Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 3 oktober 2011

Bernard Cooper, Gore Vidal, Stijn Streuvels, Sergej Jesenin, Alain-Fournier

De Amerikaanse schrijver Bernard Cooper werd geboren op 3 oktober 1951 in Hollywood, California. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010.

 

Uit: The Bill from My Father

 

“He leaned close. "Let me ask you something."

I wanted to be as frank as possible. If there was a medical ordeal ahead, maybe we'd have a last chance at attachment. I looked into his eyes. "Ask me anything you want."

"Why...," he said, then hesitated.

"Go on." I urged him.

"Why are you reading the Ladies' Home Journal?"

"What?"

"Why did you pick that magazine out of all the magazines in the waiting room? There must be I don't know how many others to chose from and you picked that."

The March issue had been lying on my lap, opened to a double-page photo of the creamiest seafood bisque I've ever seen, a kind of culinary centerfold. I thought I'd cook it for Brian and was about to rip out the recipe. Even in a time of crisis, Dad found a way to goad me like a pro. "Nobody here cares if I'm reading a men's magazine or a women's magazine!" I glanced around the waiting room to see if I could spot a man reading Today's Bride or a woman reading Popular Mechanics, but where is proof when you really need it? "Ideas about masculinity and femininity are different now than they were in your day." I thought back to the hot afternoon I'd been cinched into my father's jumpsuit, drunk on rum punch and basted in my own perspiration, staggering through a backyard filled with dykes disguised as housewives who were really machines. "People today are more...flexible."

"I'll bet," he said.

The man in the wheelchair wasn't even pretending not to listen. His eyes met mine and glistened with interest. His posture improved.

I said, "You were trying to change the subject is what you were trying to do. Then we wouldn't have to talk about why you're here. Well, it's not going to work." But it had, of course, worked like a charm. Conversation between us ceased. We folded our arms and glowered straight ahead.

"Dad," I said, "I hate that one of us always has to be right."

"I'm not the one who always has to be right. You are."

 

 

 1004530-5ee37adb3e5c12b3e35bccbc187527e5.jpg

Bernard Cooper (Hollywood, 3 oktober 1951)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, dramaticus en essayist Gore Vidal werd geboren op 3 oktober 1925 in West Point, New York. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Gore Vidal op dit blog.

 

Uit: The Golden Age

 

“The ceremony at the State Capitol was solemn but brief since the President was due to leave before noon. Peter and Diana were led though the surprisingly large crowd by the governor, along with a number of other officials, many of them surviving witnesses to the birth of their lively state. A north wind blew steadily across American City, so-called because the Indian tribes had finally objected to the promiscuous use by white usurpers of their languages as well as land, nations, oil. So the blank adjective “American” had been proposed by Burden. “It has an Italianate ring to it,” he used to say to the puzzlement of the Scotch-Irish settlers.

Inside the capitol rotunda it was still cold but they were, blessedly, out of the monotonous continental north wind. At the center, directly beneath the gray fluted dome, the closed coffin was set on a catafalque. Kitty stood beside it. She wore full mourning, complete with black veil.

Diana gave her a quick professional look. “She’s had her hair done,” she said to Peter, with relief. Next to Kitty was the governor’s wife; at the opposite end of the catafalque was a small platform covered with red white and blue bunting.

The inevitable television lights were also in place. Peter noted that in addition to local television both NBC and CBS were on hand. Since the assassination attempt, security was intense and state troopers guarded the entrance to the rotunda. Mourners were obliged to present tickets.

“I flew,” said Kitty. “I’ve always hated that train ride from Washington. Now I won’t ever have to make it again.” Diana embraced her mother as did Peter, whose eyes were inexplicably full of tears while Kitty, inexplicably, was cheerful. “We have a lovely lot,” she said, “at the cemetery. Quite near my father’s. We’ve also got a monument that Burden commissioned years ago. He was always prepared.”

 

 

 1004530-14d10ea3fde1d794a1f75ba5f52e32f7.jpg

Gore Vidal (West Point, 3 oktober 1925)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Stijn Streuvels, pseudoniem voor Frank Lateur werd geboren in Heule op 3 oktober 1871. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Stijn Streuvels op dit blog.

 

Uit: De blijde dag

 

“Die dag begon gelijk al de dagen. Met dat de helderheid opkwam gingen de slagvensters overal open en het dorp ontwaakte in hetzelfde aanschijn van gister. De menschen hernamen hun kleine bezigheid waarmede zij poenderend hun kleine profijtjes moesten bejagen, en medeen kwamen ook in ieder menschelijk gemoed, elk volgens de gebeurtenissen en toestanden van 't leven hen gelegen waren, de hartstochten wakker, herleefden de afgunsten, de begeerten en genegenheden; dat alles kriebelde in lust- of leedgevoel gedoken in de hoofden der dorpelingen. Er waren er die hunne gevoelens lieten zien of raden, anderen hielden het diep geborgen bachten de strakheid van hun gelaat; maar onverwijld hernamen zij allemaal 't geen ze gister gedaan hadden en elk hield zijn wezen gelijk hij 't gewend was. Doordat eenieder gerust aan zijn gewone werk kon gaan en zij van hun eigen en van malkaar wisten dat ze dat werk vandaag en morgen ongestoord konden voortzetten, heerschte de kalmte en de vrede over het dorp. Zonder den schijn zelfs van nijverige werkzaamheid die er binnen heerschte, stonden de huizen als doode wezens nevenseen geschaard. De samenhang van gewone geluiden die hoorden bij ieder soort van werk, vormde den eenigen levensadem van het dorp, den levensadem die altijd regelmatig voort gaat zonder dat iemand er nog acht op geeft.

Eene eigene lucht van vreedzame bezadigdheid strekte als een veiligende koepel over dat dorpskerkje en dat troepje bijeengeschaarde huizen, zoodat er geen één van al die dorpelingen 't minste besef had van 't geen er buiten dien eigenen luchtkring leefde en gebeurde, zoodat zij 't bestaan niet eens vermoedden van de duizendmalige stroomingen en veelvuldige kruisingen der groote levensmachten en evenmin de mogelijkheid vreesden dat de kleinste roering van eene dier levensmachten tot hier kon doordringen en voldoende was om heel dat stille dorpsgepoender in gruis te slaan en de schoone rust van den dag en de volgende dagen voor altijd te storen.”

 

 

 

 1004530-5a03efd358cccfa69e80b80ea818c030.jpg

Stijn Streuvels (3 oktober 1871 – 15 augustus 1969)

Stijn Streuvels en achterkleinkinderen

 

 

 

 

De Russische dichter Sergej Aleksandrovitsj Jesenin werd geboren op 3 oktober 1878 in het dorpje Konstantinovo, bij Rjazan. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2008 en ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

 

Schon ist es Abend. Der Tau

Schon ist es Abend. Der Tau
Ist an den Nesseln zu sehn.
Ich stehe am Wegesrand, faul
An eine Weide gelehnt.

Des Mondes so große Laterne
Beleuchtet direkt unser Dach.
Irgendwo in weiter Ferne
Singt eine Nachtigall sacht.

Warm ist es und wunderschön,
Wie'n Ofen, der winterlich summt.
Und diese Birken, sie stehn
Wie riesige Kerzen herum.

Weit hinter Flusslauf und Lichtung,
Hinter dem Waldrand: Gerappel.
Es schlägt ein verschlafener Wächter
Seine erstorbene Klapper.

 

 

 

 

Herbst

               für R. V. Ivanov

 

Im Wacholder, bei des Steilhangs Gähnen
Kämmt sich Herbst als Rotfuchs still die Mähne.

Über dem, was Fluss und Ufer ziert,
Hört man, wie sein blauer Hufschlag klirrt.

Leiser Wind mit sachten Klausnerschritten
Fegt das Laub von Stufen und von Tritten

Und küsst bei den Eschen unumwunden
Eines unsichtbaren Christus Wunden.



 

 

 

Meine Liebe ist jetzt anders

               für Kljuev

 

Meine Liebe ist jetzt anders.

Ach, ich weiß, du quälst und mühst dich,

Weil des Mondes Besen wandernd

Nicht des Verses Pfützen sprühte.

 

Freudig trauernd um den Stern,

Der auf deine Brauen zischte,

Sangst du für Hütten raus dein Herz,

Und hast im Herz kein Haus errichtet.

 

Den du erwartet in der Nacht,

Ging so, wie einst, vorbei am Dache.

Für wen hat, Freund, die Sangesmacht

Vergoldet Quell und Fluss der Sprache?

 

Im Fenster blinkt kein Paradies,

Die Sonne kannst du nicht zersingen,

Die Mühle nicht zum Himmel schießt,

Mag sie auch eiligst Flügel schwingen.

 

 

 

Vertaald door Eric Boerner

 

 

 

1004530-acf90724f973073988748d80a3bd36f0.jpg
Sergej Jesenin
(3 oktober 1878 - 28 december 1925)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Henri Alain--Fournier werd geboren op 3 oktober 1886 in Épineuil-le-Fleuriel (Cher). Zie ook mijn blog van 3 oktober 2008 en ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

Uit: Le Grand Meaulnes

 

“C'était, dans une grande salle au plafond bas, un repas comme ceux que l'on offre, la veille des noces de campagne, aux parents qui sont venus de très loin.

Les deux enfants avaient lâché les mains de l'écolier et s'étaient précipités dans une chambre attenante où l'on entendait des voix puériles et des bruits de cuillers battant les assiettes. Meaulnes, avec audace et sans s'émouvoir, enjamba un banc et se trouva assis auprès de deux vieilles paysannes. Il se mit aussitôt à manger avec un appétit féroce; et c'est au bout d'un instant seulement qu'il leva la tête pour regarder les convives et les écouter.

On parlait peu, d'ailleurs. Ces gens semblaient à peine se connaître. Ils devaient venir, les uns, du fond de la campagne, les autres, de villes lointaines. Il y avait, épars le long des tables, quelques vieillards avec des favoris, et d'autres complètement rasés qui pouvaient être d'anciens marins. Près d'eux dînaient d'autres vieux qui leur ressemblaient: même face tannée, mêmes yeux vifs sous des sourcils en broussaille, mêmes cravates étroites comme des cordons de souliers... Mais il était aisé de voir que ceux-ci n'avaient jamais navigué plus loin que le bout du canton; et s'ils avaient tangué, roulé plus de mille fois sous les averses et dans le vent, c'était pour ce dur voyage sans péril qui consiste à creuser le sillon jusqu'au bout de son champ et à retourner ensuite la charue... On voyait peu de femmes; quelques vieilles paysannes avec de rondes figures ridées comme des pommes, sous des bonnets tuyautés.

Il n'y avait pas un seul de ces convives avec qui Meaulnes ne se sentit à l'aise et en confiance. Il

expliquait ainsi plus tard cette impression: quand on a, disait-il, commis quelque lourde faute

impardonnable, on songe parfois, au milieu d'une grande amertume: "Il y a pourtant par le monde des

gens qui me pardonneraient". On imagine de vieilles gens, des grands-parents pleins d'indulgence, qui sont persuadés à l'avance que tout ce que vous faites est bien fait. Certainement parmi ces bonnes gens-là les convives de cette salle avaient été choisis. Quant aux autres, c'étaient des adolescents et des enfants...”



1004530-dee183ca955eddb06235b977d3860d91.jpg
Alain-Fournier (3 oktober 1886 - 22 september 1914)

Borstbeeld in Saint-Amand-Montrond



Zie voor nog meer schrijvers van de 3e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:19 Reageer op dit bericht

Louis Aragon, Thomas Wolfe, James Herriot, Wolf Klaussner, Johann Peter Uz

De Franse dichter, schrijver en essayist Louis Aragon werd geboren in 1897 in Parijs. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2007 en ook mijn blog van 3 oktober 2008 en ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

 

Que serais-je sans toi

 

Que serais-je sans toi qui vins à ma rencontre

Que serais-je sans toi qu'un coeur au bois dormant
Que cette heure arrêtée au cadran de la montre

Que serais-je sans toi que ce balbutiement.

 

J'ai tout appris de toi sur les choses humaines

Et j'ai vu désormais le monde à ta façon

J'ai tout appris de toi comme on boit aux fontaines

Comme on lit dans le ciel les étoiles lointaines

Comme au passant qui chante on reprend sa chanson

J'ai tout appris de toi jusqu'au sens du frisson.

 

Que serais-je sans toi qui vins à ma rencontre

Que serais-je sans toi qu'un coeur au bois dormant

Que cette heure arrêtée au cadran de la montre

Que serais-je sans toi que ce balbutiement.

 

J'ai tout appris de toi pour ce qui me concerne

Qu'il fait jour à midi, qu'un ciel peut être bleu

Que Le bonheur n'est pas un quinquet de taverne

Tu m'as pris par la main dans cet enfer moderne

Où l'Homme ne sait plus ce que c'est qu'être deux

Tu m'as pris par la main comme un amant heureux.

 

Que serais-je sans toi qui vins à ma rencontre

Que serais-je sans toi qu'un coeur au bois dormant

Que cette heure arrêtée au cadran de la montre

Que serais-je sans toi que ce balbutiement.

 

Qui parle de Bonheur a souvent les yeux tristes

N'est-ce pas un sanglot que la déconvenue

Une corde brisée aux doigts du guitariste

Et pourtant je vous dis que le bonheur existe

Ailleurs que dans le rêve, ailleurs que dans les nues.

Terre, terre, voici ses rades inconnues.

 

Que serais-je sans toi qui vins à ma rencontre

Que serais-je sans toi qu'un coeur au bois dormant

Que cette heure arrêtée au cadran de la montre

Que serais-je sans toi que ce balbutiement.

 

Je sais je sais Tout est à faire

Dans ce siècle où la mort campait

Et va voir dans la stratosphère

 

Si c'est la paix

 

Éteint ici là-bas qui couve

Le feu court on voit bien comment

Quelqu'un toujours donne à la louve

 

Un logement

 

Quelqu'un toujours quelque part rêve

Sur la table d'être le poing

Et sous le manteau de la trêve

 

Il fait le point

 

[...]

 

C'est la paix qui force le crime

À s'agenouiller dans l'aveu

Et qui crie avec les victimes

 

Cessez le feu

 

 

 1004526-6c64d2c78e8a8e364646a7ed1a6502d8.jpg

Louis Aragon (3 oktober 1897 – 24 december 1982)

 

 

 

 


De  Engelse schrijver en dierenarts James Herriot (pseudoniem van James Alfred Wight) werd geboren op 3 oktober 1916 in Sunderland. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

Uit: All Things Wise and Wonderful

 

„Andrew laughed when he saw me. He had put on weight and looked a different person. Digger knows every inch of this walk, he said. I think it's just about his favorite spot-you can see how he's enjoying himself.

I nodded. He certainly looks a happy little dog.

Yes, he's happy all right. He has a good life and honestly I often forget that he can't see. He paused. You were right, that day in your surgery. You said this would happen.

Well that's great, Andrew, I said. And you're happy, too, aren't you?

I am, Mr. Herriot. Thank God, I am. A shadow crossed his face. When I think how it was then, I can't believe my luck. It was like being in a dark valley, and bit by bit I've climbed into the sunshine.

I can see that. You're as good as new, now.

He smiled. I'm better than that-better than I was before. That terrible experience did me good.

When I look back on the whole episode my feeling is of thankfulness. All sorts of things help people to pull out of a depression. Mostly it is their family-the knowledge that wife and children are dependent on them-sometimes it is a cause to work for, but in Andrew Vine's case it was a dog.

I often think of the dark valley which closed around him at that time and I am convinced he came out of it on the end of Digger's lead.“

 

 

 1004526-145fbb44b6998743d73fe065b0f53a5a.jpg

James Herriot (3 oktober 1916 - 23 februari 1995)

Christopher Timothy als James Herriot in de tv-serie "All Creatures Great And Small"

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Thomas Wolfe werd geboren op 3 oktober 1900 in Asheville, North Carolina. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Thomas Wolfe op dit blog.

 

Uit: The Lost Boy

 

„Light came and went and came again, the booming strokes of three o'clock beat out across the town in thronging bronze from the courthouse bell, light winds of April blew the fountain out in rainbow sheets, until the plume returned and pulsed, as Grover turned into the Square. He was a child, dark-eyed and grave, birthmarked upon his neck-- a berry of warm brown-and with a gentle face, too quiet and too listening for his years. The scuffed boy's shoes, the thick-ribbed stockings gartered at the knees, the short knee pants cut straight with three small useless buttons at the side, the sailor blouse, the old cap battered out of shape, perched sideways up on top of the raven head, the old soiled canvas bag slung from the shoulder, empty now, but waiting for the crisp sheets of the afternoon-these friendly, shabby garments, shaped by Grover, uttered him. He turned and passed along the north side of the Square and in that moment saw the union of Forever and of Now.

Light came and went and came again, the great plume of the fountain pulsed and winds of April sheeted it across the Square in a rainbow gossamer of spray. The fire department horses drummed on the floors with wooden stomp, most casually, and with dry whiskings of their clean, coarse tails. The street cars ground into the Square from every portion of the compass and halted briefly like wound toys in their familiar quarter-hourly formula. A dray, hauled by a boneyard nag, rattled across the cobbles on the other side before his father's shop. The courthouse bell boomed out its solemn warning of immediate three, and everything was just the same as it had always been.

He saw that haggis of vexed shapes with quiet eyes-- that hodgepodge of ill-sorted architectures that made up the Square, and he did not feel lost. For "Here," thought Grover, "here is the Square as it has always been-and papa's shop, the fire department and the City Hall, the fountain pulsing with its plume, the street cars coming in and halting at the quarter hour, the hardware store on the corner there, the row of old brick buildings oil this side of the street, the people passing and the light that comes and changes and that always will come back again, and everything that comes and goes and changes in the Square, and yet will be the same again.“

 

 


 1004526-12ceef4ac468d4501e2347312dabadd4.jpg

Thomas Wolfe (3 oktober 1900 - 15 september 1938)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Wolf Klaußner werd geboren op 3 oktober 1930 in Lichtenau. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

Uit: Lebensläufe

 

„— Wieso?, Konrad war überrumpelt (— Hast du?), — ja so zwei oder drei, aber nur als Berater im Hintergrund.

— Gewonnen?

— Natürlich. Ist eine gute Sozietät. Gewiefte Burschen.

— Ich brauch dich. Im Hintergrund. Als Berater, in Rohrbach sieht es wüst aus.

— Gritli trat näher zu ihnen, heiter mit tränenglänzenden Augen.

— Konrad, sagte sie, — mehr bleibt hier nicht zu tun. Fahren wir heim.

Er sah sie an und legte den Arm um ihre Schulter und die andere Hand an ihre volltönende Brust. Sie schrie leise, verhauchte, richtete sich wieder auf, lächelte, schlug sich den Rock glatt, an dem doch nicht ein Fältchen war. Und das ältere Paar begab sich auf Hochzeitsreise nach Rohrbach.

Immerhin hatte die Bücherkammer Zeitläufe überlebt, und das Bett, schmal und karg desgleichen. Am ersten Morgen sahen sie sich verwirrt an, zumal es draußen wie aus Kannen goß. Der Dachschlauch schluchzte, an den Scheiben herab rann das Wasser. Sie warf plötzlich die Arme um ihn und sagte: — Ich liebe Dich. Er zog sie an sich und fing an zu weinen, sie herzte ihn wie ein Kind und wehrte die jähe Angst ab, die sie befallen hatte. Was war mit ihm? Ihr schien, als bräche das innere Traggerüst eines Turmes zusammen, wie sie ihn immer gesehen hatte, und langsam, Stück für Stück, als donnerten schwere Balken von der Helmspitze bis ins Fundament.

— Wir müssen tätig werden, flüsterte sie, — du liebst doch deine Heimat?

Er schüttelte den Kopf.

— Ich liebe außer dir und der Kleinen nichts. Ich weiß jetzt auch, daß ich nirgendwo zu Hause bin und alles, was ich getan habe, ist eitel Haschen nach Wind. Wenn du nicht wärst, der ich damit Schmerzen zufügte, würde ich gerne sterben. Ich will dich sogar überleben, daß du den Schmerz nicht fühlst, der dann meiner ist.

Gritli küßte ihn lange und schlang ihre Beine um seine Hüften: — Du bist der, den mir das Fatum geschickt hat. Ich gehe nie von dir, nicht lebendig, und der Tod soll uns nicht kümmern. Weine nicht mehr.“

 


1004526-fc89c4bea814300d6d37868b517097ce.jpg
Wolf Klaußner (3 oktober 1930 – 3 april 2005)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johann Peter Uz werd geboren op 3 oktober 1720 in Ansbach. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2009 en ook mijn blog van 3 oktober 2010

 

 

Ein Traum

O Traum, der mich entzücket!
Was hab ich nicht erblicket!
Ich warf die müden Glieder
In einem Thale nieder,
Wo einen Teich, der silbern floß,
Ein schattigtes Gebüsch umschloß.

Da sah ich durch die Sträuche
Mein Mädchen bey dem Teiche.
Das hatte sich, zum Baden,
Der Kleider meist entladen,
Bis auf ein untreu weiß Gewand,
Das keinem Lüftgen widerstand.

Der freye Busen lachte,
Den Jugend reizend machte.
Mein Blick blieb sehnend stehen
Bey diesen regen Höhen,
Wo Zephyr unter Lilien blies
Und sich die Wollust greifen ließ.

Sie fieng nun an, o Freuden!
Sich vollends auszukleiden;
Doch, ach! indems geschiehet,
Erwach ich und sie fliehet.
O schlief ich doch von neuem ein!
Nun wird sie wohl im Wasser seyn.

 

 

 1004526-ba5bc79a74e8e453c911260fa349f075.jpg

Johann Peter Uz (3 oktober 1720 – 12 mei 1796)

Geschreven door Romenu om 19:10 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten