the Lord.

Only the voices of our children ring out, seeking graves

and cheering

each time they find one--like mushrooms in the forest, like

wild strawberries.

Here's another grave! There's the name of my mother's

mothers, and a name from the last century. And here's a name,

and there! And as I was about to brush the moss from the name--

Look! an open hand engraved on the tombstone, the grave

of a kohen,

his fingers splayed in a spasm of holiness and blessing,

and here's a grave concealed by a thicket of berries

that has to be brushed aside like a shock of hair

from the face of a beautiful beloved woman.

 

 

Vertaald door Chana Bloch en Chana Kronfeld

 

 

 

Het eeuwige mysterie

 

Het eeuwige mysterie van roeiriemen

die naar achteren slaan, en de boot vaart naar voren,

zo slaan onze handelingen en woorden naar het verleden,

zodat het lichaam, met de mens erin, vooruit beweegt.

Ik zat een keer bij de kapper, in een stoel, vlak aan de straat

en ik zag in de grote spiegel mensen op me af komen,

en opeens waren ze er niet meer, opgeslokt door de leegte

naast de grote spiegel.

 

 

En het eeuwige mysterie van zonsondergang in zee:

zelfs een natuurkundige, die beter weet, zegt:

kijk, de zon gaat onder in de zee, rood en prachtig.

 

Of het mysterie van woorden als,

'Ik zou je vader wel kunnen zijn', of

'Wat was ik aan het doen, vandaag een jaar geleden?'

en andere dergelijke woorden.

 

 

Vertaald door Tamir Herzberg

 

 

 

DIR

 

Wie ein Säugling, der sich mit Essen beschmiert,

will ich mich beschmieren mit den Problemen der Welt.

Mein ganzes Gesicht, meine Augenbrauen,

mein Hemd, meine Hosen, das Tischtuch.

Das Kleid meiner Geliebten. Meine Mutter.

Die Berge. Die Himmel. Die Leute.

Die Füße der Engel.

 

 

 

Vertaald door Lydia en Paulus Böhmer

 

 

 

 

Jehuda Amichai (3 mei 1924 – 22 september 2000)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Erik Lindner werd geboren op 3 mei 1968 in Den Haag. Zie ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

Ik, omdat jij

 

Als er geen weg is zullen we gaan.

 

Verschuif iets. Zo, ja. Pas op, anders vallen we.
Ruik het hout, de verse lengtes. Elk uitzicht

een toekomstig blauw, van vlaktes laag of hoog.

Wie niet meegeeft beschadigt zich. Vlucht. Angst

is statisch, onverplaatsbaar. We manoeuvreren.

Toch. Altijd, maar langzaam, onzichtbaar haast.

Duwen. Een wolkig gebergte onder een maan.

Verder niets te zien of te horen. Schurk ertegen.

Een voorwerp laat zich enkel gelijkmatig verplaatsen.

 

Strand. Korrels, eindeloos stukgeslagen steentjes.

Onmogelijk te zeggen waar we zijn. De zee is

enkel de zee. Schuim over land. Zet het neer,

laat het tussen ons in. Er is geen terug of heen.

Alles is onbepaald. Blijf erbij. Concentreer je.

We zijn hier op een bepaalde manier gekomen.

Camoufleer die. We kunnen niets vernietigen.

Hoor je me nog? We lijken net elkaars schaduw.

Dezelfde bewegingen. We volgen, leiden niet.

Stilstand oogt immer dreigend, ontoelaatbaar.

De golfslag is harder hier, althans zo lijkt het.

We willen telkens wegspringen voor het voorbij.

 

Als er geen weg is kunnen we gaan.

 

 

 

Erik Lindner (Den Haag, 3 mei 1968)

 

De Belgische dichter en schrijver Johan de Boose werd geboren in Gent op 3 mei 1962. Zie en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

Niemand hoort het graag: dat dit als sterven is
Maar in de vorm van een geboorte.

Je verlaat het ene weefsel voor een ander,
Een engte voor een ruimte, warmte voor pijn.
Je verlaat het, gaat alleen, je gaan is als zingen,

Er is geen ander heenkomen dan het gaan,
Geen andere vorm van zingen
dan zwijgen.

De vrijheid van zwijgen:
Ouden, boeken, doden.
Wie spreekt, voegt weinig toe.

 

 

 

 

Johan de Boose (Gent, 3 mei 1962)

 

 

 

 

De Britse schrijver en komiek Ben Elton werd geboren in Londen op 3 mei 1959. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: Blind Faith

 

‘Go, go! Run, Trafford!’ Barbieheart said with exaggerated cheeriness. ‘It’s a brand new day, praise the Love.’

Trafford left his apartment and began to descend the many litter-strewn, rat-infested staircases to the street below. The lift worked but Trafford never used it. He claimed he liked to walk down for the exercise but really it was so that he could enjoy a few brief moments away from communitainment screens. He could never admit that, of course: it would look dangerously weird. After all, what was not to like about a news and entertainment video on the wall of a boring lift?

Out on the pavement Trafford headed for the tube station, picking his way carefully through the cellophane, the filthy pink ribbons, the rotting blooms, the little photographs, the scribbled-on scraps of paper and the gilt-edged cards:

Gathered unto the Lord.

One more star in the zodiac.

A new heartbeat in Heaven.

He knew better than to tread on a single kiss-laden message or wilted flower; he had seen men beaten senseless for less. They missed nothing, those keening women who gathered on the pavements in the heat of the morning to mourn their dead and broadcast to the street the age-old songs of grief.

I will always love you.

The heart must go on.

One foot wrong, one petal defiled, and that weeping, hugging huddle would without doubt consider themselves to have been shown disrespect. And disrespect was something for which, even in their grief, these women were constantly vigilant. Even a suspicion of disrespect would turn public sorrow instantly to public rage. The fuse was short, the tinder dry, it took almost nothing to summon forth the mob from the surrounding apartment buildings and spark an orgy of People’s Justice which the police would regret but not condemn.“

 

 

Ben Elton (Londen, 3 mei 1959)



Zie voor nog meer schrijvers van de 3^e mei ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Duitse schrijver Jens Wonneberger werd in Großröhrsdorf geboren op 3 mei 1960. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: Der Kohlenhändler

 

“Er könne sich keine besseren Briketts vorstellen als seine Lungen, habe der Kohlenhändler einmal gesagt, erinnerte sich eine der Frauen, bei seiner Feuerbestattung, habe der Kohlenhändler gesagt, könne man sich jede Zufeuerung sparen. Es sei völlig unverständlich, dass man den Kohlenhändler beerdigt habe, waren sich die drei Frauen einig, schließlich habe man den Wunsch eines Verstorbenen, also auch des verstorbenen Kohlenhändlers, zu respektieren. Was denn nun werden solle, haben sich die alten Frauen immer wieder gefragt, nun, da der Kohlenhändler tot sei, nie habe man daran gedacht, dass der Kohlenhändler eines Tages tot sein könnte. Schließlich sei er nie krank gewesen, solange man denken könne habe der Kohlenhändler des Kohlenhändlers Aufgabe zur Zufriedenheit aller erfüllt, wie schon vorher der Vater des Kohlenhändlers, ja es sei nicht auszuschließen, erwogen die Frauen, dass der Karren mit den eisenbeschlagenen Rädern sogar schon dessen Vater treue Dienste geleistet habe. Nun aber sei durch den plötzlichen Tod des Kohlenhändlers der gesamte Kohlenhandel von einem Tag auf den anderen zusammengebrochen. Auch als der Sarg endlich in der Grube war sei die Erinnerung an den Kohlenhändler keineswegs erloschen, denn als die Erde auf den Sarg polterte, habe man sich sofort und unweigerlich an das Leeren der Kohlensäcke erinnert gefühlt. Der Kohlenhändler habe die Säcke über der Schütte geleert, der Kohlenhändler habe sich dabei umgesehen und in das Grollen der Kohlen hinein zu den Frauen gesprochen.”

 

 

 

Jens Wonneberger (Großröhrsdorf, 3 mei 1960)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Klaus Modick werd geboren in Oldenburg op 3 mei 1951. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: Vierundzwanzig Türen

 

„1. Dezember
Adventskalender sind ja so was von megaout, befand Miriam, verzog dabei das Gesicht zu einer Grimasse aus Abscheu und Verachtung und stülpte sich wieder den Kopfhörer ihres Walkman über die Ohren. Geräuschbrei flirrte durch den Raum, BeatlesRecycling der Gruppe Oasis der dritte Aufguß. Uncool sind die!
Schrei nicht so, sagte ich. Wir sind doch nicht schwerhörig.
Was hast du gesagt? Sie lüftete überm linken Ohr den Kopfhörer.
Daß du nicht so brüllen sollst.
Muß ich doch. Sie ließ den Kopfhörer wieder ans Ohr flappen. Sonst versteh ich nicht, was ich sage.
Auch gut, sagte Stacy, dann gibt's dies Jahr wenigstens keinen Streit, wer die Türchen aufmachen darf. Sie nickte Laura aufmunternd zu. Du kannst jetzt Nummer Eins aufklappen.
Doch Laura zog die Nase kraus, dachte also intensiv nach, und ließ wie abwägend noch etwas von dem an der Kerze herunter gelaufenen und erstarrten Wachsstrang in die Flamme tropfen. Dann schaute sie zweifelnd zu ihrer großen Schwester hinüber, legte sogar die glatte Stirn in grüblerische Falten und sagte schließlich entschlossen: Nö.
Was heißt denn hier nö? Sollen Mama und ich etwa die Türchen aufmachen?

Von mir aus, sagte Laura, mehr melancholisch als patzig, und hielt ein Zweigende des Adventskranzes in die Kerzenflamme. Es prasselte und zischte und roch nach meiner eigenen Kindheit. Möglich, daß mich mit knapp fünfzehn, in Miriams Alter also, Adventskalender auch nicht mehr so recht vom Hocker gerissen hatten. Aber mit dreizehn? Mit den zarten dreizehn meiner kleinen Laura?“

 

 

 

Klaus Modick (Oldenburg, 3 mei 1951)

 

 

 

 

De Russische schrijfster Tatjana Tolstaja werd geboren op 3 mei 1951 in Leningrad. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: See the other side

 

„A hot day in May in Ravenna, the small Italian city where Dante is buried. Once upon a time—right at the start of the fifth century A.D.—the Emperor Honorius transferred the capital of the Western Roman Empire to this city. There was a port here then, but the sea has since receded, and in its place are swamps, roses, dust, and vineyards. Ravenna is famous for its mosaics; hordes of tourists move from one church to another, craning their necks to glimpse the dim lustre of tiny multicolored smalti high up under dusky vaults. It is possible to make out something in those vaults, but not very much. The glossy postcards, though terribly bright, flat, and cheap-looking, will give you a better view.

I’m suffocating and hot. I’m depressed. My father died, and I loved him so much! Once, long, long ago, almost forty years back, he passed through Ravenna and sent me a postcard of one of these famous mosaics. On the back—in pencil, for some reason; he must have been in a hurry—he wrote, “Sweetheart! I have never seen anything so sublime (see the other side) in my life! Makes you want to cry! Oh, if only you were here! Your Father!”

Each sentence ends with a silly exclamation point—he was young, he was cheerful, maybe he’d had a glass of wine. I can see him with his felt hat cocked in the manner of the late fifties, a cigarette between his white teeth—which were still his own then—beads of sweat on his forehead. Tall, slim, handsome: his eyes shine happily behind the glass circles of his spectacles.…“

 

 

 

Tatjana Tolstaja (Leningrad, 3 mei 1951)

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Agnès Desarthe werd geboren op 3 mei 1966 in Parijs. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: Mangez-moi

 

„Nous avons terminé un peu avant minuit. Mes paupières se craquellent au contact des iris. Je rêve d'une chambre. Une chambre simple, carrée, avec juste un lit et deux tables de chevet, des draps, une couverture, un couvre-lit en crochet ; Je rêve d'une salle d'eau, douche ou bain, ça m'est égal, entièrement carrelée, avec un lavabo en faïence.J'aurais aussi une petite penderie où ranger mes vêtements ; pour l'instant ils sont roulés en boule dans une valise glissée derrière le bar. Mes habits ne sentent jamais la lessive. Même propre, il sentent Chez moi. Cela fait six ans que je n'ai plus de maison. A Santo Salto, c'était pareil, la précarité permanente. A l'arrivée d'un nouveau, d'une nouvelle, il fallait déménager dare-dare et s'installer dans la caravane d'une copine, laisser la place.

(...)

 

Mon restaurant sera petit et pas cher. je n'aime pas les chichis. Il s'appellera Chez moi, carj'y dormirai aussi ; je n'ai pas assez d'argent pour payer le bail et un loyer.

On y mangera toutes les recettes quej'ai inventées, celles quej'ai transformées, celles quej'ai déduites. Il n'y aura pas de musique - je suis trop émotive - et les ampoules qui pendront du plafond seront orangées.J'ai déjà acheté un réfrigérateur géant avenue de la République. Ils m'ont promis un four et une table de cuisson bon marché. 'C' est pas grave si c'est rayé ? - Pas grave du tout ! Je suis moi-même assez rayée.' Le marchand ne rit pas. Il ne sourit pas. Les hommes n'aiment pas les femmes qui se dévaluent.“

 

 

 

Agnès Desarthe (Parijs, 3 mei 1966)

De Vlaamse dichter en schrijver Paul Bogaert werd geboren in Brussel op 3 mei 1968. Zie ook mijn blog van 28 mei 2006 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

Goed schudden

 

Ik ben ouder in het water.

De lucht die op mijn schouders slaat,
de sneeuw die valt in mij
en die niet smelt maar droesem is.

En wat er uit mijn handen glijdt.
Ik wacht als berg.

Het is de zwaartekracht.
Dat ik niet houdbaar blijf.
Was je handen. Spoel mij uit.

 

 

 

Men is jong

 

Men is jong en krijgt de nadelen
van batterijen uitgelegd. Men spreekt dan
over opwinding. Alles tikt dan om
u heen. Men krijgt een kinetic watch,
vraagt wat als men niet beweegt.
Men beweegt altijd. Dat ziet men in.
Het minste polsbloed zorgt voor
tijdverdrijf, minutenland.
In een la of aan een lijk:
los van een mens valt het stil.

 

 

 

Paul Bogaert (Brussel, 3 mei 1968)

 

 

 

 

De Argentijnse dichter Juan Gelman werd geboren op 3 mei 1930 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

lament for sim simmon’s weeping

one autumn morning sim simmons
woke without eyes as if they had fallen in favor of the season
“but no matter” he said
and smoothed his memory

“no matter no matter at all” sim simmons would say
placing empty trees in eye sockets
trees he fed with stampedes
cries forgetfulness silent parts

nocturnal insects death’s bearers
made their rounds through the trees
“no matter” sim would say
spreading his tender wings

and circling the sky
“if I were a cloud” he would say “if I were a falcon or catastrophe
what my heart eats away at” he would say
“you have quenched yourself dove” sim simmons would say without weeping

