In Memoriam Wislawa Szymborska

 

 

De Poolse dichteres Wislawa Szymborska is op 88-jarige leeftijd overleden. Dat is gisteren bekendgemaakt. Szymborska won in 1996 de Nobelprijs voor de Literatuur. Wisława Szymborska werd geboren op 2 juli 1923 in Bnin. Zij is volgens haar woordvoerder 'vredig, in haar slaap, overleden'. De dichteres was al lange tijd ziek. Ze woonde in de Zuid-Poolse stad Krakau. Zie ook alle tags voor Wislawa Szymborska op dit blog.

 

 

Hier

 

Ik weet niet waar nog meer,
maar hier op aarde is genoeg van alles.
Hier maakt men stoelen en verdriet,
schaartjes, violen, tederheid, transistors,
stuwdammen, grappen, kopjes.

 

Misschien dat elders van alles meer is,
alleen ontbreken daar om bepaalde redenen schilderijen,
kinescopen, noedels, tranendoekjes.

 

Hier is een overvloed aan plekken met omgeving.
Op sommige kun je bijzonder gesteld raken,
ze op jouw manier benoemen
en behoeden voor het kwade.

 

Misschien zijn elders soortgelijke plekken,
alleen vindt niemand die mooi.

 

Misschien als nergens anders of zelden ergens
heb je hier een eigen romp,
en daarbij de nodige attributen
om bij kinderen van anderen die van jezelf te voegen.
En verder handen, benen en een verbaasd hoofd.

 

Onwetendheid hier is aldoor in de weer,
telt voortdurend iets, vergelijkt, meet,
trekt daaruit conclusies en wortels.

 

Ik weet het, ik weet wat je denkt.
Niets hier is blijvend,
want voor eeuwig en altijd in de macht der elementen.
Maar zie — elementen raken snel vermoeid
en moeten soms lang rusten
tot de volgende keer.

 

En ik weet wat je nog meer denkt.
Oorlogen, oorlogen, oorlogen.
Maar ook daartussen doen zich pauzes voor.
Geef acht — de mensen zijn slecht.
Plaats rust — de mensen zijn goed.
Op geef acht produceert men woestenijen.
Op plaats rust worden in het zweet des aanschijns huizen gebouwd
en raken snel bewoond.

 

Het leven op aarde is tamelijk goedkoop.
Voor dromen bijvoorbeeld betaal je hier geen cent.
Voor illusies — pas als je ze kwijt bent.
Voor het hebben van een lichaam — alleen met dat lichaam.

 

En alsof dat nog niet genoeg is
draai je zonder kaartje mee in een carrousel van planeten,
en samen met haar, zwart, in een storm van melkwegstelsels,
door tijden zo duizelingwekkend,
dat niets hier op aarde daar zelfs maar van trillen kan.

 

Want kijk maar eens goed:
de tafel staat waar hij stond,
op de tafel ligt een briefje, zoals daar neergelegd,
door het open raam een vleugje van enkel lucht,
en in de muren geen vervaarlijke spleten,
waardoor je nergens heen zou kunnen waaien.

 

 

 

Vertaald door Karol Lesma

 

 

 

 

Wislawa Szymborska (2 juli 1923 – 1 februari 2012)

De Oostenrijkse dichter en schrijver Hugo von Hofmannsthal werd geboren op 1 februari 1874 in Wenen. Zie ook alle tags voor Hugo von Hofmannsthal op dit blog.

 

 

Was ist die Welt?

 

Was ist die Welt? Ein ewiges Gedicht,

Daraus der Geist der Gottheit strahlt und glüht,

Daraus der Wein der Weisheit schäumt und sprüht,

Daraus der Laut der Liebe zu uns spricht

 

Und jedes Menschen wechselndes Gemüt,

Ein Strahl ists, der aus dieser Sonne bricht,

Ein Vers, der sich an tausend andre flicht,

Der unbemerkt verhallt, verlischt, verblüht.

 

Und doch auch eine Welt für sich allein,

Voll süß-geheimer, nievernommner Töne,

Begabt mit eigner, unentweihter Schöne,

 

Und keines Andern Nachhall, Widerschein.

Und wenn du gar zu lesen drin verstündest,

Ein Buch, das du im Leben nicht ergründest.

 

 

 

Siehst du die Stadt?

 

Siehst du die Stadt, wie sie da drüben ruht,

Sich flüsternd schmieget in das Kleid der Nacht?

Es gießt der Mond der Silberseide Flut

Auf sie herab in zauberischer Pracht.

 

Der laue Nachtwind weht ihr Atmen her,

So geisterhaft, verlöschend leisen Klang:

Sie weint im Traum, sie atmet tief und schwer,

Sie lispelt, rätselvoll, verlockend bang ...

 

Die dunkle Stadt, sie schläft im Herzen mein

Mit Glanz und Glut, mit qualvoll bunter Pracht:

Doch schmeichelnd schwebt um dich ihr Widerschein,

Gedämpft zum Flüstern, gleitend durch die Nacht.

 

 

 

Des alten Mannes Sehnsucht nach dem Sommer

 

Wenn endlich Juli würde anstatt März,

 

Nichts hielte mich, ich nähme einen Rand,

Zu Pferd, zu Wagen oder mit der Bahn

Käm ich hinaus ins schöne Hügelland.

 

Da stünden Gruppen großer Bäume nah,

Platanen, Rüster, Ahorn oder Eiche:

Wie lang ists, daß ich keine solchen sah!

 

Da stiege ich vom Pferde oder riefe

Dem Kutscher: Halt! und ginge ohne Ziel

Nach vorwärts in des Sommerlandes Tiefe.

 

Und unter solchen Bäumen ruht ich aus;

In deren Wipfel wäre Tag und Nacht

Zugleich, und nicht so wie in diesem Haus,

 

Wo Tage manchmal öd sind wie die Nacht

Und Nächte fahl und lauernd wie der Tag.

Dort wäre alles Leben, Glanz und Pracht.

 

Und aus dem Schatten in des Abendlichts

Beglückung tret ich, und ein Hauch weht hin,

Doch nirgend flüsterts: »Alles dies ist nichts.«

 

Das Tal wird dunkel, und wo Häuser sind,

Sind Lichter, und das Dunkel weht mich an,

Doch nicht vom Sterben spricht der nächtige Wind;

 

Ich gehe übern Friedhof hin und sehe

Nur Blumen sich im letzten Scheine wiegen,

Von gar nichts anderm fühl ich eine Nähe.

 

Und zwischen Haselsträuchern, die schon düstern,

Fließt Wasser hin, und wie ein Kind, so lausch ich

Und höre kein »Dies ist vergeblich« flüstern!

 

Da ziehe ich mich hurtig aus und springe

Hinein, und wie ich dann den Kopf erhebe,

Ist Mond, indes ich mit dem Bächlein ringe.

 

Halb heb ich mich aus der eiskalten Welle,

Und einen glatten Kieselstein ins Land

Weit schleudernd, steh ich in der Mondeshelle.

 

Und auf das mondbeglänzte Sommerland Fä

Fällt weit ein Schatten: dieser, der so traurig

Hier nickt, hier hinterm Kissen an der Wand?

 

So trüb und traurig, der halb aufrecht kauert

Vor Tag und böse in das Frühlicht starrt

Und weiß, daß auf uns beide etwas lauert?

 

Er, den der böse Wind in diesem März

So quält, daß er die Nächte nie sich legt,

Gekrampft die schwarzen Hände auf sein Herz?

 

Ach, wo ist Juli und das Sommerland!

 

 

 

 

Hugo von Hofmannsthal (1 februari 1874 – 15 juli 1929)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Günter Eich werd geboren op 1 februari 1907 in Lebus an der Oder. Zie ook alle tags voor Günter Eich op dit blog.

 

 

Latrine

 

Über stinkendem Graben,
Papier voll Blut und Urin,
umschwirrt von funkelnden Fliegen,
hocke ich in den Knien,

 

den Blick auf bewaldete Ufer,
Gärten, gestrandetes Boot.
In den Schlamm der Verwesung
klatscht der versteinte Kot.

 

Irr mir im Ohre schallen
Verse von Hölderlin.
In schneeiger Reinheit spiegeln
Wolken sich im Urin.

 

Geh aber nun und grüße
die schöne Garonne
Unter den schwankenden Füßen
schwimmen die Wolken davon.

 

 

 

 

Abgelegene Gehöfte

 

Die Hühner und Enten treten

den Hof zu grünlichem Schmutz.

Die Bauern im Hause beten.

Von den Mauern bröckelt der Putz.

 

Der Talgrund zeichnet Mäander

in seine Wiesen hinein.

Die Weide birgt Alexander,

Cäsarn der Brennesselstein.

 

Auch wo die Spinnen weben,

der Spitz die Bettler verbellt,

im Rübenland blieben am Leben

die großen Namen der Welt.

 

Die Ratten pfeifen im Keller,

ein Vers schwebt im Schmetterlingslicht,

die Säfte der Welt treiben schneller,

Rauch steigt wie ein feurig Gedicht.

 

 

 

 

Abends am Zaun

 

Am Abend duftet holder die Kamille

vom Feldrain her. Der Posten bläst ein Lied

auf seiner Okarina. Gottes Wille

im Glanz des Abendsternes sich vollzieht.

Wie viele doch sind nun für immer stille,

die gerne sich erfreut an Stern und Lied!

Nun sind sie selbst darin und Gottes Wille

in Glanz und Duft und solcher Abendstille

geschieht.

 

 

 

 

Günter Eich (1 februari 1907 - 20 december 1972)

CD-Cover

 

 

 

 

De Duitse schrijver Dieter Kühn werd geboren op 1 februari 1935 in Keulen. Zie ook alle tags voor Dieter Kühn op dit blog.

 

Uit: Tristan und Isolde des Gottfried von Straßburg

 

Trödelei mit meiner Zeit, obwohl ich reifen Alters bin -
da würd ich dieser Welt nicht so geweltet sein, wie ich es bin.
Ich hab mir für die hohe Welt nun eine Arbeit vorgenommen;
sie sage noblen Herzen zu - den Herzen, die ich herzlich liebe,
der Welt in meinem Herzensblick. Die Welt der Mehrzahl mein ich nicht,
von der ich mir erzählen lasse, dass sie kein Leid ertragen kann
und sich nur Freude machen will -  die lass denn Gott in Freude leben ...
Jener Welt und solchem Leben wird mein Erzählen unbequem -
ihr Leben divergiert von meinem! Ich denk an völlig andre Menschen,
deren Herzen dies umschliessen: ihr süsses Bittres, schönes Leid,
ihr Herzensglück, ihr Liebesleid, und schönes Leben, schweren Tod,
den schönen Tod und schweres Leben. Solches Leben will ich leben,
dieser Welt bleib ich geweltet, ich stehe, falle nur mit ihr.
Ich hab bisher mit ihr gelebt, hab meine Zeit verbracht mit ihr,
die meinem Leben (so bedrückend!) Geleit, Belehrung geben sollte.
tDieser Welt leg ich mein Werk nun vor zur Unterhaltung;
ich will mit dem, was ich erzähle,  halbwegs lindern, was für sie
Schmerz ist, der sie sehr bedrückt, will ihr Leid damit verringern.

 

 

 

Dieter Kühn (Keulen,1 februari 1935)

 

 

De Nederlandse schrijver Frits Bernard Hotz werd geboren op 1 februari 1922 in Leiden. Zie ook alle tags voor F. B. Hotz op dit blog.

 

Uit: Een dubbel incident

 

„Op zomerzondagmiddagen bevond ons gezin zich meestal di­rect achter de hoogopgeschoven ramen van het bovenhuis aan de Leidse Rijnsburgerweg. Geuren van aarde, klinkers, bomen, ver­brande benzine en stoom drongen feestelijk binnen. Mijn vader staarde dan misleidend ernstig naar het fietspad aan de overkant, waar roodverbrande meisjes vanaf een uur of vier begonnen terug te keren van het Katwijkse strand naar de binnenstad. Hij volgde ze soms even met de ogen, maar altijd zo of hij afkeuring in de zin had. Dikwijls uitte hij die ook: ‘Kijk eens éven hoe die daar zich heeft toegetakeld!’ zei hij dan van een niet te mooie meid in won­derlijk geachte strandkledij. Moeder, aan het andere raam, keek mee met schuddend hoofd en vader bleef buiten verdenking.

Ook m’n zus, die in die jaren een fondsbril droeg en niet graag buiten kwam, zat de zondagmiddagen mee uit. Ze staarde mee door vaders raam, even ondoorgrondelijk als hij, en soms vonkte haar bril in de al wat dalende zon. Zelf telde ik doelloos hoeveel auto’s per uur passeerden en ik mompelde monotoon de merken: zesentwintig Fords, veertien Chevrolets, drie Auburns, één Voisin, vier Studebakers, drie Chryslers, één Hotchkiss, enzovoort. Ik had het er druk mee, maar meestal kwam al gauw landerig ongenoegen op om verspilde tijd: ik had beter kunnen gaan tekenen of ‘iets maken’ van het grote karton, dat achter in het weekblad Het Leven lag ter versteviging bij de verzending. M’n werkzame ouders zagen dat ook liever.“

 

 

 

F. B. Hotz (1 februari 1922 –  5 december  2000)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Schotse schrijfster Muriel Spark werd op 1 februari 1918 geboren als Muriel Sarah Camberg in Edinburgh. Zie ook mijn blog van 1 februari 2009 en ook mijn blog van 1 februari 2010 en ook mijn blog van 1 februari 2011.

 

Uit: Muriel Spark: The Biography (Biografie door Martin Stannard)

 

„Muriel Sarah Camberg arrived in the middle of the night (3 a.m., 1 February 1918) and immediately became her parents' princess. Later in life, she would occasionally amuse herself with the fantasy that she was a real princess, kidnapped by gypsies (her parents). She saw her life as a Cinderella story – and Rossini's La Cenerentola was not one of her favourite operas for nothing. How she had emerged from that family intrigued her. She was born in a small rented flat at 160 Bruntsfield Place, in the Morningside district of Edinburgh. Her brother, Philip, had made his appearance in the middle of the day five and a half years earlier, in another flat, down the hill and round the corner at 55 Viewforth. He welcomed his new sister guardedly. As they grew up together this emotional distance increased. And they remained night and day to each other for the rest of their lives, uncomplementary (and sometimes uncomplimentary) opposites. 'My brother', she remarked to me, 'is like a Chekhov short story. When you meet him you'll know what I mean.'During April 1962, with the great success of The Prime of Miss Jean Brodie behind her and life as a celebrity ahead, she began to reflect on all this. She was back in Edinburgh, attending her father's deathbed in the Royal Infirmary. What was she doing in the elegant North British Hotel when her mother, brother and son were gathered in the family home? By hitching her legs up on to the window-sill of her room she could prop herself on one side or the other. The broad sash was lifted, opening, to the left, on the craggy outcrop of Arthur's Seat, to the right on Princes Street Gardens, just coming into bloom in cold spring sunshine.

Above everything loured the castle, erupting between the Old Town and the New. This brutal caesura, dividing the tangle of ancient closes from the rational elegance of eighteenth-century town planning, seemed to her somehow symbolic. There was a link, as yet still an abstraction, between the topography of Edinburgh and the topography of her mind. Most people in her circumstances would have been saturated in melancholy. But Muriel was not like most people. Her response to the world was rarely one of self-pity. She was an artist, a channel through which impressions could flow, a cold medium.“

 

Muriel Spark (1 februari 1918 – 13 april 2006)



 
De Amerikaanse schrijver Langston Hughes werd geboren op 1 februari  1902 in Joplin, Missouri. Zie ook alle tags voor Langston Hughes op dit blog.

  

Acceptance

 

God in His infinite wisdom

Did not make me very wise-
So when my actions are stupid

They hardly take God by surprise

 

 

 

Children's Rhymes

 

By what sends

the white kids

I ain't sent:

I know I can't

be President.

What don't bug

them white kids

sure bugs me:

We know everybody

ain't free.

 

Lies written down

for white folks

ain't for us a-tall:

Liberty And Justice--

Huh!--For All?

 

 

 

Langston Hughes (1 februari 1902 – 22 mei 1967)

 

 

 

De Franse schrijver, journalist en anarchistisch activist Michel Zevaco werd geboren op 1 februari 1860 in Ajaccio. Zie ook mijn blog van 1 februari 2009 en ook mijn blog van 1 februari 2010 

en ook mijn blog van 1 februari 2011.

 

Uit: Les Pardaillan

 

“Lorsque Pardaillan frappa contre le mur les trois coups convenus, le nain s'empressa d'ouvrir et accueillit le chevalier triomphant avec des manifestations d'une joie aussi bruyante que sincère, qui l'émurent doucement.

—J'ai bien cru que vous ne sortiriez pas vivant de là-dedans, dit-il, quand il se fut un peu calmé.

—Bah! répondit Pardaillan en souriant, j'ai la peau trop dure, on ne m'atteint pas aisément.

—J'espère que nous allons nous en aller, maintenant? fit le Chico qui tremblait à la pensée que le Français ne s'avisât de s'exposer encore, bien inutilement, à son sens.

A sa grande satisfaction, Pardaillan dit:

—Ma foi, oui! Ce séjour est peut-être agréable pour des bêtes de nuit, mais il n'a rien d'attrayant et il est trop peu hospitalier pour d'honnêtes gens comme Chico. Allons-nous-en donc!

Le soleil se levait radieux, lorsque Pardaillan, accompagné de Chico, fit son entrée dans l'auberge de la Tour.

Dans la vaste cheminée de la cuisine, un feu clair pétillait, et la gouvernante Barbara, pour ne pas en perdre l'habitude, maugréait et bougonnait contre les jeunes maîtresses qui ne veulent en faire qu'à leur tête, et qui, après avoir passé la plus grande partie de la nuit debout, sont levées les premières et parées de leurs plus beaux atours, gênent les serviteurs honnêtes et consciencieux acharnés à leur besogne.“

 

 

 

Michel Zevaco (1 februari 1860 – 8 augustus 1918)

Les Pardaillan op een Franse postzegel

 

 

 

 

De Russische revolutionair en schrijver Jevgeni Zamjatin werd geboren op 1 februari 1884 in Lebedjan. Zie ook mijn blog van 1 februari 2009 en ook mijn blog van 1 februari 2010 en ook mijn blog van 1 februari 2011.

 

Uit: Wir (Vertaald door Gisela Drohla)

 

„Frühling. Aus der wilden, unbekannten Weite jenseits der Grünen Mauer weht der Wind gelben Blütenstaub herüber. Dieser süßliche Staub macht die Lippen trocken — man muss sie alle Augenblicke mit der Zunge anfeuchten —, alle Frauen, die mir begegnen, haben diese süßen Lippen (die Männer natürlich auch). Das verwirrt das logische Denken ein wenig.
Doch was für ein Himmel! Tiefblau, von keiner einzigen Wolke befleckt (was für einen jämmerlichen Geschmack müssen unsere Vorfahren gehabt haben, wenn diese dummen, unförmigen Dampfklumpen ihre Dichter begeistern konnten). Ich liebe einen sterilen, peinlich sauberen Himmel. Nicht ich allein, wir alle, ich täusche mich nicht, lieben ihn. An einem Tag wie heute ist die ganze Welt aus dem unzerbrechlichen ewigen Glas gegossen, aus dem die Grüne Mauer und alle unsere Gebäude bestehen. An solchen Tagen sieht man die blauste Tiefe dieser Dinge, nimmt unbekannte Größen, wunderbare Gleichungen wahr — man entdeckt sie im Allergewöhnlichsten, Alltäglichsten...
Heute morgen zum Beispiel war ich auf der Werft, wo der Integral gebaut wird. Plötzlich fiel mein Blick auf die Maschinen. Mit geschlossenen Augen, selbstvergessen, drehten sich die Kugeln der Regulatoren. Die blitzenden Hebel neigten sich nach rechts und nach links, stolz wiegte sich die Balancierstange in den Schultern, der Meißel der Stemmmaschine knirschte im Takt einer unhörbaren Musik. Da ging mir die Schönheit dieses prächtigen, von bläulichem Sonnenlicht überfluteten Maschinenballetts auf.
Unwillkürlich fragte ich mich dann: Warum ist das schön? Warum ist der Tanz schön? Die Antwort: Weil er eine unfreie, eine gebundene Bewegung ist, weil sein tieferer Sinn die vollkommene ästhetische Unterwerfung, die ideale Unfreiheit ist. Wenn es stimmt, dass unsere Ahnen in Augenblicken der höchsten Begeisterung sich dem Tanz hingaben (religiöse Mysterien, Militärparaden), dann kann das nur das eine bedeuten: der Trieb zur Unfreiheit ist dem Menschen angeboren, und wir in unserem heutigen Leben tun nur bewusst...“

 

 

 

Jevgeni Zamjatin (1 februari 1884 – 10 maart 1937)

Duitse Cover

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1^e februari ook mijn blog van 1 februari 2011 deel 2.

De Amerikaanse schrijver Norman Mailer werd op 31 januari 1923 in Long_Branch, New Jersey geboren. Zie ook alle tags voor Norman Mailer op dit blog.

 

Uit: The Fight

 

"There is always a shock in seeing him again. Not live as in television but standing before you, looking his best. Then the World's Greatest Athlete is in danger of being our most beautiful man and the vocabulary of Camp is doomed to appear. Women draw an audible breath. Men look down. They are reminded again of their lack of worth. If Ali never opened his mouth to quiver the jellies of public opinion, he would still inspire love and hate. For he is the Prince of Heaven - so says the silence around his body when he is luminous."

(…)

 

"Then he made a curious remark one could think about for the rest of the week. It was characteristic of a great deal about Foreman. "Excuse me for not shaking hands with you," he said in that voice so carefully muted to retain his power, "but you see I'm keeping my hands in my pockets."
Of course! If they were in pockets, how could he remove them? As soon ask a poet in the middle of writing a line whether coffee is taken with milk or cream. Yet Foreman made his remark in such simplicity that the thought seems likeable rather than rude. He was telling the truth. It was important to keep his hands in his pockets. Equally important to keep the work at remove. He lived in silence. Flanked by body guards to keep, exactly, to keep hand-shakers away, he could stand among a hundred people in the lobby and be in touch with no one. His head was alone. Other champions had a presence larger than themselves. They offered charisma. Foreman had silence. It vibrated about him in silence."
"Foreman's hands were as separate from him as a kuntu. They were his instrument and he kept them in his pockets the way a hunter lays his rifle back into its velvet case."

 

  

 

Norman Mailer (31 januari 1923 – 10 november 2007)

Op de cover van Life, augustus 1969

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Anna Blaman werd geboren op 31 januari 1905 te Rotterdam. Zie ook alle tags voor Anna Blaman op dit blog.

 

Uit: De Verliezers

 

“Het gaf hem een ellendig misselijk gevoel in z'n maag en z'n keel. Maar hij ademde opzettelijk diep. Z'n maag woelde in zijn lichaam, hij kokhalsde van walging en hij steunde zacht en zonder het zelf te merken. Hij dacht nog: doodgaan is moeilijk, verschrikkelijk, vooral voor een mens. En toen zag hij grijze beweeglijke draden voor z'n ogen spannen, in 't begin een doorzichtig net, en in z'n oren begon een zoemtoon die hem doof maakte. Hij dacht niet meer, hij zag beelden over doodgaan voor z'n geest. Een vlieg die je doodsloeg, een hond die een strichninespuitje kreeg en doodviel als door de bliksem getroffen en een mens die moeilijk lag dood te gaan, uren, misschien wel maanden of jaren, hij wist het niet meer. Alles deed hem pijn, alles walgde in hem, het was alsof z'n hersens in zijn hoofd bewogen en alsof zijn maag in z'n lichaam schommelde, en het net voor z'n ogen, grijze draden, werd zwaarder en donkerder. Hij dacht toen plotseling nog, moeilijk, het was alsof z'n hoofd scheurde en verpletterd werd onder zware mokerslagen: Hoe is me dat nu toch overkomen? Hij wist het niet meer, hij kwam uit een volslagen niets en daar viel hij weer in terug. En het gas stroomde maar door, en het electrische licht bleef maar branden. Alles ging door in dat huis, in heel de wereld, er was niets van belang dat ook maar even op een schokkende manier uit de maat raakte, niets-“

 

  

 

Anna Blaman (31 januari 1905 - 13 juli 1960)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Alfred Kossmann werd geboren op 31 januari 1922 in Leiden. Zie ook alle tags voor Alfred Kossmann op dit blog.

 

Uit: Indirect antwoord

 

“Uit vele mogelijkheden kies ik er drie. Poëzie kan, als veel moois in andere kunsten, verdwijnen. Robert Schumann heeft prachtige liederen gemaakt van gedichten van zijn tijdgenoot, Justinus Kerner, en ik vrees dat niemand in de wereld die teksten navoelt en bewondert. Ze zijn gestorven, gewoon, en hebben in Schumanns componistenfantasie eens intens geleefd.

Tweede mogelijkheid: veel moois wordt vergeten. Op een andere manier gewoon, je kunt niet alles onthouden. Steeds zijn er gelukkig mensen die in de zeeën van de vergetelheid gaan vissen en ons, aan de wal, met hun vangst verbluffen. Maar ik kan me niet voorstellen dat de dichter Joannes Reddingius en de romancier Herman Robbers ooit ergens worden teruggevonden.

Zij zijn, denk ik, in hun eigen cultuur voor alle eeuwigheid vredig verdronken.

Derde mogelijkheid: veel moois wordt verwijderd. Er zijn twee instanties die daarvoor zorgen, de markt en het onderwijs. Beide instanties hebben behoefte aan coryfeeën en zijn geneigd tot strenge keuze, of wellicht ertoe gedwongen. In de literatuurbeschouwing is vaak sprake van ‘de canon’, een afschuwelijk begrip, bedacht om onderwijs en onderzoek overzichtelijk te houden, en gebruikt of het om iets heiligs gaat.

Nijhoff en Bloem. Ik ken heel wat van hen uit mijn hoofd, door lektuur van bijna zestig jaar geleden. Ik ken ook heel wat uit mijn hoofd van Van Vriesland, wiens lange gedichten ‘Rive gauche’ en ‘Avondlijk tweegesprek tussen de dichter en de harmonika’ tot de mooiste horen die ik ken. Hij is, zo las ik laatst bij een hoogleraar, geheel vergeten. Een andere hoogleraar stelde vast dat de poëzie van Holst met zijn dood was doodgegaan. Ik ken van hem allerlei uit mijn hoofd.

Behalve Nijhoff en Bloem zijn de dichters van mijn jeugd bezig vergeten te worden. Vaak denk ik dat ze voor het gemak, ten bate van ordening verwijderd worden. Of zouden ze als Justinus Kerner en Joannes Reddingius een natuurlijke dood aan het sterven zijn? Zo peinst een oude man over de toekomst,- alsof die al herinnering is. Dit stukje, verwacht ik, kan over zestig jaar herdrukt worden, met andere schrijversnamen.”

 

 

 

Alfred Kossmann (31 januari 1922 - 27 juni 1998)

 

 

 

 

De Nederlands dichter en neerlandicus Anton Korteweg werd geboren in Zevenbergen op 31 januari 1944. Zie ook mijn blog van 31 januari 2009 en ook mijn blog van 31 januari 2010 en ook mijn blog van 31 januari 2011.

 

 

De erg jonge dichter

 

Toen ieder weg was, gaf hij snel een wel
heel erg gesloten envelop. Hij draaide
nog wat en vluchtte, trots, verlegen. Nu
hij om mijn oordeel vraagt, zie ik hem beven.

Niets grijpt aan als een jonge dichter, echt
al heel mooi bleek, met wallen, lang
sluik haar, waarachter schuwe ogen.

Hij is mijn broertje: schuchter medeminnaar
van 't mooiste meisje uit de klas, en
even eeuwig vergeefs.

 

 

 

 

Met Mariken op de foto

 

Ik zou willen dat ik Moenen was,
kon ik eens flink in zonde met haar leven.
Maar ik ben Puber-met-de-streepjes-das
al stroop ik ook mijn mouwen ervoor op

Zij is twee meter. Ik bij lange niet.
Maar als ik heel erg op mijn tenen sta,
past tussen half geheven arm en rechtertiet
mijn puistenkop. In zelfgemaakte omhelzing
grijns ik, even stompzinnig als beaat.

 

 

 

Anton Korteweg (Zevenbergen, 31 januari 1944)

Portret door Trudy Kraner

 

 

 

 

De Franse schrijfster Benoîte Groult werd geboren op 31 januari 1920 in Parijs. Zie ook alle tags voor Benoîte Groult op dit blog.

 

Uit: Ödipus' Schwester  (Vertaald door Marita Anger)

 

“Die endlose Dienstbarkeit

"Wenn die endlose Dienstbarkeit der Frau ein Ende findet, wenn der bisher noch furchtbare Mann sie aus ihr entläßt, dann wird auch die Frau zur Dichterin werden..."
Arthur Rimbaud

Ich hatte keine Lust, einen Roman zu schreiben. Lieber etwas Undefinierbares. Eine Art Grabbelkiste. Ein Buch über die Frauen, die heute als Frauenrechtlerinnen bezeichnet werden, sobald sie sich auch nur zu rühren wagen; und über die Natur, die heute Umwelt genannt wird, als sei sie nur dazu da, uns als Umgebung zu dienen; über die Bretagne, die in "westliche Region" umgetauft wurde, um ihr die Identität zu nehmen; über Gärten, die trösten; über das Meer, das sich hoheitsvoll über die Menschen lustig macht - wie lange noch?; über Bücher, die Frauen jetzt zu schreiben beginnen und die endlich Dinge sagen, die wir nie gesagt haben, weil Männer uns davon überzeugt hatten, sie seien belanglos, da sie, eben weil sie Männer waren, nichts von ihnen wissen konnten.
Aber schließlich hat das Thema Frauen alles andere überschattet, vermutlich, weil sie heutzutage das große, zentrale Anliegen, das Fragezeichen, das Problem und die Hoffnung geworden sind.
Jahrhundertelang taumelten wir in einem scheinbar wohlgeordneten Spiel dahin, wir lebten so, wie man es uns vorschrieb, wir dachten, wie wir denken sollten und empfanden die Lust, die zu empfinden man uns gestattete.“

 

 

 

Benoîte Groult (Parijs, 31 januari 1920)



Zie voor nog meer schrijvers van de 31e januari ook mijn vorige blog van vandaag

In Memoriam Doeschka Meijsing

 

 

De Nederlandse schrijfster Doeschka Meijsing is op 64-jarige leeftijd overleden. Doeschka Meijsing werd geboren in Eindhoven op 21 oktober 1947. Ze stierf aan de complicaties van een zware operatie. Doeschka Meijsing was de zus van schrijver Geerten Meijsing met wie ze in 2005 het boek 'Moord & Doodslag' schreef. Zie ook alle tags voor Doeschka Meijsing op dit blog.

 

Uit: Moord & Doodslag

 

“Timbeer ontwaakte uit zijn betovering. Hij begon een dansje, zo wild dat hij er elk moment bij neer kon vallen. Hij zwaaide met zijn armen en draaide in de rondte en stampte met zijn voeten. Zijn tong krulde naar buiten. Hij zong iets.
– Wat doet híj nou? vroegen de meisjes van de straat en liepen door.
Ik bleef bij de poort van de tuin naar hem staan kijken tot hij was uitgedanst en hijgend, stralend op me afkwam. Hij was een beeld van een jongetje, zag ik nu. Hij had lichtblond krullend haar, vrij lang, en ongelooflijk blauwe ogen. Als hij lachte met zijn kleine melktandjes leek het of hij schaterde. Er hing een zeer licht licht om hem heen alsof God de vrolijkste van zijn cherubijntjes even zonder stempel had uitgeleend.
–Wat deed je daar? vroeg ik naar zijn werkelijk opvallend gedrag van zo-even.
– Ik danste, zei hij.
– En wat danste je dan? vroeg ik.
Hij pakte zijn step weer op en keek me aan of hij de nieuwe wereld had ontdekt.
– De dans van het meisje met de kleurpotloden, zei hij en stepte weg.
Ik keek hem na. Hoe hij nog onhandig stepte, afstapte, weer twee stepjes probeerde.
Zijn antwoord had mij volledig uit het lood geslagen. Hoewel ik het niet onder woorden kon brengen, wist ik dat hij de perfecte woorden had gevonden voor het geluk van de verliefdheid. Hij had iets benoemd wat nooit beter onder woorden zou kunnen worden gebracht, feilloos had hij de juiste termen gevonden, geen te veel, geen te weinig, geen pathos, geen opwinding, die hij in het dansje zelf nu juist wel had getoond, overmoedige seksuele opwinding, een buiten jezelf treden, of jezelf en de wereld voelen samenvallen in één grote luchtballon, hoger en hoger, totdat je uit het zicht was verdwenen. En nooit zou je weer terugkeren.
De dans van het meisje met de kleurpotloden. Niet vóór het meisje, maar ván. Dat was het. Daarmee had hij alles gezegd.”

 

 

 

Doeschka Meijsing (21 oktober 1947 – 30 januari 2012)

De Duitse dichter en schrijver.Marcus Roloff werd geboren op 31 januari 1973 in Neubrandenburg. Zie ook alle tags voor Marcus Roloff op dit blog.

 

 

klassenfahrt 1985

 

brandenburgs ödes flachland in feldern dann
teilungswälder halb buchenwald halb „warte nur
bald“-klassik & jürgen: „wurzel aus gegengewalt

= geschichte“ auch kuchen (streusel) auf brettchen
auf kniescheibe & kurz belichtet abteilfensterkreuz &
ZUR SONNE ZUR endreimstufe frau beusel

verheiratete richter: „?“ „verweile doch, …“ ausschnitt
(frau rogge) FAHREN ÜBERN SEE, ÜBERN SEE
WIR FAHREN „dabei war keiner dabei“ (sven, leer-

zeile) & alle tot seit vierzig jahren

 

 

 

reisegedicht

 

griffbereit steckt die fahrkarte vorne im sitznetz
die zeit hängt in der luft eine flüchtende summe (jahr-
tausend) gehört dem moment zwischen nachher & hinfort
ist höhe schlüchtern ein nothalt ein standbild dem
flatternden augapfel außerhalb des bordbistros ist das
einsetzende gedröhn (eins) mit der kulissenverschiebung
weiterhin nichts als der chronologische abbruch von raum.

 

 

 

 

Marcus Roloff (Neubrandenburg, 31 januari 1973)

De Duitse schrijver Stefan Beuse werd geboren op 31 januari 1967 in Münster. Zie ook alle tags voor Stefan Beuse op dit blog.

 

Uit: Verschlußzeit

 

„Gerade fokussiert er Sophies Mund, der sich um die Schokoladenkugel schließt und kurz zuckt. Er sieht das Zucken, während Sophie spürt, wie ihre Zunge die Waffelhülle durchdringt und in die weiche Schokolade taucht, die den eigentlichen Kern umhüllt. Dann wieder Auslöser.

Sophies Großvater war Ingenieur. Mit Sechzig bekam er eine Krankheit, die ihm seine Erinnerung nahm, und in den letzten Jahren seines Lebens schrieb er dicke Notizbücher voll, die ihm seine Sprache retten sollten.

Am Anfang kannte ihr Großvater noch die meisten Worte. Er hatte keine Probleme, in ein Geschäft zu gehen und die Dinge zu benennen, die er brauchte. Doch mit den Jahren fiel es ihm immer schwerer, sich an bestimmte Begriffe zu erinnern. Wenn er zum Beispiel Batterien für sein Radio brauchte, ging er in ein Elektrogeschäft und sagte, ich brauche das, was man haben muß, um sich beim Baden gut zu behandeln, denn er hörte gern Musik, während er in der Badewanne saß. Natürlich konnten die Verkäufer im Elektrogeschäft nichts damit anfangen. Sie verstanden ihn nicht und schickten ihn in einen Sanitärladen, wo man ihm derart aufdringlich einen neuen Duschkopf verkaufen wollte, daß ihr Großvater traurig wurde und nach Hause ging.

Als er dann eines Tages im Supermarkt zufällig Batterien sah, nahm er die Verpackung und schrieb sie ab. Er schrieb den gesamten Text der Batterieverpackung in sein Notizbuch, weil er nicht wußte, welches der vielen Wörter die richtige Bezeichnung für das war, was er haben wollte. Über den Packungstext schrieb er in allerbester Ingenieursstandarddruckschrift: Das muß ich sagen, wenn ich das Gerät brauche, das mich beim Baden gut behandelt. Diesen Satz unterstrich er mit Hilfe eines Lineals in zwei Farben, und darunter schrieb er: Daimon Sparpack 4 x 1,5 V Mignonzellen.“

 

 

 

Stefan Beuse (Münster,  31 januari 1967)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Marie Luise Kaschnitz werd geboren op 31 januari 1901 in Karlsruhe. Zie ook alle tags voor Marie Luise Kaschnitz op dit blog. 

 

 

Schreibend

 

Schreibend wollte ich
Meine Seele retten.
Ich versuchte Verse zu machen
Es ging nicht.
Ich versuchte Geschichten zu erzählen
Es ging nicht.
Man kann nicht schreiben
Um seine Seele zu retten.
Die aufgegebene treibt dahin und singt.

 

 

 

Notizen der Hoffnung

 

Nicht zu vergessender Stein
Der mir den Himmel aufriß
Brunnentief über den Erlen
Nicht zu vergessender
Singender Pfiff
Aus dem Herzen des Reisigfeuers.
Nicht zu vergessendes Wiegen
Ast über Ast
Der Knaben im Buchenskelett
Nicht zu vergessende Märzsonne
Ungebührliches Scheinen
Und purpurner Seidelbast
Tannenschonungversteck
Blühend für keinen.

 

 

 

Marie Luise Kaschnitz (31 januari 1901 – 10 oktober 1974)

 

 

 

 

De Japanse schrijver Kenzaburo Oe werd op 31 januari 1935 geboren in het dorp Oso op het eiland Shikoku. Zie ook alle tags voor Kenzaburo Oe op dit blog.

 

Uit: Der kluge Regenbaum (Vertaald door Siegfreid Schaarschmidt)

»Wollen Sie sich nicht lieber einen Baum ansehen als die Leute hier?« hatte die Deutsch-Amerikanerin vorgeschlagen, als sie mich aus dem Partyraum holte, der voller Gäste war, um mich durch einen breiten Korridor auf die Veranda hinauszuführen, vor eine weitausladende Finsternis. Im Rücken noch den Partylärm und Gelächter, starrte ich in diese Finsternis, aus der es nach Wasser roch. Daß sie fast vollständig mit einem einzelnen, ungeheuer großen Baum angefüllt war, erkannte ich an ihrem Saum, wo ein schwacher Widerschein von Licht auf strahlenförmigen und sich vielfach überlagernden brettartigen Wurzeln lag, die auf uns zustrebten. Auch den blaugrauen Glanz, den das einer Umzäunung aus schwarzen Brettern ähnliche Gebilde kaum merklich zeigte, nahm ich allmählich wahr. Bei so stark entwickelten Brettwurzeln bestimmt ein paar hundert Jahre alt, sperrte sich der Baum in dieser Finsternis gegen den Himmel und das weit unten am Abhang liegende Meer. Von dort, wo wir standen, unter dem Vordach der Veranda eines großen Hauses in neuenglischem Stil, wäre er, gemessen an menschlichen Proportionen, auch bei Tage nur bis unterhalb der Knie zu sehen gewesen. Für ein Haus wie dieses mit spärlich gehaltener Beleuchtung, was dem alten Baustill mehr noch dem bloßen Alter des Gebäudes entsprach, war der Baum im Garten ein regelrechter Wall der Finsternis.“

 

 

 

Kenzaburo Oe (Oso, 31 januari 1935)

 

 

 

 

De Zwitserse dichter en schrijver Kurt Marti werd geboren op 31 januari 1921 in Bern. Zie ook mijn blog van 31 januari 2010 en ook mijn blog van 31 januari 2011.

 

 

 

Die Auferstehung der Toten?

 

ihr fragt
wie ist die auferstehung
der toten?
ich weiß es nicht

 

ihr fragt
wann ist die auferstehung
der toten?
ich weiß es nicht

 

ihr fragt
gibt es eine auferstehung
der toten?
ich weiß es nicht

 

ihr fragt
gibt es keine auferstehung
der toten?
ich weiß es nicht

 

ich weiß nur
wonach ihr nicht fragt:
die Auferstehung
derer, die leben

ich weiß nur wozu er uns ruft:
zur auferstehung heute uns jetzt

 

 

 

 

Kurt Marti (Bern, 31 januari 1921)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John 'O Hara werd geboren op 31 januari 1905 in Pottsville, Pennsylvania. Zie ook alle tags voor John 'O Hara op dit blog.

 

Uit: Graven Image

 

“You were asking me if it isn’t water under the bridge. Why should it be?” “The obvious reason,” said Browning. “My country, ‘tis of thee’?” “Exactly. Isn’t that enough?” “It isn’t for your Raquet Club pal over there.” “You keep track of things like that?” “Certainly,” said the Under Secretary. “I know every goddam club in this country, beginning back about twenty-three years ago. I had ample time to study them all then, you recall, objectively, from the outside. By the way, I notice you wear a wristwatch. What happens to the little animal?” Browning put his hand in his pocket and brought out a small bunch of keys. He held the chain so that the Under Secretary could see, suspended from it, a small golden pig. “I still carry it,” he said… “Listen, Joe, are we talking like grown men? Are you sore at the Pork? Do you think you’d have enjoyed being a member of it? If being sore at it was even partly responsible for getting you where you are, then I think you ought to be a little grateful to it. You’d show the bastards…” … The Under Secretary smiled. “There’s no getting away from it, you guys have got something. O.K., what are you interested in? Of course, I make no promises, and I don’t even know if what you’re interested in is something I can help you with.”… Browning went on to tell the Under Secretary about the job he wanted. He told him why he thought he was qualified for it, and the Under Secretary nodded… He told Browning that he thought there might be some little problem with a certain character but that that character could be handled, because the real say-so, the green light, was controlled by a man who was a friend of the Under Secretary’s, and the Under Secretary could almost say at this moment that the matter could be arranged. At this, Browning grinned, “By God, Joe, we’ve got to have a drink on this. This is the best news since—” He summoned the waiter.“

 

 

 

John 'O Hara (31 januari 1905 - 11 april 1970)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 31^e januari ook mijn blog van 31e januari 2011 deel en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Nederlandse schrijver Tijs Goldschmidt werd geboren op 30 januari 1953 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Tijs Goldschmidt op dit blog.

 

Uit: Dit woord heeft zeven letters: nowhere

 

„Het is ruim twintig jaar geleden dat ik de zeemanskroegen in Dar es Salaam bezocht om greep te krijgen op het Afrikaanse continent. Ik kende niemand in deze stad, maar had, vlak voor mijn jarenlange vrijwillige ballingschap, een film van Pasolini gezien die in Dar es Salaam was opgenomen. De stemming in die film was me bijgebleven en daarnaar ging ik op zoek in de havens en buitenwijken. Dat ik in Dar es Salaam bleef hangen, in plaats van door te reizen naar het achterland waar ik als bioloog zou gaan werken, kwam doordat de Nederlandse ambassade steeds dicht was en ik een brief nodig had met een stempel van onze regering om in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning. Zonder zo'n residence permit had het geen zin af te reizen naar mijn standplaats Mwanza bij het Victoriameer.

Het was om gek van te worden. De ene dag was de ambassade dicht omdat prins Bernhard in de buurt op safari moest, de volgende dag omdat een profeet op Zanzibar een glimp van de nieuwe maan had opgevangen en de derde dag leverde de ambassade opnieuw geen diensten, omdat de lift uit de liftkoker was gestolen. Wilde je erachter komen wanneer de ambassade weer geopend zou zijn, dan zat er niets anders op dan je te begeven naar de jachtclub, of een van de bewaakte stranden waar vrijwel uitsluitend blanken, Indiërs en hoogstens nog enkele welgestelde Afrikanen kwamen. Daar trof je dan altijd wel iemand van de ambassade die je vriendelijk vertelde wanneer hij weer present zou zijn.

Met het gros van de lokale ‘klotenklappers’ en ‘kokosnotenklimmers’ liet het ambassadepersoneel zich zo min mogelijk in. De meesten onder hen, durf ik wel te beweren, zagen vanaf hun eerste dag in Dar es Salaam al uit naar een volgende standplaats met een milder klimaat, golfbanen met netter geschoren gras en een positie met nog betere financiële perspectieven.“

 

 

 

Tijs Goldschmidt (Amsterdam, 30 januari 1953)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter, schrijver en journalist Bernard Dewulf werd op 30 januari 1960 in Brussel geboren. Zie ook mijn blog van 11 mei 2010 en ook mijn blog van 30 januari 2010 en ook mijn blog van 30 januari 2011.

 

 

Breister

 

Laden vol warme halzen
breit zij en komt zo mensen
op het spoor die het jaar door
winter trotseren in haar.

Naalden zijn de laatste taal.
Een na een heeft rijm
de levenden het zwijgen opgelegd.
Toch zijn ze er nog allemaal.

Hun alfabet is een perfect geheim,
het wordt omwonden, niet gezegd.
Wie spreekt kan er niet bij.
Hun gesprek tikt, tikt om mij.

 

 

 

 

Naar binnnen

Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen. Omzichtig door
de doolhof die zij is.

Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.

Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.

Het is goed dat het vergaat.

 

 

 

 

Thuiskomst

 

Ik heb je lief, al kan ik het niet weten,
Ik bedenk het als je thuiskomt van een dag
in je leven. Maar het is geen gedachte.
Je streelt mijn wang en wie weet,
dat gebaar. Het wordt duizend keer gemaakt
voor het bestaat. Hangt je jas aan de kapstok,
iets van niets, maar morgen ontbreekt het
misschien. Of schudt de dag uit je haar.
Wat ik dan daarin zie, is het begin.
Het huis ontstaat, de tafel neemt plaats,
wij veroorzaken elkaar. Het is toch niet
denkbaar dat iemand dit alles verzint.

 

 

 

 

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960)

 

 

 

 

De Australische schrijfster Shirley Hazzard werd geboren op 30 januari 1931 in Sydney. Zie ook alle tags voor Shrley Hazzard op dit blog.

 

Uit: The Evening of the Holiday

 

„The rough surface was comforting after the urgent efficiency of the highway; among its dents and ridges they slowed to a walking pace. On either side grass grew high against the twisted trunks of the trees. When they had gone about fifty yards along the avenue, Tancredi parked the car at a place where the roadway widened slightly and where another car might pass. But nothing approached them in the driveway or from the road behind. Under the hospitable arch of green, sheltered from the light of these last curious days, they were silent in one another’s arms.

Insects and birds resumed their interrupted life outside the car. A leaf or two fell on the windshield, and they heard the flourish of some small animal in the grass. All around them, across the countryside, men and women went about their work or sat down to their lunch, talked and laughed – or wept, as they wept now. Even in that luminous green she persevered, trying to fit this love into some immense, annihilating context of human experience, assailing it with her sense of proportion.

Tancredi, who knew more about proportion, lifted his head from hers. “What could be worse than this?” he asked. “What could be worse?”

Not long ago he had thought it logical that she should leave him. In the face of this pain, it now seemed meaningless, an action deliberately performed against the only life they could be sure of, their prsent existence, in the name of a future that might never come, and that in any case must contain inapprehensible elements.“

 

 

 

Shirley Hazzard (Sydney, 30 januari 1931)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Adelbert von Chamisso werd op het slot Boncourt in de Champagne geboren op 30 januari 1781. Zie ook alle tags voor Adelbert von Chamisso op dit blog.

 

 

Das Schloß der Väter

 

Ich träum' als Kind mich zurücke,
Und schüttle mein greises Haupt;
Wie sucht ihr mich heim, ihr Bilder,
Die lang' ich vergessen geglaubt?

Hoch ragt aus schatt'gen Gehegen
Ein schimmerndes Schloß hervor,
Ich kenne die Türme, die Zinnen,
Die steinerne Brücke, das Tor.

Es schauen vom Wappenschilde
Die Löwen so traulich mich an,
Ich grüße die alten Bekannten
Und eile der Burghof hinan.

Dort liegt die Sphinx am Brunnen,
Dort grünt der Feigenbaum,
Dort hinter diesen Fenstern
Verträumt' ich den ersten Traum.

Ich tret' in die Burgkapelle
Und suche des Ahnherrn Grab;
Dort ist's, dort hängt vom Pfeiler
Das alte Gewaffen herab.

Noch lesen umflort die Augen
Die Züge der Inschrift nicht,
Wie hell durch die bunten Scheiben
Das Licht darüber auch bricht.

So stehst du, o Schloß meiner Väter
Mir treu und fest in dem Sinn,
Und bist von der Erde verschwunden,
Der Pflug geht über dich hin.

Sei fruchtbar, o teurer Boden,
Ich segne dich mild und gerührt,
Ich segn' ihn zwiefach, wer immer
Den Pflug nun über dich führt.

Ich aber will auf mich raffen,
Mein Saitenspiel in der Hand,
Die Weiten der Erde durchschweifen
Und singen von Land zu Land.

 

 

 

Adelbert von Chamisso (30 januari 1781 - 21 augustus 1838)

Ets door Bernd Lehmann, 2007

 

 

 

  

De Engelse dichter Les Barker werd op 30 januari 1947 geboren in Manchester. Zie ook mijn blog van 30 januari 2010 en ook mijn blog van 30 januari 2011.

 

  

For Dachshunds with erections can't climb stairs
 
Each night she's on the balcony
He loves her from afar
His soft, sad eyes are hypnotised
She shines down like a star.
His heart will break forever
His kind can't have affairs
For Dachshunds with erections...
Can't climb stairs.

 

His home's a humble bungalow
And her's a penthouse flat
He cannot go where she can go
And that, they say. is that.
He never can be near her
Although she knows he cares
For Dachshunds with erections...
Can't climb stairs.

 

You want to win a woman?
Just be cool... be aloof
The dog who doesn't hit the stairs
Can make it to the roof.
The dog who doesn't care
Will be the dog who wins the day
You'll never get to heaven...
With your chopper in the way.

 

The spirit soars, the body falls
And heavy lies the heart
That cries out with the pain of love
Be still my broken part.
How painful is the passion
And painful the repairs
For Dachshunds with erections
Can't climb stairs.

   

 

 

Les Barker (Manchester, 30 januari 1947)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver Michael Anthony Dorris werd geboren op 30 januari 1945 in Louisville, Kentucky. Zie ook mijn blog van 30 januari 2010 en ook mijn blog van 30 januari 2011.

 

Uit: The Broken Cord

 

„I sat in the lobby of the Pierre airport, waiting. The terminal resembled an oversized department store display case, the kind in which jewelry or cosmetics are arranged--a glass front, neutral colors, brightly lit--except that this one existed in isolation, a rectangular box on the flat, wind-scoured plain of central South Dakota. A draft of air had lifted the wings of the small commuter plane just before we landed, releasing first a collective moan of dread and then the embarrassed laughter of survival among my fellow passengers.

On the ground I got a better look at them: three bureaucrats, dressed in wrinkle-free suits, with business in the state capital; two ranchers sporting their go-to-town buckles--large silver and turquoise affairs that divided barrel chests from thin, booted legs; a harried mother trying to convince a small child with pressure-stopped ears to yawn or swallow; a visiting in-law, met loudly by a woman in curlers and Bermuda shorts.

I felt exhilarated and out of place, a stranger on a mission no one would suspect: within the hour, I was due to become an unmarried father.

The year was 1971 and I was twenty-six years old, ex-would-be hippie, candidate for a Yale doctorate in anthropology, a first-year instructor at a small experimental college in New England. This cloudy afternoon in Pierre was the culmination of a journey I had begun nine months before when, while doing fieldwork in rural Alaska, it occurred to me that I wanted a child, I wanted to be a parent.

I remember precisely the context of this realization. I was living then in a cabin in Tyonek, an Athapaskan-speaking Indian community on the west coast of CookInlet, collecting information about the impact of modernization and oil revenues on the life of this remote fishing village. Much of my time was spent in the study of the local language, linguistically related to Navajo and Apache but distinctly adapted to the subarctic environment.“

  

 

 

Michael Dorris (30 januari 1945 – 10 april 1997)

 

 

 

De Engels-Amerikaanse schrijfster Barbara Wood werd geboren op 30 januari 1947 in Warrington. Zie ook alle tags voor Barbara Wood op dit blog. 

 

Uit: The Golden Land

 

„Lady Margaret awoke in sudden pain.

Lying in the darkness, trying to determine the hour of the day, she heard the rain pelting the mullioned windows and remembered that she had decided to lie down before dinner.

She must have fallen asleep—

Another sharp pain. No! It's too soon!

With great effort—the baroness was eight months pregnant—she managed to sit up and swing her legs over the side of the bed. It had been daylight when she had come into the bedroom; now it was dark and no lamps were lit. She groped frantically for the bell rope and as she gave it a pull, she felt warm dampness spread beneath her.

"No," she whispered. "Please God, no...." Another sharp pain made her cry out.

By the time the housekeeper arrived, the pains had become stronger and closer together. Mrs. Keen rushed to the bedside, where the glow from her oil lamp fell upon bed sheets soaked in blood. And Her Ladyship-"Dear God," whispered the housekeeper as she eased the shockingly white baroness back down onto the pillows.

"The baby," gasped Lady Margaret. "It's coming...."

Mrs. Keen stared at her. Lady Margaret's long red hair, streaming down her back and over her shoulders, made her seem younger than her twenty-three years. She looked frail and vulnerable. And now the premature pains.

Earlier, when Lady Margaret had said she was feeling out of sorts, Lord Falconbridge had gone himself to fetch the doctor at Willoughby Hall. But that had been hours ago. Had the storm washed the road out? "Don't you worry, Your Ladyship," Mrs. Keen crooned. "Your husband and Dr. Willoughby will be here shortly."

 

 

 

Barbara Wood (Warrington, 30 januari 1947)

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Richard Brautigan werd geboren op 30 januari 1935 in Tacoma, Washinton. Zie ook alle tags voor Richard Brautigan op dit blog.

 

 

It's Raining In Love

 

I don't know what it is,

but I distrust myself

when I start to like a girl

a lot.

 

 

 

All Watched Over by Machines of Loving Grace

 

I like to think (and

the sooner the better!)

of a cybernetic meadow

where mammels and computers

live together in mutually

programming harmony

like pure water

touching clear sky.

 

 

 

Deer Tracks

 

Beautiful, sobbing
high-geared fucking
and then to lie silently
like deer tracks in the
freshly-fallen snow beside
the one you love.
That's all.

 

 

 

Richard Brautigan (30 januari 1935 – september 1984)

In 1960 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hans Erich Nossack werd op 30 januari 1901 geboren in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hans Erich Nossack op dit blog.

 

Uit: Der jüngere Bruder

 

„Worum es mir jetzt noch geht, ist allein die Geschichte meines Suchens nach einem Menschen, den ich für meinen „Jüngeren Bruder“ hielt, und da ich ihn immer noch dafür halte, drängt es mich, sie niederzuschreiben. Ich setze die Bezeichnung „Jüngerer Bruder“ in Anführungsstriche, da sie zweifelhaft ist; auf keinen Fall hat sie etwas mit Familie und sogenannter Blutsverwandtschaft zu tun. Man hat mir andere Bezeichnungen vorgeschlagen, doch obwohl sie im Munde der Menschen, die sich ihrer bedienten, recht glaubhaft klangen - es waren Menschen, auf die ich bei meiner Suche stieß und die ich sehr schätze -, möchte ich lieber bei meinem Ausdruck bleiben, der mir ein klein wenig präziser zu sein scheint. Zum mindesten stimmt das Eigenschaftswort >jünger<. Der, nach dem ich suchte, muß irgendwann einmal sechzehn Jahre jünger gewesen sein als ich, ja, ich möchte es sogar noch genauer formulieren: er muß geboren sein, als ich sechzehn war; denn wieviel jünger er in diesem Augenblick ist, vermag ich nicht zu sagen. Das klingt wie Unsinn, denn natürlich müßte er auch heute sechzehn Jahre jünger sein, und wenn ich das während der ganzen Monate meines Suchens bezweifelte, mag es daran liegen, daß ich mir eine falsche Vorstellung von ihm machte. Das Zahlenmäßige spielt auch keine Rolle, wichtig ist eben nur, daß er „jünger“ ist - oder war. Ich weiß nämlich nicht, ob er noch existiert, ich weiß nur, daß er existiert hat. Nach einem Gerede, das mir zugeflüstert wurde, soll er umgekommen sein, doch alles sträubt sich in mir, dieser Mitteilung Glauben zu schenken. In unserm Zeitalter, und vor allem in diesem Europa, laufen viele Menschen umher, die ihre Herkunft vergessen haben, verschollene, aufgejagte und im Stich gelassene Menschen, und wenn nun so eine Person ums Leben kommt, ist die Polizei nur zu froh, eine der zahlreichen Lücken in den Akten mit dem Toten ausfallen zu können.“

 

 

 

 

Hans Erich Nossack (30 januari 1901 – 2 november 1977)

Portret door Ludwig Meidner 

 

 

 

 

De Estlandse schrijver Anton Hansen Tammsaare werd geboren op 30 januari 1878 in Albu. Zie ook alle tags voor Anton Hansen Tammsaare op dit blog.

 

Uit: I Loved a German

 

"We had heard about it since childhood from our mothers and fathers, older brothers and sisters, relatives and friends. God had burdened the parish with all manner of woe and worry, whereas endless feasts went on at the manor. The parish suffered constant deprivation, even hunger, while the manor enjoyed perpetual affluence, wealth, splendour,"

(,,,)

 

"We had taken over the manors, and now we hastened to take over their way of life ... We did what we could, in order to adopt, together with the manors, their traditions, customs, way of life, world view, the whole ethical and aesthetic approach to life .... Our heart revolves around the empty abode of our own slave master, as if our conscience were tormenting us."

 

Anton Hansen Tammsaare (30 januari 1878 – 1 maart 1940)

Monument in het naar Tammsaare genoemde park in Tallin 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e januari ook mijn blog van 30 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2 

De Russische schrijver Anton Tsjechov werd geboren op 29 januari 1860 in Taganrog, een havenstad in Zuid-Rusland. Zie ook alle tags voor AntonTsjechov op dit blog.

 

Uit: Droefenis

“De avond schemert. Grove, natte sneeuw dwarrelt langzaam langs de zopas aangestoken straatlantaarns, en een dunne, zachte laag legt zich op daken, paardenruggen, mutsen. Koetsier Iona Potapov ziet helemaal wit, als een spookverschijning. Krom gebogen, zo krom als voor een mensenlichaam enigszins mogelijk is, zit hij op de bok en roert niet. Al zou een ganse sneeuwberg op hem neervallen, dan zou, zo schijnt het, hij het nog niet nodig vinden de sneeuw van zich af te schudden… Ook zijn paardje staat wit en roerloos. Door zijn onbeweeglijkheid, zijn hoekig uitzicht en zijn kaarsrechte stokkebenen lijkt het zelfs heel erg op een goedkoop beschilderd speelgoedpaardje. Het staat, naar alle waarschijnlijkheid, diep in gedachten verzonken. Wie, weggerukt is van de ploeg, van zijn vertrouwde grijze omgeving, en hier geworpen werd in deze draaikolk, vol afschuwelijke lichten, onophoudelijk gerommel en rennende mensen, moet wel staan denken… Iona en zijn paardje staan al lange tijd stil op hun plaats. ….“

 

 

 

Anton Tsjechov (29 januari 1860 – 15 juli 1904)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Hans Plomp werd op 29 januari 1944 in Amsterdam geboren. Zie ook mijn blog van 29 januari 2009 en ook mijn blog van 29 januari 2010 en ook mijn blog van 28 januari 2011.

 

 

ÉÉN POT NAT

De ruimte
wordt nu wel erg klein:
als sigarenrook mijn neus prikkelt
word ik sigaar,
als ik gedachtenloos
een kuiltje in de dijen
van een buurvrouw observeer
word ik zelf kuiltje.
Invoelen is prachtig,
maar er moet ergens een grens zijn
tussen mij en anderen.

 

 

 

Ik ken de weg, zij kent de waarheid

 

Nu heb ik me vrij gelogen,

nu is alles omgedraaid.

Vaders hoofd niet meer gebogen:

moeder voor het eerst genaaid.

En als ik me niet bedrieg,

schamen zij zich, als ik lieg.

 

In de wirwar van de waarheid

smelt de leugen van mijn droom

met mijn vrouw in dronken traagheid

samen rond de lulleboom.

En nu ik mijn leugens ken,

komt de waarheid waar ik ben.

 

 

 

 

Hans Plomp (Amsterdam, 29 januari 1944) 

In de vroege jaren tachtig 

De Nederlandse schilder en dichter Willem Hussem werd geboren in Rotterdam op 29 januari 1900. Zie ook mijn blog van 29 januari 2009 en ook mijn blog van 29 januari 2010 en ook mijn blog van 28 januari 2011. 

 

 

wind in de bomen

het gebladerte licht op

onder komt boven

 

 

*

 

de appelboom in onze tuin

staat in volle bloei

hij moet al oud zijn

om zich zo jong te voelen

 

 

*

 

al dat hout bij de haard

voor één vuur;

warmte vergt jaren groei

 

 

 

 

Willem Hussem (29 januari 1900 - 21 juli 1974)

 

 

 

 

 

De Nederlandse tekstdichter, columnist en schrijver  Lennaert Nijgh werd geboren in Haarlem op 29 januari 1945. Zie ook alle tags voor Lennaert Nijgh op dit blog.

 

 

Verdronken vlinder

 

Zo te sterven op het water met je vleugels van papier
Zo maar drijven na 't vliegen in de wolken drijf je hier
Met je kleuren die vervagen zonder zoeken, zonder vragen
Eindelijk voor altijd rusten met de bloemen die je kuste
Geuren die je hebt geweten
Alles kan je nu vergeten
Op het water wieg je heen en weer

Zo te sterven op het water met je vleugels van papier
Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht
Als een vlinder altijd vrij en voor het leven op de vlucht
Wil ik sterven op het water maar dat is een zorg van later
Ik wil nu als vlinder vliegen op de bloemenblaadren wiegen

Maar zo hoog kan ik niet komen
Dus ik vlieg maar in mijn dromen
Altijd ben ik voor het leven op de vlucht
Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht
Om te leven, dacht ik, je zou een vlinder moeten zijn
Om te vliegen heel ver weg van alle leed en alle pijn

Maar ik heb niet langer hinder
van jaloers zijn op een vlinder
Als zelfs vlinders moeten sterven
Laat ik niet mijn vreugd bederven
Ik kan zonder vliegen leven
Wat zal ik nog langer geven
Om een vlinder die verdronken is in mij

Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn

 

 

 

 

Lennaert Nijgh (29 januari 1945 - 28 november 2002)

  

 

 

 

De Franse schrijver Romain Rolland werd geboren op 29 januari 1866 in Clamecy. Zie ook alle tags voor Romain Rolland op dit blog.

 

Uit: Jean-Christophe

 

“Faites à votre choix un résumé ou une analyse de cette page, dégagez-en un thème qui vous paraît intéressant et commentez-le. Sous la grâce nonchalante et le dilettantisme apparent de ces petites pièces pour piano, de ces chansons, de cette musique française de chambre, sur laquelle l'art allemand ne daignait pas lever les yeux, et dont Christophe lui-même avait négligé la poétique virtuosité, il commençait à entrevoir la fièvre de renouvellement, l'inquiétude — inconnue de l'autre côté du Rhin — avec laquelle les musiciens français cherchaient dans les terrains incultes de leur art les germes qui pouvaient féconder l'avenir. Tandis que les musiciens allemands s'immobilisaient dans les campements de leurs pères et prétendaient arrêter l'évolution du monde à la barrière de leurs victoires passées, le monde continuait de marcher ; et les Français en tête se lançaient à la découverte ; ils exploraient les lointains de l'art, les soleils éteints et les soleils qui s'allument, et la Grèce disparue et l'Extrême-Orient rouvrant à la lumière, après des siècles de sommeil, ses larges yeux fendus, pleins de rêves immenses. Dans la musique d'Occident, canalisée par le génie d'ordre et de raison classique, ils levaient les écluses des anciens modes ; ils faisaient dériver dans leurs bassins de Versailles toutes les eaux de l'univers : mélodies et rythmes populaires, gammes exotiques et antiques, genres d'intervalles nouveaux ou renouvelés.”

 

 

 

Romain Rolland (29 januari 1866 – 30 december 1944)

Hier links met de vlaamse graficus Frans Masereel

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Hubert Kornelisz. Poot werd geboren in Abtswoude op 29 januari 1689. Zie ook mijn blog van 29 januari 2009 en ook mijn blog van 29 januari 2010 en ook mijn blog van 28 januari 2011.

 

 

Uchtentstont

 

Aurore, die het al verblydt

Behalven ons, wat wrevle nydt

Prest u zoo vroeg te wagen?

Wilt gy de snelle morgenstar

Te rugge ryden met uw kar

Om lieven dus te plagen?

Wy lagen immers stil in vrê:

De midnacht zweeg; myn Doris mê.

Wat doet u dan vergrimmen?

Ik wed gaf 's ouden Thitons koets

U wat min leets en wat meer zoets,

Gy zoudt wel later klimmen.

           

Een jongeling hielt u gewis

Op 't rozedons in hechtenis:

Daer zoude u Cefal boeien.

Maer, goede goden, 'k most dat woort

Zoo luidt niet denken dat ze 't hoort;

Het mogt haer bet doen spoeien.

En gy, myn lief, schoon 't licht alreê

De werelt op haer oude stê

Komt leveren en wyzen,

Wat raekt ons 's hemels wenteling?

Die om geen' nacht te bedde ging

Hoeft om geen' dagh te ryzen.

 

 

 

Hubert K. Poot (29 januari 1689 - 31 december 1733)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29^e januari ook mijn blog van 29 januari 2011 deel en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Vlaamse dichter, romancier en theatermaker Peter Verhelst werd geboren op 28 januari 1962 in Brugge. Zie ook alle tags voor Peter Verhelst op dit blog.

 

 

Intensive care

 

Als liepen er bloemen uit mijn aders.

een boeket laaiende amarylissen. Aan slangetjes -

een angstpil onder mijn tong - droomde ik van rode

pijn: hoe die op mij bloeide als een mooie wonde;

vrouw met maanwit vlees in zwarte lingerie

en lakleer, knielt voor mij en bijt) een afrosidiacum.

 

Mijn zuurstofmasker en haar ouwevleeskleur.

Pompgeluiden. In mijn achterhoofd roert muziek

het potje slaap open. Zuiggeluidjes;

bloed smaakt zoet en lacht zoals beloofd,

de loop der dingen loopt.

 

Geef mij Thaise massage, Griekse beurt en blow job.

(Wat er van mij blijft? een boekje zwart

en liefde liefde liefde

uit de ghettoblaster van mijn hart.)

Geef mij de definitie van de dood.

 

 

 

Boomhut

Kongo onder het bladerdek

overtrokken met een tijgervel

of malachiet:

boven hijg ik op een tak

in mezelf zingend met een lastig gezicht over mijn vrouw

(Vanilla) die mij treiterde door te verschijnen (handgroot,

slechts benaderbaar met lepels) in een wolkje.

 

Voorbijdrijvend.

 

Vertakt het groen van de jaloersheid zich hier?

Met transparante pootjes houvast zoekend?

 

Het hijst zich zeker aan mijn uitgestoken arm omhoog.

 

Het is niet goed alleen te zijn.

 

Het hurkt als een mond die al kauwt.

 

 

 

 

het netwerk gloeide

 

het netwerk gloeide
aan de hemel
waren opwellingen te zien
uitlopende kiemen
waar je ook ging liggen
flonkerde het
er ontstonden gebaren
uit een rafelige flits
van een vrouw
die lam van de hitte
aan de rand van het water
bij elke ademhaling
zichzelf leek te beademen
als houtskool
drie zwarte vlammen
nu ze de handen in de nek legt
terwijl ze in het water stapt
en je eindelijk het besluit neemt
in de onmogelijkheid
van die blauwig oplichtende herinnering
op haar af te waden

 

 

 

 

Peter Verhelst (Brugge, 28 januari 1962)

 

 

 

 

De Palestijns-Nederlandse dichter, schrijver en acteur Ramsey Nasr werd geboren in Rotterdam op 28 januari 1974. Zie ook alle tags voor Ramsey Nasr op dit blog.

 

 

Feest in de stad

 

het is daar een fluiten en gijgen
ze smijten de trompetten erbij
op een hoop de genodigden
slopen de rieten en kleppen
een select groepje poept fagotten vol
een ander gezelschap spuit voor straf
de celesta tussen de bellen
men stampt er de bas in zijn kloten
kontneukt de piano het podium af
en dan ook ineens de hans
in het bruiloftorkest
het is feest in de stad
dat moet godverdomme gedanst

het was er een klingen en dreunen
van hard pauken hard posaunen

daartussen hinkten en steunden
de kreupele engelen

gezeten vanaf kraakwitte schouders
keken er twee op haar hart ze wezen

onherstelbaar deze bruid
haar huid gebroken zwart

 

 

 

 

Mijn wit plafond

 

Mijn wit plafond en ik
wij ontwaken weer tezamen.
Het bedmetaal en ik
wij scheiden minnaars van elkaar.
'k Heb niemand nodig. Kijk
hoe ik de theekop stevig kus.
Ik wijdopen dode ramen
en je geur is buitenlucht.

 

 

 

 

Slotkoor

 

het is niet de dood die je bevriest
het is niet de dood die je benauwt
het is dat allebei en meer
de dood is houvast in de duisternis
met borden UIT achterstevoren
goed is de dood oneindig goed
vergeleken bij dit levenloze
vallen vallen van het doek dat
valt

en de zaal is leeg en de vloer is klein
en het doek kent geen begin of eind

 

 

 

 

Ramsey Nasr (Rotterdam, 28 januari 1974)

 

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Maik Lippert werd geboren op 28 januari 1966 in Erfurt. Zie ook alle tags voor Maik Lippert op dit blog.

 

 

reinemachen

ist andacht
wie der einsame wanderer
die hand aus der schneekugel
streckt
zu den fixsternsphären
der allzweck
reiniger
der im riechhirn kreisende
geruch nach anilin
und citronensäure
chemie der frische
ich tauche
den lappen ein
in das kreisen der flusen
mutters weiße hände
in der lauge
denen ich nachgreife

 

 

 

spacy stefan geht fischen

mit schistöcken stakt er
in untergrund
bahnen
von abteil zu abteil
einen skapanter
aus müllsäcken
trägt er um den mergel
leib botschaften auf
kopierpapier
ein paar cents
oder eine tube majo
für den großen
selbstverzehrer in ihm

 

 

 

 

 Maik Lippert (Erfurt, 28 januari 1966)

 

 

 

 

De Albanese dichter en schrijver Ismail Kadare werd geboren in Gjirokastër op 28 januari 1936. Zie ook alle tags voor Ismail Kadare op dit blog.

 

 

Longing for Albania

 

I was filled with longing for Albania
Tonight as I returned home on the trolley,
The smoke of a Partizani cigarette in the hand of a Russian
Curled bluish, twirled upwards
As if whispering to me, its compatriot,
In the language of the Albanians.

 

I long to stroll through the streets of Tiranë in the evening,
Where I used to get into mischief,
And through the streets where I never got into mischief.
Those old wooden doorways know me,
They will still hold a grudge against me
And will snub their noses at me,
But I won't mind
Because I am filled with longing.
I long to stroll through the lanes full of dry leaves,
Dry leaves, autumn leaves,
For which comparisons can so easily be found.

 

I was filled with longing for Albania,
For that great, wide and deep sky,
For the azure course of the Adriatic waves,
For clouds at sunset ablaze like castles,
For the Albanian Alps with their white hair and green beards,
For the nylon nights fluttering in the breeze,
For the mists, like red Indians, on the prowl at dawn,
For the locomotives and the horses
That huff and puff, dripping in sweat,
For the cypresses, the herds and graves
I was filled with longing.
I was filled with longing
For the Albanians.

 

I was filled with longing and swiftly journey there,
Flying over the mists, as over desires.
How far and how beloved you are, my country.
The airport will tremble with the droning,
The mists will hang in suspense over the chasms.
Surely those who invented the jet engine
Must have been far from their country once.

 

 

 

Vertaald door Robert Elsie

 

 

 

Ismail Kadare (Gjirokastër, 28 januari 1936)



Zie voor nog meer schrijvers van de 28e januari ook mijn vorige blog van vandaag

De Vlaamse dichter en schrijver Wies Moens werd geboren in Sint-Gillis-bij-Dendermonde op 28 januari 1898. Zie ook alle tags voor Wies Moens op dit blog.

 

 

Drieluik

 

Loopt hij met zijn meisje
langs witte maanpaden-
ver ronken de kermisorgels
en de Bengaalse vuren zieltogen in het dorp-
hij vooist haar al de zoete wijsjes van zijn hart,
want zijn hart is een weke occarina.
Ronde boomkruintjes, haar ogen,
waaien gestaag hun bloesems in zijn hand

 

Maar hij is soldaat
die op nachtwake staat-
nacht: blauwe cowboyfilm;
zeebrand blikvuurt: alle einders langs, de opalen,
buitelen de nachtegalen!-
Drievoudig ontbloeit zijn heimwee:
Zodag-dorp-meisje,
en hij loop een pas of wat,
kuchend als het treintje
dat hem naar huis voert….
Dan, onder de sterrewielingen
staat hij verloren,
en kijkt scherp uit, als een stuurman.

 

Drinkt hij zijn pint met de dorpskameraden,
brult zijn keel schor,
danst vonken uit de vloerkarelen-
een plots, koele
doet hem opspringen; “mijn lief !”
En hij wipt de straat over
als een jonge haas!

 

 

 

Wies Moens (28 januari 1898 – 5 februari 1982)

 

 

 

 

 

De Cubaanse dichter en schrijver José Martí werd geboren op 28 januari 1853 in Havanna. Zie ook alle tags voor José Martí op dit blog.

 

 

I Have a Page of Loyal-Renown (Verse XI)

 

I have a page of loyal-renown

Who bends to all my desires,

Takes care of me, never tires,

Cleans and shines my laurel clown.

 

My page excels at his job:

He will neither eat nor sleep,

And writhes in pain when I keep

Long hours at work, or sob.

 

When I leave, the scoundrel dashes

And in my pocket appears;

When I return the dolt nears

To offer a cup of ashes.

 

When I wake at crack of dawn,

He's up and beside my bed;

When I write, the blood he's shed

Into my inkwell is drawn.

 

My page I can always count on,

Though he rattles as he walks,

Chills and warms the one he stalks:

My page is a skeleton.

 

 

 

 

José Martí (28 januari 1853 – 19 mei 1895)

Standbeeld in Mexico City

 

 

 

 

 

De Cubaanse dichter en schrijver Miguel Barnet werd geboren op 28 januari 1940 in Havanna. Zie ook alle tags voor Miguel Barnet op dit blog.

 

CHE

 

Che, tu connais tout,

les replis de la Sierra,

l'asthme sur l'herbe froide,

la tribune, la houle dans la nuit

et même de qui sont faits

les fruits, les attelages.

 

Ce n'est pas que je veuille t’échanger

plume contre pistolet, mais le poète c'est toi.

 

 

 

Vertaald door Julian Garavito

 

 

 

 

Miguel Barnet (Havanna, 28 januari 1940)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hermann Kesten werd geboren op 28 januari 1900 in Podwoloczyska (tegenwoordig Oekraïne). Zie ook alle tags voor Hermann Kesten op dit blog.

 

Uit: Filialen des Parnass

 

“"[...] Nürnberg, so lange Zeit freie Reichsstadt, einst das Schatzkästlein des Heiligen Römischen Reiches, einst eine Burg der Reformation, einst ein Tummelplatz der Humanisten, Nürnberg, dessen Bürger sich von einem Landsmann malen ließen, und es war Albrecht Dürer, Nürnberg, dessen Drucker das revolutionäre Buch jenes großen Jahrhunderts druckten, das von himmlischen Umwälzungen handelte, das Buch des Nicolaus Copernicus, die Stadt, wo ein Melanchthon mein Gymnasium gegründet hat, an dem ein Hegel Rektor war, [...] - wie häufig war diese alte Stadt eine große Stadt, wie lange berühmt in aller Welt, wie reich, wie schön!"

(...)

 

Aber natürlich ist Nürnberg für ihn auch ein Ort der unliebsamen Erinnerungen und bitterer Enttäuschung. Kesten kann und will nicht vergessen... "Daß nämlich die Stadt Nürnberg neben ihrem echten Glanz eine Weile lang auch einen falschen Glanz, einen fürchterlichen Abschein der Hölle trug, als es die Stadt von Streicher war, die Stadt des "Stürmer" die Stadt der Reichsparteitage, die Stadt der Nürnberger Gesetze, die Stadt der Nürnberger Prozesse. Wie liebte ich die sanften Ufer der Pegnitz! Aber gestern, in der verhexten Mondnacht, schien mir plötzlich, als wäre das Wasser der Pegnitz rot vom Blut von sechs Millionen Juden, darunter mehr als hundert meiner nahen Verwandten und Freunde, und unter den sechs Millionen mehr als zwei Millionen Halbwüchsige, Kinder und Säuglinge."

 

 

 

Hermann Kesten (28 januari 1900 – 3 mei 1996)

In 1915 

 

  

Zie voor nog meer schrijvers van de 28^e januari ook mijn blog van 28 januari 2011 deel en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Duitse schrijver Leopold Ritter von Sacher-Masoch werd geboren op 27 januari 1836 in Lemberg. Zie ook alle tags voor Leopold von Sacher-Masoch op dit blog.

 

Uit: The Letawitza (Vertaald door Sarah Dean)

 

“It was an unlucky day for the chase: two hazel-hens and a big vulture comprised the whole booty. “It is the fault of that confounded sorceress!” exclaimed the gamekeeper, taking off his hat, and wiping the large drops of perspiration on his forehead on the puffed sleeves of his shirt; then he handed me some brandy in a gourd, yellow and chubby as a Barbary ape.

At dawn we had, it is true, in starting out on our expedition, met a little old woman, all withered up, who was searching for mushrooms in the brushwood; and now evening was falling, and there was nothing left for us but to return to the house. The sun was setting, red and angry, behind the huge blocks of granite that like great crumbling towers overhang the grey, jagged sides of the Carpathian Mountains. Nothing else was to be seen, unless it were an old stunted trunk, which, stretching out from the rubbish over the slippery declivity, seemed to reach towards us its long, gnarled arms. It stood projected against the sky, with its bent back, its hanging chevelure and mossy beard, absolutely like our Jew; but it clings, firm and immovable, to the rock, as he also knows how to hold on energetically to whatever his thin bony hands have once seized[1].

We descended rapidly by a path draped with bilberries and rhododendrons, our dog panting painfully behind us, and passed under the green canopy of pines. The subdued noise of a distant waterfall accompanied us. The tall, green, feathery tree-tops, which shot up toward heaven with solemn majesty, began to mingle with the golden, rosy horizon, while from their slender trunks escaped their amber-coloured resinous juice. Red and purple berries, with the large forest flowers, made designs like a many-coloured embroidery upon the velvety moss which spread among the interlacing roots; and deep shadows fell from above upon the branches, like black drops between the motionless needles..”

 

 

 

Leopold von Sacher-Masoch (27 januari 1836 – 9 maart 1895)

Standbeeld in Lviv, Oekraïne

 

 

 

 

De Duitse schrijver Benjamin von Stuckrad-Barre werd op 27 januari 1975 in Bremen geboren. Zie ook alle tags voor Benjamin von Stuckrad-Barre op dit blog.

 

Uit: Eine Liebeserklärung an die Zeitung (Welt-On-Line, 2009)

 

„Den schmissigen Einstiegssatz zu diesem Text finden Sie im Internet. Dort, wo Sie alles finden, lieber Leser. Besuchen Sie doch mal unsere Seite, diskutieren Sie mit, klicken Sie einfach mal - nein, ich möchte Sie keineswegs loswerden. Klingt aber so, nicht wahr?

Dauernd wird man ins Internet geschickt, auf beinahe jeder Zeitungsseite, in so ziemlich jeder Fernsehsendung, in jedem CD-Booklet. Den Zeitungen geht es schlecht, dem herkömmlichen Fernsehen geht es schlecht; die Musikindustrie: im akuten Opel-Stadium.

Schuld, das ist bekannt, ist das Internet. Da gehen alle immerzu "rein" - und was unternehmen die klassischen, sich selbst darob als überkommen fühlenden Medien dagegen?

Nichts, sie tun, im Gegenteil, alles dafür: Auf unserer Internetseite finden Sie dies und das, tolle Extra-Inhalte, chatten Sie mit unserem Experten, laden Sie sich Schnickschnack herunter, schicken Sie uns Ihre Meinung, Ihre Fotos, schicken Sie uns irgendwas, ach, bitte, bitte, besuchen Sie uns doch einfach mal!

Es gibt natürlich auch wertvolle Preise zu gewinnen, stündlich. Und verweilen Sie lang auf unserer Seite, wir haben da alle möglichen Vertiefungen, und auch für Ihre Unterhaltung ist gesorgt. Sie erfahren dort mehr – oder sogar: "alles".

 

  

 

Benjamin von Stuckrad-Barre (Bremen, 27 januari 1975)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver James Grippando werd geboren op 27 januari 1958 in Waukegan, Illinois. Zie ook alle tags voor James Grippando op dit blog.

 

Uit: Last To Die

 

„The rainstorm was blinding, and Sally was way behind schedule. She hadn't intended to be late, fashionably or otherwise. She just wasn't good with directions, and this wasn't exactly her neck of the woods.

Sheets of water pelted the windshield, sounding like marbles bouncing off glass. She adjusted the wipers, but they were already working at full speed. She couldn't remember rain like this in years, not since she and her first husband lost their restaurant to that no-name tropical storm.

Orange taillights flashed ahead. A stream of cars was inching down the highway at the speed of cooling lava. She slowed to somewhere below the school-zone limit, then checked her watch. Eleven twenty-five.

Damn. He'd just have to wait. She'd get there, eventually.

Their meeting had been arranged by telephone. They'd spoken only once, and his instructions were simple enough. Thursday, 11 P.M. Don't be late. She didn't dare reschedule, not even in this weather. This was her man. She was sure of it.

Just ahead, a neon sign blinked erratically, as if shaken by the storm. It was like trying to read an eye chart at the bottom of a lake, and she could only make out part of it: S-P-something-something-K-Y-apostrophe-S.

"Sparky's," she read aloud. This was the place. She steered off the highway and pulled into the flooded parking lot. Under all this water, she could only guess as to the exact location of the parking spot. She killed the engine and checked her face in the rearview mirror. Lightning flashed -- a close one. It lit up the inside of her car and unleashed a crack of thunder that sent shivers down her spine. It frightened her, then triggered a bemused smile. How ironic would that have been? After all this planning, to get hit by lightning.“

 

 

 

James Grippando (Waukegan, 27 januari 1958)   

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Lewis Carroll werd op 27 januari 1832 in Daresbury. Zie ook alle tags voor Lewis Caroll op dit blog.

 

Uit: Alice in Wonderland

 

“Alice was not a bit hurt, and she jumped up on to her feet in a moment: she looked up, but it was all dark overhead: before her was another long passage, and the White Rabbit was still in sight, hurrying down it. There was not a moment to be lost: away went Alice like the wind, and was just in time to hear it say, as it turned a comer, "Oh my ears and whiskers, how late it's getting!" She was close behind it when she turned the comer, but the Rabbit was no longer to be seen: she found herself in a long, low hall, which was lit up by a row of lamps hanging from the roof.

There were doors all round the hall, but they were all locked; and when Alice had been all the way down one side and up the other, trying every door, she walked sadly down the middle, wondering how she was ever to get out again.

Suddenly she came upon a little three-legged table, all made of solid glass: there was nothing on it but a tiny golden key, and Alice's first idea was that this might belong to one of the doors of the hall; but, alas! either the locks were too large, or the key was too small, but at any rate it would not open any of them. However, on the second time round, she came upon a low curtain she had not noticed before, and behind it was a little door about fifteen inches high: she tried the little golden key in the lock, and to her great delight it fitted!

Alice opened the door and found that it led into a small passage, not much larger than a rat-hole: she knelt down and looked along the passage into the loveliest garden you ever saw. How she longed to get out of that dark hall, and wander about among those beds of bright flowers and those cool fountains, but she could not even get her head through the doorway; "and even if my head would go through," thought poor Alice, "it would be of very little use without my shoulders. Oh, how I wish I could shut up like a telescope! I think I could, if I only knew how to begin." For, you see, so many out-of-the- way things had happened lately, that Alice had begun to think that very few things indeed were really impossible.”

 

 

 

Lewis Carroll (27 januari 1832 – 14 januari 1898)

 

   

 

 

 Zie voor nog meer schrijvers van de 27e januari ook mijn vorige blog van vandaag.