Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 16 juli 2011

Tony Kushner, Reinaldo Arenas, Georges Rodenbach, Anita Brookner, Jörg Fauser

De Amerikaanse schrijver Tony Kushner werd geboren op 16 juli 1956 in New York. Zie ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

Uit: The Intelligent Homosexual’s Guide to Capitalism and Socialism with a Key to the Scriptures

 

“GUS

You are.  But this… (A shrug.)  Complicated, honey.

(Little pause.)

You remember, I think I told you this, the Daily News strike, I helped out, I was ILWU liaison with the teamsters, the paper and printing trades, when they went out against the Daily News? With the writers, the writers went out too, word and muscle, 1991? Same year the Committees of Correspondence broke from the party, same year I left, I left the party, later I rejoined but — 1991, the year pop died, and Gorbachev was, you know, that whole (gesture, something immense).  The coup attempt in Moscow and Yeltsin and Gus Hall, that (another gesture, throwing away).

The first Iraq — all that crazy s— that year. Anyway. This old guy, this printer, who I met then on the pickets, we liked each other a lot, he was a smart man, he had a perspective, maybe not… (To Clio:) But a perspective.

CLIO

Yeah.

GUS

So a year after all that, I got a call that this old printer, the guy’s been felled by a heart attack, wham, in a hospital. I went to see him, eyes screwed shut, with a stupid tube down his throat, tape around his mouth to, to hold it, and I saw, I sat for a while, and I noticed his hands was going

(He shows how the printer’s hands were going.)

Like, I thought, what is it, is he, is this, like, piano practicing.

(Again with the hands. The gestures aren’t much like piano playing: the fingers are rapidly moving unseen objects up, down, sideways.)

Then I thought, oh I get what — it made me cry, I cried. I thought, his hands want to pull out that tube, dumb Irish, probably he’d let some c—sucking Priest –

(A quick gesture to Pill, placating and acknowledging; Pill lets him off the hook.)

GUS

Some creep got to him, talked him out of a living will, so… And here he was, a prisoner, in that bed. So his hands were going –

(The printer’s hands again:)

His grandson offered me a Kleenex box, and I said, I said look at his hands, he… Maybe you think he wants to get at that tube, or, or the power cord to that goddamn pump?  His grandson says, no, that’s just muscle memory. He’s a typesetter, a compositor. His hands are still working, see? He’s still setting stories and headlines in lead type.

(Little pause.)

That’s what it was, the kid was right. But so was I: His hands were working. Homo laborans. Homo faber. Man the maker. Man the worker. That’s what hands do.

(A look at his hands, then:)

My friend the printer. They left him alone that night, and somehow he managed to pull out the breathing tube. He asphyxiated.

The work of your hands makes the world.

And while you still have the use of them, they can unmake the goddam world, just as well.“

 

 

 953885-be7cd4e22c0b47f6f39069a11effc92c.jpg

Tony Kushner (New York, 16 juli 1956)

Hier met de acteur Daniel Craig (rechts)

 

 

 


De Cubaanse dichter en schrijver Reinaldo Arenas werd geboren op 16 juli 1943 in Holguin. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008 en ook
mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

Uit: The Color of Summer (Vertaald door Andrew Hurley)

 

„The action begins in Havana, and as the curtain rises Gertrudis Gómez de Avellaneda, who has been brought back to life on Fifo's orders so that she will be able to take part in the festivities honoring Fifo's fiftieth year in power, escapes in a little fishing boat and heads for Florida. Learning instantly about the escape, Fifo sends out orders for her arrest, but realizing almost in the same breath that an arrest would cause an international scandal, he orders the people of Cuba to stage an act of repudiation against the poetess, while secretly ordering his trained sharks and diligent midgets to do everything in their power to block her flight. The act of repudiation begins with the appearance of a group of eminent poets who are still on the Island, some of whom have been brought back to life especially for this event. The idea is that all these poets will be able to persuade Avellaneda not to leave the country. On Fifo's orders, they will throw at the fleeing poetess large quantities of rotten eggs, which thousands of midgets have piled along the edge of the ocean. Meanwhile, although at first it isn't clear where Avellaneda is headed (the part about "headed for Florida" was a taunt flung by Radio Aguado), the Cuban poets in exile, including some brought back to life for this event, decide to have a huge demonstration on the southernmost tip of the United States (i.e., Key West) in order to encourage Avellaneda and show their moral support for her. In addition to reciting a great number of poems dedicated to her, they shower her with candy bars, California apples, bonbons, and even fake pearls.

 

Avellaneda: (On the Malecón in Havana, throwing a small, frail boat into the water) Pearl of the ocean/Star of the West! Once glorious isle, now pain in the ass! I've had it up to here with you! Farewell! I mean, Adios! And a thousand times adios, for tell me, how is one supposed to put up with this mess? See these big ugly bags under my eyes? I haven't slept for days, because this brilliant sky of yours, no longer does Night cover with her sable veil—and so I'm off! Don't try to stop me! The ubiquitous mob has forced me to flee my native land. Adios, once happy homeland, beloved Eden where even Numero Uno, the head hoodlum, has to keep one eye on his behind. No more of this for me; I've made up my mind! (Plus—however far and wide I searched, however hard I tried I never found the man to make me bride.) Into the boat! Hope swells my ample breast! Florida awaits. Next stop—Key West!

 

She clambers into the dinghy and begins to row quickly away. Avellaneda is a heavyset woman swathed in a long black nineteenth-century gown and wearing an equally black veil that covers her face. Upon seeing this bizarre figure, all the sharks swim away, howling piteously. The midgets also recoil in fright, and then whirl around and head back toward the coast. Fifo has no choice but to trust that the act of repudiation, which he orders to begin at once, will work.“

 

 

953885-043bed1237d488d4a63d1ce8cd814cd5.jpg
Reinaldo Arenas (16 juli 1943 – 7 december 1990)

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Georges Rodenbach werd geboren in Doornik op 16 juli 1855. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008 en ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

 

La ville est morte, morte, irréparablement

 

La ville est morte, morte, irréparablement !
D'une lente anémie et d'un secret tourment,
Est morte jour à jour de l'ennui d'être seule...
Petite ville éteinte et de l'autre temps qui

Conserve on ne sait quoi de vierge et d'alangui
Et semble encor dormir tandis qu'on l'enlinceule ;
Car voici qu'à présent, pour embaumer sa mort,
Les canaux, pareils à des étoffes tramées

Dont les points d'or du gaz ont faufilé le bord,
Et le frêle tissu des flottantes fumées
S'enroulent en formant des bandelettes d'eau

Et de brouillard, autour de la pâle endormie
- Tel le cadavre emmaillotté d'une momie -
Et la lune à son front ajoute un clair bandeau !

 

 

 

 

Le miroir est l'amour, l'âme-soeur de la chambre

 

Le miroir est l'amour, l'âme-soeur de la chambre
Où tout d'elle : le lustre en fleur, les bahuts vieux,
La statuette au dos de bronze qui se cambre,
Se réfléchit en un hymen silencieux.

Car l'amour n'est-ce pas n'être plus seul et n'est-ce
Pas se doubler par un autre meilleur que soi ?
Or la chambre se double au fond du miroir coi
Avec un renouveau de songe et de jeunesse ;

Mais les choses pourtant entre le cadre d'or
Ont un air de souffrir de leur vie inactive ;
Le miroir qui les aime a borné leur essor
En un recul de vie exiguë et captive ;

Et l'amour absorbant et profond du miroir
Attriste d'infini la chambre, qui se doute
D'un désaccord entre eux aux approches du soir,
Sentant que le miroir ne la contient pas toute !

 

 

 

 953885-1e399437f1bf289f85b41d4a31eb590a.jpg

Georges Rodenbach (16 juli 1855 – 25 december 1898)

De dichter verrijst uit zijn graf op Père Lachaise, Parijs

 

 

 

 

De Engelse schrijfster en historica Anita Brookner werd geboren op 16 juli 1928 in Herne Hill, een voorstad van Londen. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007  en ook mijn blog van 16 juli 2008 en ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

 Uit: Making Things Better

 

„Herz had a dream which, when he awoke into a night that was still black, left him excited and impressed. He dreamed that he had received a call from his cousin, Fanny Bauer, the love of his life. He was to take her to the cinema, she ordained. Eager to conform to her wishes, as he always had been, he shrugged on his coat, and within seconds was elsewhere, as was the norm in dreams of wish-fulfilment. Although it was a weekday afternoon the cinema was so crowded that they had to stand at the back of the auditorium. Fanny was as he had always known her and still remembered her: petulant, with the petulance of a spoilt pretty woman, demanding and discontented. Shortly after the beginning of the film she had clutched his arm and declared that she felt unwell. Again, without transition, they found themselves in the vast cafe that was part of the cinema complex. Fanny had recovered somewhat but looked uncharacteristically dishevelled, with a large camel-hair coat slung over her shoulders. He was conscious of retaining his eager smile, but felt discomfited. This feeling had something to do with the coat, which he recognized as his own, the coat he should have been wearing. He had no memory of having offered it to her. The coat, and Fanny's malaise, remained closely associated in his mind. It was only when he understood that it was he who had been taken ill that the dream attained its peak of significance. Ailing, smiling, he had offered her his remaining health and strength, and she, not in the least grateful, had carelessly dispossessed him, not noticing that she had done so. This was so akin to their real life association that, if anything, his newly awakened self was conscious of its reality.“

 

 

 953885-213bf53c134ce797ee96a5346f164047.jpg

Anita Brookner (Herne Hill, 16 juli 1928)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en journalist Jörg Christian Fauser werd geboren op 16 juli 1944 in Bad Schwalbach. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008 en ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

 

Liebesgedicht

 

Als wir uns liebten.

liebten wir uns selbst nicht.

 

Als wir uns den Krieg erklärten,

gaben wir uns schon verloren.

 

Als wir geschlagen waren,

bemühten wir die Geschichte.

 

Als wir allein waren,

übertönten wir sie mit Musik.

 

Als wir uns trennten,

blieben wir am gleichen Ort.

 

So lagen wir uns bald wieder in den Armen

und nannten es ein Liebesgedicht,

 

aber kein Liebesgedicht erklärt uns

die Angst vor der Liebe,

 

und warum der Himmel so blau war,

als wir uns trafen.

 

und warum er immer noch blau sein wird,

wenn wir sterben werden,

 

du für dich,

ich für mich.

 

 

 

Zum Alex nach Mitternacht

 

Die Charles-Bronson-Imitation aus Knautschlack

brütet über einer Cola in der roten Sonne

überbelichteter Vorstadt-Träume; erledigte Rivalen,

klatschende Klöten, Kadaver am Galgen, letzter Showdown,

triefende Mösen, abslutes Finalei

in Technicolor.

Der blondgefärbte schwule Iraker mit den lila Denims

gibt es endgültig auf, Mick Jagger nachzuäffen,
Mann ohne Publikum, Publikum

ohne Mann.

Pass auf, dass du im Lokus nicht ausrutscht

und dir deinen

parfürmierten Schwanz brichst.

Dieses miese Loch, Bastard

eines desolaten Hippie-Sommers, sag den letzten

Taxifahrer gute Nacht, sweet Mary,

vor die Wahl gestellt zwischen deinen

abgekauten Titten und dem Nichts

wähle ich deine Titten.

Die Einsamkeit macht uns allefertig, sagt Klaus

und drückt Janis Joplin, Whisky und “Me and Bobby McGee”,

der Joker rattert, Maschinengewehr, Baader geschnappt,

chant d’amour et de la mort, so’n Mordsdusel,

der Apparat spuckt lauter Markstücke aus

und wir bestellen nochmal

ein Magengeschwür.

Alles was da hängt

ist Fleisch.

 

 

 953885-b8eab8aabfb32c551a906eb80f936b79.jpg

Jörg Fauser (16 juli 1944 – 17 juli 1987)



Zie voor nog meer schrijvers van de 16e juli ook
mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:13 Reageer op dit bericht

Dag Solstad, Bernard Dimey, Andrea Wolfmayr, Pierre Benoit, Franz Nabl

De Noorsde schrijver Dag Solstad werd geboren op 16 juli 1941 in Sandefjord. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

Uit: Professor Andersens Nacht (Vertaald door Ina Kronenberger)

 

„Es war Heiligabend, und Professor Andersen hatte in seinem Wohnzimmer einen Weihnachtsbaum.

Er sah ihn an. »Na, so was«, dachte er. »Ich muß schon sagen.« Er wandte sich ab und ging durch das Zimmer, während er den Weihnachtsliedern im Fernsehen lauschte. »Ja, ich muß schon sagen «, wiederholte er. »Ja, was will ich eigentlich sagen?« fragte er sich sodann nachdenklich. Er betrachtete den schön gedeckten Tisch im Eßzimmer. Für eine Person gedeckt. »Seltsam, wie tief es doch sitzt«, dachte er, »und noch dazu ohne jegliche Ironie«, dachte er und schüttelte den Kopf.

Er freute sich auf das Essen. Unter dem Weihnachtsbaum lagen zwei Geschenke, von jedem seiner beiden erwachsenen Neffen eins. »Wenn ich hoffe, daß mir die Speckschwarte schön knusprig gelingt, liegt darin dann ein Hauch von Ironie?

Nein«, dachte er, »gelingt mir die Speckschwarte nicht, werde ich richtig wütend und fluche laut, obwohl Heiligabend ist«, dachte er. So wie er laut geflucht hatte, als er sich damit abmühte, den Baum in den Baumständer zu zwingen, damit dieser richtig saß und anschließend gerade und nicht schief stand, so wie ein Weihnachtsbaum im Haus zu stehen hat. Wie er ebenfalls geflucht hatte, als er die elektrischen Kerzen an den Zweigen des Baums befestigt hatte und feststellte, daß er auch in diesem Jahr im Kreis gegangen war, weswegen sich das Kabel in sich verdreht hatte und er kehrtmachen und wieder zurückgehen mußte, eine Kerze nach der anderen abnehmen und noch einmal fast ganz von vorn beginnen. Verflucht, hatte er da gesagt. Verflucht. Laut und vernehmlich, doch das war gestern gewesen. »Seltsam, wie tief Heiligabend in uns sitzt«, dachte er. Die feierliche Stimmung. Die Heilige Nacht. Die um Mitternacht eingeläutet wird. Nicht vorher, wie so viele in Norwegen glauben, heute ist der Abend vor der Heiligen Nacht. Oder der Stillen Nacht.“

 

 

 953879-33df733f178773a57c5481bd23b70547.jpg

Dag Solstad (Sandefjord, 16 juli 1941)

 

 

 


De Franse dichter en schrijver van chansons Bernard Dimey werd geboren op 16 juli 1931 in Nogent-en-Bassigny (tegenwoordig Nogent).  Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2009
en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

 

Je vais me foutre à l'eau

 

Il paraît que je bois, que je bois trop souvent.
J'aime le Juliénas et le Côte-Rôtie
Le Chirouble et l'Brouilly et le Moulin-àVent,
Ces liquides affreux qui vous gâchent la vie,
Il paraît que j'en bois très exagérément,
C'est peut-être pour ça que je perds la mémoire.
Le Pommard, le Morgon et le petit Cahors,
Il paraît qu'à mon âge on a bien tort d'en boire,
Je n'ai plus qu'un moyen pour éviter la mort,

 

Demain je vais me foutre à l'eau,
Je ne sais pas encore laquelle,
Peut-être bien l'eau de Vittel
Ou la Contrex ou la Badoit.
Pour qu'enfin ma vie soit plus belle,
Je vais me foutre à l'eau pour toi.

 

Le Muscadet qu'on lèche à sept heure du matin
Avec les plâtriers ou les meneurs de viande,
Ce Traminer d'onze heure que m'offre les putains
Avant que j'aie le temps de passer la commande,
Histoire avant midi de se remettre en train,
Sans parler du whisky, du fin et de la fine
Qu'on écluse la nuit dans les cabarets chics
Avec des créatures échappées des vitrines
Qui vous laissent sans force à l'aurore et sans fric.

 

Demain je vais me foutre à l'eau.
Dès que j'aurai choisi laquelle
J'irai tout doux m'y fair' la belle,
Mais ni Contrex ni Badoit,
C'est trop sophistiqué pour moi,
J'en garderai un verr' pour toi.

 

 

 953879-0aef05d13474afbc9c6feba9a3a080d2.jpg

Bernard Dimey (16 juli 1931 – 1 juli 1981)

Portret door Patrick Clemence

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster en politica Andrea Wolfmayr werd geboren op 16 juli 1953 in Gleisdorf. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2009 en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

Uit: Mit Maria im Lift

 

  "Allein müssen Sie Lift fahren, das ist anders als mit Gruppe oder jemand, dem man graz2003 zeigen will. Da lenkt man sich nur ab, weist rundum und findet alles toll. Oder meckert. Wie die Jugendlichen vor mir. Die raten mir ab: „Nichts Besonderes! Zahlt sich echt nicht aus!" Ich steig trotzdem ins ziemlich verräucherte Kastl. Man ist ja schon in vielen Lifts gefahren, im Kika oder in den Glaskästen in großen Hotels, mein aufregendster war in Peking, an der Außenfront eines 4o-Stockwerke-Gebäudes, es gibt Größeres, Höheres, Schnelleres. Was man aber im Marienlift erleben kann, ist anders. Allein mit Graz, der Herrengasse, blaugrün beleuchtet, den kleinen Manderln, die sich in ihr bewegen. An der Säule hoch, wie man vorher nur die Augen hat hochfahren lassen. Oben stehen. Eine Minute ist lang. Man denkt: Was, wenn man stecken bleibt? Höhenangst, Schwindel. Tief atmen, festhalten am Geländer. Ablenkende Gedanken: Wieder mal Glasarchitektur, unputzbar, vom letzten Regen sieht man noch staubige Tropfen. Maria von der Seite, ihr goldener Mantel, ihr goldenes Haar. Das Profil endlich. Sonnenscheibe, dachte ich, als ich damals als Kunststudentin nach dem Brandanschlag in der Werkstätte, wo die Restaurierung stattfand, das Fragment des Gesichts in die Hand nehmen durfte. Wo ist dieses alte Gesicht jetzt?

Nein, es ist nicht Blasphemie. Es ist Liebe, es ist Neugier. Es ist Atemlosigkeit und Stille, eine Minute allein mit Maria, allein im Zentrum von Graz."

 

 

 953879-0ae08f49e07f2ca65217999fb39bac63.jpg

Andrea Wolfmayr (Gleisdorf, 16 juli 1953)

 

 

 


De Franse dichter en schrijver Pierre Benoit werd geboren op 16 juli 1886 in Albi. Zie ook mijn blog van 16 juli 2009
en ook mijn blog van 16 juli 2010.

 

Uit: L’Atlantide

 

„Le samedi 6 juin 1903 rompit la monotone vie qu’on menait au poste de Nassi-Inifel par deux événements d’inégale importance : l’arrivée d’une lettre de Mlle Cécile de C… et celle des plus récents numéros du Journal Officiel de la République française.

— Si mon lieutenant le permet ? — dit le maréchal des logis chef Châtelain, se mettant à parcourir les numéros dont il avait fait sauter les bandes.

D’un signe de tête, j’acquiesçai, déjà tout entier plongé dans la lecture de la lettre de Mlle de C…

« Lorsque ceci vous parviendra, écrivait en substance cette aimable jeune fille, maman et moi aurons sans doute quitté Paris pour la campagne. Si, dans votre bled, l’idée que je m’ennuie autant que vous peut vous être une consolation, soyez heureux. Le Grand Prix a eu lieu. J’ai joué le cheval que vous m’aviez indiqué, et, naturellement j’ai perdu. L’avant-veille, nous avons dîné chez les Martial de la Touche. Il y avait Élias Chatrian, toujours étonnamment jeune. Je vous envoie son dernier livre, qui fait assez de bruit. Il paraît que les Martial de la Touche y sont peints nature. J’y joins les derniers de Bourget, de Loti et de France, plus les deux ou trois scies à la mode dans les cafés-concerts. En politique, on dit que l’application de la loi sur les congrégations rencontrera de réelles difficultés. Rien de bien nouveau dans les théâtres. J’ai pris un abonnement d’été à l’Illustration. Si ça vous chante… À la campagne, on ne sait que faire. Toujours le même lot d’idiots en perspective pour le tennis. Je n’aurai aucun mérite à vous écrire souvent. Épargnez-moi vos réflexions à propos du petit Combemale. Je ne suis pas féministe pour deux sous, ayant assez de confiance en ceux qui me disent jolie, et en vous particulièrement. Mais enfin, j’enrage à l’idée que si je me permettais vis-à-vis d’un seul de nos garçons de ferme le quart des privautés que vous avez sûrement avec vos Ouled-Naïls… Passons. Il y a des imaginations trop désobligeantes. »

 

 

 953879-f1136b67a64fcae858b241baa934469a.jpg

Pierre Benoit (16 juli 1886 – 3 maart 1962)

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Franz Nabl werd geboren op 16 juli 1883 in Lautschin. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007.

 

Uit: Die Galgenfrist

 

„Geliebter Leser! — Ich bitte zu beachten, daß ich mit fliesen Worten nicht eine Einleitung oder Vorrede

beginne, sondern unwiderruflich meine Geschichte selbst.

Desgleichen bitte ich zu beachten, daß ich mit eben diesen Worten Leser beiderlei Geschlechtes meine, und zwar an erster Stelle, aus selbstverständlicher Höflichkeit, die Leserin, an zweiter den Leser oder, besser gesagt, das Männchen. — Und nun noch einmal: Geliebter Leser l

Weißt du, wie ich dich mir am liebsten vorstelle? Vor- ausgesetzt natürlich, daß du mir überhaupt gestattest, dies zu tun. — Ja? — Also: entweder auf ein Kanapee oder einen halbwegs bequemen Lehnstuhl hingestreckt, ein paar freie Stunden vor dir, eine Schachtel Zigaretten auf einem Tischchen neben dir, oder wenn dha gerade deinen Sommerurlaub genießest, auf eine lauschige WaMwiese gelagert, vielleicht auch am Waldrand mit Ausblick ins Tal, am Ufer des Baches, Flusses, Teiches

oder Sees, oder aber — natürlich nur, wenn das Ziel der Reise ein angenehmes ist — im Eisenbahnwagen (Eckplatz am Fenster, in der Richtung der Fahrt, nicht wahr?), oder ... übrigens kann es ganz gut möglich sein, daß du dich nach des Tages Mühen und Plagen eben zu Bett legst und nun das Buch vom Nachtkästchen langst, um noch ein halbes Stündchen zu lesen, wobei ich mich der ebenso angenehmen wie wahrscheinlich trügerischen Hoffnung hingebe, dich durch meine Kunst um ein gut Teil deines Schlafes zu bestehlen, oder all dies zusammengenommen ist nicht der Fall, sondern du hast mein Buch gerade — Verzeihung, nicht gekauft! Wie dürfte ich eine so unbillige Forderung an dich stellen! — nein, du hast mein Buch im Vorbeigehen gerade in der Leihbibliothek geholt, besteigst einen Wagen der Straßenbahn und schlägst eben die ersten Seiten auf, um zu sehen, ob du nicht eine gar zu unglückliche Wahl getroffen hast.“

 

 

 

 953879-4ff206d198d7e3ea89b7e3dfa9bd8498.jpg

Franz Nabl (16 juli 1883 – 19 januari 1974)

Hier met de schrijver Elias Canetti (links) 

Geschreven door Romenu om 19:07 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten