De Nederlandse dichter en schrijver Pieter Boskma werd geboren in Leeuwarden op 9 mei 1956. Zie ook alle tags voor Pieter Boskma op dit blog.

 

 

Tijding

 

Nu de Grote Nieuwe Laatste Moederlijke Oorlog
slechts drie weken duurde, honderddrieënzeventig
doden snik aan onze kant, enkele tienduizenden
bij nou ja de vijand, en het lentezonnetje schijnt
en op het balkon bloeien de planten allerkleurigst

nu de wapenen gesproken de schedels gespleten
de ledematen bloederig uit de moskeeën trippelen
bovendien de gramstorige lama op een berg in India
zijn glas gekookt water drinkt en het verder wel gelooft

nu de rivieren allemaal zijn omgelegd en van de zee
landinwaarts stromen, de paden op de lanen in,
dorpen bergen lijken allerwegen overstromen

en de vissen ach de vissen zie hen eens vakantie vieren
achter hun vissenogenkleine zonnebrillen want zij kennen
het bestraald geweten van de generaal de kardinaal
de pederast en zelfs de pronograaf in celibaat

als de vissen mensen wisten zouden zij wenen de zee
als de vissen eens wisten dat zij reeds weenden de zee

nu de lange tijd die ons werd gegeven plots nogal verkort
begint te lijken op de droom waar je al half uit ontwaakt
met scherven op je ogen en een suizen in de oren
- het terneergestort lawaai van de gewonnen strijd -

nu ziet het er toch echt naar uit dat de kruik zeer lang
te water ging langer nog dan dorst verdroeg te lang
want statig zinken reeds de barsten in een schotschrift
dat amper opgesteld de vinger alweer op de trekker legt
en die in slow motion met veel tromgeroffel overhaalt.

 

 

 

Pieter Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956)

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Jotie T'Hooft werd geboren in Oudenaarde op 9 mei 1956. Zie ook alle tags voor Jotie T’Hooft op dit blog.

 

 

Vogelschrik

 

Op het veld dat de zeis maaide
en dat ik aan de uitkanten proper houd
met sikkels en scharen van licht
staat een vogelschrik te kijk

Hij is een mens waaraan de kauwen
vreten, oud lichaam traag draaiend
in de winden van een te vroeg april
Een zotskap die de boer te gortig was
staat op zijn halmenhoofd en armen

stokstijf van angst wijzen twee windrichtingen
aan die hem langzaam kaalplukken
tot jas op stok, tot vuile hoed,
tot mensenschrik op het avondveld

 

 

 

Paranoia

 

Het zijn gewoon de oren, begrijpt u wel
die kraakbenen schelpjes bedekt met vel
horen alsmaar geluiden die op onheil duiden.

En die niet echt zijn of iets anders blijken.
Heel normaal eigenlijk als iedereen je zo aanstaart
op straat, alsof je de baarlijke duivel waart.

Jij werd vast ook achterdochtig
als iedereen over je fluisterde.
Ja, het is hier tochtig
maar ik laat de deur zo, stel dat er iemand aan luisterde.

Ik: Wat was dat?
Hoorde jij dat ook?
Jij: Was gewoon een rat.
Ik: Zo, dus jij bedondert me ook!

 

 

 

 

Jotie T'Hooft (9 mei 1956 – 6 oktober 1977)

Cover biografie in beelden

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook alle tags voor Charles Simic op dit blog.

 

 

Country Fair

for Hayden Carruth

If you didn't see the six-legged dog,
It doesn't matter.
We did, and he mostly lay in the corner.
As for the extra legs,

One got used to them quickly
And thought of other things.
Like, what a cold, dark night
To be out at the fair.

Then the keeper threw a stick
And the dog went after it
On four legs, the other two flapping behind,
Which made one girl shriek with laughter.

She was drunk and so was the man
Who kept kissing her neck.
The dog got the stick and looked back at us.
And that was the whole show.

 

 

 

Summer In The Country

 

One shows me how to lie down in a field of clover.
Another how to slip my hand under her Sunday skirt.
Another how to kiss with a mouth full of blackberries.
Another how to catch fireflies in jar after dark.

Here is a stable with a single black mare
And the proof of God's existence riding in a red nightgown.
Devil's child--or whatever she was?
Having the nerve to ask me to go get her a whip.

 

 

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jan Drees werd geboren op 9 mei 1979 in Haan. Zie ook alle tags voor Jan Drees op dit blog.

 

Uit: Kassettendeck

 

„United States of Love“ – Westbam // »Ich erinnere mich, dass ich einmal als Kind bei William im Auto saß und er sich so einen Mitschnitt anhörte, wo Leute reden. Daran erinnert sich William vielleicht gar nicht, aber mir fällt das jetzt ein, ganz faszinierend im Grunde. Das war so eine Gesprächsrunde, er und seine friends wollten eine Party machen, und die friends sagten: Ja, sie wollen eine Band, weil es doch scheiße ist, wenn da so Retortenmusik läuft. Und der William meldet sich zu Wort und sagt: Ich muss ja sagen, ich stehe auf Retortenmusik. Und ich weiß, dass ich als Kind hinten im Auto sitze und das höre. Und, ich glaube, den williamschen Standpunkt teile.«

In dieser sehr prägnanten Kassettenszene buchstabiert WestBam einen Teil seines »Alphabets« im 1997 erschienenen Merve-Bändchen Mix, Cuts & Scratches, das im Gespräch mit Rainald Goetz entstanden ist, »im schattigen Korbsessel-Ambiente eines angeblich Hotel Phoenix genannten Hotels in San Francisco«.

Das ist nun auch schon wieder 14 Jahre her, und  WestBam spielt nach wie vor Musik für 20-Jährige, »die tanzen um einen herum und es ist wie 1983 – und dann merkt man an bestimmten Sachen, dass trotzdem etwas anders ist.«

 

 

 

Jan Drees (Haan, 9 mei 1979)

Hier met Live-DJ Christian Vorbau (rechts)

 

 

 

De Russische schrijver, dichter en zanger Bulat Shalvovich Okudzhava werd geboren in Moskou op 9 mei 1924. Zie ook alle tags voor Bulat Okudzhava op dit blog.

 

 

The Happy Drummer

 

Get up early

when the birds begin to clamour,

when the caretakers turn up in the yards.

You will see the happy drummer

yes, you'll see the happy drummer

take his drum and maple drumsticks in his hands.

 

There will be another day of fuss and tumult,

streams of people and the rambling of a tram,

you just listen, you will hear,

and you'll see the happy drummer

walking lively down the pavement with his drum.

 

Night will come, -- the wicked plotter and the shammer,

streets will sink into the darkness, growing calm;

take a good look you will see, yes,

you will see the happy drummer,

walking lively down the pavement with his drum.

 

Roll of drum... now fading in, now fading out,

coming through the midnight, bustle, fog and hum...

Can't you hear the happy drummer,

make the loud rhythmic sound

can't you see him carry proudly his drum?!

 

 

Vertaald door Alec Vagapov

 

 

 

Bulat Okudzhava (9 mei 1924 – 12 juni 1997)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en diplomaat Leopold Andrian werd op 9 mei 1875 in Berlijn geboren. Zie ook alle tags voor Leopold Andrian op dit blog.

 

Uit: Der Garten der Erkenntnis

 

“Plötzlich zuckte über die Wand der Schimmer einer Laterne, etwas Schweres schlug gegen das

Holz und jemand hustete. Es mußte ein Fenster an der Wand sein und eine menschliche Gestalt

bei diesem Fenster und diese Gestalt kam seinetwegen und sie wartete auf ihn ... Aber wie er ein

Licht anzündete und die Wand beleuchtet hatte, war kein Fenster da; ein Spiegel hatte ihn

getäuscht, ein kleiner Spiegel aus Goisern, über dessen vergoldeten Rahmen das Mondlicht

gefahren war, wie ihn der leise Wind, der sich erhoben hatte, gegen die Wand warf. Hinlegen

wollte er sich nicht mehr; dieser Wind mußte auch den Morgen bedeuten, und zitternd vor

Begierde lehnte er an die Wand, und seine Seele genoß die Erinnerung an die Lust seines Leibes

und gestand, daß es der wahrhaftigste Drang des Menschen sei, seinen Leib an den Leib eines

andern Menschen zu pressen, weil in dieser geheimnisvollen Vernichtung des Daseins eine

Erkenntnis ist. [...] In der folgenden Zeit war die Erinnerung an diese Nacht dem Erwin

unangenehm; er war gefallen [...].”

 

 

 

Leopold Andrian (9 mei 1875 – 19 november 1951)

Berlijn, Unter den Linden, rond 1900 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver en acteur Alan Bennett werd geboren op 9 mei 1934 in Armley in Leeds, Yorkshire. Zie ook alle tags voor Alan Bennett op dit blog.

 

Uit: The Clothes They Stood Up In

 

"I mean," said Mrs. Ransome, "it's getting like a hotel."
"I wish you wouldn't keep saying 'I mean,'" said Mr. Ransome. "It adds nothing to the sense."
He got enough of what he called "this sloppy way of talking" at work; the least he could ask for at home, he felt, was correct English. So Mrs. Ransome, who normally had very little to say, now tended to say even less.
When the Ransomes had moved into Naseby Mansions the flats boasted a commissionaire in a plum-colored uniform that matched the color of the building. He had died one afternoon in 1982 as he was hailing a taxi for Mrs. Brabourne on the second floor, who had forgone it in order to let it take him to hospital. None of his successors had shown the same zeal in office or pride in the uniform and eventually the function of commissionaire had merged with that of the caretaker, who was never to be found on the door and seldom to be found anywhere, his lair a hot scullery behind the boiler room where he slept much of the day in an armchair that had been thrown out by one of the tenants.
On the night in question the caretaker was asleep, though unusually for him not in the armchair but at the theater. On the lookout for a classier type of girl he had decided to attend an adult education course where he had opted to study English; given the opportunity, he had told the lecturer, he would like to become a voracious reader. The lecturer had some exciting though not very well formulated ideas about art and the workplace, and learning he was a caretaker had got him tickets for the play of the same name, thinking the resultant insights would be a stimulant to group interaction. It was an evening the caretaker found no more satisfying than the Ransomes did Così and the insights he gleaned limited: "So far as your actual caretaking was concerned," he reported to the class, "it was bollocks." The lecturer consoled himself with the hope that, unknown to the caretaker, the evening might have opened doors. In this he was right: the doors in question belonged to the Ransomes' flat“.

 

 

 

Alan Bennett (Armley, 9 mei 1934)

In 1973 

 

 

 

 

De Roemeense dichter, schrijver en filosoof Lucian Blaga werd geboren op 9 mei 1895 in Lancrăm, bij Alba Iulia. Zie ook alle tags voor Lucian Blaga op dit blog.

 

 

Silence

 

Such a deep silence surrounds me, that I think I hear
moonbeams striking on the windows.

In my chest,
a strange voice is awakens
and a song plays inside me
a longing that is not mine.

They say that ancestors, dead before their time,
with young blood still in their veins,
with great passion in their blood,
with the sun still burning in their blood
come,
come to continue to live
within us
their unfinished lives.

Such a deep silence surrounds me, that I think I hear
moonbeams striking on the windows.

O, who knows, soul of mine, in which chest you will sing
you also, after centuries,
in soft ropes of silence,
on harps of obscurity - the drowned longing
and the pleasure of living torn? Who knows?
Who knows?

 

 

Vertaald door Mari Goes

 

 

 

Lucian Blaga (9 mei 1895 – 6 mei 1961)

Met zijn dochter Dorli 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Mona Van Duyn werd geboren op 9 mei 1921 in Waterloo, Iowa. Zie ook alle tags voor Mona Van Duyn op dit blog.

 

Uit: Endings

 

Setting the V.C.R. when we go to bed
to record a night owl movie, some charmer we missed
we always allow, for unprogrammed unforeseen,
an extra half hour. (Night gods of the small screen
are ruthless with watchers trapped in their piety.)
We watch next evening, and having slowly found
the start of the film, meet the minors and leads,
enter their time and place, their wills and needs,
hear in our chests the click of empathy's padlock,
watch the forces gather, unyielding world
against the unyielding heart, one longing's minefield
laid for another longing, which may yield.
Tears will salt the left-over salad I seize
during ads, or laughter slow my hurry to pee.
But as clot melts toward clearness a black fate
may fall on the screen; the movie started too late.
Torn from the backward-shining of an end
that lights up the meaning of the whole work,
disabled in mind and feeling, I flail and shout,
"I can't bear it! I have to see how it comes out!"
For what is story if not relief from the pain
of the inconclusive, from dread of the meaningless?
Minds in their silent blast-offs search through space--
how often I've followed yours!--for a resting-place.
And I'll follow, past each universe in its spangled
ballgown who waits for the slow-dance of life to start,
past vacancies of darkness who vainglory
is endless as death's, to find the end of the story.

 

 

 

 

Mona Van Duyn (9 mei 1921 - 2 december 2004)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Gamal al-Ghitani werd geboren op 9 mei 1945 in Guhaina, maar groeide op in Caïro. Zie ook alle tags Gamal al-Ghitani op dit blog.

 

Uit: Seini Barakat (Vertaald door Hartmut Fähndrich)

 

“Die Verhältnisse im Lande Ägypten sind in diesen Tagen sehr verworren. Kairo erscheint mir fremd, nicht so, wie es mir von früheren Reisen her vertraut ist. Die Unterhaltungen der Menschen sind irgendwie anders. Sprache und Dialekte des Landes sind mir inzwischen bekannt. Die Stadt macht einen kränklichen, verschüchterten Eindruck, als sei sie drauf und dran, in Tränen auszubrechen, wie eine verängstigte Frau, die sich in dunkler Nacht vor Gewalttaten fürchtet. Selbst der Himmel ist nur dünnlich blau, nicht so klar wie sonst, ja, trübe, bedeckt mit Nebeln, die aus fernen Ländern kommen. Die kleinen Dörfer Indiens fallen mir ein. Wenn die Pest sie heimsuchte, war nachts die Luft schwer und feucht, und die Häuser warteten auf etwas, was ein oder zwei Tage später schon eintreffen konnte. Ich lausche den Hufen, die auf dem Straßenpflaster klappern, sich immer weiter entfernen. Vorsichtig blicke ich durch das Gitterfenster des Hauses hinab, darauf bedacht, von niemandem gesehen zu werden. Die Dunkelheit umhüllt die Häuser. Das Minarett der neuen, erst vor ein paar Jahren errichteten Sultan-Ghauri-Moschee kann ich nicht erkennen. Bei meinem letzten Aufenthalt hier, vor meiner langen Reise in den Osten, habe ich es noch nicht gesehen; nur von den Bauvorbereitungen hatte ich vernommen, und von der Errichtung der gewaltigen Kuppel gegenüber.”

 

 

 

Gamal al-Ghitani (Guhaina, 9 mei 1945)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Richard Adams werd geboren in Newbury op 9 mei 1920. Zie ook alle tags voor Richard Adams op dit blog.

 

Uit  Watership Down

 

"I'm sick and tired of it," he said. "It's the same all the time. These are my  claws, so this is my cowslip.' These are my teeth, so this is my burrow.' I'll  tell you, if ever I get into the Owsla, I'll treat outskirters with a bit of  decency."

"Well, you can at least expect to be in the Owsla one day," answered Fiver.

"You've got some weight coming and that's more than I shall ever have."

"You don't suppose I'll leave you to look after yourself, do you?" said Hazel.

"But to tell you the truth, I sometimes feel like clearing out of this warren  altogether. Still, let's forget it now and try to enjoy the evening. I tell  you what—shall we go across the brook? There'll be fewer rabbits and we can  have a bit of peace. Unless you feel it isn't safe?" he added.

The way in which he asked suggested that he did in fact think that Fiver was  likely to know better than himself, and it was clear from Fiver's reply that  this was accepted between them.

"No, it's safe enough," he answered. "If I start feeling there's anything  dangerous I'll tell you. But it's not exactly danger that I seem to feel about the place. It's-oh, I don't know-something oppressive, like thunder: I can't tell what; but it worries me. All the same, I'll come across with you."

 

 

 

Richard Adams (Newbury, 9 mei 1920)

 

 

 

 

De Schotse schrijver James Barrie werd op 9 mei 1860 in Kirriemuir nabij Dundee geboren Zie ook alle tags voor James Barrie op dit blog.

 

Uit: The Adventures of Peter Pan

 

“Foolish Tootles was standing like a conqueror over Wendy's body when the other boys sprang, armed, from their trees.

"You are too late," he cried proudly, "I have shot the Wendy. Peter will be so pleased with me."

Overhead Tinker Bell shouted "Silly ass!" and darted into hiding. The others did not hear her. They had crowded round Wendy, and as they looked a terrible silence fell upon the wood. If Wendy's heart had been beating they would all have heard it.

Slightly was the first to speak. "This is no bird," he said in a scared voice. "I think this must be a lady."

"A lady?" said Tootles, and fell a-trembling.

"And we have killed her," Nibs said hoarsely.

They all whipped off their caps.

"Now I see," Curly said: "Peter was bringing her to us." He threw himself sorrowfully on the ground.

"A lady to take care of us at last," said one of the twins, "and you have killed her!"

They were sorry for him, but sorrier for themselves, and when he took a step nearer them they turned from him.

Tootles' face was very white, but there was a dignity about him now that had never been there before.

"I did it," he said, reflecting. "When ladies used to come to me in dreams, I said, `Pretty mother, pretty mother.' But when at last she really came, I shot her."

He moved slowly away.“

 

 

 

James Barrie (9 mei 1860 – 19 juni 1937)

 

 

 

De Italiaanse schrijver Pitigrilli (pseudoniem voor Dino Serge) werd geboren te Turijn op 9 mei 1893. Zie ook alle tags voor Pitigrilli op dit blog.

 

Uit: Kokain (Vertaald door Maria Gagliardi)

 

"Auf welche Weise Tito der Geliebte der Armenierin geworden ist, kann der Leser in ausführlichster Schilderung in jedem beliebigen anderen Roman nachlesen; ich empfehle insbesondere solche, die der Reihe nach alle Phasen der Verliebtheit projizieren und die mit tadelloser Keuschheit genau in den Augenblick enden, in dem er und sie, nachdem dreihundert Seiten mit nichts­sagenden Mätzchen sterilisiert wurden, sich den ersten würdevollen Kuss geben."

(...)

 

"Gott ist kein Künstler. Um die Menschen zu töten, nimmt er seine Zuflucht zu so unendlich kleinen Meuchelmördern, dass man nicht einmal weiß, ob sie vegetabilischer oder animalischer Natur sind."

 

 

 

Pitigrilli (9 mei 1893 – 8 mei 1975)