De Britse schrijver en cameraman Jasper Fforde werd geboren op 11 januari 1961 in Londen. Zie ook mijn blog van 11 januari 2008 en ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: Shades of Grey

 

„It began with my father not wanting to see the Last Rabbit and ended up with my being eaten by a carnivorous plant. It wasn’t really what I’d planned for myself— I’d hoped to marry into the Oxbloods and join their dynastic string empire. But that was four days ago, before I met Jane, retrieved the Caravaggio and explored High Saffron. So instead of enjoying aspirations of Chromatic advancement, I was wholly immersed within the digestive soup of a yateveo tree. It was all frightfully inconvenient.
But it wasn’t all bad, for the following reasons: First, I was lucky to have landed upside down. I would drown in under a minute, which was far, far preferable to being dissolved alive over the space of a few weeks. Second, and more important, I wasn’t going to die ignorant. I had discovered something that no amount of merits can buy you: the truth. Not the whole truth, but a pretty big part of it. And that was why this was all frightfully inconvenient. I wouldn’t get to do anything with it. And this truth was too big and too terrible to ignore. Still, at least I’d held it in my hands for a full hour and understood what it meant.
I didn’t set out to discover a truth. I was actually sent to the Outer Fringes to conduct a chair census and learn some humility. But the truth inevitably found me, as important truths often do, like a lost thought in need of a mind. I found Jane, too, or perhaps she found me. It doesn’t really matter. We found each other. And although she was Grey and I was Red, we shared a common thirst for justice that transcended Chromatic politics. I loved her, and what’s more, I was beginning to think that she loved me. After all, she did apologize before she pushed me into the leafless expanse below the spread of the yateveo, and she wouldn’t have done that if she’d felt nothing.“

 

 

 

Jasper Fforde (Londen, 11 januari 1961)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Katharina Hacker werd geboren op 11 januari 1967 in Frankfurt am Main. Zie ook mijn blog van 11 januari 2007 en ook mijn blog van 11 januari 2008 en ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: Die Erdbeeren von Antons Mutter

 

“Der kleine Garten, ein Acker eigentlich, der früher, in Antons Kindheit, ringsum an Felder gegrenzt hatte, jetzt an weitere Vorgärten stieß, nur an seiner Rückseite ins Freie überging, war umgegraben, die Erde sah frisch aus, vereinzelt stakten Gräser hervor, an einer Stelle war ein großer Löwenzahn

gewachsen und nahe am Zaun drängten sich die weichen Blätter von Beinwell.

Muß raus, brummte Helmer, der Bauer, der inzwischen eine kleine Gärtnerei betrieb. Das wächst, da haben Sie keine Vorstellung von! Er bückte sich, grub mit den Fingern, riß drei der langen Wurzeln aus. Immer das gleiche, wird man nie wieder los.

Anton stand neben ihm und blinzelte in das diffuse Licht.

Wie alt sind Sie jetzt eigentlich? fragte Helmer. Dreiundvierzig, antwortete Anton.

Na auch schon. Und keine Kinder, und die Schwester immer noch in Amerika?

Immer noch, sagte Anton.

Da haben Sie für Ihre Eltern ja Zeit.

Ich bin Arzt, wandte Anton ein.

Paßt doch. Helmer schaute zu ihm, in seinen Augen mischten sich Kummer und ein freundlicher Spott. Erst die Erdbeeren, sagte Anton.

An den Sträuchern, die in kleinen, schwarzen Töpfchen darauf warteten, wieder eingesetzt zu werden in die Erde, hingen schon grüne Früchte. Helmer schüttelte den Kopf.

Anton wollte in zwei Wochen wiederkommen, und dann wieder zur Ernte.

Wässern kann ich sie Ihnen, heute und morgen, daß ein paar angehen. Stroh können Sie hintun nächstes Mal, sagte Helmer. Ist gut gegen die Fäule. Und gegen Schnecken. Viel werden wird das aber trotzdem nicht.”

 

Katharina Hacker (Frankfurt am Main, 11 januari 1967)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en columnist Marc Acito werd geboren op 11 januari 1966 in Bayonne, New Jersey. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: How I Paid for College

 

„I lay my head down on the raft. "You're right, Sis," I say.

She's not really my sister, but she might as well be. Apart from the difference in our complexions, we could be twins: Paula is the pure white twin; I'm the evil dark one. Otherwise, we're both all long curly hair, thick eyelashes, and high body-fat ratio.

I also call her Sis because she uses her nun costume from our production of The Sound of Music to buy us beer, on the entirely correct theory that no one would ask a nun for her ID.

Paula snaps her parasol shut and rows over to me using the handle end. "The problem," she says, "is that I've got a nineteenth-century figure. If I'd been born a hundred years earlier, I would have been considered desirable."

We've had this conversation before. Some of us are born to run, others are born to be wild--Paula was born to wear a hoopskirt.

I feel the tap of a parasol on my shoulder. "Look at these," she says, mashing her boobs together like she's fluffing pillows. "And this." She turns sideways to grab a hunk of her fleshy butt.

"In the case of an emergency water landing, your seat cushion may be used as a flotation device," I say.

Paula tips my mattress over with one of her thick nineteenth-century legs.

I bob up to the surface and try to capsize her by grabbing her tiny feet. "No, no, no, please, Edward," she says, "the hair, the hair, I've got to be at work in an hour."

"Fine," I say, backstroking to the shallow end, "but as far as the nineteenth century goes, I've got two words for you."

"Oh, yeah?"

"Yeah: No anesthesia."

I can hear her deep, chocolaty laugh as I look up at the high-tension wires crisscrossing the baby blue sky. I love making Paula laugh.“

 

 

Marc Acito (Bayonne, 11 januari 1966)

 

 

 

 

De Griekse dichter, schrijver en zeeman Nikos Kavvadias werd geboren op 11 januari 1910 in Nikolski Ousouriski. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

 

Southern Cross

(Stavros Tou Notou)

 

In the nor-wester the waves boiled;

we were both bent over the map.

You turned and told me how in March

you'd be in other latitudes.

 

A Chinese tatoo drawn on your chest;

however you burn it, it won't come off.

They said that you had loved her once

in a sudden fit of blackest fever.

 

Keeping watch by a barren cape

and the Southern Cross behind the braces.

You're holding coral worry-beads

and chewing bitter coffee beans.

 

I took a line on Alpha Centaurus

with the azimuth compass one night at sea.

You told me in a deathly voice:

"Beware of the stars of Southern skies".

 

Another time from that same sky

you took lessosn for three whole months

with the captain's mulatto girl

in how to navigate at night.

 

In some shopin Nosy Be

you bought the knife - two shillings it cost -

right on the equator, exactly at noon;

it glittered like a lighthouse beam.

 

Down on the shores of Africa

for some years now you've been asleep.

You don't remember the lighthouse now

or the delicious Sunday sweet.

 

 

 

Vertaald door Tefkros Symeonides

 

 

 

 

Nikos Kavvadias (11 januari 1910 – 10 februari 1975)

Beeld bij de haven van Argostoli

 

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver Oswald de Andrade werd geboren op 11 januari 1890 in São Paulo. Zie ook mijn blog van 11 januari 2007 en ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

 

 

NATIONAL LIBRARY

 

The Abandoned Child

Doctor Coppelius

Leí Us Go With Him

Miss Spring

 

Brazilian Code of Civil Law

How to Win the Lottery

Public Speaking for Everyone

The Pole in Flames

 

 

 

ADVERTISEMENT

 

Says the dainty actress

Margaret Piano Leg

Pretty tint — what a splendid lotion

I consider prettytint the complement

of woman's feminine toilette

for its agreeable odor

and as a tonic for the boyish bob

All women — deal with Mr. Fagundes

sole distributor

in the United States of Brazil

 

 

 

FUNERAL PROCESSION

 

The Veronica extends her arms

and sings

The baldachin has stopped

All listen

to the voice in the night

full of lighted hills

 

 

 

Vertaald door Jean R. Longland

 

 

 

Oswald de Andrade (11 januari 1890 – 22 oktober 1954)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Helmut Zenker werd geboren op 11 januari 1949 in St. Valentin. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: Tohuwabohu

 

„Ich möchte ein Sonett für dich dichten. Aber warum soll ich ein Sonett für dich dichten, wenn ich ohnehin mit dir im Bett bin? Ich würde mit dir tanzen, obwohl ich nicht tanzen kann. Aber warum soll ich mit dir tanzen, wenn ich schon in dir stecke? Die Kleider sollte ich dir vom Leib reißen. Aber warum soll ich tun, was ich schon längst gemacht habe? Ich möchte dich nackt sehen. Aber warum bist du nackt, wenn ich dich nur ausziehen will? Wohin flüchtet die Zeit? Warum soll mich das interessieren, wenn ich die beste Zeit habe?“

 

 

 

Helmut Zenker (11 januari 1949 – 7 januari 2003)



Zie voor nog meer schrijvers van de 11^e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse schrijver Eduardo Mendoza werd geboren in Barcelona op 11 januari 1943. Zie ook mijn blog van 11 januari 2007 en ook mijn blog van 11 januari 2008 en ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: Niemand im Damensalon (Vertaald door Peter Schwaar)

 

“Nach neun Tagen kam sie wieder, mit denselben Beinen. Wortlos setzte sie sich auf den Sessel, wies mit einer Handbewegung den Frisiermantel zurück und sagte, mir fest in die Augen blickend:
"Ich bin nicht wegen meiner Haare gekommen, sondern um mit dir über eine persönliche Angelegenheit zu sprechen. Macht es dir etwas aus, wenn ich dich duze? Das ist nur logisch in Anbetracht des persönlichen Charakters der Angelegenheit, auf die ich eben angespielt habe. Aber vorher muss ich wissen, ob ich für diese persönliche Angelegenheit und alle sich daraus ergebenden Konsequenzen auf dich zählen kann."
"Ich werde tun, was in meiner Macht liegt," antwortete ich, "vorausgesetzt, es ist nicht unvereinbar mit der Ethik der Coiffure."
"Ich habe keine andere Antwort erwartet. Aber wir unterhalten uns besser nicht hier. Es kann jemand reinkommen und uns bei unserer Fühlungnahme stören. Wann hast du Feierabend?"
"Ein guter Friseur hat nie Feierabend, aber der Damensalon schließt um acht."
"Um diese Zeit erwarte ich dich in der Kneipe gegenüber. Versetz mich nicht."
Zur vereinbarten Stunde erschien ich zu unserer Verabredung. Sie war bereits dort, an einem Tisch im Hintergrund ins Einsaugen eines (vom Kellner der Kneipe) in eine Flasche abgefüllten Erfrischungsgetränks versunken, gleichgültig gegenüber allem um sie herum. Wortlos deutete sie auf den Stuhl. Ich setzte mich. Eine Weile schwiegen wir, sie dachte an ihre Dinge, und ich dachte ebenfalls an ihre Dinge. Das erlaubte mir, sie etwas aufmerksamer zu betrachten, so dass ich dem Leser eine nachträgliche Beschreibung liefern kann - auf ihre untere Hälfte bin ich ja schon andernorts zu sprechen gekommen.”

 

 

 

Eduardo Mendoza (Barcelona, 11 januari 1943)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Diana Gabaldon werd op 11 januari 1952 geboren in Williams, Arizona. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: Laoghaire (Book Seven, Outlander)

 

„He rode slowly past the loch, thinking that this visit was a mistake.  It was possible to leave things behind--places, people, memories--at least for a time.  But places held tight to the things that had happened in them, and to come again to a place you had once lived was to be brought face to face with what you had done there, and who you had been.

Balriggan, though...it hadn't been a bad place; he had loved the wee loch, and the way it mirrored the sky, so still some mornings that you felt you might walk down into the clouds you saw reflected there, feeling their cold mist rise up about you, to wrap you in their drifting peace.  Or in the summer evenings, when the surface glimmered in hundreds of overlapping rings as the hatch rose, the rhythm of it broken now and then by the sudden splash of a leaping salmon.

The road took him closer, and he saw the stony shallows where he'd shown wee Joan and Marsali how to guddle fish, all three of them so intent on their business they'd paid no heed to the midgies biting, and gone home wet to the waist and red with bites and sunburn, the wee maids skipping and swinging from his hands, gleeful in the sunset.  He smiled just a little--then turned his horse's head away, up the hill to the house.

The place was shabby, but in decent repair, he grudgingly noted.  There was a saddle-mule browsing in the paddock behind the house, elderly, but sound-looking.  Well enough.  Laoghaire wasn't spending his money on follies or a coach-and-four, at least.“

 

 

 

 

Diana Gabaldon (Williams,11 januari 1952)

 

 

 

 

 

De Macedonische dichter en schrijver Slavko Janevski werd geboren op 11 januari 1920 in Skopje. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

Uit: The Drowned Man (Vertaald door Zoran Anchevski)

 

„Never before, in the long chain of their years, had the twelve elders sitting in front of their houses seen a drowned man floating in the calm waters of the lake, gliding to the shore, coming to rest on the wet sand, and as is the case with the dead, prone, motionless, barefoot.
    Probably because of the heat with which even June is generous, the arrival of the corpse caused no great stir in the fishing village. Most men and women were behind the walls of their houses. There were no children. However, in a little while, a few young men, fearing some misfortune—an investigation, a hearing, suspicion—gathered around the drowned man and realized immediately that he was not a local, not from their side of the lake. His clothes of thin white linen seemed too big for him. The drowned man had fragile bones and was not swollen or blue. He seemed to be asleep in the rain—about to wake up.
    With some concern that what he was doing was illegal, one of the fishermen knelt beside the corpse and removed some weed or grass from his face. From the incomplete frame of the gently curved eyebrows two eyes gazed at the fishermen. But what eyes! As if alive! Saved from the layers of murky slime the pupils shrank. The man kneeling by the corpse straightened up. He took a step back but said nothing. The others were also silent. As if they had always known what to do in such situations, as if rituals were a part of their lives, they raised the drowned man from the wet sand. They laid him gently in a wooden boat. Two of them, paler than before, rowed out to the middle of the lake. The watchers on the shore remained silent. They waited in a huddle, indistinguishable one from another, with set white faces.“

 

 

 

 

Slavko Janevski (11 januari 1920 – 20 januari 2000)

 

 

 

 

 

De Duitstalige, joodse, dichteres en schrijfster Ilse Weber werd geboren op 11 januari 1903 in Witkowitz, Tsjechoslowakije. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009 en ook mijn blog van 11 januari 2010.

 

 

Ade, Kamerad,

 

hier teilt sich der Pfad,

denn morgen mussi ch fort.

Ich scheide von dir,

man treibt mich von hier,

ich geh mit dem Polentransport.

 

Du gabst mir oft Mut,

treu warst du und gut,

zum Helfen immer bereit.

Ein Druck deiner Hand

Hat die Sorgen gebannt,

wir truce gemeinsam das Leid.

 

Ade, Kamerad,

um dich ist es schad,

der Abschied wird mir schwer.

Verlier nicht den Mut,

ich war dir so gut,

jetzt sehn wir uns nimmermehr.

 

 

 

 

Ilse Weber (11 januari 1903 – 6 oktober 1944)

 

 

 

 

 

De Zuidafrikaanse schrijver en politicus Alan Stewart Paton werd geboren op 11 januari 1903 in Pietermaritzburg. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

 

Uit: Cry The Beloved Country

 

„This is no time to talk of hedges and fields, or the beauties of any country. Sadness and fear and hate, how they well up in the heart and mind. Cry for the broken tribe, for the law and the custom that is gone. Aye, and cry aloud for the man who is dead, for the woman and children bereaved. Cry the beloved country, these things are not yet at an end. The sun pours down on the earth, on the lovely land that man cannot enjoy. He knows only the fear of his heart.

Have no doubt it is fear in the land. For what can men do when so many have grown lawless? Who can enjoy the lovely land, who can enjoy the seventy years, and the sun that pours down on the earth, when there is fear in the heart? Who can walk quietly in the shadow of the jacarandas, when their beauty is grown to danger? Who can lie peacefully abed, while the darkness holds some secret? What lovers can lie sweetly under the stars, when menace grows with the measure of their seclusion?

Some cry for the cutting up of South Africa without delay into separate areas, where white can live without black, and black without white, where black can farm their own land and mine their own minerals and administer their own laws. And others cry away with the compound system, that brings men to the towns without their wives and children, and breaks up the tribe and the house and the man, and they ask for the establishment of villages for the labourers in mines and industry.

And the churches cry too. The English-speaking churches cry for more education, and more opportunity, and for a removal of the restrictions on native labour and enterprise. And the Afrikaans-speaking churches want to see the native people given opportunity to develop along their own lines, and remind their own people that the decay of family religion, where the servants took part in family devotions, has contributed in part to the moral decay of the native people. But there is to be no equality in church or state.“

 

 

 

Alan Stewart Paton (11 januari 1903 – 12 april 1988)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, criticus, vertaler en reisschrijver Bayard Taylor werd geboren op 11 januari 1825 in Kennett Square in Chester County, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

 

 

Bedouin Song

 

FROM the Desert I come to thee

On a stallion shod with fire;

And the winds are left behind

In the speed of my desire.

Under thy window I stand,

And the midnight hears my cry:

I love thee, I love but thee,

With a love that shall not die

Till the sun grows cold,

And the stars are old,

And the leaves of the Judgment Book Unfold!

 

Look from thy window and see

My passion and my pain;

I lie on the sands below,

And I faint in thy disdain.

Let the night-winds touch thy brow

With the heat of my burning sigh,

And melt thee to hear the vow

Of a love that shall not die

Till the sun grows cold,

And the stars are old,

And the leaves of the Judgment Book Unfold!

 

My steps are nightly driven,

By the fever in my breast,

To hear from thy lattice breathed

The word that shall give me rest.

Open the door of thy heart,

And open thy chamber door,

And my kisses shall teach thy lips

The love that shall fade no more

Till the sun grows cold,

And the stars are old,

And the leaves of the Judgment Book Unfold!

 

 

 

Bayard Taylor (11 januari 1825 – 19 december 1878)

De Nederlandse (sport)journalist, schrijver en radio- en televisiepresentator Martinus Jan (Mart) Smeets werd geboren in Arnhem op 11 januari 1947. Smeets is sinds 1974 verbonden aan Studio Sport als verslaggever en presentator en sinds 2002 in vaste dienst van de NOS. Hij doet al jaren vanuit Frankrijk verslag van de Ronde van Frankrijk. Hij doet tevens verslag van diverse schaatsevenementen, schrijft wekelijkse columns, onder andere voor Sportweek, Trouw, Haarlems Dagblad en VARA-gids. Over zijn werk en zijn passies (onder andere muziek en eten) schrijft hij boeken met losse verhalen, waarin hij op een persoonlijke wijze weergeeft wat hij van bepaalde zaken vindt Op 3 december 2008 gunde de jury van de Beeld en Geluid Awards, voorheen de Gouden Beelden, de oeuvreprijs aan Mart Smeets. Hij kreeg tevens een plek in de glazen Wall of Fame in het gebouw van Beeld en Geluid in Hilversum.

 

Uit: Sportzomerdagboek

 

„Het wordt elf uur en de telefoon blijft rustig. Geen geluid. Kwart over elf. Niets nog.
Half twaalf. Ik zet de radio iets harder en K. kijkt me weer aan. Ik zeg niets. Mijn binnenste rommelt en ik heb een lichte hoofdpijn.
Zeven minuten over half twaalf. Ik voel eerst de trilling van het apparaatje, hoor dan de ringtoon. Ik neem op: ‘Zeg het maar, Tjeb.’ Hij zegt met rustige stem: ‘Ik zie je volgende maand in Peking.’ Over famous first words gesproken.
Ons gesprek duurt niet lang. Ik feliciteer hem en K. roept hard ‘Yes, yes, yes,’ en balt haar vuist in de lucht. We hangen op en ik voel dat ik natte ogen krijg. Hij heeft bereikt wat hij wilde. Helemaal alleen. Ooit had hij een droom en die heeft hij helemaal zelf waargemaakt.“

 

 

Uit: Op de fiets lukte het Hamilton niet (Column in Trouw)

”Er is een tijd geweest dat ik met bewondering naar Tyler Hamilton keek. Hij was onder de vleugels van Lance Armstrong vertrokken naar graziger weiden en had het shirt van CSC aangedaan. Dat rood, wit en zwart stond hem goed en onder de kneedbare handen van Bjarne Riis kwam ineens een renner uit die veel beter leek te zijn dan knecht alleen.
Ik herinner me dat hij viel; een lullige val, over een stoeprand, en dat zijn schouder vet ingetapet moest worden en dat hij duizend doden stierf om nog maar op de fiets te kunnen blijven.
Dat was het Tour-jaar dat een complete filmploeg met veel tamtam hem tijdens de ronde volgde: 2003, zijn eerste jaar in eigen schoenen. Overal waren die mannen; ze filmden hem van 's ochtends vroeg tot lang na de massagetafel. De film, die in 2004 uitgebracht zou worden, zou de intense schoonheid van het wielrennen in de Tour naar voren brengen.
Ik hoorde dat de film door kitsch heen vloog, maar dat de essentie mooi was: de kale mens op een ijzeren ros in de vrije natuur tegen een berg op klauterend. Alleen.
Ik weet nog van het gedoe van Hamilton met zijn hond: Tugboat, een trouw beest dat ziek werd en afgemaakt moest worden terwijl zijn baasje in de Franse ronde tegen grootmacht Armstrong opbood en voorzichtig ten onder ging.
Tugboat overleed en de halsband van het trouwe dier werd een houvast voor de kleine renner. Huilend en triest zocht hij zijn geluk in een ellenlange solovlucht door de Pyreneeën.
Het lukte en iedereen klapte hem toe: wat een karakter, wat een doorzettingsvermogen, wat een held.
Als je foto's van die dag ziet, bemerk je de trotse Hamilton die zijn leermeester Armstrong vol liefde bij de schouders vasthoudt. De twee praten en hebben een uiterst tevreden trek om de mond. Allebei.
Dan wordt het augustus en wordt Hamilton olympisch kampioen. De olijftak op zijn hoofd knelt meteen: positief. Bloeddoping. B-staal niet mogelijk, want onzorgvuldig gedrag bij een laboratoriumbeambte. Hij houdt goud en trekt verder de wereld in.
De Vuelta in september, een gewonnen tijdrit en de leiderstrui; Grote Winst nadert, maar weer ontploffen de testketels: weer positief.
Twee maal in twee maanden; dat is iets teveel.”

 

 

 

 

Mart Smeets (Arnhem, 11 januari 1947)