“I have no eyes to cry” he would say “but I should”
he would say remembering everything vegetable
water weeping rain or river needs
a tender nest to guard against the cold

and so sim simmons began to weep
the trees flew all around him
and once again he had eyes to watch or to see or to suffer
and to weep without feeding anyone


“I deserve it” sim simmons would say late
“I quite deserve it” he would say with his eyes now dry
hard brilliant as the sun
beneath the Alabama land

two rivers were born where they buried him
one toward the north the other toward the south
for memory for oblivion
and everyone had water

but sim simmons did not:
he looked downward
now deserving or dead or sad
without trees without trees

 

 

 

Vertaald door Katherine Hedeen en Víctor Rodríguez Núñez

 

 

 

Juan Gelman (Buenos Aires, 3 mei 1930)

 

 

 

 

De Duits-joodse schrijver Soma Morgenstern (eig. Salomo) werd geboren op 3 mei 1890 in Budzanów in Oostgalicië. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: The Third Pillar

 

“Now the accusation can begin. But I perceive that a judge has not yet assumed his seat. Where is the seventh judge?” “The seventh seat was destined for Zacharia Hakohen, the Torah scribe.” Thus spoke the Ab Beth-Din, the leading judge. “But he seems to be delaying. Since danger is imminent, another judge must serve as a substitute.” “What danger do you see in delay?” asked the narrating judge. “The procedure must not be interrupted,” said the Ab Beth-Din, “because Higher Court, as we know from the Messenger, is waiting for the result of these proceedings. This publican will take the seventh seat as a substitute for judge.” Therewith he pointed to the taciturn one among the publicans and said to him: “Reb Senderl ben Hayim, the water carrier, known as Havryluk the publican, you have been found worthy to sit on this court as the seventh judge and to pass judgment.”

This appointment came upon the taciturn publican with such grievousness, that he had to hold on the arm of the Messenger in order not to faint on the stairs. Then he broke into sobs and lamented aloud in order to be heard by the other judges and Almemor. And in his lamentation he accused himself: “I have denied the Name of the Creator. For four years I have not lived according to the Law. For four years I hid myself under the name of Havryluk when the true Havryluk disappeared. I wanted to live, rather live under a false name than die with my brethren. And I am to be a judge, I?”

 

 

 

 

Soma Morgenstern (3 mei 1890 – 17 april 1976)

 Budzanów

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijfster Nélida Piñon werd geboren op 3 mei 1937 in Rio de Janeiro als dochter van Spaanse immigranten. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: An Interview with Nélida Piñon

 

Paul Sneed One of the most provocative aspects of your works, in my opinion, is the presence of multiple narrative voices that often leap in time both backward and forward. How is this technique related to your view of the possibility of representing human life in art?

Nélida Piñon Well, this is exactly my intention. Look, I have learned through the years that one voice alone is insufficient. And I have realized that fiction tells a farce, a great lie of humanity. We lie in order to tell the truth. We lie, and when I say lie, it’s not a moral problem, we lie in order to tell many things at the same time, and, sometimes, just one voice is a collective voice. Depending on the abilities of the writer, in his or her art of narrating, he or she can make just one narrator speak as if that narrator were a Greek chorus. This is an artifice. It is a literary resource. One can still multiply these voices and make them appear individual, but in reality this voice represents a human group; that is, you can multiply these voices infinitely in search of the universality of the voices. In the end it’s all a choral movement, with all of us speaking at the same time.
But one must give order to the voices, discipline the voices, so that people understand what the voices are saying. So, when you tell a story, when you use these voices, you must impose some discipline, some order, because art is born of chaos, fortunately, because chaos is rich and fertile.

 

 

 

Nélida Piñon (Rio de Janeiro, 3 mei 1937)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Dodie Smith werd geboren op 3 mei 1896 in Whitefield. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

Uit: I Capture the Castle

 

„It is comforting to look away from the windows and towards the kitchen fire, near which my sister Rose is ironing though she obviously can't see properly, and it will be a pity if she scorches her only nightgown. (I have two, but one is minus its behind.) Rose looks particularly fetching by firelight because she is a pinkish person; her skin has a pink glow and her hair is pinkish gold, very light and feathery. Although I am rather used to her I know she is a beauty. She is nearly twenty one and very bitter with life. I am seventeen, look younger, feel older. I am no beauty but have a neatish face.

I have just remarked to Rose that our situation is really rather romantic two girls in this strange and lonely house. She replied that she saw nothing romantic about being shut up in a crumbling ruin surrounded by a sea of mud. I must admit that our home is an unreasonable place to live in. Yet I love it. The house itself was built in the time of Charles II, but it was grafted on to a fourteenth century castle that had been damaged by Cromwell. The whole of our east wall was part of the castle; there are two round towers in it. The gatehouse is intact and a stretch of the old walls at their full height joins it to the house. And Belmotte Tower, all that remains of an even older castle, still stands on its mound close by. But I won't attempt to describe our peculiar home fully until I can see more time ahead of me than I do now.“

 

 

Dodie Smith (3 mei 1896 – 24 november 1990)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Pierre Emmanuel (eig. Noël Mathieu) werd geboren op 3 mei 1916 in Gan (Pyrénées-Atlantiques). Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

Hymne de la Liberté (fragmentt)

 

…

Ô mes frères dans les prisons vous êtes libres
Libres les yeux brûlés les membres enchaînés
Le visage troué les lèvres mutilées
Vous êtes ces arbres violents et torturés
Qui croissent plus puissants parce qu’on les émonde
Et sur tout le pays d’humaine destinée
Votre regard d’hommes vrais est sans limites
Votre silence est la paix terrible de l’ éther.(1)
Par-dessus les tyrans enroués de mutisme
Il y a la nef silencieuse de vos mains
Par-dessus l’ordre dérisoire des tyrans
Il y a l’ordre des nuées et des cieux vastes
Il y a la respiration des monts très bleus
Il y a les libres lointains de la prière
Il y a les larges fronts qui ne se courbent pas
Il y a les astres dans la liberté de leur essence
Il y a les immenses moissons du devenir
Il y a dans les tyrans une angoisse fatale
Qui est la liberté effroyable de Dieu.

 

 

 

 

Pierre Emmanuel (3 mei 1916 – 24 september 1984)

 

 

 

 

De Duitse dichter en toneelschrijver August Friedrich Ferdinand von Kotzebue werd in Weimar geboren op 3 mei 1761. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2009 en ook mijn blog van 3 mei 2010.

 

 

Bundeslied

(In bekannter Weise)

 

Es kann ja nicht immer so bleiben

Hier unter dem wechselnden Mond;

Es blüht eine Zeit und verwelket,

Was mit uns die Erde bewohnt.

 

Es haben viel fröhliche Menschen

Lang vor uns gelebt und gelacht;

Den Ruhenden unter dem Rasen

Sey fröhlich dies Gläschen gebracht!

 

Es werden viel fröhliche Menschen

Lang nach uns des Lebens sich freun,

Uns Ruhenden unter dem Rasen

Den Becher der Fröhlichkeit weihn.

 

Wir sitzen so traulich beisammen

Wir haben einander so lieb,

Erheitern einander das Leben;

Ach, wenn es doch immer so blieb'!

 

Doch weil es nicht immer so bleibet,

So haltet die Freunde recht fest;

Wer weiß denn, wie bald uns zerstreuet

Das Schicksal nach Ost und nach West!

 

Und sind wir auch fern von einander,

So bleiben die Herzen doch nah!

Und Alle, ja Alle wird's freuen,

Wenn Einem was Gutes geschah.

 

Und kommen wir wieder zusammen,

Auf weise verhüllter Bahn,

So knüpfen an's fröhliche Ende
Den fröhlichen Anfang wir an!

 

 

 

August von Kotzebue (3 mei 1761 - 23 maart 1819)