De Amerikaanse schrijver Edgar Allen Poe werd geboren op 19 januari 1809 in Boston. Zie ook alle tags voor Edgar Allen Poe op dit blog

 

Uit: The Gold Bug

 

„Many years ago I contracted an intimacy with a Mr. William Legrand. He was of an ancient Huguenot family, and had once been wealthy; but a series of misfortunes had reduced him to want. To avoid the mortification consequent upon his disasters, he left New Orleans, the city of his forefathers, and took up his residence at Sullivan's Island, near Charleston, South Carolina.

This Island is a very singular one. It consists of little else than the sea sand, and is about three miles long. Its breadth at no point exceeds a quarter of a mile. It is separated from the main land by a scarcely perceptible creek, oozing its way through a wilderness of reeds and slime, a favorite resort of the marsh-hen. The vegetation, as might be supposed, is scant, or at least dwarfish. No trees of any

magnitude are to be seen. Near the western extremity, where Fort Moultrie stands, and where are some miserable frame buildings, tenanted, during summer, by the fugitives from Charleston dust and fever, may be found, indeed, the bristly palmetto; but the whole island, with the exception of this western point and a line of hard white beach on the sea-coast, is covered with a dense undergrowth of the sweet myrtle so much prized by the horticulturists of England. The shrub here often attains the height of fifteen or twenty feet, and forms an almost impenetrable coppice, burthening the air with its fragrance.

In the inmost recesses of this coppice, not far from the eastern or more remote end of the island, Legrand had built himself a small hut, which he occupied when I first, by mere accident, made his acquaintance. This soon ripened into friendship — for there was much in the recluse to excite interest and esteem. I found him well educated, with unusual powers of mind, but infected with misanthropy, and subject to perverse moods of alternate enthusiasm and melancholy. He had with him many books, but rarely employed them.”

 

 

Edgar Allen Poe (19 januari 1809 – 7 oktober 1849)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Julian Barnes werd geboren op 19 januari 1946 in Leicester. Zie ook alle tags voor Julian Barnes op dit blog.

 

Uit: Arthur and George

 

„George does not have a first memory, and by the time anyone suggests that it might be normal to have one, it is too late. He has no recollection obviously preceding all others—not of being picked up, cuddled, laughed at or chastised. He has an awareness of once having been an only child, and a knowledge that there is now Horace as well, but no primal sense of being disturbingly presented with a brother, no expulsion from paradise. Neither a first sight, nor a first smell: whether of a scented mother or a carbolicy maid-of-all-work.
He is a shy, earnest boy, acute at sensing the expectations of others. At times he feels he is letting his parents down: a dutiful child should remember being cared for from the first. Yet his parents never rebuke him for this inadequacy. And while other children might make good the lack—might forcibly install a mother's doting face or a father's supporting arm in their memories—George does not do so. For a start, he lacks imagination. Whether he has never had one, or whether its growth has been stunted by some parental act, is a question for a branch of psychological science which has not yet been devised. George is fully capable of following the inventions of others—the stories of Noah's Ark, David and Goliath, the Journey of the Magi—but has little such capacity himself.
He does not feel guilty about this, since his parents do not regard it as a fault in him. When they say that a child in the village has "too much imagination," it is clearly a term of dispraise. Further up the scale are "tellers of tall stories" and "fibbers"; by far the worst is the child who is "a liar through and through"—such are to be avoided at all costs. George himself is never urged to speak the truth: this would imply that he needs encouragement. It is simpler than this: he is expected to tell the truth because at the Vicarage no alternative exists.“

 

Julian Barnes (Leicester,  19 januari 1946)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Edwidge Danticat werd geboren in Port-au-Prince op Haïti op 19 januari 1969. Zie ook mijn blog van 19 januari 2009 en ook mijn blog van 19 januari 2010 en ook mijn blog van 19 januari 2011.

 

Uit: Create Dangerously

 

„On November 12, 1964, in Port-au-Prince, Haiti, a huge crowd gathered to witness an execution. The president of Haiti at that time was the dictator Francois "Papa Doc" Duvalier, who was seven years into what would be a fifteen-year term. On the day of the execution, he decreed that government offices be closed so that hundreds of state employees could be in the crowd. Schools were shut down and principals ordered to bring their students. Hundreds of people from outside the capital were bused in to watch.

The two men to be executed were Marcel Numa and Louis Drouin. Marcel Numa was a tall, dark-skinned twenty-one-year-old. He was from a family of coffee planters in a beautiful southern Haitian town called Jeremie, which is often dubbed the "city of poets." Numa had studied engineering at the Bronx Merchant Academy in New York and had worked for an American shipping company.

Louis Drouin, nicknamed Milou, was a thirty-one-year-old light-skinned man who was also from Jeremie. He had served in the U.S. army — at Fort Knox, and then at Fort Dix in New Jersey — and had studied finance before working for French, Swiss, and American banks in New York. Marcel Numa and Louis Drouin had been childhood friends in Jeremie.

The men had remained friends when they'd both moved to New York in the 1950s, after Francois Duvalier came to power. There they had joined a group called Jeune Haiti, or Young Haiti, and were two of thirteen Haitians who left the United States for Haiti in 1964 to engage in a guerrilla war that they hoped would eventually topple the Duvalier dictatorship.

The men of Jeune Haiti spent three months fighting in the hills and mountains of southern Haiti and eventually most of them died in battle. Marcel Numa was captured by members of Duvalier's army while he was shopping for food in an open market, dressed as a peasant. Louis Drouin was wounded in battle and asked his friends to leave him behind in the woods.”

 

 

 

Edwidge Danticat (Port-au-Prince, 19 januari 1969)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Gustav Meyrink werd op 19 januari 1868 te Wenen geboren. Zie ook mijn blog van 19 januari 2009 en ook mijn blog van 19 januari 2010 en ook mijn blog van 19 januari 2011.

 

Uit: Der Golem

 

„Das Mondlicht fällt auf das Fußende meines Bettes und liegt dort wie ein großer, heller, flacher Stein.

Wenn der Vollmond in seiner Gestalt zu schrumpfen beginnt und seine rechte Seite fängt an zu verfallen, – wie ein Gesicht, das dem Alter entgegengeht, zuerst an einer Wange Falten zeigt

und abmagert, – dann bemächtigt sich meiner um solche Zeit des Nachts eine trübe, qualvolle Unruhe.

Ich schlafe nicht und wache nicht, und im Halbtraum vermischt sich in meiner Seele Erlebtes mit Gelesenem und Gehörtem, wie Ströme von verschiedener Farbe und Klarheit zusammenfließen.

Ich hatte über das Leben des Buddha Gotama gelesen, ehe ich mich niedergelegt, und in tausend Spielarten zog der Satz immer wieder von vorne beginnend durch meinen Sinn:

»Eine Krähe flog zu einem Stein hin, der wie ein Stück Fett aussah, und dachte: vielleicht ist hier etwas Wohlschmeckendes. Da nun die Krähe dort nichts Wohlschmeckendes fand, flog sie fort.

Wie die Krähe, die sich dem Stein genähert, so verlassen wir – wir, die Versucher, – den Asketen Gotama, da wir den Gefallen an ihm verloren haben.«

Und das Bild von dem Stein, der aussah wie ein Stück Fett, wächst ins Ungeheuerliche in meinem Hirn: Ich schreite durch ein ausgetrocknetes Flußbett und hebe glatte

Kiesel auf.

Graublaue mit eingesprengtem glitzerndem Staub, über die ich nachgrüble und nachgrüble und doch mit ihnen nichts anzufangen weiß, – dann schwarze mit schwefelgelben Flecken wie die steingewordenen Versuche eines Kindes, plumpe, gesprenkelte Molche nachzubilden.

Und ich will sie weit von mir werfen, diese Kiesel, doch immer fallen sie mir aus der Hand, und ich kann sie aus dem Bereich meiner Augen nicht bannen.“

 

 

Gustav Meyrink (19 januari 1868 – 4 december 1932)

 

 

 

 

De Portugese dichter Eugénio de Andrade (eig. José Fontinhas) werd geboren op 19 januari 1923 in Póvoa de Atalaia.Zie ook mijn blog van 19 januari 2009 en ook mijn blog van 19 januari 2010 en ook mijn blog van 19 januari 2011
 

 

Against Obscurity (6)

 

The gaze lets go from ripeness.
I don’t know what to do with a gaze
overflowing from a tree,
what to do with that ardour

overflowing from the mouth,
and waiting on the ground to flow back to the source.
I don’t know the destiny of light,
but whatever it may be

it is the same as that of a gaze: the same
fraternal dust,
a delayed pain gathering, the shadow,
quivering still,

of a startled skylark.

 

 

 

The Syllable

 

All morning I was searching for a syllable.
It’s very little, that’s for sure: a vowel,
a consonant, practically nothing.
But I feel its absence. Only I know
how much I miss it.
That’s why I searched for it so stubbornly.
Only it could shield me from
January cold, the drought
of summer. A syllable.
A single syllable.
Salvation.

 

 

 

Vertaald door Alexis Levitin

 

Eugénio de Andrade (19 januari 1923 – 13 juni 2005)
Portret door emerenciano

 

 

De Amerikaanse schrijfster Patricia Highsmith werd geboren als Mary Patricia Plangman in Fort Worth (Texas) op 19 januari 1921. Zie ook alle tags voor Patricia Highsmith op dit blog.

 

Uit: The Price of Salt

 

„Carol kissed her on the lips, and pleasure leaped in Therese again. [...] Her arms were tight around Carol, and she was conscious of Carol and nothing else. And then her body too seemed to vanish in widening circles that leaped further and further, beyond where thought could follow.“

(...)

 

 ‘I wonder if you’ll really enjoy this trip,’ Carol said. ‘You so prefer things reflected in a glass, don’t you? You have your private conception of everything. Like that windmill. It’s practically as good as being in Holland to you. I wonder if you’ll even like seeing real mountains and real people.’

Therese felt crushed as if Carol had accused her of lying. She felt Carol meant, too, that she had a private conception of her, and that Carol resented it. Real people? She thought suddenly of Mrs Robichek. And she had fled her because she was hideous.

‘How do you ever expect to create anything if you get all your experiences second-hand?’ Carol asked her, her voice soft and even, and yet merciless.

Carol made her feel like she had done nothing, was nothing at all, like a wisp of smoke.“

 

 

 

Patricia Highsmith (19 januari 1921 - 4 februari 1995)

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Marie Koenen werd geboren in ’s-Hertogenbosch op 19 januari 1879. Zie ook alle tags voor Marie Koenen op dit blog.

 

Uit: De godsvlam

 

„Aan den ingang van het besloten dal, bij den samenloop der twee holle wegen uit de boschheuvels met den breeden grintweg uit de lage velden, lag Sterrensteen, de rijke burchthoeve met de beide plompe peertorens boven den geweldigen samenbouw der leien daken uit; de ontzaglijke poort tot ijzer benageld; de tuinmuren en ruggevels door reuzige schoorbeeren versterkt tot wallen, bespoeld door de breede gracht, waarin twee watergulle bergbeken alle seizoenen door haar helder water stortten, dat als een tamme sloot door het sluisje er weer uitvloeide, de boomgaarden in.

Over deze weidsche boomgaarden zagen de bovenvensters van het hooge woonhuis, dat heel de breedte van het binnenplein achter de poort besloeg, op de groep leemen huisjes uit, bij den dal-uitgang genesteld aan den voet der duisterige struikenhelling, om het mergelkerkje heen, dat buiten een bouwval was en binnen een spelonk, armer dan de stal van Bethlehem. Dit was het dorpje Case, waar de Godsvlam waakte.

Sinds de oude pastoor Xaverius, die den tegenwoordigen heer van Sterrensteen zijn wangedrag

had durven verwijten, van hartzeer om zijn verarmoede parochie gestorven was, had Case geen priester meer. De goddelooze Sterrensteener, die als schout en als eigenaar van allen grond oppermachtig was in Case, wilde verder met zedenpreekers en dwarskijkers niets te doen hebben.

Het meerendeel der Casenaars kon zelden of nooit den mijlen verren kerkgang doen naar de naaste parochie. Maar elken dag in het uur der vroegmis van voorheen, zaten ze allen neergeknield op de uitgesleten plavuizen hunner eigen van God beroofde kerk.“

 

 

 

Marie Koenen (19 januari 1879 - 11 juli 1959)

Boekomslag

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e januari ook mijn blog van 17 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

In Memoriam Rudi van Dantzig

 

 

De Nederlandse topchoreograaf en schrijver Rudi van Dantzig is op 78-jarige leeftijd overleden.Rudi van Dantzig werd op 4 augustus 1933 in Amsterdam geboren. Hij leed aan verschillende vormen van kanker. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2011.

 

Uit: Voor een verloren soldaat

 

“De wekker loop ’s ochtends om vijf uur af. Ik stommel mijn kamertje uit, in het halfdonker van de gang wacht onverbiddelijk een rechthoekige vorm: de koffer. Dit is dus de dag.
Het zeil is kil aan mijn voeten. Rillend was ik me bij het aanrecht. Zelf het waterstraaltje maakt lawaai. Mijn vader loopt op sokken door het huis, omzichtig bewegend om mijn broertje niet wakker te maken. Hij leunt over de keukentafel, snijdt een stuk brood doormidden en kijkt me onderzoekend aan.
‘Ben je bang?’
‘Nee’ Ik praat moeizaam, mijn keel zit dicht. Ik schuif de halve boterham terug.
‘Nog te vroeg?’
Hij helpt mijn haar in een scheiding te kammen. Ik zie mezelf in de spiegel, een bleke vlek.

(...)

 

“Overal waar we gaan hangen rissen lampjes, ze staan als sterren over het water gespannen, en de mensen lopen erlangs, in zwijgende, bewonderende processies. De grachtkanten zijn intiem als huiskamers waar het licht is gedoofd en kaarsen branden.
‘Nou?’mijn vader breekt de betovering. ‘Dat is me eventjes wat hè? Dat had je in Friesland kunnen dromen, dat er zoiets bestond.’”

 

 

 

Rudi van Dantzig (4 augustus 1933 – 19 januari 2012)

De Zwitserse schrijver Peter Stamm werd geboren op 18 januari 1963 in Weinfelden. Zie ook alle tags voor Peter Stamm op dit blog.

 

Uit: Seerücken

 

„Sie kommen allein?, fragte die Frau am Telefon noch einmal. Ihren Namen hatte ich nicht verstanden,

ihren Akzent konnte ich nicht einordnen. Ja, sagte ich. Ich suche einen Ort, an dem ich in Ruhe arbeiten kann. Sie lachte etwas zu lang, dann fragte sie, was ich denn arbeiten würde. Ich schreibe, sagte ich. Was schreiben Sie? Eine Arbeit über Maxim Gorki. Ich bin Slawist. Ihre Neugier ärgerte mich.

Ach?, sagte sie. Sie schien einen Moment lang zu zögern, als wäre sie nicht sicher, ob sie das Thema interessiere. Gut, sagte sie schließlich, kommen Sie. Sie kennen den Weg?

Ich hatte im Januar eine Tagung besucht, es ging um die Frauenfiguren in Gorkis Stücken. Mein Referat über die Sommergäste sollte in einem Sammelband erscheinen, aber im täglichen Unibetrieb war keine Zeit gewesen, es zu überarbeiten und fertigzu6 stellen. Ich hatte mir die Woche vor Christi Himmelfahrt dafür freigehalten und einen Ort gesucht, an dem niemand und nichts mich erreichen oder ablenken konnte. Ein Kollege hatte mir das Kurhaus empfohlen.

Er hatte als Kind viele Sommerferien dort verbracht. Irgendwann sei der Besitzer des Hauses in

Konkurs gegangen, aber er habe gehört, das Hotel sei vor einigen Jahren wiedereröffnet worden. Wenn du einen Ort suchst, an dem nichts los ist, bist du da oben genau richtig. Als Kind habe ich es gehasst.

Die Busse zum Kurhaus fuhren nur im Sommer. Sie könne mich leider nicht abholen, hatte die Frau

am Telefon gesagt, ohne einen Grund zu nennen, aber ich könne vom nächstgelegenen Dorf aus zu Fuß heraufkommen, der Marsch sei nicht lang, eine Stunde allerhöchstens.“

 

 

 

Peter Stamm (Weinfelden,  18 januari 1963) 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Sascha Kokot werd geboren op 18 januari 1982 in Osterburg. Zie ook alle tags voor Sascha Kokot op dit blog.

 

 

Der Himmel liegt in Fetzen

 

Der Himmel liegt in Fetzen
Häuser eng in Bombenlücken
gestellt den Fenstern
gegenüber kein Licht
für die rußigen Zimmer
bleibt nur das Elektrische
nackt auf die Haut gestrahlt
wenn niemand anwesend ist
knackt es laut in den Leitungen.

 

 

 

Und Moskau lässt auf sich warten

 

Und Moskau lässt auf sich warten,
keine Wohnung, keine Registernummer, kein Eintritt,
die Stunden auf dem Amt sind sinnlos geworden,
bleibt nur die Klaviatur der Zähne eines
Greises im dreißig Stunden Zugabteil,
das durch die Wälder rüttelt
auf der Ausfallachse den Belagerungsweg entlang
sammle ich Brocken und Krumen,
um nicht zu verhungern an der fremden Sprache.

 

 

 

Sascha Kokot (Osterburg, 18 januari 1982)

 

 

 

 

 

De Nicaraguaanse schrijver Rubén Darío werd geboren in Metapa, tegenwoordig Ciudad Darío, op  18 januari 1867. Zie ook alle tags voor Rubén Darío op dit blog.

 

 

Song of Autumn in the Springtime

 

Youth, treasure only gods may keep,

Fleeting from me forever now!

I cannot, when I wish to, weep,

And often cry I know not how…

 

My heart's celestial histories,

So countless were, could not be told.-

She was a tender child, in this

World of affliction manifold.

 

She seemed a dawn of pure delight;

She smiled as the flowers after rain;

Her tresses were like to the night

Fashioned of darknesses and pain.

 

I was timid and childlike shy.

I could not but have been this way:

She, to my love chaste as the sky,

Was Herodias and Salomé…

 

Youth, treasure only gods may keep,

Fleeting from me forever now!

I cannot, when I wish to, weep,

And often cry I know not how…

 

The other was more sensitive,

More quieting and loving-kind,

With greater will to love and live

Than I ever had hoped to find.

 

For with her grace of tenderness

A violence of love she had:

In a peplos of loveliness

Was hid a Maenad passion mad…

 

Youth, treasure only gods may keep,

Wilted in me forever now!

I cannot, when I wish to, weep,

And often cry I know not how…

 

Another fancied my lips were

A casket wrought to hold her love;

And wildly with the teeth of her

To gnaw my very heart she strove.

 

She willed all passionate excess;

She was a flame of love for me;

She made each ardorous caress

Synthesis of eternity.

 

She deemed our flesh a deathless thing,

And on desire an Eden reared,

Forgetting that the flowers of Spring

And of the flesh so soon are seared…

 

Youth, treasure only gods may keep,

Fleeting from me forever now!

I cannot, when I wish to, weep,

And often cry I know not how…

 

And the others! In many climes,

In so many lands, ever were

Merely the pretext for my rhymes,

Or heart-born fantasies of her.

 

I sought for the princess in vain,

She that awaited sorrowing.

But life is hard. Bitter with pain.

There is no princess now to sing!

 

And yet despite the season drear,

My thirst of love no slaking knows;

Gray-haired am I, yet still draw near

The roses of the garden-close….

 

Youth, treasure only gods may keep,

Fleeting from me forever now!

I cannot, when I wish to, weep,

And often cry I know not how…

 

Ah, but the golden Dawn is mine!

 

 

 

Rubén Darío (18 januari 1867 - 6 februari 1916) 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver, vertaler en uitgever Frans Blei werd geboren op 18 januari 1871 in Wenen. Zie ook mijn blog van 18 januari 2009 en ook mijn blog van 18 januari 2010 en ook mijn blog van 18 januari 2011.

 

Uit: Erzählung eines Lebens

 

„Walser hat in seinen Büchern eine Welt hingestellt, die immer und nichts sonst ist als seine Welt. Er ist mit einer passionierten Hartnäckigkeit bei sich geblieben. »Was dachte ich neulich darüber? Man müsse vom geringsten Gegenstand schön reden lernen, was besser wäre als über einen reichlichen Vorwand sich ärmlich ausdrücken«, schrieb er unlängst. Gibt es für ein solches Selbst ein Geringes? Der sublime Egoismus, – es gibt ja nichts anderes. Man ist ja in diesem

Leben hinreichend allein, als daß man sich auch noch seines Selbst berauben könnte.

In seinen jüngern Jahren, seinen noch jüngern, wie man bei ihm sagen muß, war Walser auch ein Page, und sein Traum, einer jungen Dame zu dienen, ihr die Schleppe zu tragen. Nicht so mit

Redensarten romantischer Schwärmerei, nicht in banaler Übersetzung etwa einer »dichterischen« Haltung, höchstens ein kleines bißchen außer und abseits der Welt, wie sie in diesen Ephemeriden abläuft. Vielleicht wäre Gärtner der beste praktische Beruf für ihn gewesen, Ziergärtner. Er hat schreibend so viele Sträußchen gebunden, mit Delikatesse, Anmut und heiterer

Täuschung über den Busen, den das Gebilde schmücken sollte.

Praktisch erfuhr er ja gröbste Widerlegungen. Als er einmal von Zürich nach Berlin zu Fuß wandern wollte und ohne Geld, brach er auf der Straße vor Treuchtlingen zusammen über seinen blutenden

Füßen. Und als er sich auf eine Annonce hin, wo für eine Schloßherrschaft in Schlesien ein Diener gesucht wurde, meldete in der Erwartung, dem jungen Fräulein die Schleppe tragen zu dürfen, da kam er durch die zwei sinistren Wintermonate dieser schlesischen Schloßherrlichkeit zu nichts anderem, als daß er die Öfen heizen mußte, von den Korridoren aus, und das Fräulein des Hauses war ein

junger Fratz von nur fünfzig gewesen, das Traktätchen für die Innere Mission verfaßte und auch so aussah.“

 

 

 

Frans Blei (18 januari 1871 – 10 juli 1942)

 

 

De Franse schrijver Paul Léautaud werd geboren op 18 januari 1872 in Parijs. Zie ook mijn blog van 18 januari 2009 en ook mijn blog van 18 januari 2010 en ook mijn blog van 18 januari 2011.
 

Uit: Journal littéraire

 

„04.03.33

Je considère pour ma part comme des forbans ces agitateurs politiques : Mussolini, Hitler, qui chauffent à blanc tout un peuple et le transforment en une foule d'énergumènes prêts pour la tuerie. Que ceux-ci se fassent tuer, puisqu'ils sont assez bêtes pour se laisser monter le coup, il n'y a pas grand mal, mais c'est qu'ils peuvent amener à se faire tuer d'autres qui n'en ont aucune envie. On peut ajouter à Hitler et à Mussolini l'odieux reître Pilsudski, le sabreur polonais, qui n'attend qu'une occasion pour ouvrir la danse. On ne sait pas ce que les hommes sont le plus ou bêtes ou fous. On se rappelle le mot de Renan constatant l'impuissance des esprits de paix et de conciliation : il n'y a plus qu'à se croiser les doigts avec désespoir. »

 

 

 

Paul Léautaud (18 januari 1872 – 22 februari 1956)

 

 

 

De Engelse dichter en letterkundige Jon Stallworthy werd geboren op 18 januari 1935 in Londen. Zie ook mijn blog van 18 januari 2009 en ook mijn blog van 18 januari 2010 en ook mijn blog van 18 januari 2011.

 

 

Third Day

 

Respirators sound like trout feeding
at night in some dream hatchery—no one there
to listen; our subaqueous world of care
is halfway blue—peaceful, unthreatening.

Spectacles pressed to the glass, our specialists
walk by to look us over and seem the same
until, mask-mouthed, they enter: clipboard lists
distinguish the paraphernalia from the name.

We are our medication, and the machines
programmed to meet an individual case
more than identity now. We may have been;
some may become again. We have no face

to lose, to look at, but it’s pleasant here,
suspense suspended, nothing to be done
for the time being—time being our time won
to flail for birth again and fight for air.

 

 

 

Jon Stallworthy (Londen, 18 januari 1935)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e januari ook mijn blog van 17 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Deense schrijver Ib Michael (eig. Ib Michael Rasmussen) werd geboren op 17 januari 1945 in Roskilde. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010.en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

Uit: Brief an den Mond

 

„Der Taucher arbeitet sich langsam über das Riff die Korallen glimmen unter ihm. Alles in Schwefelkiesfarben, grüne Fayence, Formen von unfassbarer Zartheit, und Versteinerungen, bedeckt von den Armen der Seesterne. Über der unterseeischen Landschaft blinken Pailletten, erschaffen von den Schatten der Wellen. Das Wasser schlägt körperwarm gegen seine Stirn.Die Sonne sticht seinen Rücken mit Strahlen, die vom Boden reflektiert werden und einen Blattfächer am Rand rot aufleuchten lassen. Er wirft keinen Schatten über den Steinwald. Von oben gesehen ähnelt die Unterwasserlandschaft fossilen Blumenkronen und gotischen Turmspitzen. Abgesehen von einem Knistern, ist es hier still. Eine andere Stille herrscht zwischen den glasierten Säulenformationen und durchschnittenen Labyrinthen. Die Primzahl des Meeres bildet Figuren, die der verstand nicht begreift. Er wendet sich gegen die Strömung und die tanzenden Fische. Plötzlich zuckt er zusammen. Eine Schwanzflosse ragt auf, unbeweglich mitten im Geflimmer. Er reichert sein Blut durch den Schnorchel mit Sauerstoff an und taucht hinab. Jetzt kann er es sehen. Ein schattenfarbiges Kreuz nimmt Form an. Ein Flugzeug. Dem Rumpf fehlt ein Flügel, und die Tür zur Kabine steht offen. Sie schaukelt leicht in den Wirbeln, die durch seine Schwimmbewegungen ausgelöst werden. Das Wrack hängt an einem unterseeischen Steilhang, der zu größeren Tiefen hin abfällt, der Propeller hat sich einmal gedreht und flaggt mit Seegras, das Glas des Cockpits ist von Schnecken und Seepocken bedeckt. Er schabt mit einem Messer, um einen Blick ins Innere zu werfen, doch er sieht nichts.Dann schwimmt er zur Kabinentür und fasst an. Durch den Winkel, den das Flugzeug mit dem Riff bildet, und den abgebrochenen Flügel dreht es sich nach oben. Das von Rost zerfressene Metall, das wie Salz rieselt, gibt plötzlich nach, und die Scharniere brechen ab. Erschrocken lässt er die Tür los, die langsam hinabsinkt. Eine schlammfarbene Wolke entfaltet ihren kleinen Pilzhut und nimmt ihm die Sicht. Als das Wasser wieder klar wird, sieht er den Piloten, der noch an seinem Sitz festgeschnallt ist.“

 

 

Ib Michael (Roskilde, 17 januari 1945)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Raoul Schrott werd op 17 januari 1964 geboren in Landeck, Tirol (en volgens andere bronnen op een schip „São Paulo“ dat van Brazilië onderweg was naar Europa). Zie ook alle tags voor Raoul Schrott op dit blog.

 

 

HOTELS IV

 

hotel vesuvio,

neapel, 21. 6. 93

 

die schwaden von angebranntem öl vom abzug

der hotelküche unten beißen in den schwielen

des abends und seine schwelende schlacke sintert

vom glasdach des aufzugs den orthodoxen kreuzen

der fernsehantennen · hinter

den angelehnten jalousien stochert der mann gegenüber

das essen aus den zähnen und das schmierige phosphoreszieren

des fernsehschirms legt sich blau über die nacht

in der sich die lippenbewegungen nur schlecht synchronisieren

auf die sirene einer alarmanlage die keiner mehr hören will

ein orakel der lethargie das schrill

mit der batterie lehr läuft · es ist das einzige erleuchtete

fenster in diesem hinterhof ein emblem des sommers

wie der weiße teller auf dem tisch und das salz

die gegen die rippen gespreizte hand

ist das einzige was sich kalt anfühlt und der feuchte

wind vom meer bringt wenn dann nur asche

patroklos` auf dem scheiterhaufen er entfacht den brand

in der esse des sommers seine hitze wie ein stoß in den rücken

um 2 uhr morgens · achilles drüben greift nach der bierflasche

und kratzt sich an der ferse: das sirren der mücken

 

 

 

 

Raoul Schrott (Landeck, 17 januari 1964)

 

 

 

 

De Zweedse dichter, schrijver en regisseur Lukas Moodysson werd geboren op 17 januari 1969 in Malmö. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

Uit: Fucking Åmål

 

“Well, I can't accept this. I'm sorry, but I can actually not accept this. (...) If this is the best you can do, I think you rather can refrain from it. And you can go home, and bring your perfume with you. We're only hanging together because we have no one else to be with, so then you and I have to be pals instead, or what? Do you know what the dull I've ever done in my life is? Do you know what? It was when you and I were at wheelchair-basket in Karlstad. Do you know what, I won't be friend with a CP-damaged idiot who listens to Backstreet Boys or Arvingarna or I don't know what kind of shit you listen to.

(…)

 

Mum has in all cases not understood anything. Because she can't understand things like this. She has always been so perfect and always... and always been so successful. I know exactly how she was. I know exactly how she was. She was like... She was like they who... And now she thinks it's so awful that her daughter has become so weird and unsuccessful and nasty.”

 

 

Lukas Moodysson (Malmö, 17 januari 1969)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jörg Bernig werd geboren op 17 januari 1964 in Wurzen. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

 

mittlere jahre

 

schon beim frühstück der blick aus dem fenster: zu spät
der morgenstern wieder einmal erloschen
überhaupt das da oben verwirrend

die kinder am tisch ihr plappern und lachen
kaum sind sie weg fällt alles
in seltsamste stille

jetzt ins offene gehn – hinaus und hinweg!
doch vom wünschen bleibt nichts übrig als wünsche
nie einsamer als in diesen stunden

vorm fenster schwankt eine magnolie im wind
das telefon klingelt dann steht es stumm
und die entfernungen wachsen

 

 

Jörg Bernig (Wurzen, 17 januari 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en schilder Frank Geerk werd geboren op 17 januari 1946 in Kiel. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011

 

Uit: Paracelsus, Arzt unserer Zeit. Leben, Werk und Wirkungsgeschichte des Theophrastus von Hohenheim

 

“Es ist ein leichtes Studieren, Wissen und Können, das in Freiburg aus einem solchen Kerl einen Doktor macht, in wem die ganze Arnzeikunst zugrunde geht […]. Denn wahrhaftig ist ihm Himmel und Erde verborgen […] Und da ihr entweder Himmel noch Erde kennt, wie auch dieselbigen im Menschen liegen, und wie die Concordanz des Äußeren und Inneren steht, seid ihr ehrlich gesagt nicht mal dazu wert, dass ihr einen Dreckhhaufen anfasst, geschweige denn die menschliche Gesundheit und Leben.

(…)

 

So wie Himmel und Erde zusammen gehören, also auch Himmel und Mensch. Und weil der Mensch aus Erde ist, soll er mit irdischen, weil er aus dem Himmel ist, auch mit himmlischen Mitteln erkannt werden. Also sind Menschen, Himmel und Erde, auch Luft und Wasser ein Ding. Das soll dem Arzt vor allem bewusst sein.”

 

 

 

 

Frank Geerk (17 januari 1946 – 7 februari 2008)

Boekomslag

 

  

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Anne Brontë werd geboren op 17 januari 1820 in Thornton. Zie ook alle tags voor Anne Brontë op dit blog.

 

 

Past Days

 

' t Is strange to think there WAS a time
When mirth was not an empty name,
When laughter really cheered the heart,
And frequent smiles unbidden came,
And tears of grief would only flow
In sympathy for others' woe;

When speech expressed the inward thought,
And heart to kindred heart was bare,
And summer days were far too short
For all the pleasures crowded there;
And silence, solitude, and rest,
Now welcome to the weary breast--

Were all unprized, uncourted then--
And all the joy one spirit showed,
The other deeply felt again;
And friendship like a river flowed,
Constant and strong its silent course,
For nought withstood its gentle force:

When night, the holy time of peace,
Was dreaded as the parting hour;
When speech and mirth at once must cease,
And silence must resume her power;
Though ever free from pains and woes,
She only brought us calm repose.

And when the blessed dawn again
Brought daylight to the blushing skies,
We woke, and not RELUCTANT then,
To joyless LABOUR did we rise;
But full of hope, and glad and gay,
We welcomed the returning day.

 

 

 

Anne Brontë (17 januari 1820 – 28 mei 1849)
Tekening door Charlotte Brontë

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Ilja Leonard Pfeijffer werd geboren op 17 janauari 1968 in Rijswijk. Zie ook alle tags voor Ilja Leonard Pfeijffer op dit blog.

 

 

Overtocht

 

laat verwond op de vleugels van een wonderjoffer over de wateren

laat verduisterd op de wind van wuivende halmen

wijnrood bestaan in de nazomerse landerijen warm van vette runderen

en in de avond lekken de volle raten en jij lacht voor mij

in eenvoudig italiaans dat het goed is dat populieren

ons wolkenloos wijzen de warme avondlucht

 

moe is de mensheid oud het gereedschap

dat het balkt van boerengedichten dat het krikt

in de schuur zoals ik man nog onder harige mannen

mij verlustigde om als mayonaise af te glijden

en harig beest nog onder beurs walmende hoeren

die ledematen uitbesteed botte lusten vieren

in een wijfje pissen moest want zo was voor mij de liefde

 

maar ons laat het ons late en vroege honing zijn

jou en mij te koesteren

in de glans van het fotoalbum jou en mij

te weten jij rechts ik links wij samen many

many venices in onze handen en op ons popelblad

avonturen eindeloos gaan wij negenennegentig

worden voor elkaar in een schommelstoel

 

ik heb voor jou een rode propellor

gemonteerd voorop ons wiegend waterbed

zullen wij vannacht hoog boven perzië vliegen

 

 

 

Ilja Leonard Pfeijffer (Rijswijk,  17 janauari 1968)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Roel Houwink werd geboren op 17 januari 1899 in Breda. Zie ook alle tags voor Roel Houwink op dit blog.

 

 

Herinnering

 

Vader, wij hebben nooit gesproken
over het leven met elkaar,
gij had het uwe, ik het mijne
en beiden wisten wij, ‘t is zwaar
te leven met een weerloos hart…
Zo hadden bêi we ons toegesloten
en gingen zwijgend naast elkaar:
ik heb den weg niet kunnen vinden,
al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde
en voor geen levende bereikbaar land,
nu breekt mijn vuist eerst hunkrend open
en zoekt vergeefs uw trouwe hand.

 

 

 

Magdalena

 

I.

Zij slaapt bij kramers en soldaten,

verstooten en tersluiks begeerd,

en weet zich voor een paar ducaten

in aller eeuwigheid onteerd.

 

Haar lijf ligt aan den avond open:

een vijver-spiegeling der maan...

hoe vloeken zij hun wufte koopen

als ze verzadigd van haar gaan!

 

Zij slaapt bij kramers en soldaten: 

een roos van ruw ontblaârd genot,

met elk ontwaken meer verlaten

en dreigender bespot.

 

 

 

 

Roel Houwink (17 januari 1899 – 3 juni 1987)

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e januari ook mijn blog van 17 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

In Memoriam Piet Römer

 

De Nederlandse acteur Piet Römer is op 83-jarige leeftijd overleden. Sinds 1956 speelde Römer in verschillende televisieseries (Stiefbeen en zoon, 't Schaep met de vijf pooten en natuurlijk Baantjer) en een twintigtal films en in meer dan zestig theaterproducties.

 

 

 

Vissen

 

Voor mijn part word ik arm, heb ik het nooit meer warm
Voor mijn part moet ik verder leven zonder blinde darm
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
En dat is vissen

Voor mijn part mag ik nooit geen zout meer en geen vet
Voor mijn part word ik eeuwig op een streng dieet gezet
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Je zoekt een fijne stek, je rolt je zware shag
Al wat je hartje verlangt
De vogeltjes hoor je kwelen, de lammetjes zie je spelen
En het kan je in feite geen donder schelen of je wat vangt
Ik geef niet om bezit, en niet om broodbeleg
Ik geef aan de liefdadigheid mijn laatste joetje weg
Maar er is een ding wat ik nooit zou kennen missen
Vissen

En ik leef ideaal, wat geeft het allemaal
Ik maak mij niet meer druk als ik de laatste trein niet haal
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Ik hoef niet naar een brand, of naar een inter-land
Ik zie het wel op de beeldbuis of ik lees het wel in de krant
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Zo'n brasem die daar zwemt, voor jou is voorbestemd
Zonder dat hij het nog weet
Hij snuffelt eens aan jouw deeg en je dobbertje gaat bewegen
De spanning is bijna ten top gestegen want je hebt beet
Ik hoef geen bungalow, geen huis met patio
Het hele huwelijksleven krijg je zo van mij kado
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Een ding wat ik nooit zou willen missen
Een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

 

 

 

Piet Römer (2 april 1928 – 17 januari 2012)

In Memoriam Phil Bosmans

 

 

De Belgische dichter, schrijver en pater Phil Bosmans is dinsdag op 89-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn uitgever Lannoo gemeld. Phil Bosmans werd geboren in Meeuwen-Gruitrode op 1 juli 1922 en in maart 1948 in Oirschot in Nederland tot priester gewijd. De pater montfortaan werd als schrijver vooral bekend door zijn boek 'Menslief, ik hou van jou' uit 1972. Dat was een bundel van 100 telefonische boodschappen. Bosmans noemde die vitamines voor het hart. Alleen in Nederland en Vlaanderen zijn al 800.000 exemplaren van het boek verkocht. Zie ook alle tags voor Phil Bosmans op dit blog.

 

 

Liefde

 

Liefde
is warmte geven
zonder elkaar te verbranden.

 

Liefde
is vuur zijn
zonder elkaar te verteren.

 

Liefde
is elkaar heel nabij zijn
zonder elkaar te bezitten.

 

Liefde is 'houden van'
zonder elkaar vast te houden.

 

Liefde is het grote
waagstuk van het
menselijk hart.

 

De mooiste lianen
kunnen de sterkste boom wurgen,
door hem jarenlang
teder te omhelzen.

 

Voelen mensen het hart van een medemens
dan komen ze tot leven.
Alleen in liefde kan men 'mens' worden
en voelt ook de kleinste mens
zich veilig en geborgen.

 

Alleen de liefde is een huis
om in te wonen.

 

Phil Bosmans (1 juli 1922 – 17 januari 2012)

De Deense dichteres, schrijfster en essayiste Inger Christensen werd geboren op 16 januari 1935 in de stad Vejle aan de oostkust van Jutland. Zie ook alle tags voor Inger Christensen op dit blog.

 

Uit: Das gemalte Zimmer (Vertaald door Hanns Grössel)

 

“14. März

Jetzt, in dieser Stunde, beginnt die systematische Zerstörung meiner geliebten Nicolosia.

Jetzt wird sie auf die Folterbank der Ehe gelegt und gestreckt und gebeugt, bis sie eine passende Anzahl von Söhnen abgeworfen hat. Ich fasse es nicht.

Fasse nicht, daß derartige Veranstaltungen überhaupt als notwendig empfunden werden in einer Zeit, wo es so offenkundig in Mode gekommen ist, sich Mengen von unechten Kindern zuzulegen, nicht nur, um mit ihrer bloßen Existenz prahlen können, nein, wesentlich (auch), um auf Produkte von angemessener Qualität setzen zu können. Was eine ehrliche Sache ist. In bestimmten Phasen sogar eine idealistische und vernünftige Sache.

Fasse somit nicht die überhitzte Logik, die unter diesen Umständen ihre kranke Konsequenz darin sieht, die einzelne Frau gefangenzunehmen und sie in eine Sonderstellung einzusetzen, in so etwas wie ein lebensphilosophisches Zentrum, wo Geburt, Tod und Gewalt nach den überlieferten Rezepten des einfachsten Haushalts vermischt werden. Worauf das Gericht lebenspendend wie auch geheimnisvoll und gesund genannt wird. Arme Nicolosia! Väter werden wir ja ohnehin, falls wir uns überhaupt auf diesem Felde betätigen.

In meiner Verzweiflung habe ich zudem den Höchsten Vater, den Weltenberechner angerufen, in der Hoffnung, er möge in seiner Weisheit mit meiner Geliebten so kalkulieren, daß sie in ihrer aufgezwungenen Ehe außerstande ist, Söhne oder andere Kinder zu gebären.

Aber zuinnerst im Herzen bin ich in Zweifel: Warum sollte Er (als einziger) in seiner erhabenen Zerstreutheit die Hand über mich halten, einen zufälligen Sekretär? Er kann ja nicht wissen, daß dieser Sekretär in seinen müßigen Stunden Schriftsteller ist und als solcher in seinem eigentlichen Leben ein Schützling des Himmels.”

 

 

 

Inger Christensen (16 januari 1935 – 2 januari 2009)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en essayiste Susan Sontag werd geboren op 16 januari 1933 in New York. Zie ook alle tags voor Susan Sontag op dit blog.

 

Uit: Kijken naar de pijn van anderen (Vertaald door Heleen ten Holt)

 

“Ook in het tijdperk van cybermodellen zien we de geest nog steeds, net als in de oudheid, als een innerlijke rumite – als een theater – waar we beelden vormen; en het zijn deze beelden waardoor we ons dingen kunnen herinneren. Het probleem is niet dat we ons dingen herinneren door middel van foto’s, maar dat we ons alleen de foto’s herinneren. Dit herinneren via foto’s verdringt andere vormen van inzicht en herinnering. De concentratiekampen – dat wil zeggen de foto’s die zijn genomen toen de kampen in 1945 werden bevrijd – maken het grootste deel uit van alles wat met het nazisme en de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog wordt geassocieerd. Gruwelijk sterven (door genocide, honger en epidemieën) maakt het grootste deel uit van wat in de herinnering is gebleven van alle onrecht en alle misslagen die postkoloniaal Afrika heeft begaan.
Zich iets herinneren betekent steeds vaker dat men zich een foto voor de geest kan halen, in plaats van een verhaal. Zelfs een schrijver die zo doordringt was van de negentiende eeuw en de ernst van het vroege literaire modernisme als W.G. Sebald voelde zich geroepen om kwistig met foto’s te strooien in zijn verhalen, elegieën over verloren gegane levens, verloren gegane natuur, verloren gegane stadsgezichten. Sebald was niet zomaar een schrijver van elegieën, hij was een militant schrijver van elegieën. Hij wilde dat de lezer zich ook zou herinneren wat hij zich herinnerde.
Afschuwwekkende foto’s verliezen niet automatisch hun vermogen om te choqueren. Ze bieden echter niet veel steun als het erom gaat het gebeurde te begrijpen. Verhalen kunnen ons helpen begrijpen. Foto’s doen iets anders: ze achtervolgen ons.”

 

 

 

 

Susan Sontag (16 januari 1933 – 28 december 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Reinhard Jirgl werd op 16 januari 1953 in Oost-Berlijn geboren. Zie ook alle tags voor Reinhard Jirgl op dit blog.

 

Uit: Abtrünnig

 

„Ich bin kein Sträfling. Niemals mußte ich eine Strafe verbüßen, also bin ich niemals freigekommen.

Ich bin der Sohn 1 Bauern aus dem Wendland, dort geboren im Sommer 1959, Geschmack vom Staub sandiger Erde auch heute noch manchmal im Traum, die aufgeworfenen Zeilen gepflügter Felder bis über den Horizont, und in klaren Nächten von-dorther schimmernd Asfodelenlicht.

Ich bin nach dem Studium der Journalistik in der-Stadt geblieben, zuerst in Hannover, dann in Hamburg. So kamen flauer Geschmack des Hafens & die Zugluft zur Erinnerung an sonnenwarmen Staub. Mauerwerk, fugendicht gefügter Backstein aufgeschichtet, gespickt mit Fremder Ertrag Reichtum Besitz, hat mich=haltlos in windige Redaktionen geweht; – im-Feuilleton routinierte Lästrygonen mit Zungen aus Papier & Seelen aus Druckerschwärze mein Umgang von Tagzu-

Tag. (Stein & Wasser – nirgends Platz zum Wurzelfassen.) Mein 1. Arbeitstag im Frühherbst 1985 lag kühl & grau in Stille vor dem Regen.

Ich bin der Mann einer Frau geworden, wir lebten über-Jahre=zusammen schon vor der-Heirat. Sie war die Stillste, die Ernsthafteste gewesen an jenem Abend auf der Semesterfeier in der Studentenkneipe, ich sah sie immer einen Schritt zurücktreten dort, wo Andere sich nach-Vorne drängten, u sie hatte dunkles Haar. Sie nahm Alles ernst, sogar mich. So kamen wir=zusammen und so blieben wir zusammen.

Der Tag unsrer Hochzeit – das Wort JA als wär eine Tür hinter mir zugeschlagen, das Licht plötzlich glanzlos & schal. Über-Jahre=zusammen – das war frei u willig; jetzt zwischen J und A Keinplatz: verheiratet = verloren. Und Jedeswort wie Ein Richtspruch aus ihrem Mund.

Um ihn nicht hören zu müssen, der Alkohol. J A : 2 Buchstaben, u: 1 fehlt immer zum andern. Doch zum öd versäuerten Leben trägt jeder selbst seine Hälfte Schuld. Die Meine drückte mich nieder wie ein uraltes Erbe: der Hof meiner Vorfahren im Wendland.“

 

 

 

Reinhard Jirgl (Oost-Berlijn, 16 januari 1953)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, vertaler  en politicus Uwe Grüning werd geboren op 16 januari 1942 in Pabianice bij Lodz, Polen. Zie ook mijn blog van 16 januari 2010 en ook mijn blog van 16 januari 2012.

 

 

Sehnsucht

Der Hauch deines Körpers
lebt nicht mehr im Zimmer
und dennoch hast du -
diesseits jeder Erinnerung -
es niemals verlassen.

 

Noch hör ich das Klopfen
deines Schritts auf den Steinen,
einen Gruß, der verhallt.
Einen Schleier von Nebel legt
der Abend über die Augen.
Keiner
kann ihn zerreißen.

 

 

 

Uwe Grüning (Pabianice, 16 januari 1942)

 

De Australische schrijver en essayist Brian Castro werd geboren op 16 januari 1950 in Hongkong. Zie ook mijn blog van 16 januari 2009 en ook mijn blog van 16 januari 2010 en ook mijn blog van 16 januari 2012.

 

Uit: After China

 

'During winter,' Lao-tzu said, 'one should not ejaculate at all.' The venerable philosopher, reputed to be a hundred-and-eighty years old, had already surpassed becoming an Immortal. Ten partners in the hour before midnight. Almost twelve hundred copulations without emission so far this year (c. 499 BC). With each, an aphorism had come to mind.

But it had not been a good year, though the reclusive author of the Tao Te Ching had prodigiously staved off rumours that he was dying. He was banking on the hope that his aphorisms would restore him from those previous pronouncements on health which had been stale and technical. An example:

To build up yang essence, one must have sexual relations with many different women as often as possible without emission. Reinforced by the female yin ... the longer one can do this, the more yin essence will be absorbed, thereby increasing and strengthening one's vitality ... man's yang essence will flow upwards along his spinal column, delivering an awesome power to his brain and to his entire system. This will render him immortal. Time will then be suspended and exorcised. Et cetera.

These were not the words of a divinity. They weren't even the words of an aphorist.

But suddenly Lao-tzu was inspired. He had begun producing aphorisms for a secret book. One came with each young woman. He put it down to the Tiger Potion he was taking. It was recommended to him by his friend Doctor Lü Ta-ching, who was so insatiable after it that his wife took out an injunction, complaining that his attentions had devastated her.

This potion had given Lao-tzu the ability to perfect the art of intercourse. His hearing and vision became acute. His circulation improved. His loins were like those of a tiger. His skin became glossy.“

 

 

 

Brian Castro (Hongkong, 16 januari 1950)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e januari ook mijn blog van 16 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

De Nederlandse schrijver en diplomaat F. Springer (eig. Carel Jan Schneider werd geboren in Batavia op 15 januari 1932. Zie ook alle tags voor F. Springer op dit blog.

 

Uit: Bougainville

 

‘Je bevindt je samen uitgerekend in zo'n afgelegen pestland en dan gebeurt zoiets. Ik weet dat hij vaak aan mij dacht, en ik heb hem vaak in mijn verhaaltjes gebruikt, zijn uiterlijk, dingen die hij vroeger zei, een paar gemeenschappelijke avonturen... Als ik was meegegaan naar Cox's Bazaar die dag, had ik hem misschien kunnen redden. Weet je, Madeleen, dat ik deze gedachte nog nooit tegenover iemand heb uitgesproken...’

Nu keek ze me aan. Ik pakte haar hand en zo zaten we heel lang en ze huilde geluidloos.

‘Je hoeft je zelf niets te verwijten, Bo.’ Een glimlach door tranen heen. Ik keek naar haar vingers. Heel lichtroze gelakte nagels, geen ringen. Roerloos lagen ze in mijn hand.

‘Niemand weet,’ zei ze, ‘niemand weet dat ik hem nog gezien heb. In Amsterdam. Hij moest naar Wenen, maar eerst waren we nog samen. Vierentwintig uur, Bo, vierentwintig hele uren, Bo! Moet je daarop teren voor de rest van je leven, op vierentwintig uren? Ik dacht, een nieuw begin, en hij ook. Of niet? We hebben die dingen niet besproken. We hebben die dingen vroeger ook nooit besproken. De volgende dag hield ik het thuis niet meer uit, ben in het vliegtuig naar Engeland gestapt. Eerst heb ik nog geprobeerd hem op te bellen in zijn hotel. Hij was er natuurlijk niet. Maar ach, wat gaf dat - ik was blij, Bo! Zo had ik mij nog nooit gevoeld. En wachten, wachten op zijn brieven. Niets niets helemaal niets, nooit meer iets gehoord. Ach, ik nam het hem niet kwalijk. Zo was hij vroeger ook, zei ik tegen me zelf. Wekenlang stond hij dagelijks op de stoep, dan opeens twee maanden zelfs geen groet, dan opeens Amerika. En waarom ook niet? Zo was het tussen ons. We hebben er ook vroeger nooit over gesproken hoe het verder moest, dan krijg je die misverstanden...’

Moest ik nu met opa's oude kasboek op tafel komen? Nú moest ik toch zeggen dat ik alles wist, dat ze niet verder hoefde te gaan, dat Tommie vanuit Wenen had gebeld, elke avond - maar hoe had hij in godsnaam kunnen weten dat ze redeloos van geluk het vliegtuig naar Engeland had genomen, en had ze zélf niet kunnen schrijven? Had ik het recht haar nog verdrietiger te maken dan ze al was door haar erop te wijzen dat ze door die vliegreis alles, alles... Had hij mij die verdomde memoires maar nooit gestuurd.“

 

 

 

F. Springer (15 januari 1932 –7 november 2011)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Osip Mandelstam werd geboren op 15 januari 1891 in Warschau. Zie ook alle tags voor Osip Mandelstam op dit blog.

 

 

Leningrad

 

Terug in de stad mij tot tranen bekend,

In het merg, in het bloed tot het laatste bekend.

 

Je bent weer terug, dus je vreet je meteen

Door de levertraanmist van de avonden heen.

 

Zorg dat je de dag van december herkent,

Boosaardige teer is met eigeel gemengd.

 

Petersburg! En mijn sterven wordt uitgesteld:

Ik heb nog zovelen niet opgebeld.

 

Petersburg! Ik heb menig adres in mijn boek

Waarmee ik de stem der gestorvenen zoek.

 

Ik woon driehoog achter in kommer en kwel,

En schrik me te pletter bij iedere bel.

 

Terwijl ik mijn dierbare gasten verwacht,

Rammel ik aan mijn deurketting iedere nacht.

 

Vertaald door de Vertaalgroep Leidse Slavisten

 

 

 

Kooi

 

Je gestalte, ijl en tergend,
onttrok zich in de nevel aan mijn greep.
'O God', riep ik onverhoeds,
niet beseffend wat ik zei.

 

Gods naam schoot als een grote vogel
uit mijn borst naar buiten ...
Vóór mij kolkende nevelslierten,
daarachter een lege kooi ...

 

 

 

Vertaald door Kees Verheul

 

 

 

 

Osip Mandelstam (15 januari 1891 – 27 december 1938)

 

 

 

De Roemeense dichter Mihai Eminescu (eigenlijk Mihail Eminovici) werd geboren op 15 januari 1850 in Botoşani bij Czernowitz Zie ook alle tags voor Mihai Eminescu op dit blog.

 

 

 

Sonnet I

Without 'tis autumn, the wind beats on the pane
With heavy drops, the leaves high upwards sweep.
You take old letters from a crumpled heap,
And in one hour have lived your life again.

Musing, in this sweet wise the moments creep:
You pray no caller will your door attain;
Better it is when dreary falls the rain
To dream before the fire, awaiting sleep.

And thus alone, reclining in my chair,
The fairy Dochia's tale comes to my mind
While round me haze is gath'ring in the air.

Then softly down the passage footsteps wind,
Faint, sound of rustling silk upon the stair...
And now my eyes cold, tapering fingers bind.

 

 

Down Where The Lonely Poplars Grow

Down where the lonely poplars grow
          How often have I erred;
My steps that all the neighbours know
          You only have not heard.

Towards your window lighted through
          How oft my gaze has flown;
A world entire my secret knew
          You only have not known.

A word, a murmur of reply
          How often did I pray!
What matters then if I should die,
          Enough to live that day;

To know one hour of tenderness,
          One hour of lovers' night;
To hear you whisper's soft caress
          One hour, then come what might!

Had you but granted me a glance
          That was not filles with scorn,
Out of its shinning radiance
          A new star hab been born.

You would have lived through lives untold
          Beyond the ends of time;
O deity with arms so cold,
          O marble form sublime!

An idol of some pagan lore
          As now no more is seen,
Come down to us from times yore,
          From times that long have been.

My worship was of ages gone,
          Sad eyes by faith beguiled,
Each generation handed on
          From father unto child.

But now I very little care
          To walk along that lane,
Nor heed the face I found so fair
          Looks out for me in vain;

For you are like them today
          In bearing and in guise,
And I but look on your display
          With cold and lifeless eyes.

You should have known to value right
          With wondering intent,
And lit your candela at night
          To Love that God had sent.

 

 

 

Vertaald door Corneliu M. Popescu)

 

 

 

 

Mihai Eminescu (15 januari 1850 - 15 juni 1889)

Sculptuur in Onesti

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, vertaler en schilder Johannes Beilharz werd geboren op 15 januari 1956 in Oberndorf am Neckar. Zie ook mijn blog van 15 januari 2009 en ook mijn blog van 15 januari 2010 en ook mijn blog van 15 januari 2011.

 

 

Ein Gemälde

 

Getreidesäcke, die munter tollend durch die Luft fliegen ...

"Cuatro granos de trigo"

Auf welcher Hochebene mag das gewesen sein? Welche Sierra hat da hineingeschnitten?

War eine Abtei dabei, die am blauen Meer oder vor einem blauen Horizont auftaucht wie eine Insel und einen Eindruck von Unbelebtheit hinterläßt?

 

Eine Mühle, war da nicht eine Windmühle?

 

Das größte Bild, das ich jemals gesehen habe. So hoch, daß es nur schräg in die Halle hineinpaßte.

 

Daneben die Insel eines Kunstledersofas mit Wartenden, die nicht einmal vorgaben, das Bild anzuschauen. Ruhe ist die erste Bürgerfreude.

 

Verließ jemand das Sofa, eilte gleich jemand anders herbei, kaum Augenkontakt, jedoch fast Körperkontakt.

 

Manuel de Falla, Andalusien, Stuttgart, Katalonien, Schwäbisch, Hochdeutsch, Französisch, Beine, Kleider, gepflegt paranoisch Kritisches, unparanoisch Kritisches, ungepflegt unparanoisch Unkritisches?

 

¡Viva la asociación muda!

 

 

 

 

Johannes Beilharz (Oberndorf am Neckar, 15 januari 1956)

 

 

 

 

 

De Franse toneelschrijver en acteur Molière (pseudoniem van Jean-Baptiste Poquelin) werd geboren in Parijs op 15 januari 1622. Zie ook alle tags voor Molière op dit blog.

 

Uit: Der Geizige (Vertaald door Wolf Heinrich Graf von Baudissin)

Valère. Elise.

Valère.

Wie, meine teure Elise, ich sehe Euch nachdenklich und sorgenvoll, nachdem Ihr eben die Großmut hattet, mich Eurer Treue zu versichern? Muß ich Euch, – ach! – mitten in meiner Freude seufzen sehn? Ist's Euch leid, mich glücklich gemacht zu haben? Und bereut Ihr das Versprechen, zu dem meine Leidenschaft euch überredet hat? –

Elise.

Nein, Valère, ich kann nichts bereuen, was ich für Euch gethan habe; ich fühle mich durch eine zu sanfte Gewalt dazu hingezogen, und kann nicht einmal wünschen, daß dies alles nicht geschehen wäre. Aber wenn ich Euch die Wahrheit gestehn soll, unser bisheriger Erfolg beunruhigt mich, und ich fürchte zuweilen, ich liebe Euch mehr als ich sollte.

Valère.

Aber, geliebte Elise, was könnt Ihr von Eurer Güte gegen mich besorgen? –

Elise.

Ach, hunderterlei: den Zorn meines Vaters, die Vorwürfe der Familie, das Urteil der Welt: mehr aber als dies alles, Valère, die Wandelbarkeit Eures Herzens, und die schnöde Kälte, mit der ihr Männer so oft die zu warmen Äußerungen einer unschuldigen Neigung vergeltet.

Valère.

Um alles in der Welt, thut mir nicht das Unrecht an, mich nach andern zu beurteilen. Traut mir alles Mögliche zu, teure Elise, nur nicht, daß ich meine Pflicht gegen Euch vergessen könnte. Dazu liebe ich Euch zu sehr, und meine Liebe wird nur mit meinem Leben erlöschen! –

Elise.

Ach, Valère, das sagt jeder. Alle Männer gleichen sich in ihren Reden, und nur ihre Thaten unterscheiden sie.

 

 

 

Molière (15 januari 1622 - 17 februari 1673)

Romain Duris als Molière in de film van Laurent Tirard uit 2007

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Franz Grillparzer werd geboren in Wenen op 15 januari 1791. Zie ook alle tags voor Franz Grillparzer op dit blog.

 

Uit: Das Kloster bei Sendomir

 

„Die Strahlen der untergehenden Sonne vergoldeten die Abhänge eines der reizendsten Täler der Woiwodschaft Sendomir. Wie zum Scheidekuß ruhten sie auf den Mauern des an der Ostseite fensterreich und wohnlich prangenden Klosters, als eben zwei Reiter, von wenigen Dienern begleitet, den Saum der gegenüberliegenden Hügelkette erreichten, und, von der Vesperglocke gemahnt, nach kurzem, betrachtendem Verweilen, ihre Pferde in schärfern Trott setzten, taleinwärts, dem Kloster zu.

Die Kleidung der späten Gäste bezeichnete die Fremden. Breitgedrückte, befiederte Hüte, das Elenkoller vom dunklen Brustharnisch gedrückt, die straffanliegenden Unterkleider und hohen Stulpstiefeln erlaubten nicht, sie für eingeborne Polen zu halten. Und so war es auch. Als Boten des deutschen Kaisers zogen sie, selbst Deutsche, an den Hof des kriegerischen Johann Sobiesky, und, vom Abend überrascht, suchten sie Nachtlager in dem vor ihnen liegenden Kloster.

Das bereits abendlich verschlossene Tor ward den Einlaßheischenden geöffnet, und der Pförtner hieß sie eintreten in die geräumige Gaststube, wo Erfrischung und Nachtruhe ihrer warte; obgleich, wie er entschuldigend hinzusetzte, der Abt und die Konventualen, bereits zur Vesper im Chor versammelt, sich für heute die Bewillkommnung so werter Gäste versagen müßten. Die Angabe des etwas mißtrauisch blickenden Mannes ward durch den eintönigen Zusammenklang halb sprechend, halb singend erhobener Stimmen bekräftigt, die, aus dämpfender Ferne durch die hallenden Gewölbe sich hinwindend, den Chorgesang einer geistlichen Gemeine deutlich genug bezeichneten.

Die beiden Fremden traten in das angewiesene Gemach, welches, obgleich, wie das ganze Kloster, offenbar erst seit kurzem erbaut, doch altertümliche Spitzformen mit absichtlicher Genauigkeit nachahmte. Weniges, doch anständiges Geräte war rings an den Wänden verteilt. Die hohen Bogenfenster gingen ins Freie, wo der in Osten aufsteigende Mond, mit der letzten Abendhelle kämpfend, nur sparsame Schimmer auf die Erhöhungen des hüglichten Bodens warf, indes in den Falten der Täler und unter den Bäumen des Forstes sich allgemach die Nacht mit ihrem dunkeln Gefolge lagerte, und stille Ruhe, hold vermischend, ihren Schleier über Belebtes und Unbelebtes ausbreitete.“

 

 

 

Franz Grillparzer (15 januari 1791 - 21 januari 1872)

Monument in Baden, Kurpark

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e januari ook mijn blog van 15 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

De Nederlandse schrijver en dichter J. Bernlef werd geboren op 14 januari 1937 in Sint Pancras. Zie ook alle tags voor J. Bernlef op dit blog.

 

Uit: Hersenschimmen

 

”Zakelijke aanpak, Maarten. Die man wil iets van je. Ze beginnen altijd vriendelijk, iets te amicaal. Dat verraadt hen meteen. Dat duidt altijd op achterliggende bedoelingen. Dan is de methode Simic geboden. Simic heeft het me na het werk een keer uitgelegd. We zaten in de cocktaillounge waar Karl na zijn werk altijd heen ging voor hij de ondergrondse naar huis nam. Een chique, wat duistere tent verdeeld in met donkerpaars fluweel beklede boxen met van die kelkvormige melkglaslampjes uit de jaren twintig op de tafeltjes. Simic, Karl Simic. Een Joegoslavische naam geloof ik. Spreek uit: Simmitsj. Daar ging hij iedere dag een paar whisky’s drinken. Ja, hij kon hem soms flink raken, die Karl.
‘Heb je dorst,’ vraagt Vera. ‘Je zit zo met je lippen te smakken.’
‘Whisky on the rocks.’
Er zit een man in de kamer met een boerse vierkante kop, met hangwangen, grote oorlellen en kortgeknipt stug blond haar. Hij is er. Hij lacht. Hij weet niets van de methode Simic. Hij heeft een fotoalbum op zijn schoot waar hij in bladert. Hij bekijkt één foto nauwkeurig en reikt me dan het opengeslagen album aan.
Uitgerekend een trouwfoto. Ben ik totaal niet in de stemming. Maar Simic zou zeggen: stelregel één: herhaal met beleefde glimlach de woorden van je gesprekspartner terwijl je ter ondersteuning vriendelijk met het hoofd knikt.
Tijdwinst is vooral aan het begin van een gesprek alles.
‘Is dat een foto van uw trouwen?’ vraagt de man.
‘Is dat een foto van uw trouwen?’
Kijk schuin omhoog, tussen hen door en geef knikjes met het hoofd. Dan zeg ik vlug achter elkaar zes keer ja. Dat is Simics tweede regel: beleefdheid tot rituele hoogten opgevoerd. Zelfs als je het nergens mee eens bent, begin met alles te bevestigen, maar ontneem door veelvuldige herhaling meteen weer bet bevestigende karakter aan wat je zegt.
‘Jajajajajaja.’

 

 

 

J. Bernlef (Sint Pancras, 14 januari 1937)

 

 

 

 

De Britse schrijver en journalist Edward St Aubyn werd geboren op 14 januari 1960 in Cornwall. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010.en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: At Last

 

“‘Surprised to see me?’ said Nicholas Pratt, planting his walking stick on the crematorium carpet and fixing Patrick with a look of slightly aimless defiance, a habit no longer useful but too late to change. ‘I’ve become rather a memorial-creeper. One’s bound to at my age.
It’s no use sitting at home guffawing over the ignorant mistakes of juvenile obituarists, or giving in to the rather monotonous pleasure of counting the daily quota of extinct contemporaries. No! One has to “celebrate the life”: there goes the school tart. They say he had a good war, but I know better! – that sort of thing, put the whole achievement in perspective. Mind you, I’m not saying it isn’t all very moving. There’s a sort of swelling orchestra effect to these last days. And plenty of horror, of course. Padding about on my daily rounds from hospital bed to memorial pew and back again, I’m reminded of those oil tankers that used to dash themselves onto the rocks every other week and the flocks of birds dying on the beaches with their wings stuck together and their bewildered yellow eyes blinking.’
Nicholas glanced into the room. ‘Thinly attended,’ he murmured, as if preparing a description for someone else. ‘Are those people your mother’s religious friends? Too extraordinary. What colour would you call that suit? Aubergine? Aubergine à la crème d’oursin? I must go to Huntsman and get one knocked up. What do you mean, you have no Aubergine? Everyone was wearing it at Eleanor Melrose’s. Order a mile of it straight away!
‘I suppose your aunt will be here soon. She’ll be an all too familiar face amidst the Aubergines. I saw her last week in New York and I’m pleased to say I was the first to tell her the tragic news about your mother.“

 

 

Edward St Aubyn (Cornwall, 14 januari 1960)

 

 

 

 

De Japanse schrijver Yukio Mishima werd geboren op 14 januari 1925 in Tokyo. Zie ook ook alle tags voor Yukio Mishima op dit blog.

 

Uit: Confessions of a Mask (Vertaald door Meredith Weatherby)

 

„I was born two years after the Great Earthquake.  Ten years earlier, as a result of a scandal that occurred while he was serving as a colonial governor, my grandfather had taken the blame for a subordinate's misdeeds and resigned his post.  Thereafter my family began sliding down an incline

... huge debts, foreclosure, sale of the family estate, and then, as financial difficulties multiplied, a morbid vanity blazing higher and higher like some evil impulse.“

(...)

 

My parents lived on the second floor of the house.  On the pretext that it was hazardous to raise a child on an upper floor, my grandmother snatched me from my mother's arms on my forty-ninth day.  My bed was placed in my grandmother's sickroom, perpetually closed and stifling with odors of

sickness and old age, and I was raised there beside her sickbed.

(...)

 

On NY morning just prior to my fourth birthday, I vomited something the color of coffee.  THe family doctor was called.  After examining me, he said he was not sure I would recover.  I was given injections of camphor and glucose until I was like a pincushion.  The pulses of both my wrist and upper arm became imperceptible.

Two hours lapsed.  They stood looking down at my corpse.

A shroud was made ready, my favorite toys collected, and all the relatives gathered. Almost another hour passed, and then suddenly urine appeared.  My mother's brother, who was a doctor, said, "He's alive!"  He said it showed the heart had resumed beating.

   A little later urine appeared again.  Gradually the vague light of life revived in my cheeks.

   That illness, autointoxication - became chronic with me.  It stuck about once a month, now lightly, now seriously, I encountered many crises.  By the sound of the disease's footsteps as it drew near I came to be able to sense whether an attack was likely to approach death or not.“

 

 

 

Yukio Mishima (14 januari 1925 - 25 november 1970)

 

 

 

 

De Chinese schrijfster Anchee Min werd geboren in Shanghai op 14 januari 1957. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: Pearl of China

 

“Before I was Willow, I was Weed. My grandmother, NaiNai, insisted that naming me Weed was better. She believed that the gods would have a hard time making my life go lower if I was already at the bottom. Papa disagreed. "Men want to marry flowers, not weeds." They argued and finally settled for Willow, which was considered "gentle enough to weep and tough enough to be made into farming tools." I always wondered what my mother would have thought if she had lived.
Papa lied to me about my mother's death. Both he and NaiNai told me that Mother died giving birth. But I had already learned otherwise from neighbors' gossip. Papa had "rented" his wife to the town's "Baresticks" in order to pay off his debts. One of the bachelors got Mother pregnant. I was four years old when it happened. To rid her of the "bastard seed," Papa bought magic root powder from an herbalist. Papa mixed the powder with tea and Mother drank it. Mother died along with the seed. It broke Papa's heart, because he had intended to kill the fetus, not his wife. He had no money to buy another wife. Papa was angry at the herbalist, but there was nothing he could do — he had been warned about the poison.
NaiNai feared that she would be punished by the gods for Mother's death. She believed that in her next life she would be a diseased bird and her son a limbless dog. NaiNai burned incense and begged the gods to reduce her sentence. When she ran out of money for incense, she stole. She took me to markets, temples, and graveyards. We would not act until darkness fell. NaiNai moved like an animal on all fours.“

 

 

 

Anchee Min (Shanghai, 14 januari 1957)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e januari ook mijn vorige blog van vandaag.en eveneens mijn blog van 14 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3

De Duitse dichter en schrijver Rudolf Hagelstange werd geboren op 14 januari 1912 in Nordhausen. Dat is vandaag precies 100 jaar geleden. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: Venezianisches Credo.

 

Sonett 1

Ich habe lange, lange wie ein Stein geschwiegen
und mehr noch als ein Stein, in dessen Schweigen
Vergangenes fortlebt wie an kahlen Zweigen,
die noch berührt sind von der Vögel Wiegen.

 

Denn noch ist Krieg, und Blut wird ausgegossen.
Wie aus der Wolke stürtzt es aus den Leibern
und wird nicht aufgefangen von den Weibern,
für die es süßer wallend einst geflossen.

 

Vergessen schießt wie Unkraut um die Kinder,
und Sorge wuchert üppig in den Seelen,
und die Zerstörung maßt sich an, Gericht

 

zu sein, und Urteil spricht der Überwinder.
Wie kann man singen, wenn aus allen Kehlen
der Angstschrei und die Klage bricht?

 

 

 

Sonett 3

 

Ihr sollt sie essen lernen wie der Wurm die Erde.
In ihr schwillt süß das Blut von all denen,
die Ihr erschlugt, und beißt das Salz der Tränen,
die Ihr vergießt, der bittere Schweiß der Herde,

 

der großen namenlosen, die geduldig
- und Ihr in ihr - zum großen Opfer drängte.
Ihr habr das Leben, das Euch neu geschenkte.
Ihr steht in der Schuld. Und Ihr seid schuldig.

 

Wohin Ihr geht, in Länder und auf Meere -
Euch wird die bittersüße Frucht begegnen.
Sie wird im Tau vom Frühlingshimmel regnen.

 

Sie gattet sich der reifen Sommerbeere.
Das Wasser, das Ihr trinkt, ja selbst der Kuß
birgt ihren Saft. An ihr ist Überfluß.

 

 

 

 

Rudolf Hagelstange (14 januari 1912 – 5 augustus 1984)

De Amerikaanse schrijfster Mary Robison werd geboren op 14 januari 1949 in Washington D.C. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: Yours

 

“Allison struggled away from her white Renault, limping with the weight of the last of the pumpkins. She found Clark in the twilight on the twig-and-leaf-littered porch behind the house.

He wore a wool shawl. He was moving up and back in a padded glider, pushed by the ball of his slippered foot.

Allison lowered a big pumpkin, let it rest on the wide floorboards.

Clark was much older-seventy-eight to Allison's thirty-five. They were married. They were both quite tall and looked something alike in their facial features. Allison wore a natural-hair wig. It was a thick blonde hood around her face. She was dressed in bright-dyed denims today. She wore durable clothes, usually, for she volunteered afternoons at a children's daycare center.

She put one of the smaller pumpkins on Clark's long lap. "Now, nothing surreal," she told him. "Carve just a regular face. These are for the kids."

In the foyer, on the Hipplewhite desk, Allison found the maid's chore list with its cross-offs, which included Clark's supper. Allison went quickly through the daily mail: a garish coupon packet, a bill from Jamestown Liquors, November's pay-TV program guide, and the worst thing, the funniest, an already opened, extremely unkind letter from Clark's relations up North. "You're an old fool," Allison read, and, "You're being cruelly deceived." There was a gift check for Clark enclosed, but it was uncashable, signed as it was, "Jesus H. Christ."

Late, late into this night, Allison and Clark gutted and carved the pumpkins together, at an old table set on the back porch, over newspaper after soggy newspaper, with paring knives and with spoons and with a Swiss Army knife Clark used for exact shaping of tooth and eye and nostril. Clark had been a doctor, an internist, but also a Sunday watercolorist. His four pumpkins were expressive and artful. Their carved features were suited to the sizes and shapes of the pumpkins. Two looked ferocious and jagged. One registered surprise. The last was serene and beaming.”

 

 

 
Mary Robison (Washington, 14 januari 1949)





De Oostenrijkse dichter en schrijver, musicus en cabaretier Martin Auer werd geboren op 14 januari 1951 in Wenen. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

 

Uit: 89 Haiku

 

Und zurasen auf
das Gold der Abendsonne.
Halt das Lenkrad fest!

 

          *

 

Letztes Abendlicht
auf dem Fluss. Über der Stadt
leuchten Blitze auf.

 

          *

 

Der Wald ist noch schwarz.
Aus blauem Nebel treten
zwei Stiere hervor.

 

            *

 

Schwüle Augustnacht.
Kühl ist das Wasser des Teichs.
Fern ein Gewitter.

 

 

 

Martin Auer (Wenen,14 januari 1951)

 

 

 

 

 
De Nederlandse dichter en schrijver Isaäc da Costa werd geboren in Amsterdam op 14 januari 1798. Zie ook alle tags voor Isaäc da Costa op dit blog.

 

Bidden

 

Des harten binnenst overleg,
gezegd, gezucht, gedacht!
Het trillen van een stille vlam
die naar de wolken tracht.

Het slaken van een ademtocht,
het vallen van een traan
de blik naar boven van een oog
door God-alléén verstaan.

De eenvoudigheid, het kunstloos waar
der kinderlijke taal,
maar aan wie plaats gegeven wordt
bij ’t Englenlofkoraal.

Des Christens kracht, des Christens lust
des Christens levenslucht
zijn levenskracht in ’t uur des doods,
bij dood en hel geducht.

Des zondaars eerste stemgeluid,
die Jesus valt te voet.
Bij aller heemlen vreugd-gejuich
door ’t "ziet hij bidt!" begroet.

Tot ’s Vaders eer, tot lof des Zoons,
in zin en wil en woord
het door de Heilge Geest gewrocht
volzalig zielsakkoord!

Want bidden doet geen hart alléén,
één Geest dringt ze allen door;
en op zijn Priesterlijke troon
gaat Jesus-zelf ze voor.

Gij-zelf, de Waarheid en de Weg!
ziet biddend op ons neer,
hebt biddend onze strijd volstreên, —
leer Gij ons bidden, Heer!

 

 

 

Isaäc da Costa (14 januari 1798 – 28 april 1860)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e januari ook mijn blog van 14 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

De Duitse dichter en schrijver Rudolf Hagelstange werd geboren op 14 januari 1912 in Nordhausen. Dat is vandaag precies 100 jaar geleden. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: Venezianisches Credo.

 

Sonett 1

Ich habe lange, lange wie ein Stein geschwiegen
und mehr noch als ein Stein, in dessen Schweigen
Vergangenes fortlebt wie an kahlen Zweigen,
die noch berührt sind von der Vögel Wiegen.

 

Denn noch ist Krieg, und Blut wird ausgegossen.
Wie aus der Wolke stürtzt es aus den Leibern
und wird nicht aufgefangen von den Weibern,
für die es süßer wallend einst geflossen.

 

Vergessen schießt wie Unkraut um die Kinder,
und Sorge wuchert üppig in den Seelen,
und die Zerstörung maßt sich an, Gericht

 

zu sein, und Urteil spricht der Überwinder.
Wie kann man singen, wenn aus allen Kehlen
der Angstschrei und die Klage bricht?

 

 

 

Sonett 3

 

Ihr sollt sie essen lernen wie der Wurm die Erde.
In ihr schwillt süß das Blut von all denen,
die Ihr erschlugt, und beißt das Salz der Tränen,
die Ihr vergießt, der bittere Schweiß der Herde,

 

der großen namenlosen, die geduldig
- und Ihr in ihr - zum großen Opfer drängte.
Ihr habr das Leben, das Euch neu geschenkte.
Ihr steht in der Schuld. Und Ihr seid schuldig.

 

Wohin Ihr geht, in Länder und auf Meere -
Euch wird die bittersüße Frucht begegnen.
Sie wird im Tau vom Frühlingshimmel regnen.

 

Sie gattet sich der reifen Sommerbeere.
Das Wasser, das Ihr trinkt, ja selbst der Kuß
birgt ihren Saft. An ihr ist Überfluß.

 

 

 

 

Rudolf Hagelstange (14 januari 1912 – 5 augustus 1984)

De Amerikaanse schrijfster Mary Robison werd geboren op 14 januari 1949 in Washington D.C. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

Uit: Yours

 

“Allison struggled away from her white Renault, limping with the weight of the last of the pumpkins. She found Clark in the twilight on the twig-and-leaf-littered porch behind the house.

He wore a wool shawl. He was moving up and back in a padded glider, pushed by the ball of his slippered foot.

Allison lowered a big pumpkin, let it rest on the wide floorboards.

Clark was much older-seventy-eight to Allison's thirty-five. They were married. They were both quite tall and looked something alike in their facial features. Allison wore a natural-hair wig. It was a thick blonde hood around her face. She was dressed in bright-dyed denims today. She wore durable clothes, usually, for she volunteered afternoons at a children's daycare center.

She put one of the smaller pumpkins on Clark's long lap. "Now, nothing surreal," she told him. "Carve just a regular face. These are for the kids."

In the foyer, on the Hipplewhite desk, Allison found the maid's chore list with its cross-offs, which included Clark's supper. Allison went quickly through the daily mail: a garish coupon packet, a bill from Jamestown Liquors, November's pay-TV program guide, and the worst thing, the funniest, an already opened, extremely unkind letter from Clark's relations up North. "You're an old fool," Allison read, and, "You're being cruelly deceived." There was a gift check for Clark enclosed, but it was uncashable, signed as it was, "Jesus H. Christ."

Late, late into this night, Allison and Clark gutted and carved the pumpkins together, at an old table set on the back porch, over newspaper after soggy newspaper, with paring knives and with spoons and with a Swiss Army knife Clark used for exact shaping of tooth and eye and nostril. Clark had been a doctor, an internist, but also a Sunday watercolorist. His four pumpkins were expressive and artful. Their carved features were suited to the sizes and shapes of the pumpkins. Two looked ferocious and jagged. One registered surprise. The last was serene and beaming.”

 

 

 

Mary Robison (Washington, 14 januari 1949)





De Oostenrijkse dichter en schrijver, musicus en cabaretier Martin Auer werd geboren op 14 januari 1951 in Wenen. Zie ook mijn blog van 14 januari 2009 en ook mijn blog van 14 januari 2010 en ook mijn blog van 14 januari 2011.

 

 

Uit: 89 Haiku

 

Und zurasen auf
das Gold der Abendsonne.
Halt das Lenkrad fest!

 

          *

 

Letztes Abendlicht
auf dem Fluss. Über der Stadt
leuchten Blitze auf.

 

          *

 

Der Wald ist noch schwarz.
Aus blauem Nebel treten
zwei Stiere hervor.

 

            *

 

Schwüle Augustnacht.
Kühl ist das Wasser des Teichs.
Fern ein Gewitter.

 

 

 

Martin Auer (Wenen,14 januari 1951)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Isaäc da Costa werd geboren in Amsterdam op 14 januari 1798. Zie ook alle tags voor Isaäc da Costa op dit blog.

 

Bidden

 

Des harten binnenst overleg,
gezegd, gezucht, gedacht!
Het trillen van een stille vlam
die naar de wolken tracht.

Het slaken van een ademtocht,
het vallen van een traan
de blik naar boven van een oog
door God-alléén verstaan.

De eenvoudigheid, het kunstloos waar
der kinderlijke taal,
maar aan wie plaats gegeven wordt
bij ’t Englenlofkoraal.

Des Christens kracht, des Christens lust
des Christens levenslucht
zijn levenskracht in ’t uur des doods,
bij dood en hel geducht.

Des zondaars eerste stemgeluid,
die Jesus valt te voet.
Bij aller heemlen vreugd-gejuich
door ’t "ziet hij bidt!" begroet.

Tot ’s Vaders eer, tot lof des Zoons,
in zin en wil en woord
het door de Heilge Geest gewrocht
volzalig zielsakkoord!

Want bidden doet geen hart alléén,
één Geest dringt ze allen door;
en op zijn Priesterlijke troon
gaat Jesus-zelf ze voor.

Gij-zelf, de Waarheid en de Weg!
ziet biddend op ons neer,
hebt biddend onze strijd volstreên, —
leer Gij ons bidden, Heer!

 

 

 

Isaäc da Costa (14 januari 1798 – 28 april 1860)

 

 

 
Zie voor nog meer schrijvers van de 14e januari ook mijn blog van 14 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.