Peter Drehmanns, Antonio Tabucchi, Mary Coleridge, Jaroslav Seifert, Leni Saris
De Nederlandse dichter en schrijver Peter Drehmanns werd op 22 september 1960 in Roermond geboren. Zie ook alle tags voor Peter Drehmanns op dit blog.
Hedendaags reisadvies
De dagen korten
het duister dikt in
de messen spitsen zich toe
de pantoffels staan te smachten
de open haard gaapt
de ochtend ligt te rotten
de dood rochelt zich rond.
In het ruggenmerg
doolt een dwerg,
het bloed danst een boerenklucht
en op de perrons, de grijze perrons
groeit het bankroet.
Struikel in het
rond nu
de wereld is van gebroken glas,
ren weg als je kunt, bemachtig
een vrijbrief van de voddenkoopman,
neem de vrachtboot naar doorgangsoord B.
speel verstekeling tussen de meeuwen.
Ga aan land, ga
liggen en rol jezelf weg,
honderdvierenveertig pond uitlek-
gewicht en wat loopgravenletsel
van een verlangen dat heenging
op 29 februari van het schrikkeljaar
negentienzoveel.
Dit gedicht
zie dit ontstoken oog
omklonterd door vliegenfamilies
ziedend zoemend
driest zoekend naar rijm
naar het zweet van een betekenis
dit kommaloos tasten
naar waar het bindvlies barst
dit wriemelen te midden
van wat nog geen plaats heeft
gevonden tussen het pus
en het slijm van de syntaxis
opgeschud door een wild nee
een steigeren in de hitte
van het moment dat bloeddorstig
op verlossing wacht.
Peter Drehmanns (Roermond, 22 september 1960)
De Italiaanse schrijver, vertaler, en literatuurwetenschapper Antonio Tabucchi werd op 23 september 1943 geboren in Pisa. Zie ook mijn blog van 23 september 2010 en eveneens alle tags voor Antonio Tabucchi op dit blog.
Uit: The Missing Head (Vertaald door Patrick Creagh)
“Yes, those were the days of El Rey. But now? Now that they were forced to wander, now that Spain made their lives impossible, and in Portugal, their place of refuge, things were perhaps even worse, now that they no longer had the means of making trinkets and mantillas, now that they had to get by as best they could with begging and petty theft, what sort of a fucking king was he, Manolo the Gypsy? King of a shitheap, is what he repeated to himself.
The Town Council had granted him that litter-strewn patch of land on the outskirts of town, just beyond the last outlying villas, but merely as an act of charity. He would never forget the face of the town clerk who signed the concession, with an air of condescension together with commiseration, for a twelve-month grant of land at peppercorn rent… and let Manolo remember that. The Council made no commitment to provide commodities of any kind, not so much as water and electricity, and as for shitting they could do it in the woods, after all gypsies were used to that, and they would manure the soil, and they must be careful, because the police were on to their small traffickings, and were keeping their eyes peeled.
King of a shitheap, thought Manolo, with those pasteboard hovels roofed with galvanized iron, streaming with damp in winter and ovens in summer. The dry, spick and span grottoes of the Granada of his youth no longer existed, this place here was a refugee camp, or worse, a concentration camp, thought Manolo, king of a shitheap.
“What is El Rey about at this hour of the morning, O afflicted spirit of our Andalusian dead?”
His wife was now well awake, her eyes wide open. With her grey hair spread over her breast, as she always arranged it for sleep after removing all the hairpins, and that pink nightshift she slept in, she looked like a ghost herself.”
Antonio Tabucchi (Pisa, 23 september 1943)
De Engelse dichteres en schrijfster Mary Elizabeth Coleridge werd geboren in Londen op 23 september 1861. Zie ook mijn blog van 23 september 2010 en eveneens alle tags voor Mary Colderidge op dit blog.
After St. Augustine
Sunshine let it be
or frost,
Storm or calm, as Thou shalt choose;
Though Thine every gift were lost,
Thee Thyself we could not lose.
Blue and White
BLUE is Our Lady’s
colour,
White is Our Lord’s.
To-morrow I will wear a knot
Of blue and white cords,
That you may see it, where you ride
Among the flashing swords.
O banner, white and sunny blue,
With prayer I wove thee!
For love the white, for faith the heavenly hue,
And both for him, so tender-true,
Him that doth love me!
Mary Coleridge (23 september 1861 – 25 augustus 1907)
De Tsjechische dichter Jaroslav Seifert werd op 23 september 1901 geboren en groeide op in de arbeiderswijk Žižkov in Praag. Zie ook mijn blog van 23 september 2010 en eveneens alle tags voor Jaroslav Seifert op dit blog.
An Umbrella from Piccadilly
If you're at your
wits' end concerning love
try falling in love again —
say, with the Queen of England.
Why not!
Her features are on every postage stamp
of that ancient kingdom.
But if you were to ask her
for a date in Hyde Park
you can bet that
you'd wait in vain.
If you've any sense
at all
you'll wisely tell yourself:
Why of course, I know:
it's raining in Hyde Park today.
When he was in
England
my son bought me in London's Piccadilly
an elegant umbrella.
Whenever necessary
I now have above my head
my own small sky
which may be black
but in its tensioned wire spokes
God's mercy may be flowing like
an electric current.
I open my umbrella
even when it's not raining,
as a canopy
over the volume of Shakespeare's sonnets
I carry with me in my pocket.
But there are
moments when I am frightened
even by the sparkling bouquet of the universe.
Outstripping its beauty
it threatens us with its infinity
and that is all too similar
to the sleep of death.
It also threatens us with the void and frostiness
of its thousands of stars
which at night delude us
with their gleam.
The one we have
named Venus
is downright terrifying.
Its rocks are still on the boil
and like gigantic waves
mountains are rising up
and burning sulphur falls.
We always ask where
hell is.
It is there!
But what use is a
fragile umbrella
against the universe?
Besides, I don't even carry it.
I have enough of a job
to walk along
clinging close to the ground
as a nocturnal moth in daytime
to the coarse bark of a tree.
All my life I have
sought the paradise
that used to be here,
whose traces I have found
only on women's lips
and in the curves of their skin
when it is warm with love.
All my life I have
longed
for freedom.
At last I've discovered the door
that leads to it.
It is death.
Now that I'm old
some charming woman's face
will sometimes waft between my lashes
and her smile will stir my blood.
Shyly I turn my
head
and remember the Queen of England,
whose features are on every postage stamp
of that ancient kingdom.
God save the Queen!
Oh yes, I know
quite well:
it's raining in Hyde Park today.
Vertaald door Ewald Osers
Jaroslav Seifert ( 23 september 1901 – 10 januari 1986)
De Nederlandse schrijfster Leni Sariswerd geboren in Rotterdam op 23 september 1915. Zie ook mijn blog van 23 september 2010 en eveneens alle tags voor Leni Saris op dit blog.
Uit: Zoals de zeemeeuw vliegt....
“Langzaam liep ze
de oprijlaan door en dan beklom ze het terras, de fijne hoge hakjes tikten op
de stenen. Met genoegen gebruikte ze de prachtige koperen klopper. Myra, een van
de jonge dienstmeisjes, deed open. Het stugge gezichtje werd vriendelijk.
Mevrouw Runne was een autoriteit in de huishouding op "De Vier
Winden," en van Tessa hielden ze allemaal, omdat ze zo'n zonnig levensblij
kind was.
"Dag, juffrouw Tessa," zei ze. "Mevrouw is in de tuinkamer.
Juffrouw Francis is gekomen en...... "
De zin werd niet afgemaakt, want de deur van de tuinkamer ging open en Dion en
Tessa stonden voor het eerst sinds jaren tegenover elkaar.
Tessa zag nu een heel lange jongeman, met koele donkere ogen en buitengewoon
zelfverzekerd. Iemand, die veel had gereisd, zich gemakkelijk bewoog in welk
gezelschap dan ook en het leven bekeek met kritische blik. Dion constateerde
dat de kleine wilde Tessa opgegroeid was tot een aantrekkelijk meisje.
"Tessa.... zeemeeuwtje!" Dions snelle glimlach, die het donkere
gezicht stralend en goed maakte, flitste een ogenblik over de trekken, die
aristocratisch waren als die van zijn grootmoeder.
"Een zeemeeuw ben ik helaas niet meer." Tessa's kleine hand lag een
ogenblik in de zijne, haar ogen waren ernstig en verwonderd. "Ik mis de
zee nog iedere dag en als het stormt en de kruinen van de bomen wild heen en
weer zwaaien, dan vind ik het maar surrogaat voor storm aan zee."
Leni Saris (23 september 1915 – 9 december 1999)
Cover
