Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 31 juli 2011

Cees Nooteboom, Grand Corps Malade, Joanne Rowling

De Nederlandse dichter en schrijver Cees Nooteboom werd geboren in Den Haag op 31 juli 1933. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010 en eveneens alle tags voor Cees Nooteboom op dit blog.

 

 

Zoals regen...

 

zoals regen zoekt een natuurlijk versmelten
en planten hun aarde ten zeerste bevroeden

zo drijvend op een lange zijden zeewind
blies jij in mijn gebied je oevers, mistiger,
heb jij verdriet voortdurend op mij ingesproken
zoals ook regen steeds zoekt een natuurlijk versmelten.

en groeit nu dit bitter stromen rustiger, zijns ondanks, en
opgesierd met vreemde dingen van het maanspel -
het blijft mijn grondwater van dagelijks versterven
en jij en ik is dood en verder machteloos.

 

 

 

Romantische herfst

 

schimmig vanavond jaagt die mist de velden
de maan sluipt terug in dodelijke bomen 

nu is de grote rafelaar gekomen
een herfst een doodgaan een gekwelde smeekstem
hoor... ademend beweegt de aarde van heimwee
om mensen te bezetten met een adem van verdriet
om koeien zwaar en zwijgend in zich vast te zetten
als schepen, vastgegroeid aan het lichaam van de zee
of de dood, levend aan het gezicht van de mensen,
mééademend, méésprekend.

 

 

 

Iets

 

Het leven
je zou het je moeten kunnen
herinneren
als een buitenlandse reis
en er met vrienden of vriendinnen
over na moeten praten
en zeggen
Het was toch wel aardig,
het leven,
en flarden zien van vrouwen, geheimen
en landschappen

en dan tevreden achteroverleunen
maar doden kunnen niet achteroverleunen.

En ook verder kunnen ze niets.

 

 

 963676-41b9735ac75f5c12c8b7f9a499544de2.jpg

Cees Nooteboom (Den Haag, 31 juli 1933)

 

 

 

 

De Franse Poetry Slam kunstenaar Grand Corps Malade (eig. Fabien Marsaud) werd geboren op  31 juli 1977 in Le Blanc-Mesnil, Seine-Saint-Denis. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

L'heure D'eté:

 

Est-ce que c'est dla patience ou est-ce qu'on sait faire le dos rond
Est-ce que c'est l'expérience que nous ont enseigné nos darrons
Et ce qu'on a tous compris c'est que la vie repose toujours sur l'enchainement des opposés
Après chaque nuit il va faire jour
Partant de cette évidence d'une volonté naïveté
On sait qu'après chaque inquiétude viendra l'instant de sérénité
Comme si à l'échelle d'une vie les choses devaient s'équilibrer
Après l'orage les éclaircies aucun ciel ne reste encombré
Alors on s'est imprégné de cette capacité d'adaptation
Pour encaisser les coups on a su entrer en mode mission
On sait que les tunnels ont une fin dans chaque moment de lucidité
Et que nos efforts ne sont pas vains quand la vie passe à l'heure d'été

J'ai eu pas mal de patience et j'ai dû faire le dos rond
Pour traverser en silence toutes les journées peintes en marron
J'ai gardé l'envie de croire ou j'ai toujours cru à l'envie
J'ai refusé de concevoir un présent cruel à vie
Comme le destin doit être aidé j'ai avancé l'aiguille d'un tour
Je suis passé à l'heure d'été pour aller rejouer dans la cour
Comme le boxeur après le gong et le taulard après dix ans
Comme le civil après les bombes après la lutte on est vivants
Vivants pour sentir le soleil et la nuit tombe de plus en plus tard
Et ya d'la lumière de plus en plus longtemps dans nos espoirs
C'est vrai qu'on a passé l'hiver à donner des grands coups d'épée
Dorénavant la route est claire on est passé à l'heure d'été


 

963676-2bec1f59a1c0a40d5b6ff3332aa714c2.jpg 

 Grand Corps Malade (Le Blanc-Mesnil, 31 juli 1977)

 

 

 

 

De Britse schrijfster Joanne Rowling werd geboren in Chipping Sodbury bij Bristol op 31 juli 1965. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Harry Potter & The Goblet of Fire

 

„The maid had run screaming down the hill into the village and roused as many people as she could.
"Lying there with their eyes wide open! Cold as ice! Still in their dinner things!"
The police were summoned, and the whole of Little Hangleton had seethed with shocked curiosity and ill-disguised excitement. Nobody wasted their breath pretending to feel very sad about the Riddles, for they had been most unpopular. Elderly Mr. and Mrs. Riddle had been rich, snobbish, and rude, and their grown-up son, Tom, had been, if anything, worse. All the villagers cared about was the identity oftheir murderer for plainly, three apparently healthy people did not all drop dead of natural causes on the same night.
The Hanged Man, the village pub, did a roaring trade that night; the whole village seemed to have turned out to discuss the murders. They were rewarded for leaving their firesides when the Riddles' cook arrived dramatically in their midst and announced to the suddenly silent pub that a man called Frank Bryce had just been arrested.

