Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 19 april 2012

Manuel Bandeira, n. c. kaser, Veniamin Kaverin, Pierre-Jean de Béranger, Louis Amédée Achard, Werner Rohner

De Braziliaanse dichter, schrijver en vertaler Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho werd geboren op 19 april 1886 in Recife. Zie ook alle tags voor Manuel Bandeira op dit blog.

 

 

Absolute Death

To die.
To die body and soul.
Completely.

To die without leaving the sad remains of flesh,
Without leaving the bloodless mask of wax,
Surrounded by flowers,
Which will rot away — so happy! — one day,
Bathed in tears
Born less from grief than from the shock of death.

To die without leaving perhaps even a pilgrim soul…
On the way to heaven?
But what heaven can fulfill your dream of heaven?

To die without leaving a furrow, a trace, a shadow,
Without leaving even the remembrance of a shadow
In any human heart, in any human thought,
In any human skin.

To die so completely
That one day when somebody sees your name on a page
He will ask: “Who was he?...”

To die still more completely:
Without leaving even this name.

 

 

 

Apple

From one angle I see you just like a dried-up breast
From another just like a belly from whose navel still hangs the
         umbilical cord

You are red as the divine love

Inside you in the little seeds
Palpitates a prodigious life
Infinitely

And you remain so simple
Beside a knife
In a poor hotel room.

 

 


Vertaald door John Nist

 

 

 

1138752-5df92351fafd3d9f3170070075251fc9.jpg
Manuel Bandeira (19 april 1886 – 13 oktober 1968)

Portret door Cândido Portinari 





De Zuidtiroolse dichter
norbert c. kaser werd geboren op 19 april 1947 in Brixen.
Zie ook alle tags voor norbert c. kaser op dit blog.

 

 

venedigs nachmittag

 

venedigs kinderwaegen

muessen sehr stabil sein

weil sie die muetter

geschickt ueber die stufen

der bruecken springen lassen

 

die kinder prasseln

auf rollschuhen

ueber die kleinen plaetze

 

keiner macht platz

wenn du ihm im gedaerm der gassen

begegnest

denn er hat sein eigenes haus hier

auch wenn es

aus nur drei steilen uebereinandergelegten

     fenstern besteht

 

jeder hat sein haus

seinen stolz der ihm verbietet

nicht zu sein

was die stadt an ruhm von ihm fordert

ins fuenfte vierte fenster

steigt auch kein geruch

vom mueden wasser

 

in den mansarden wie immer

studenten

vor dem sechsten fenster

katzen auf leichtgebrannten ziegeln

vom nachbarn

im gedaerm des gehirns

eine menge von

frauen programmen umsturz

 

so sind sie mir fremd

(ich habe sie gekannt, als sie mich in den

  schulpausen an die wand drueckten)

 

so sind sie mir fremd

weil sie leben muessen was sie sagen

sie haben kein haus

die zeitung ist genug

die wahrheit

rot der kirche an die wand geschmiert

rot der kirche an den bauch geschmiert

und nichts als die wahrheit

 

die kinder teufeln

auf rollschuhen

ueber die kleinen plaetze

 

und nichts als die wahrheit

vor der alles zum venezianerpilatus

wird

bis auf die frauen

die ihre kinderwaegen geschickt ueber

die stufen springen lassen

und das gemuese kaufen

wo es am billigsten ist.

 

 

 1138752-1a2052b2c7cfafdcecd0027738a0a5a7.jpg

n. c. kaser(19 april 1947 – 21 augustus 1978)





 

De Russische schrijver Veniamin Kaverin werd geboren op 19 april 1902 in Pskov. Zie ook alle tags voor Veniamin Kaverin op dit blog.

 

Uit: Two captains (Vertaald door Bernard Isaacs)

 

“He said the devils werefond of smoking and drinking, they had bullet-heads, and many of them were lame, having hurt themselves when they dropped from the sky. In Pokrovsky Tower they raised families and in fine weather went down tothe river to steal the tobacco which the fishermen tied to their nets toappease the water-sprites.So I was not really surprised when, as I was blowing up my little fire, Isaw a thin black shape in the gap of the old ramparts."What are you doing here, shaver?" the devil said, just like any ordinary human being.I couldn't have answered him even if I had wanted to. All I could do was just stare and shake. At that moment the moon sailed out from behind the clouds, and Icould make out the figure of the watchman across the river, walkinground the leather depot—a burly man with a rifle sticking up behind his back."Catching crabs?"He sprang down lightly and squatted by the fire."What's the matter with you, swallowed your tongue, silly?"No, it wasn't a devil. It was a skinny hatless man with a walking stick  which he kept slapping against his leg. I couldn't make out his face, but Inoticed he had nothing on under his jacket and was wearing a scarf inplace of a shirt.

"Don't want to speak, you rascal, eh?" He prodded me with his stick."Come on, answer me! Answer! Or I'll-" Without getting up, he grabbed my leg and pulled me towards him. Igave a sort of croaky sound."Ah, you're a deaf mute, I see!"He let go of me and sat there for quite a while, poking among theembers with his stick."Fine town, this," he said disgustedly. "A dog in every blessed yard; brutes of policemen. Damned crab-eaters!."

 

 

1138752-1296197b0828d77a3fa7e1aab54c185f.jpg
Veniamin Kaverin (19 april 1902 – 4 mei 1989)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver van liedteksten Pierre-Jean de Béranger werd geboren op 19 april 1780 in Parijs. Zie ook alle tags voor Pierre-Jean de Béranger op dit blog.

 

 

Les Rossignols

 

La nuit a ralenti les heures;

Le sommeil s'étend sur Paris.

Charmez l'écho de nos demeures;

Éveillez-vous, oiseaux chéris.

Dans ces instants où le coeur pense,

Heureux qui peut rentrer en soi!

De la nuit j'aime le silence:

Doux rossignols, chantez pour moi.

Doux chantres de l'amour fidèle,

De Phryné fuyez le séjour:

Phryné rend chaque nuit nouvelle

Complice d'un nouvel amour.

En vain des baisers sans ivresse

Ont scellé des serments sans foi;

 

Je crois encore à la tendresse:

Pour vous il n'est point de zoïle;

Mais croyez-vous, par vos accords,

Toucher l'avare au coeur stérile,

Qui compte à présent ses trésors?

Quand la nuit, favorable aux ruses,

Pour son or le remplit d'effroi,

Ma pauvreté sourit aux muses:

Vous qui redoutez l'esclavage,

Ah! Refusez vos tendres airs

À ces nobles qui, d'âge en âge,

Pour en donner portent des fers.

Tandis qu'ils veillent en silence,

Debout, auprès du lit d'un roi,

C'est la liberté que j'encense:

Mais votre voix devient plus vive:

Non, vous n'aimez pas les méchants.

 

Du printemps le parfum m'arrive

Avec la douceur de vos chants.

La nature, plus belle encore,

Dans mon coeur va graver sa loi.

J'attends le réveil de l'aurore:

 

 

 

 1138752-c560151d71fdf63636faf591e183015a.jpg

Pierre-Jean de Béranger (19 april 1780 – 16 juli 1857)
Portret door Ary Scheffer

 

 

 

 

De Franse schrijver Louis Amédée Achard werd geboren op 19 april 1814 in Marseille Zie ook alle tags voor Louis Amédée Achard op dit blog.

 

Uit: Madame Rose

 

„Ce petit domaine était connu dans le pays sous le nom de la Maison-Blanche. Il pouvait bien avoir en tout une étendue d'un demi-arpent; mais, la porte de son jardin passée, le propriétaire de la Maison-Blanche avait autour de lui des promenades à fatiguer les jambes d'un écolier. Une grande prairie le séparait de la Seine; le parc de Maisons, avec ses bois épais, était là-bas, derrière la tonnelle, et plus loin, fermée par un grand mur qui court sous un bouquet d'ormes et de tilleuls, la forêt de Saint-Germain.

L'hôte de la Maison-Blanche était alors un jeune homme qui pouvait avoir une trentaine d'années et qu'on appelait Georges de Francalin. Le personnel de la maison se composait d'une vieille servante qui répondait au nom de Pétronille, grondait toujours, d'un vieux domestique grisonnant nommé Jacob, qui ne parlait jamais, et d'un chien de chasse de la race des épagneuls à robe blanche et feu: tout le monde à Maisons connaissait Tambour.

Quel motif avait pu engager Georges de Francalin à prolonger son séjour à Maisons bien au delà du moment où chacun s'empresse de regagner Paris? C'est ce que personne ne savait. Était-ce pour échapper à l'agitation fiévreuse qui tourmentait alors la France entière? Avait-il été ruiné, comme tant d'autres, à la suite des événements de février! Cette retraite avait-elle pour cause un malheur domestique ou quelqu'une de ces infortunes printanières qui font verser tant de larmes, et dont plus tard on se souvient en souriant? Jacob aurait peut-être pu le dire; mais Jacob, on le sait, ne parlait pas.“

 


 1138752-903d9908e76ff8cc1c4cfe5b951898d3.jpg

Louis Amédée Achard (19 april 1814 – 24 maart 1875)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Zwitserse schrijver Werner Rohner werd in 1975 geboren in Zürich. Hij volgde de Business School en studeerde filosofie, Germaanse en film studies. Van 1999 tot 2000 was hij woonachtig in Wenen. Sinds 2001 werkte hij als secretaris, als sportjournalist, schrijver en filmrecensent in Zürich speelt In 2004 werd zijn theaterstuk Sneak Preview voor het eerst opgevoerd in Zürich, gevolgd door Kopie - ein Bühnenthriller in 2004 in Basel. Verder publiceerde hij in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen.

 

Uit: Gesammelte Vorurteile

 

„Gott spielen

Wichtig ist, alles, was man nicht selbst geschrieben hat, scheiße zu finden. Das ist nicht immer einfach, vor allem in jungen Jahren schart man gern ein paar Götter um sich; doch wozu Götter, wenn man das Leben hat. Aber auch heute noch, wenn es sich nicht vermeiden lässt und ich ein Buch lese (dazu später mehr), trifft es mich manchmal wie – trifft es mich, so verdammt gut ist es. Doch das geht vorbei, da muss man durch, bis man auch in diesem Buch etwas entdeckt, das scheiße ist. Kann man trotz noch so unfairer Lesarten nichts finden, bleibt es trotz anhaltender Voreingenommenheit immer noch perfekt, in sich geschlossen wahr, muss man ihm genau diese Perfektion zum Vorwurf machen: Dann ist es einfach zu perfekt! Natürlich wird das eigene Schreiben davon meist nicht besser. Oft erkennt man darin gar die eigenen Ansätze wieder, nur ausgereifter, weiter gedacht, bis ins letzte Detail ausgearbeitet. Es gilt dann herauszufinden, warum das Eigene doch anders ist, wie es noch mehr anders werden könnte, und weshalb man doch der Beste ist; oder sagen wir: das Potenzial dazu hat.
Einmal, auf einer nicht ganz legalen Substanz, habe ich sogar geglaubt, ich sei Jesus. Ich fand das sehr romantisch, und vielleicht ginge es der Welt besser, wenn mehr Menschen glauben würden, sie seien Jesus. Andererseits, gäbe es wirklich mehrere Jesus (im Zeitalter des Klonens und der großen Anzahl gut erhaltener Jesushaare ist das gar nicht so unwahrscheinlich), so wäre es nicht auszuschließen, dass sie sich bloß gegenseitig taub predigen, die Schuld aus den Schuhen schieben oder gar bekriegen würden, wie man das von anderen Größenwahnsinnigen kennt.“

 

 

1138752-2362b3b481189e7d365602b0a6101030.jpg
Werner Rohner (Zürich, 1975)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e april ook mijn blog van 19 april 2011 deel en eveneens deel 2.
Geschreven door Romenu om 18:44 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten