80 Jaar Yvonne Keuls

 

De Nederlandse schrijfster Yvonne Keuls werd geboren op 17 december 1931 in Batavia, toen nog een onderdeel van Nederlands-Indië. Yvonne Keuls viert vandaag haar 80^e verjaardag. Tijdens een feestelijke bijeenkomst ter ere van deze tachtigste verjaardag in het Letterkundig Museum werd bekend dat zij in 2012 de Haagse Cultuurprijs ontvangt. De Haagse Cultuurprijs is bedoeld als bekroning op een Haagse cultuurcarrière. Zie ook alle tags voor Yvonne Keuls op dit blog.

 

Uit: De moeder van David S.

 

“Het begon met wierook.
Josientje zei: 'Mamma, Davids kamer stinkt zo. Het stinkt helemaal naar mijn kamer door. En zijn gordijnen zijn almaar dicht en dan brandt hij kaarsjes en als ik naar binnen wil dan zegt hij dat ik weg moet gaan.'
David weer. Er was iets met hem de laatste tijd. Hij isoleerde zich, zijn schoolvriendjes kwamen niet meer over de vloer, hij had alleen nog maar contact met Bernard, een jongen van 18 jaar, die wat verder in de straat woonde.
'Zit Bernard nog op school?' vroeg ik.
'Wat geeft dat nou of die op school zit?'
'Ik mag het toch wel vragen?'
'Ach mens, je zeurt.'
Josientje duwde tegen mijn arm. 'Mamma, gá nou,' riep ze, 'zeg nou dat ik dat gestink niet wil.'
Ik opende zacht zijn deur. David merkte het niet, hij zat op zijn matras - het bed was naar de kelder verhuisd - voorover gebogen naar de kaarsjes te staren.
Nergens een schoolboek te zien, muziek van Frank Zappa. Weer dat gevoel van: er is iets mis, maar wát?'
'David,' zei ik, 'David'.
Hij keek langzaam en wazig op maar zei niets. 'David, kom je in de kamer, iets drinken?'

 

 

 

 

Yvonne Keuls (Batavia, 17 december 1931)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Ronald Giphart werd geboren op 17 december 1965 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Ronald Giphart op dit blog.

 

Uit: Ik ook van jou

 

“Zonder verwondering of onbehagen kijkt ze me aan.
'Hoi.'
'Hoi', zeg ik, 'ik, eh, ik dacht...'
Ze minlacht me toe en wacht af.
'Ik, eh...'
'Wil je soms bij me in bed komen liggen?'
Ik knik.
Als een kind, een jongetje, goddomme. Het zijn geen leuke momenten als je erachter komt dat je toch niet zo sterk bent als je denkt dat je bent. Als blijkt dat je lul je geleidelijke hond is en dat je wil om tijd te besteden aan Belangrijke Zaken (schrijverschap, kunst, 'goede boeken') het af moeten leggen tegen de drang je kloten te legen. Ik schaam me. Mea Culpa, Reza.
(…)

 

"Fräser gaat tijdens het praten even verzitten en drukt met zijn dikke reet de versnelling uit de stand. De motor ronkt, de wagen schudt en we maken een kleine manoeuvre over de vluchtstrook. Weer in zijn baan doet Fräser Michel Vaillant na: 'VROOOO! VROOOOAAAAH!' 'Goh' zegt hij opgewekt, 'als ik in dit tempo met een forse haal het stuur omgooi, overleven we het niet. Waren we gewoon dood, waren we gewoon van alle problemen af. Soms vraag ik me weleens af: wat is het nut van onze droevige zoektocht naar schoonheid in deze door lelijke en domme mensen verpeste wereld? Ronald, als dat soort gedachten bij me opkomen, schiet ik - gek genoeg - altijd even een snackbar in, en dan ben ik er altijd weer zo weer over heen. Lekker: even me onderdompelen in srompzinnigheid. Het klinkt vreemd, maar ik ben een zelfkweller. Ik kan ontluisterend vrolijk worden van het kijken naar afzichtelijke mensen. Sterker nog: ik ben een stille misantroop. Iemand die op een afgeladen marktplein even de pas inhoudt om zich te verkneukelen met de gedachte: Wat een rotwereld! Wat een lelijkheid! Wat een klatergoud! Wat een stank en een lawaai! Wat een gelul! Slaap je?' Ik zeg niets Fräser zegt: 'O.' en daarna: 'Jammer.''

 

 

 

Ronald Giphart (Dordrecht, 17 december 1965)

 

 

 

 

De IJslandse schrijver Jón Kalman Stefánsson werd geboren in Reykjavík op 17 december 1963. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Heaven and Hell (Vertaald door Philip Roughton)

 

“It’s about time, the boy answers, a bit winded after the hike. Two hours since they set out. They finished their coffee and cakes in the German Bakery, made three stops and then plodded out of the Village, a two-hour trudge through deep snow. Their feet are wet, of course they are wet, we were always wet those years, death will dry them, the old folk said when someone complained sometimes the old folk know less than nothing. The boy adjusts his bag, heavy from what we cannot do without, Barður adjusts nothing, he just stands and watches, whistles a bit of a blurred melody, appears not to be tried at all, damnit, says the boy, I’m panting like an old dog but it’s as if you haven’t taken a single step today. Barður looks at him with those brown, austral eyes of his and grins. Some of us have brown eyes, fishermen come here from distant places and have done so for hundreds of years because the sea is a treasure chest. They come from France, Spain, many of them with brown eyes, and some leave the colour of their eyes behind with a woman, sail away, return home or drown.”

 

 

 

Jón Kalman Stefánsson (Reykjavík, 17 december 1963)

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Frank Martinus Arion werd geboren op 17 december 1936 op Curaçao. Zie ook alle tags voor Frank Martinus Arion op dit blog.

 

Uit: Stemmen uit Afrika

 

 

De negerman, hij strijdt
immer slechts voor wat hij had:
de vrijheid van ‘t gaan,
het kiezen van zijn graf.

hij strijdt en wankelt;
weerloos, hulpeloos omdat
de wapens van de nieuwe
wereld hem zo vreemd zijn.

de lans die hij hanteert – de oude
eerlijkheid misschien –
doorsteekt hemzelve, voor hij
anderen een steek heeft toegebracht.

En hij heeft geen legers.
O hij strijdt alleen in
het hete vuur, op de kronkelwegen
van het lot, en blijft
dus keusloos-nederlaag-gedoemd.

 

 

*

 

 

Eens zijn alle negers
tamtammend uitgevaren
uit hun zwart-ompaalde negorijen

hun prauwen schoten
over de rivieren,
dwalend door ‘t woud.

eens, maar eens is ver
en eens is langgeleden.

nu gaan zij als karbouwen.
mak-geslagen, lam.
beroofd van hun tam-tam
en slepen stenen aan
waar anderen bouwen.

 

 

 

Frank Martinus Arion (Curaçao, 17 december 1936)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Hans Henny Jahnn werd geboren op 17 december 1894 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hans Henny Jahn op dit blog.

 

Uit: Fluss ohne Ufer

 

"Ich hatte keine rechte Hilfe bei meinem Unterfangen. Die Erde unter meinen Füßen sang nicht mit. Das Meer vor mir, dessen Wellen im Sand auslaufen, gab mir nur einen verworrenen Schwall. Mir lagen die Melodien der tausend Volkslieder nicht im Ohr. Ich war auf mich allein gestellt, als wäre ich ein Mensch am Anfang der Zeiten gewesen. Schwerfällig ausgerüstet mit einer Flöte, die nur fünf Töne gibt."

(…)

 

"Er war seines Eigenwertes, der Dichtigkeit seines Körpers und der Gewissheit seiner Erlebnisse so wenig sicher, dass er das fadenscheinige Gewebe der Vergangenheit, das Fragwürdigste einer fragwürdigen Existenz, abzuschütteln fähig schien, und die Trümmer, dies Ich, das flüchtig aus der Spreu ein Dasein zusammenblies, unausweichlich dem Schicksal der beiden jungen Menschen [d. h. Elenas und Gustavs] verhaftet zu fühlen."

(…)

 

"Ich fuhr ein wenig später über die unvergleichlichen Hügel [...]. In der Ferne, tief unten, lag das Meer, bleich, grau, ausdruckslos, nur ein unbestimmtes nebliges Schimmern, weniger, ein Dunst. Es hatte nur seinen Geruch, der sich unbegreiflich mit dem von Moor und nassem sterbenden Laub mischte. Kein Tier am Boden zeigte sich mir; nur am Himmel schwamm die schöne gebrochene Linie verspäteter ziehender Wildgänse, die beinahe flüsternde, verhaltene Schreie ausstießen."

  

Hans Henny Jahnn (17 december 1894 – 29 november 1959)

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Engelse dichter, schrijver en publicist Ford Madox Ford werd geboren op 17 december 1873 in Merton, Surrey. Zie ook alle tags voor Ford Madox Ford op dit blog. 

 

Uit:  The Inheritors  (Samen met Joseph Conrad)

 

"Ideas," she said. " Oh, as for ideas --"

"Well?" I hazarded, "as for ideas?"

We went through the old gateway and I cast a glance over my shoulder. The noon sun was shining over the masonry, over the little saints' effigies, over the little fretted canopies, the grime and the white streaks of bird-dropping.

"There," I said, pointing toward it, "doesn't that suggest something to you?"

She made a motion with her head-half negative, half contemptuous.

"But," I stuttered, " the associations -- the ideas -- the historical ideas "

She said nothing.

"You Americans," I began, but her smile stopped me. It was as if she were amused at the utterances of an old lady shocked by the habits of the daughters of the day. It was the smile of a person who is confident of superseding one fatally.

In conversations of any length one of the parties assumes the superiority -- superiority of rank, intellectual or social. In this conversation she, if she did not attain to tacitly acknowledged temperamental superiority, seemed at least to claim it, to have no doubt as to its ultimate according. I was unused to this. I was a talker, proud of my conversational powers.

I had looked at her before; now I cast a side-V ways, critical glance at her. I came out of my moodiness to wonder what type this was. She had good hair, good eyes, and some charm. Yes. And something besides -- a something -- a something that was not an attribute of her beauty. The modelling of her face was so perfect and so delicate as to produce an effect of transparency, yet there was no suggestion of frailness; her glance had an extraordinary strength of life. Her hair was fair and gleaming, her cheeks coloured as if a warm light had fallen on them from somewhere. She was familiar till it occurred to you that she was strange.

"Which way are you going?" she asked.

"I am going to walk to Dover," I answered.

"And I may come with you?"

I looked at her -- intent on divining her in that one glance. It was of course impossible. " There will be time for analysis," I thought.

"The roads are free to all," I said. "You are not an American?"

She shook her head. No. She was not an Australian either, she came from none of the British colonies.“

 

           

 

Ford Madox Ford (17 december 1873 - 26 juni 1939)

V.l.n.r.  James Joyce, Ezra Pound, Ford Madox Ford en John Quinn

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules de Goncourt werd geboren op 17 december 1830 in Parijs. Zie ook alle tags voor Jules de Goncourt op dit blog. 

 

Uit: Edmond en Jules de Goncourt: Dagboek (Vertaald door Edu Borger)

 

„Een land waar alles in orde, samenhangend, onontkoombaar en logisch is.
De mannen en vrouwen zijn er lelijk, niet op een menselijke manier, maar als vissen, met visseogen en vissekoppen, een gelaatskleur van gedroogde vis, en ze hebben iets van zeerobben en kikkers' ze lijken ook wel op die grof geschetste figuren, die ruzie stann te maken op de achtergrond van een schilderij van Ostade.
Een land dat uit het water tevoorschijn is gekomen, dat echt gebouwd is, een land dat voor anker ligt; een waterige lucht, zonlicht dat gefilterd lijkt door een met zout water gevulde karaf; huizen die eruitzien als schepen, daken die lijken op de achterstevens van oude galeien; trappen die eigenlijk ladders zijn, wagons die aan kajuiten doen denken, danszalen als tussendekken.
Een bleek en koud ras, mensen met een karakter geduldig als het water, levens vlak als kanalen; het vlees is er waterig.
Holland lijkt wel het paradijs zoals het is teruggevonden door de bevers uit de ark van Noach. Een land dat voor anker ligt, bevers in een kaas, - dat is Holland.“

 

  

 

Jules de Goncourt (17 december 1830 - 20 juni 1870)

Jules de Goncourt in zijn salon, door Edmond de Goncourt

 

 

  

 

De Engelse dichteres, schrijfster en essayiste Penelope Fitzgerald werd geboren op 17 december 1916 in Lincoln. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009.en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Worlds Apart

 

Hester told her daughter that she ought to try and make Mr. Bergen feel more at home.

“He’s not at home,” said Tilly. “He’s in our house.”

At two years old, Tilly had been sympathetic to the whole world, a perpetual angel of mercy, keeping the whole house hushed in case her poor sick teddy bear should be disturbed. Now that she was six years old, where had this calm severity come from?

“He’s only in one room,” Hester persisted. “The things he has there are probably all he has in the world. I only meant you ought to make him think he’s at home.”

“That would be deceitful,” said Tilly.

Hester knew what the other mothers (all of them neighbours and her good friends, but still the other mothers) thought, and probably said: that Tilly had become hardened since her father left them. Hester, however, knew that Tilly never mentioned Rod, that he hadn’t left them but simply stayed away by agreement, that all was well and safely over, and about such things it was impossible to be mistaken. Probably it was a natural process. Probably time hardened women between the ages of two and six, just as it certainly did between twenty-five and thirty; that’s to say, during those years you get much harder on yourself.

Mr. Bergen was no trouble. Indeed, having made her point quite clear, Tilly added, as she sorted out her school case, “He’s no trouble.” The room was no trouble either. It was quite separate, having been built on, long before they came, over the little kitchen, which was itself built out into the back garden.

Tilly took some faded wild flowers out of the case.

“You can put some of these in his room, if you like. You know, you have to paste them on to pieces of brown paper, and write the proper name clearly under each one.”

“I don’t go into his room while he’s out,” said Hester indignantly.“

 

 

 

Penelope Fitzgerald (17 december 1916 - 28 april 2000)

 

 

 

 

De Franse schrijver Alphonse Boudard werd geboren op 17 december 1925 in Parijs. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Saint Frédo

 

„Au Ciel il manquait un saint. Un patron pour les filous, les traîne-lattes, les petites putes et leurs maquereaux... toute l'engeance malfrate qui a bien le droit, elle aussi, à la miséricorde divine. La plupart, ils ont déjà fait sur terre leur purgatoire dans les prisons. Voilà. C'est fait... Ils ont saint Frédo à présent, ils vont pouvoir prier quelqu'un. Cet ouvrage, c'est la biographie de saint Frédo. Je me suis appliqué à cette tâche tout à fait pieuse. Ça m'a été facilité du fait que je l'ai bien connu, Frédo. Je fus un témoin privilégié, j'ai suivi toutes les phases de son existence mouvementée... dans les taules, les bagnes, à la relégation. Comment il s'est peu à peu rénové, comment il est revenu dans le droit chemin, comment il a fini par se consacrer à la rédemption de ses petits camarades de casier judiciaire. Je vous raconte ça par le menu, en m'efforçant de ne rien omettre. Les saints succombent parfois aux bonnes fortunes de la table et du lit. On ne s'ennuie pas trop dans la vie exemplaire de saint Frédo, il a le sens de la rigolade et il jacte le plus bel argot. Au dernier moment tout s'arrange. Il est cloué bon larron sur la Croix. Ça vaut son pesant de sainteté.“

 

  

Alphonse Boudard (17 december 1925 – 14 januari 2000)

 

De Oostenrijkse schrijver Albert Drach werd op 17 december 1902 in Mödling geboren. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Das Goggelbuch

 

„Bei Ermittlung seines Ahnennachweises, den Klaus Xaver Johann Guckelhupf, öffentlicher Notar, emsig und ehrlich zusammenzustellen im Begriffe stand und der ihn zunächst auf eine lange Reihe gleich und ähnlich benamster, zumeist dem Notarsstande angehöriger Blutsvorgänger führte, mit

Ausnahme eines aus der Art gefallenen, der neben den noch bestehenden Erdteilen Eurasien, Afrika, Australien, Polynesien, Amerika und Antarktis auch noch das versunkene Eiland Atlantis anführte, das sich bisweilen neben die noch nicht untergegangenen als siebentes in unser Bewußtsein einschiebt, kam schließlich der Nachforscher auf den letzterweislichen Urzeuger zurück, der nicht einmal ein phantastischer Geograph oder Erdkundler gewesen, sondern kurzweg ein deutscher Diener mit dem einfachen Namen Xaver Johann Gottgetreu Goggel, der außerdem über sein Dasein in früher Neuzeit einen Bericht hinterlassen hatte, dessen Ursprünglichkeit auch noch durch die Bearbeitung dreier

Notare und eines Erdkundlers seine nackte Haut zeigte, wie auch noch immer, wenn auch in Folianten gepreßt, die reine Einheit der Seele eines deutschen Dieners mit seinem Gotte, über den er trotz seinem Stande und seiner Zeit nicht allzulange nach Erfindung des Schießpulvers gehörig nachgedacht hat, sich urtümlich bekundet.

Mithin das Goggelbuch, welches gleich mit der Feststellung beginnt, daß ein deutscher Mann sich niemals in den Spiegel sehe, es sei denn zum Trotz. Hier kann es sich freilich nur um eine allegorische Meinungsäußerung handeln, zumal es in deutschen Landen durchaus üblich und vermutlich immer üblich gewesen ist, sich zwecks Bindens der Krawatte, solange es eine solche gibt, zwecks Rasierens und Haarbürstens eines Spiegels zu bedienen, ohne daß damit eine Herausforderung des Rückstrahlungsgerätes beabsichtigt wäre. Im übrigen beginnt Goggel selbst seinen Bericht mit einer eingehenden Besichtigung seiner Person mit Hilfe einer solchen Fläche“.

 

 

 

Albert Drach (17 december 1902 – 27 maart 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John Kennedy Toole werd geboren op 17 december 1937 in New Orleans. Zie ook mijn blog van 17 december 2008. en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: A Confederacy of Dunces

 

„Ignatius snorted at the movie credits.  All of the people involved in the film were equally unacceptable.  A set designer, in particular, had appalled him too many times in the past.  The heroine was even more offensive than she had been in the circus musical.  In this film she was a bright young secretary whom an aged man of the world was trying to seduce.  He flew her in a private jet to Bermuda and installed her in a suite.  On their first night together she broke out in a rash just as the libertine was opening her bedroom door."Filth!" Ignatius shouted, spewing wet popcorn over several rows.  "How dare she pretend to be a virgin.  Look at her degenerate face.  Rape her!"

(..)

 

"Then you must begin a reading program immediately so that you may understand the crises of our age," Ignatius said solemnly.  "Begin with the late Romans, including Boethius, of course.  Then you should dip rather extensively into early Medieval.  You may skip the Renaissance and the Enlightenment.  That is mostly dangerous propaganda.  Now that I think of it, you had better skip the Romantics and the Victorians, too.  For the contemporary period, you should study some selected comic books."

 

 

 

John Kennedy Toole (17 december 1937 – 26 maart 1969)

 

  

 

 

 

De Amerikaanse dichter en hervormer John Greenleaf Whittier werd geboren in Haverhill, Massachusetts op 17 december 1807. Zie ook alle taggs voor John Greenleaf Whittier op dit blog.

 

 

A Dream Of Summer

 

Bland as the morning breath of June

The southwest breezes play;

And, through its haze, the winter noon

Seems warm as summer's day.

The snow-plumed Angel of the North

Has dropped his icy spear;

Again the mossy earth looks forth,

Again the streams gush clear.

 

The fox his hillside cell forsakes,

The muskrat leaves his nook,

The bluebird in the meadow brakes

Is singing with the brook.

'Bear up, O Mother Nature!' cry

Bird, breeze, and streamlet free;

'Our winter voices prophesy

Of summer days to thee!'

 

So, in those winters of the soul,

By bitter blasts and drear

O'erswept from Memory's frozen pole,

Will sunny days appear.

Reviving Hope and Faith, they show

The soul its living powers,

And how beneath the winter's snow

Lie germs of summer flowers!

 

The Night is mother of the Day,

The Winter of the Spring,

And ever upon old Decay

The greenest mosses cling.

Behind the cloud the starlight lurks,

Through showers the sunbeams fall;

For God, who loveth all His works,

Has left His hope with all!

 

 

 

 

John Greenleaf Whittier (17 december 1807 – 7 september 1892)

 

 

 

 

 

De Canadese schrijver Thomas Chandler Haliburton werd geboren op 17 december 1796 in Windsor, Nova Scotia. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: The Clockmaker

 

“[After these sketches had gone through the press, and were ready for the binder, we sent Mr. Slick a copy; and shortly afterwards received from him the following letter, which characteristic communication we give entire.

 

To MR. HOWE,

Sir--I received your letter, and note its contents; I ain't over half pleased, I tell you; I think I have been used scandalous, that's a fact. It warn't the part of a gentleman for to go and pump me arter that fashion and then go right off and blart it out in print. It was a nasty dirty mean action, and I don't thank you nor the Squire a bit for it. It will be more nor a thousand dollars out of my pocket.

There's an eend to the clock trade now, and a pretty kettle of fish I've made of it, havn't I? I shall never hear the last on it, and what am I to say when I go back to the States? I'll take my oath I never said one half the stuff he has set down there; and as for that long lochrum about Mr. Everett, and the Hon. Alden Gobble, and Minister, there ain't a word of truth in it from beginnin' to eend. If ever I come near hand to him agin, I'll larn him--but never mind,

I say nothin'. Now there's one thing I don't cleverly understand. If this here book is my "Sayin's and Doin's," how comes it your'n or the Squire's either? If my thoughts and notions are my own, how can they be any other folks's? According to my idee you have no more right to take them, than you have to take my clocks without payin' for 'em. A man that would be guilty of such an action is no gentleman, that's flat, and if you don't like it, you may lump it--for I don't vally him, nor you neither, nor are a Bluenose that ever stepped in shoe leather the matter of a pin's head. I don't know as ever I felt so

ugly afore since I was raised; why didn't he put his name to it, as well as mine? When an article hain't the maker's name and factory on it, it shows it's a cheat, and he's ashamed to own it. If I'm to have the name I'll have the game, or I'll know the cause why, that's a fact.“

 

 

 

Thomas Haliburton (17 december 1796 – 27 augustus 1865)

 

 

 

  

De Poolse dichter en militair Władysław Broniewski werd geboren op 17 december 1897 in Plock. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

 

Ballads and Romances 

 

"Listen, girl! She's not listening...

It's daylight, it's a town..."

There is no town, not a living creature,

a naked, red-headed Ryfka runs in the ruins,

thirteen-year-old.

 

Well-fed Germans in a fat tank passed by.

(Run, Ryfka, run!)

"Mama's under the ruins, papa in Majdanek..."

She laughed, turned around, disappeared.

 

A good old chap from Lubartow passed by:

"Here, Ryfka, a white roll, so that you're healthy..."

She took it, had a bite, her teeth glistened:

"I'll bring it to Mama and to Papa."

 

A peasant passed by, threw a penny,

a peasant woman passed by, gave her something,

many, many people passed by,

all were stunned that she was naked and red-headed.

 

And a sorrowful Jesus passed by,

the SS were leading him to die,

they put them both by a hedge,

then took their guns in their hands.

 

"Listen, Jesus, listen, Ryfka, sie Juden,

for this thorn crown, for that red hair,

for your nakedness, for your guilt,

you both should be dead."

 

And it sounded Alleluia

in the Galilee,

and they both were turning

into angels,

and then a round of gunfire exploded...

 

"Listen, girl!...

She's not listening..."

 

 

 

Vertaald door Joanna Schier

 

 

 

Władysław Broniewski (17 december 1897 – 10 februari 1962)

 

  

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 17 december 2010.

 

De Braziliaanse schrijver Érico Veríssimo werd geboren op 17 december 1905 in Rio Grande do Sul. Zie ook mijn blog van 17 december 2008.