"Frank!" cried several people. "Never!"
Frank Bryce was the Riddles' gardener. He lived alone in a rundown cottage on the grounds of the Riddle House. Frank had come back from the war with a very stiff leg and a great dislike of crowds and loud noises, and had been working for the Riddles ever since
.“


 963676-1c3b9d08743d9e7bf48f0dc8a036dbee.jpg

Joanne Rowling (Chipping Sodbury, 31 juli 1965)



Zie voor nog meer schrijvers van de 31e juli ook mijn eerste blog van vandaag en eveneens mijn tweede blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:41 Reageer op dit bericht

Primo Levi, Daniel Bielenstein, Hans-Eckardt Wenzel

De Italiaanse schrijver Primo Levi werd geboren op 31 juli 1919 in Turijn. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Reveille

 

In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,
Dreamed with soul and body:
To return; to eat; to tell the story.
Until the dawn command
Sounded brief, low
'Wstawac'
And the heart cracked in the breast.

Now we have found our homes again,
Our bellies are full,
We're through telling the story.
It's time. Soon we'll hear again
The strange command:
'Wstawac'

 

 

Shema

 

You who live secure
In your warm houses
Who return at evening to find
Hot food and friendly faces:

Consider whether this is a man,
Who labours in the mud
Who knows no peace
Who fights for a crust of bread
Who dies at a yes or a no.
Consider whether this is a woman,
Without hair or name
With no more strength to remember
Eyes empty and womb cold
As a frog in winter.

Consider that this has been:
I commend these words to you.
Engrave them on your hearts
When you are in your house, when you walk on your way,
When you go to bed, when you rise.
Repeat them to your children.
Or may your house crumble,
Disease render you powerless,
Your offspring avert their faces from you.

 



Vertaald door Ruth Feldman en Brian Swann

 

 

 963675-d9c2a5e7e9f2713ec2ba543a826c9fb4.jpg

Primo Levi (31 juli 1919 – 11 april 1987)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Daniel Bielenstein werd geboren op 31 juli 1967 in Bonn. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Jordan

 

„Es regnete. Und das mitten in den Sommerferien. Was für ein sinnloser Tag! Ich hockte am Hauptbahnhof herum, um mir ein paar Euro zusammenzuschnorren, und war supermüde, weil ich in der Nacht kaum ein Auge zugemacht hatte. Außerdem knurrte mein Magen so laut, dass er sogar den prasselnden Regen übertönte. Ich träumte von einem schönen, saftigen Burger-Menü mit einer gigantischen Portion Pommes und einer prickelnd kalten Coke.

Das Problem war, dass ich keinen einzigen Cent in der Tasche hatte, und es sah nicht so aus, als würde sich daran allzu bald etwas ändern. In meinem Cap, das ich vor mich auf den Bürgersteig gelegt hatte, hatte seit Stunden nicht eine einzige Münze geklingelt. Bei dem Mistwetter

verschwendeten die Leute keinen Gedanken an einen hungrigen, durchnässten Punk, der schlecht gelaunt auf dem Gehsteig herumlungerte.

Natürlich hätte ich nach Hause gehen und den Kühlschrank meiner Mutter plündern können. Aber dazu hatte ich keine Lust. Ich hatte mich seit Tagen nicht mehr zu Hause blicken lassen, und das war auch gut so. Meine Eltern interessierten sich null für das, was ich so trieb. Sie hatten sich ein paar Jahre zuvor voneinander getrennt und seitdem redeten sie kein Wort mehr miteinander.

Ziemlich praktisch das Ganze, jedenfalls für mich. Wenn ich abends nicht nach Hause kam, dachte mein Vater, ich wäre bei meiner Mutter. Und meine Mutter dachte, ich wäre bei meinem Vater. Ich konnte also tun und lassen, was ich wollte.“

 

 

963675-bab8ba0ad5a813efea6f36f1aa969707.jpg 

Daniel Bielenstein (Bonn, 31 juli 1967)



 

 

De Duitse dichter, singer-songwriter en muzikant Hans-Eckardt Wenzel werd geboren op 31 juli 1955 in Kropstädt bij Wittenberg. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen

 

Ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen
wie das Signal am S-Bahndamm bei mir
In meinem Kopf gehn hin und her die Zeilen
Bis sie gestorben sind auf dem Papier

Das Wasser tropft im Becken, die Sekunden
Du kommst, Du gehst, ich pinne an die Wand
mit einem Stahlstift dieses Blatt mit wunden
mit wunden Händen hier im Niemandsland

Ich kann vom Boden, wo ich schlafen liege,
bei gutem Licht noch lesen, was da steht
und wenn ich mir dabei den Rücken biege,
seh ich den Himmel, der ans Fenster geht

Vom Sud des Tees sind innen braun die Tassen
es ist schon März und wieder fiel heut Schnee
das Kissen riecht noch nach dem semmelblassen
Gesicht der Liebsten und mein Kopf tut weh

Dann ist mir so, dass ich auf keinen warte,
nur etwas Kaltes möcht ich trinken gehn
Grün werden mir die Augen, wenn das harte
Geäst vom Hof ans Fenster schlägt nach zehn

Die Spinnen, die sich von der Decke seilen
traun sich ganz nah an meine Liegestatt
ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen
mein Magen ist nach einer Schnitte satt

 

 

 
963675-6ecac21416e8e23a14a68847a8beca6a.jpg

Hans-Eckardt Wenzel (Kropstädt, 31 juli 1955)

Geschreven door Romenu om 19:36 Reageer op dit bericht

Alain Nadaud, Ahmed Zitouni, Munshi Premchand, Peter Rosegger, Ahmad Akbarpour, Triztán Vindtorn

De Franse schrijver Alain Nadaud werd geboren op 31 juli 1948 in Parijs. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Comment je ne suis jamais devenu écrivain

 

  "Parmi les héros dont je partageais les aventures dans les livres que j'empruntais à la bibliothèque de la pension : agents secrets, bandits de grand chemin, chevaliers en armure, coureurs des bois, détectives privés, explorateurs, etc., il y en avait un qui demeurait auréolé de mystère et dont l'activité restait pour moi énigmatique : celui-là même qui avait donné naissance à tous ces personnages et qui, invisible en arrière-fond, en tirait les ficelles. J'enviais sa capacité à me tenir en haleine au récit des dangers qu'il leur faisait courir et qui me poussaient à prendre fait et cause pour eux comme s'ils existaient vraiment, à me transporter page après page dans des paysages créés par les seules puissances de son imagination, à me faire croire des choses qui n'avaient jamais eu lieu.
        Voilà, c'est dans ce rôle-là que j'aurais aimé être : à contre-jour sous la lampe, solitaire face au clavier de ma machine à écrire et néanmoins susceptible de me déplacer à volonté dans les mondes inexplorés de mes fantasmagories ; maître des rêves d'autrui, souverain de l'improbable."

 

 

 963671-a2628a1c6272a742aa55349367184524.jpg

Alain Nadaud (Parijs, 31 juli 1948)

 

 

 

 

Volgens de Franse Wikipedia is de Algerijnse, Franstalige schrijver Ahmed Zitouni geboren op 31 juli 1949 in Saïda, Algerije. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Attilah Fakir

 

„Les yeux grands ouverts dans la pénombre, Anastasie se demande une énième fois ce qui a bien pu arriver à son mari. Pour le moment, elle n'a pas entièrement rejeté l'hypothèse d'une liaison. Encore que, lui, dans la peau de l'amant rognant sur ses horaires habituels, afin d'aller rejoindre au plus vite quelque épouse délaissée... à moins qu'il n'ait jeté son dévolu sur une de ces plantureuses femelles, capable de vous expédier l'homme le plus robuste, le plus pervers, en service de réanimation, après deux ou trois jours de délicatesses intensives. Attilah Fakir en terreur du cinq à sept, l'idée fait sourire. Le Roméo, soupire-t-elle, déjà qu'il a la constitution faiblarde, des troubles émotifs, sa flemme, ses douleurs au dos. Pourtant, elle en est certaine, son homme traverse une crise inhabituelle. C'est un cyclique dans son genre, avec périodes, saisons de pointe, passages à vide. Il a des moments propices aux coups de froid et d'autres, pour caser angoisses et névroses : à dates fixes. Homme de désordre, il est méticuleux dans ses accès de douleur, comme dans ses grandes phases d'anxiété.

D'habitude, sa grande crise, celle dont il se remet le plus difficilement, commence avec la fin de l'été. Les premiers symptômes apparaissent avec l'annonce d'une grande foire, curieusement appelée rentrée littéraire. Nuits blanches, état dépressif, humeur maussade, mutisme parfois prolongé, grognements, borborygmes mâchonnés en insultes. Fièvres variant avec les fluctuations du grand battage publicitaire.

Le mal culmine dès l'annonce des divers prix récompensant telle ou telle savonnerie éditoriale. Cela se traduit par nombre de haussements d'épaules rageurs, un état d'hébétude troué de temps à autre par de vigoureuses invectives adressées à l'écran de télévision.

La dernière saison dite littéraire, qu'Attilah, Fakir avait fort à propos baptisée saison des vautours, ne semblait pas avoir laissé d'irréversibles séquelles. Ni dans son comportement ni dans ses idées. Hormis quelques crachats et insultes, il s'en était plutôt bien tiré. Encore six mois avant la prochaine rentrée, constate-t-elle. Largement de quoi voir venir.“

 

 

 963671-b0cdee860101eb4ddf7ab82cef548f6d.jpg

Ahmed Zitouni (Saïda, 31 juli 1949)

 

 

 

 

De Indische (Hindi en Urdu) schrijver Munshi Premchand werd geboren in Lamhi op 31 juli 1880. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Coastal Delights (Vertaald door Sudhir Raikar)

 

„My brother was five years elder to me, but only three grades ahead. Not that his tryst with schooling began late, it surely must been his keen devotion to learning that dissuaded him from any hasty progress. How could the great monument of knowledge stand tall without a strong foundation? Hence the motto of spending more than a year in each division.
My upbringing was solely his responsibility and for me, his was obviously the final word. How could I ever think of defying him? He was so studious … always engrossed in books. I often found fancy cats, dogs and birds drawn on few pages of his note books…. could well have been his idea of taking a break perhaps.
Many a times he wrote a single name several times over, or scribbled few sentences that didn’t make any sense to me. For instance, once I found the following etched in his notebook:
Special, Ameena, brothers, because, Radheshyam, Mr. Radheshyam, one hour…
At the end of this trail was the image of a man. I broke my head over this creation but failed to unravel the mystery. Nor did I dare to ask him. He was in the ninth standard; I was only in the fifth grade…how could I attempt to dissect such intricate stuff?
I never lost a single chance to rush to the playground, throwing pebbles in the air; flying paper butterflies. Climbing up and down the stairs, riding the hostel gate like a motorcar….I had great fun, but back in the hostel room, an eerie silence invariably unnerved me.
My brother would fling the first question rudely “Where were you?”

My answer was a meek silence, conveying the acceptance of my crime. He would then caution me in a flurry of kind and rude words.“

 

 

963671-7c448514f0328e8c37a5759439c00339.jpg
Munshi Premchand (31 juli 1880 –  8 oktober 1936)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Peter Rosegger werd geboren op 31 juli 1843 in Alpl, Steiermark. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Stimmung

 

Das Schönste, was im Innern ich empfunden,
Das ist so rein und zart, lässt sich kaum denken,
Und will ich mich im Sinnen, traun, versenken,
So ist mir das Gefühlte schnöd verschwunden.

 

Und was es ist, das mir so zart entsprossen?
Ich weiß es nicht und kann es nicht enthüllen;
Der Seele reinster Teil nur kann es fühlen,
Und tief in meinem Herzen liegt's verschlossen.

 

 

Unfassbar

 

Nahe ist Werden und Leben und Sterben beisammen,
Früher die endlose Zeit - später die endlose Zeit.
Kurz vor den Tagen, in welchen ich fühle und denke,
War ich ein formloses Nichts, war es von Ewigkeit her.
Kurz nach den Tagen, in welchen ich walte und webe,
Bin ich ein formloses Nichts, werd' es in Ewigkeit sein.
Wie er doch sein kann, der winzige Punkt, wo ich stehe,
Wie es nur möglich, denselben zu fühlen just jetzt?
War es nicht immer der gleiche, weltenumgaukelte Schwerpunkt?
Wusst' ich's nicht ewig, fühl' ich's nicht ewig: Ich bin?

 

 

 963671-7d36efdf1d9db7128ab72bf68e664ed2.jpg

Peter Rosegger (31 juli 1843 – 26 juni 1918)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

De Iraanse dichter en schrijver Ahmad Akbarpour werd geboren op 31 juli 1970 in Lamerd, Shiraz.

 

 

De Noorse dichter Triztán Vindtorn werd geboren als Kjell Erik Vindtorn in Drammen op 31 juli 1942. Zie ook mijn blog van 31 juli 2009.

Geschreven door Romenu om 19:33 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten