Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Edwin Morgan, Cecil Day Lewis, August Wilson, Fethullah Gülen, Martin Gray

De Schotse dichter en vertaler Edwin Morgan werd geboren in Glasgow op 27 april 1920. Zie ook mijn blog van 27 april 2007 en ook mijn blog van 27 april 2008 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.  Edwin Morgan overleed op 19 augustus van het afgelopen jaar op 90-jarige leeftijd..

 

 

The Demon Sings

 

O to be an angel

Do whatever you're told

Preen each other's wingtips
Grin your set of gold

 

I'd rather be a demon

Ploughing through the glaur

Whistling to my fellows

What against is for

 

Against is not for nothing

Against is drive a nail

Against is draw a crown down

Fill a quaich with hail

 

So hail to all high water

The maelstrom and the pit

You'll never hear a harpstring

If we can smuggle it

 

Away from the high heavens

And tease it out to bind

Every gasping evangelist

Right out of his mind

 

For we are merry dancers

Through curtains of the dark
Feel us hear us fear us

When the dark begins to spark!

 

 

 

 

The Macaw

 

A singing macaw called Novello

Kept calling his blue feathers yellow.

'No, I'm not colour-blind,

For it's all in the mind,

Like the deep green voice of my cello.'

 

 

 

 901914-6a957a3deb196ebfaef67abbd73662e9.jpg

Edwin Morgan (27 april 1920 - 19 augustus 2010)

 

 

 

 

 

De Brits-Ierse dichter Cecil Day Lewis werd geboren in Ballintogher, Ierland, op 27 april 1904. Zie ook mijn blog van 27 april 2007 en ook mijn blog van 27 april 2008 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010. 
 

 

At Lemmons

 

Above my table three magnolia flowers

Utter their silent requiems.

Through the window I see your elms

In labour with the racking storm

Giving it shape in April’s shifty airs.

 

Up there sky boils from a brew of cloud

To blue gleam, sunblast, then darkens again.

No respite is allowed

The watching eye, the natural agony.

 

Below is the calm a loved house breeds

Where four have come together to dwell

-           Two write, one paints, the fourth invents -  

Each pursuing a natural bent

But less through nature’s formative travail

Than each in his own humour finding the self he needs.

 

Round me all is amenity, a bloom of

Magnolia uttering its requiems,

A climate of acceptance.  Very well

I accept my weakness with my friends’

Good natures sweetening each day my sick room.

 

 

 

The Ecstatic

 

Lark, skylark, spilling your rubbed and round

Pebbles of sounds in air’s still lake,

Whose widening circles fill the noon; yet none

Is known so small beside the sun:

 

Be strong your fervent soaring, your skyward air!

Tremble there, a nerve of song!

Float up there where voice and wing are one,

A singing star, a note of light!

 

Buoyed, embayed in heaven’s noon-wide]reaches-

For soon Light’s tide will turn – Oh Stay!

Cease not till day streams to the west, then down

That estuary drop down to peace.

 

 

 

901914-d69607cb8135bdd6d40b6ec14e55e671.jpg
Cecil Day Lewis
(27 april 1904 – 22 mei 1972)

Foto van Irving Penn voor Vogue in 1951

 

 

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver August Wilson (eig. Frederick August Kittel) werd geboren op 27 april 1945 in Pittsbugh. Zie ook mijn blog van 27 april 2008 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010. 
 

Uit: Fences (Introduction)

 

„Near the turn of the century, the destitute of Europe sprang on the city with tenacious claws and an

honest and solid dream. The city devoured them. They swelled its belly until it burst into a thousand

furnaces and sewing machines, a thousand butcher shops and bakers’ ovens, a thousand churches and hospitals and funeral parlors and moneylenders. The city grew. It nourished itself and offered each man a partnership limited only by his talent, his guile, and his willingness and capacity for hard work. For the immigrants of Europe, a dream dared and won true.

The descendants of African slaves were offered no such welcome or participation. They came from

places called the Carolinas and the Virginias, Georgia, Alabama, Mississippi, and Tennessee. They came strong, eager, searching. The city rejected them, and they fled and settled along the riverbanks and under bridges in shallow, ramshackle houses made of sticks and tar-paper. They collected rags and wood. They sold the use of their muscles and their bodies. They cleaned houses and washed clothes, they shined shoes, and in quiet desperation and vengeful pride, they stole and lived in

pursuit of their own dream: That they could breathe free, finally, and stand to meet life with the force of dignity and whatever eloquence the heart could call upon.

By 1957, the hard-won victories of the European immigrants had solidified the industrial might of America. War had been confronted and won with new energies that used loyalty and patriotism as its fuel. Life was rich, full, and flourishing. The Milwaukee Braves won the World Series, and the hot winds of change that would make the sixties a turbulent, racing, dangerous, and provocative

decade had not yet begun to blow full.“

 

 

 901914-f8aa6cf71721055c90032644ae54a1ec.jpg

August Wilson (27 april 1945 – 2 oktober 2005)

 

 

 

 

De Turkse prediker, schrijver en dichter Fethullah Gülen werd geboren in Korucuk, Erzurum, op 27 april 1941. Zie ook mijn blog van 27 april 2008 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010. 
 

 

Music of Rain

 

Drops of rain, as if smiles from the worlds beyond,

Travel here and there seeking the seas they parted from.

 

They fall with the sound of plucked lute-strings:

And hearing it, the earth begins to breathe.

 

Drops of rain float down with the grace of butterflies,

As if arranging some meaning in most rhythmic verse.

 

They resonate in the ear like a sweet melody,

And skies seem to weep for the grass on earth.

 

Each drop has said farewell to its heavenly life,

And returns to its origin, which is a roaring ocean.

 

Everything on earth holds still to listen to rain;

Each drop descends to the ground like an angel.

 

Eyes seeing the rain fall in such thrilling harmony

See worlds beyond this world come into view.

 

The skies rejoice with smiles observed everywhere;

Everyone is enchanted by the heavenly rhapsody.

 

Vapor rises in masses as great as mountains,

Then it seeks the green, blue and orange on earth.

 

Rain always brings down a peculiar contentment,

And carries fragrance of Paradise and exhilaration.

 

That fragrance pervades everywhere, deep into the soul,

Earth awakens to life and flowers burst open.

 

The whole of creation finds peace and serenity,

The window open to the realms beyond becomes visible.

 

 

 901914-15f0ef666c4f0c359731c748e77569bc.jpg

Fethullah Gülen (Korucuk, 27 april 1941)

 

 

 

 

De Poolse schrijver Martin Gray werd geboren als Mietek Grayewski in Warschauop 27 april 1922. Zie ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.

 

Uit: Le Livre De La Vie

 

„Il y a toujours plusieurs chemins pour le fleuve qui va vers la mer. Mais il faut que le fleuve aille vers la mer et ne se perde pas dans les sables. Il faut qu'un couple soit ouvert aux autres sinon il se perd. Il faut qu'un couple crée : des enfants ou des oeuvres ou le bonheur pour les autres. Il faut qu'un couple donne son amour. Car l'amour qui s'enferme se dessèche et meurt, comme une plante sans lumière. Les enfants, les oeuvres, les autres, le monde : voilà le soleil et l'eau qui font vivre l'amour.

(...)

 

Le passé d'un homme peut être semblable à l'herbe folle dans un champ ou à la plante grimpante sur un mur. Il peut étouffer les jeunes pousses, il peut desceller les pierres les plus lourdes. Le passé peut être un mal pour l'homme. L'homme ne peut nier ou effacer le passé. Il le porte toujours en lui, gravé. C'est son histoire personnelle, unique. Mais il doit s'y adosser. Prendre appui sur cette expérience pour s'en éloigner sans trahir et sans oublier. Parce que la vie c'est la marche vers l'avenir. Et il faut faire confiance à ce qui viendra.“

 

 

 901914-5d486af0042d7263d68dcc284ccf47e3.jpg

Martin Gray (Warschau, 27 april 1922)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27e april ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 18:57 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

De blogger leest alles eerst na: je tekst verschijnt zodra die goedgekeurd is.

Astrid Roemer, Hovhannes Shiraz, August Becker, Jules Lemaître, Mary Wollstonecraft, Hans Bemmann

De Surinaamse dichteres en schrijfster Astrid Roemer werd in Paramaribo geboren op 27 april 1947. Zie ook mijn blog van 27 april 2007 en ook mijn blog van 27 april 2008 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.

 

 

Mei-mijmering

 

Vaak was het een vogel
en soms een citroen
ook hele seizoenen van sneeuw tot
viooltjes in het groen. Ze zei vastberaden:
zo ontruim ik mijn tuin. En stukje bij stukje
verdween al haar puin.

 

Ook ik ben aanwezig in verzamelde
momenten. Ik lijk op de wereld van de oude
dame en haar prenten. Een engel. Een mens. Een beest.
Een bloem. Net als het heelal stroom
ik langs: ssst-pats-boem!
Precies als haar vergezichten bekoor ik het oog:
een geordende inval van blauw, groen en rood
van wit en van geel van licht en van donker
van vuur en van as
van zout en van zuur van goud
en van zilver van platina, lood:
zolang jij mij aankijkt ben ik nog niet dood...

 

Scheurend en plakkend duidt M. ons bestaan - hoewel
haar vingers verstijven - loepzuiver aan.

 

 

 

Septemberbries

 

Hier heeft ze geleefd.
Hier is ze gestorven.
Achter het hek is het allemaal gebeurd.
Nu wonen er mensen die mij niet kennen.
Geblinddoekt kan ik door hun kamers rennen.
De rozen. Kijk rozen: ik herken nog haar geur!

 

Een moeder blijft altijd. Dat wil je als kind. Want vader
die gaat en die komt als een vrind. Moeder is ziek
terwijl narcissen bloeien. Terwijl in de tuin paps
het gras loopt te snoeien. Kijk, daar lag een speel
veld. En daar stond mijn strandwagen. Beschilderd
met bloemen door mams mooie handen.

 

En hoe was het afscheid had ik van jou willen weten.
En of je haar ook een slotbrief hebt geschreven.

 

 

 

 901909-82995fed7fc60abfe94bf351a6c91397.jpg

Astrid Roemer (Paramaribo, 27 april 1947)

 

 

 

 

De Armeense dichter Hovhannes Shiraz werd geboren op 27 april 1915 in Alexandropol in het toenmalige Russische rijk (tegenwoordig Gyumri). Zie ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.

 

 

Poem

 

In my dreams my door was knocked at, "Who is it?" I asked from inside. Some elderly lady from the outside Answered and said, "I'd sacrifice myself for you."

 

"I've come to ask for a piece of bread as charity I'm a poor orphan woman with no one to support me." At this point I opened my door immediately, Only to find a miracle; it was my deceased mother indeed!

 

I was shocked but fell into her arms; And my mother said, "It's me, it's me, I've come to try you and to check on you. I hope life hasn't changed your spirit and also you?!"

 

I came in the form of a beggar So that the whole world can be a witness To see if your conscience, my dear son, If your conscience also died along with me?!"

 

 

Vertaald door Daniel Janoyan

 

 

 901909-de5463ab82de2b312b6dc032b8379a13.jpg

Hovhannes Shiraz (27 april 1915 – 14 maart 1984)

Standbeeld in Malatia-Sebastia

 

 

 

 

De Duitse schrijver August Becker werd geboren op 27 april 1828 in Klingenmünster. Zie ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.

 

Uit: Die Nonnensusel

 

„Weniger bekannt als das goldene Weinland an der Haardt ist dessen südliche Fortsetzung gegen das Elsaß hin, die Landschaft an der Grenze von Landau bis Weißenburg. In den Chroniken des späten Mittelalters wird sie als »Niederer Wasgau« bezeichnet: Den Pfälzern gilt sie als das Oberland, die »Alte Welt«, wo sich noch viel ursprüngliches Volkstum bewahrt hat. Aus der Rheinebene zwischen Queich und Lauter zum Wasgenwald hinansteigend, schloß die Landschaft das frühere Gebiet der am Fuß der Vogesen vom fränkisch-austrasischen König Dagobert gestifteten Abteien Klingenmünster und Weißenburg ein.

Es ist eine schöne Landschaft, reich gesegnet vom Rheinstrom bis zum Saum des Gebirges, dessen vorderer Kamm die tiefen Forsten der Weißenburger Mundat und des Abtswaldes von Klingenmünster trägt.

Von Kastanienbäumen umrauscht, von Reben umsponnen, rückt der alte Vogesus etwas weiter in die Rheinebene vor. Hohe angebaute Hügelwellen bilden von klaren Bächen bewässerte Gründe, die ihren Talcharakter bis in die Nähe des Stromes bewahren. Hier ist jedes Dorf in der grünen Bergwiege eine kleine idyllische Welt für sich; die üppigen Weinlauben, die mächtigen Kronen der Walnußbäume und Edelkastanien geben ihr einen fast südlichen Charakter.

Am anmutigsten entfaltet sich die Mitte dieser Landschaft, das Klingbachtal, durch das von der Hauptbahn aus ein Postomnibus bis in meinen Geburtsort führt. Wer aber eine besondere Fußwanderung antreten will, steige in Bergzabern aus dem Zuge der hier endenden Zweigbahn, und wandere hügelauf, hügelab nordwärts nach dem von den Ruinen Landeck, Madenburg und Neukastel überragten Flecken Klingenmünster. Es ist nur eine Stunde Weges durch Weinberge, kastanienumschattete Hohlwege, Fruchtfelder und Wiesengründe.“

 

 

 901909-32ea710fcd2291b138ba43064de8467c.jpg

August Becker (27 april 1828 – 23 maart 1891)

Monument in Klingenmünster

 

 

 

 

De Franse schrijver en dichter Jules Lemaître werd geboren op 27 april 1853 in Vennecy, Loiret. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.

 

Uit: Impressions de théâtre

 

„Il est donc évident qu'on pouvait tirer de Germinie un drame fort émouvant. Seulement il fallait, pour cela, «repenser» tout le livre en vue du théâtre. M. de Goncourt n'en a pas eu le courage. Il paraît qu'il a prétendu faire une révolution, nous apporter d'un coup, et dans toute sa pureté, la forme nouvelle que cherche le théâtre (notez qu'il la cherche depuis Thespis). Du moins, c'est ce que M. de Goncourt a laissé dire. Il aurait donc péché par présomption. Mais je crois qu'il a surtout péché par paresse. Ce qu'il nous a donné n'est ni un roman ni un drame; ce sont des images découpées dans un roman, et découpées au hasard. En sorte que la pièce est restée peu intelligible pour ceux qui n'avaient pas lu le roman ou qui ne l'avaient pas très présent à la mémoire; et que, d'autre part, les bonnes gens qui avaient été choqués déjà par les brutalités tristes du roman, l'ont été encore plus par celles de la pièce; car, toute la partie d'analyse psychologique en ayant été retranchée ou ne s'y retrouvant que par lambeaux maladroitement cousus, ces brutalités y demeuraient presque seules; et alors il semblait qu'on les les y étalât pour elles-mêmes, dans leur insolence facile et monotone…“

 

 

 901909-52ce2c34aa5082a0a0b4ff2786dac4ed.jpg

Jules Lemaître (27 april 1853 – 5 augustus 1914)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster en feministe Mary Wollstonecraft werd geboren in Hoxton (nu Londen) op 27 april 1759. Zie ook mijn blog van 27 april 2009 en ook mijn blog van 27 april 2010.
 

Uit: Letters Written in Sweden, Norway, and Denmark

 

“In writing these desultory letters, I found I could not avoid being continually the first person – 'the little hero of each tale.' I tried to correct this fault, if it be one, for they were designed for publication; but in proportion as I arranged my thoughts, my letter, I found, became stiff and affected: I, therefore, determined to let my remarks and reflections flow unrestrained, as I perceived that I could not give a just description of what I saw, but by relating the effect different objects had produced on my mind and feelings, whilst the impression was still fresh.”

(…)

 

“Reaching the cascade, or rather cataract, the roaring of which had a long time announced its vicinity, my soul was hurried by the falls into a new train of reflections. The impetuous dashing of the rebounding torrent from the dark cavities which mocked the exploring eye, produced an equal activity in my mind: my thoughts darted from earth to heaven, and I asked myself why I was chained to life and its misery? Still the tumultuous emotions this sublime object excited, were pleasurable; and, viewing it, my soul rose, with renewed dignity, above its cares – grasping at immortality – it seemed as impossible to stop the current of my thoughts, as of the always varying, still the same, torrent before me – I stretched out my hand to eternity, bounding over the dark speck of life to come.”

 

 

 901909-689d6dbd1a2fba8f1e4dde8db4c17abf.jpg

Mary Wollstonecraft (27 april 1759 – 10 september 1797)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Hans Bemmann werd geboren op 27 april 1922 in Groitzsch nabij Leipzig. Zie ook mijn blog van 27 april 2009.

 

Uit: Stein und Flöte

 

„Ich glaube, du kommst dir nur so vor, weil du deinen Blick zu sehr auf das Äußere der Dinge richtest. Du kannst über die Wirklichkeit nichts aussagen, wenn du nur die sichtbare Oberfläche der Dinge beschreibst, die jedermann vor Augen hat. Die Wirklichkeit steckt hinter denDingen, und man kann nur in Bildern von ihr sprechen. Du kannst sie nicht packen, wie du eine Katze beim Schwanz packst. Wenn dir eine solche Rede geheimnisvoll vorkommt, hast du noch nicht viel von der Wirklichkeit begriffen.

(...)

 

„Zeit ist etwas, das man um so weniger begreift, je mehr man davon erfährt. Man kann ihrer nie sicher sein. Achtet man auf die Zeit, so schleicht sie dahin wie eine Schnecke, aber sobald man sich von etwas anderem ablenken läßt, springt sie davon wie ein Wiesel. Sie ist immer da, aber wenn du sie packen willst, greifst du ins Leere, denn sie ist schon wieder vergangen.“

 

 

 901909-7a79b7caaa4f4c89021389c8a59ac8e1.jpg

Hans Bemmann (27 april 1922 – 1 april 2003)

Geschreven door Romenu om 18:49 Reageer op dit bericht

Bernard Malamud, Hannelies Taschau, Hertha Kräftner, Vicente Aleixandre, Theun de Vries, Leo Stilma

De Amerikaanse schrijver Bernard Malamud werd op 26 april 1914 in Brooklyn, New York, geboren. Zie ook mijn blog van 26 april 2007 en ook mijn blog van 26 april 2008 en ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

Uit: The assistant

 

„The early November street was dark though night had ended, but thewind, to the grocer's surprise, already clawed. It flung his apron intohis face as he bent for the two milk cases at the curb. Morris Boberdragged the heavy boxes to the door, panting. A large brown bag ofhard rolls stood in the doorway along with the sour-faced, gray-hairedPoilisheh huddled there, who wanted one.

What's the matter so late?'' Ten after six,'' said the grocer.

Is cold,'' she complained.

Turning the key in the lock he let her in. Usually he lugged inthe milk and lit the gas radiators, but the Polish woman was impatient.

Morris poured the bag of rolls into a wire basket on the counter andfound an unseeded one for her. Slicing it in halves, he wrapped it inwhite store paper. She tucked the roll into her cord market bag andleft three pennies on the counter. He rang up the sale on an old noisycash register, smoothed and put away the bag the rolls had come in,finished pulling in the milk, and stored the bottles at the bottom ofthe refrigerator. He lit the gas radiator at the front of the store andwent into the back to light the one there.

He boiled up coffee in a blackened enamel pot and sipped it, chewing on a roll, not tasting what he was eating. After he had cleanedup he waited; he waited for Nick Fuso, the upstairs tenant, a youngmechanic who worked in a garage in the neighborhood. Nick came inevery morning around seven for twenty cents' worth of ham and aloaf of bread.

But the front door opened and a girl of ten entered, her facepinched and eyes excited. His heart held no welcome for her.

My mother says,'' she said quickly, can you trust her tilltomorrow for a pound of butter, loaf of rye bread and a small bottleof cider vinegar?''

He knew the mother. No more trust.''

The girl burst into tears.

Morris gave her a quarter-pound of butter, the bread and vinegar.“

 

 

 901250-66055a69ffac8688a3b8facb6756a30c.jpg

Bernard Malamud (26 april 1914 – 18 maart 1986)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Hannelies Taschau werd geboren op 26 april 1937 in Hamburg. Zie ook mijn blog van 26 april 2007 en ook mijn blog van 26 april 2008 en ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.
 

 

20. März 1978

20. März 1978
Liebe Mutter die Reise ist zuende und
ich gewinne allmählich meine ursprüng-
liche Gestalt zurück
z. B. schlafe ich wieder sieben Stunden
Acht Tage waren es nicht mehr als drei
Oder sie ließen mich auch sechzehn Stun-
den ohne Essen nur für Trinken war immer
gesorgt
So was verringert doch die Lebenserwartung
Auch daß man uns nach den Lesungen fragen
darf: Warum schreiben Sie? Ich habe mir
vorgenommen darauf nicht mehr zu ant-
worten
In Zürich habe ich gefroren mehr als
in Freiburg und Warmbronn. In den Schau-
fenstern Eier aus Holz und Teig Ton Eisen
Kalk Schokolade und Blech - einige kunst-
voll gefärbt mit Rotholz Blauholz Gelbholz
Sandelholz und ich dachte: Ist denn bald
Ostern?
Ich habe auch einem Dirigenten bei den Proben
zugesehen: "Die Vagotten, nicht boxen!
Celli, blüht! Blüht!" Leichte Schläge aufs
eigene Handgelenk: "Sanfter! Kommt mir
sanfter!" Er hat jeden Einzelnen aus diesem
anonymen Orchesterapparat befreit.
Der Kummer mit den Auge n hält an - komm
nicht wieder mit dem Mangel an tierischem
Eiweiß es ist die Anstrengung
Meine Augen werden mich noch umbringen"

 

 

 

 901250-3e8efd78e80d6d95c3a4ad78a24a1b59.jpg

Hannelies Taschau (Hamburg, 26 april 1937)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Hertha Kräftner werd geboren op 26 april 1928 in Wenen. Zie ook mijn blog van 26 april 2008 en ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010..

 

 

Ein Abschied

 

Die Dämmerung kommt aus bleichem Land.

Ich fühle müd: sie bringt den Abschied mit –.

Leb wohl … laß meine Hand …

Nein, mach kein Licht.

Ich will im Dunkeln gehen.

Ich brauche, wenn ich gehe, dein Gesicht

nicht mit den Augen sehen.

Denn meine Seele nimmt es mit.

 

 

 

Uit: Dicht auf den Fersen 

 

Er schlug nach ihr. Da wurde ihr Gesicht
sehr schmal und farblos wie erstarrter Brei.
Er hätte gern ihr Hirn gesehn. - Das Licht
blieb grell. Ein Hund lief draußen laut vorbei.

Sie dachte nicht an Schuld und Schmerz und nicht
an die Verzeihung. Sie dachte keine Klage.
Sie fühlte nur den Schlag vom nächsten Tage
voraus. Und sie begriff auch diesen nicht.

 

 

901250-1cecfffa05dc1f46563d9380ce5ca096.jpg 

Hertha Kräftner (26 april 1928 – 13 november 1951)

 

 

 


De Spaanse dichter
Vincente Aleixandre (eig. Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo) werd geboren op 26 april 1898 in Sevilla. Zie ook mijn blog van 26 april 2008 en ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.
 

 

 

Vérité toujours

 

Oui, oui, c'est la vérité, la seule;
yeux entrouverts, lumière éclose,
pensée ou sanglot, clef ou âme,
cette veillée, cette science du bonheur,
savoir que le jour n'est pas épine,
mais vérité, ô douceur. Je t'aime.
Écoute-moi. Quand n'existait pas le silence,
quand déjà tu étais corps et moi la mort,
alors, quand le jour

Nuit, bonté, ô lutte, nuit, nuit
Sous la clameur ou les seins, sous le sucre,
dans la douleur ou la salive seulement,
là dans le mensonge, oui, tant attendu,
nuit, nuit, l'ardent ou le désert.

 

 

 

Il est bien tard

 

Je viendrais comme le silence prudent.

(Je ne sais qui disait cela.)

Sous une lune de nacre ou de feu,

dans l'immense flamme ou au fond du froid,

dans cet œil profond qui veille

pour éviter les lèvres quand elles brûlent.

Je veux réussir, je veux dire que toujours,

que sur le mont en croix je vends la vie,

je vends cet imprévu qui supplée aux regards

ignorant que le rose est mort et à jamais.

 

 

 901250-fccaba48939389acdc9fddfd406070cc.jpg

Vicente Aleixandre (26 april 1898 – 14 december 1984)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Theun de Vries werd geboren in Veenwouden op 26 april 1907. Zie ook mijn blog van 26 april 2007 en mijn blog van 26 april 2006 en ook mijn blog van 26 april 2008 en ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

 

Metamorphosis

 

De tijd verging in vuur, en ik werd vlam.

Wit ging ik in der sterren dans verloren,

totdat de storm mij in een nachtzee nam.

En ik werd schuim, en brooze schelp herboren.

 

Toen ik op vloed en branding meedreef, kwam

ik aan de kust, waar in mij de verkoren

menschen-gestalte een eersten aanvang nam.

En ik won schooner vorm dan ooit te voren.

 

Maar in den storm, als licht èn duister dooven,

roept mij de wind terug, de regen schreit,

en angstige driften drijven in mij boven -

 

O, vuur en schuim, o wufte vormloosheid -!

Moet ik nog verder op mijn donkren voorsprong

tot ik gansch afgedwaald ben van den oorsprong?....

 

 

 

Eden

 

Wij zijn naar een geluk teruggeweken

dat wij als van vóór kindertijden kenden:

muziek in aarde en hemel, een legende

van zefirs en van vonkelende beken. -


Alles wat nijgt en schittert en wil spreken

binnen den wijd kristallen tuin der lente

is eeuwig-jong, en als een welgewende

gelijkenis verstaan wij ieder teeken.

 

Want oeroud is 't heelal, maar wij beleven

steeds de hernieuwing van dien verren dag,

toen 't eerste bruidspaar bij elkander lag

 

- schuldloos en glanzend, als wij heden zijn -

en vinden altijd weer, hoe ver verdreven,

dat we onvervreemdbaar aan dat Eden zijn.

 

 

 

 901250-9a0adcf48dd13dac5a331d4a682a04ef.jpg

Theun de Vries (26 april 1907 – 21 januari 2005)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Leo Stilma werd geboren op 26 april 1953 in Hilversum. Zie ook mijn blog van 17 mei 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

 

Doodziek

 

Vannacht heb ik geslapen

met de dood, ze lag naast me

als een vrouw, groots, mooi

ze was heel lief en fluisterde

geheimzinnige verhalen.

 

Ik heb uren naar haar gekeken

zonder haar aan te raken

 

Ik dacht altijd dat de dood

een verschrikkelijk lelijke man was

 

maar nooit gedacht aan een vrouw

die naast je ligt, opstaat, je kust

en zegt: ik ga, ik kan niet blijven

al ben ik van je gaan houden

 

ik kom nog wel eens terug

pas ondertussen goed op jezelf

en probeer mij te vergeten.

 

 

 901250-850a62053f16261fcebc5e8693632417.jpg

Leo Stilma (Hilversum, 26 april 1953)

Museum Hilversum


Zie voor nog meer schrijvers van de 26e april ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:43 Reageer op dit bericht

Arno Holz, Mesa Selimović, Margreet van Hoorn, Johann Uhland, Werner Rohner, Joanne Gobure

De Duitse dichter en schrijver Arno Holz werd geboren op 26 april 1863 in Rastenburg in Oost-Pruisen. Zie ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

 

Erfüllung

 

Dann losch das Licht,

und durch die Stille

nur noch ein Herzschlag . . .

 

Seligkeit!

 

Im Garten, frühauf, pfiff ein Vogel,

von tausend Gräsern troff der Tau,

der ganze Himmel stand in Rosen.

 

Lieber!  Liebe!

Und wieder: Kuss auf Kuss . . .

 

Was kann die Welt uns jetzt noch bieten!

 

 

 

 

Letztschöpferische Erkenntnis

 

Horche nicht hinter die Dinge.     Zergrüble dich nicht.     Suche nicht nach dir selbst.

 

Du bist nicht!

 

Du bist der blaue, verschwebende Rauch, der sich aus deiner Zigarette ringelt,

der Tropfen, der eben aufs Fensterblech fiel,

das leise, knisternde Lied, das durch die Stille deiner Lampe singt.

 

 

 

 901244-6a7ffc84fb97b7b357039c2e6b70f38d.jpg

Arno Holz (26 april 1863 – 26 oktober 1929)

 

 

 

 

 

De Joegoslavische schrijver Mehmed Meša Selimović werd geboren op 26 april 1910 in Tguzla. Zie  ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

Uit: Dervish and Death (Vertaald door Bogdan Rakić en Stephen M. Dickey)

 

„We are no one's, always at a boundary, always someone’s dowry. Is it a wonder then that we are poor? For centuries now we have been seeking our true selves, yet soon we will not know who we are, we will forget that we ever wanted anything; others do us the honour of calling us under their banner for we have none, they lure us when we are needed and discard us when we have outserved the purpose they gave us. We remain the saddest little district of the world, the most miserable people of the world, losing our own persona and nor being able to take on anyone else's, torn away and not accepted, alien to all and everyone, including those with whom we are most closely related, but who will not recognise us as their kin. We live on a divide between worlds, at the border between nations, always at a fault to someone and first to be struck. Waves of history strike us as a sea cliff. Crude force has worn us out and we made a virtue out of a necessity: we grew smart out of spite.“

 

 

 901244-bc5c4daa6ca4b62fa0219761a6c4058b.jpg

Mesa Selimović (26 april 1910 – 11 juli 1982)

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Margreet van Hoorn (pseudoniem van Greta de Reus) werd geboren in Hoorn op 26 april 1922. Zie ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

 

Blijdschap


Blijdschap om een kind dat lacht,
om een mens die op je wacht,
is een waardevol moment
waarmee je gelukkig bent.

 

 

 901244-e74976b4c294ce0d2283695660da3e17.jpg

Margreet van Hoorn (26 april 1922 – 18 maart 2010)

 

 

 

 
De Duitse dichter, literatuurwetenschapper, jurist en politicus Johann Ludwig Uhland werd geboren in Tübingen op 26 april 1787. Zie ook mijn blog van 26 april 2009 en ook mijn blog van 26 april 2010.

 

 

Frühlingsglaube

 

Die linden Lüfte sind erwacht,

Sie säuseln und weben Tag und Nacht,

Sie schaffen an allen Enden.

O frischer Duft, o neuer Klang!

Nun, armes Herze, sei nicht bang!

Nun muß sich alles, alles wenden.

 

Die Welt wird schöner mit jedem Tag,

Man weiß nicht, was noch werden mag,

Das Blühen will nicht enden.

Es blüht das fernste, tiefste, Tal:

Nun, armes Herz, vergiß der Qual!

Nun muß sich alles, alles wenden.

 

 

 

An einem heiteren Morgen

 

O blaue Luft nach trüben Tagen,

Wie kannst du stillen meine Klagen?

Wer nur am Regen krank gewesen,

Der mag durch Sonnenschein genesen.

 

O blaue Luft nach trüben Tagen,

Doch stillt du meine bittern Klagen;

Du glänzest Ahnung mir zum Herzen,

Wie himmlisch Freude labt nach Schmerzen.

 

 

 

 901244-3096246b98d97616d200dc8e7594c1b9.jpg

Johann Uhland (26 april 1787 – 13 november 1862)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Zwitserse schrijver Werner Rohner werd in 1975 in Zürich geboren. Zie ook mijn blog van 25 april 2010.

 

Uit: Lektionen in Grössenwahn

 

Gott spielen

Wichtig ist, alles, was man nicht selbst geschrieben hat, scheiße zu finden. Das ist nicht immer einfach, vor allem in jungen Jahren schart man gern ein paar Götter um sich; doch wozu Götter, wenn man das Leben hat. Aber auch heute noch, wenn es sich nicht vermeiden lässt und ich ein Buch lese (dazu später mehr), trifft es mich manchmal wie – trifft es mich, so verdammt gut ist es. Doch das geht vorbei, da muss man durch, bis man auch in diesem Buch etwas entdeckt, das scheiße ist. Kann man trotz noch so unfairer Lesarten nichts finden, bleibt es trotz anhaltender Voreingenommenheit immer noch perfekt, in sich geschlossen wahr, muss man ihm genau diese Perfektion zum Vorwurf machen: Dann ist es einfach zu perfekt! Natürlich wird das eigene Schreiben davon meist nicht besser. Oft erkennt man darin gar die eigenen Ansätze wieder, nur ausgereifter, weiter gedacht, bis ins letzte Detail ausgearbeitet. Es gilt dann herauszufinden, warum das Eigene doch anders ist, wie es noch mehr anders werden könnte, und weshalb man doch der Beste ist; oder sagen wir: das Potenzial dazu hat.

 

 

 901244-c39378a05567e2abf0bbb81f31244a2f.jpg

Werner Rohner (Zürich, 1975)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 26 april 2008.


De Nauruaans dichteres Joanne Ekamdeiya Gobure werd geboren op 26 april 1982 in Denigomodu op Nauru, een eiland in de Stille Oceaan.

Geschreven door Romenu om 18:52 Reageer op dit bericht

Willem de Mérode, James Fenton, Walter de la Mare, Ted Kooser, Ross Franklin Lockridge Jr., Richard Anders



Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Vrolijk Pasen! 

 

  

 

 900393-1cf60c3171caeb823a3a3eab6d1beae8.jpg

Jezus verschijnt aan Maria Magdalena, Aleksandr Ivanov (16 juli 1806 – 3 juli 1858)

 

 

 

 

Paasmorgen

 

Hij was het graf al uitgegaan
Vóór ik Zijn dood bezoeken kon.
Een zwarte leegte in de zon
Gaapt de spelonk mij aan.

O wát ik hoopte in mijn verdriet,
Hij kwam mijn ongeduld nog vóór.
Maar, Die ik door de dood verloor
Vind ik ook levend niet.
 
De olijven met de lichte wind
Verzilvren in de zonneschijn,
Waar 't hart niets dan zijn oude pijn
langs alle paden vindt.

Maar om de donkre nauwe bocht
Wappert een oogwenk zijn gewaad.
Mij blindt de glans van zijn gelaat.
Hij had MIJ lang gezocht.

 

 

 

 900393-dd641904dfcdd1d5b16929a2bfbbe393.jpg

Willem de Mérode (2 september 1887 - 22 mei 1939)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter, schrijver, criticus en letterkundige James Fenton werd geboren op 25 april 1949 in  Lincoln. Zie ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.

 

 

Jerusalem (Fragment)

 

6
This is the Garden Tomb.
No,
this
is the Garden Tomb.
I’m an Armenian. I am a Copt.
This is Utopia.
I came here from Ethiopia.
This hole is where the flying carpet dropped
The Prophet off to pray one night
And from here one hour later he resumed his flight.

7
Who packed your bag?
I packed my bag.
Where was your uncle’s mother’s sister born?
Have you ever met an Arab?
Yes, I am a scarab.
I am a worm. I am a thing of scorn.
I cry Impure from street to street
And see my degradation in the eyes I meet.

8
I am your enemy.
This is Gethsemane.
The broken graves look to the Temple Mount.
Tell me now, tell me when
When shall we all rise again?
Shall I be first in that great body count?
When shall the tribes be gathered in?
When, tell me, when shall the Last Things begin?

9
You are in error.
This is terror.
This is your banishment. This land is mine.
This is what you earn.
This is the Law of No Return.
This is the sour dough, this the sweet wine.
This is my history, this my race
And this unhappy man threw acid in my face.

10
Stone cries to stone,
Heart to heart, heart to stone.
These are the warrior archaeologists.
This is us and that is them.
This is Jerusalem.
These are dying men with tattooed wrists.
Do this and I’ll destroy your home.
I have destroyed your home.  You have destroyed my home.



 

 

 900393-beb4cfbf1295997d2b9e038d167f26c4.jpg

James Fenton (Lincoln, 25 april 1949)

 

 

 

 

De Engelse dichter Walter John de la Mare werd geboren op 25 april 1873 in Charlton, Kent. Zie ook mijn blog van 25 april 2007 en ook mijn blog van 25 april 2008 en ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.

 

 

The Keys of Morning

 

While at her bedroom window once,

Learning her task for school,

Little Louisa lonely sat

In the morning clear and cool,

She slanted her small bead-brown eyes

Across the empty street,

And saw Death softly watching her

In the sunshine pale and sweet.

 

His was a long lean sallow face;

He sat with half-shut eyes,

Like a old sailor in a ship

Becalmed 'neath tropic skies.

Beside him in the dust he had set

His staff and shady hat;

These, peeping small, Louisa saw

Quite clearly where she sat -

The thinness of his coal-black locks,

His hands so long and lean

They scarcely seemed to grasp at all

The keys that hung between:

Both were of gold, but one was small,

And with this last did he

Wag in the air, as if to say,

"Come hither, child, to me!"

 

Louisa laid her lesson book

On the cold window-sill;

And in the sleepy sunshine house

Went softly down, until

She stood in the half-opened door,

And peeped. But strange to say

Where Death just now had sunning sat

Only a shadow lay:

Just the tall chimney's round-topped cowl,

And the small sun behind,

Had with its shadow in the dust

Called sleepy Death to mind.

But most she thought how strange it was

Two keys that he should bear,

And that, when beckoning, he should wag

The littlest in the air.

 

 

 900393-555a8bd00dd25701e3b7547a0ca1eda7.jpg

Walter John de la Mare (25 april 1873 – 22 juni 1956)

Portret door Powys Evans

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Ted Kooser werd geboren op 25 april 1939 in Ames, Iowa. Zie ook mijn blog van 25 april 2007 en ook mijn blog van 25 april 2008 en ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.

 

 

Carrie


"There's never an end to dust
and dusting," my aunt would say
as her rag, like a thunderhead,
scudded across the yellow oak
of her little house. There she lived
seventy years with a ball
of compulsion closed in her fist,
and an elbow that creaked and popped
like a branch in a storm. Now dust
is her hands and dust her heart.
There's never an end to it.

 

 

 

Skater


She was all in black but for a yellow pony tail
that trailed from her cap, and bright blue gloves
that she held out wide, the feathery fingers spread,
as surely she stepped, click-clack, onto the frozen
top of the world. And there, with a clatter of blades,
she began to braid a loose path that broadened
into a meadow of curls. Across the ice she swooped
and then turned back and, halfway, bent her legs
and leapt into the air the way a crane leaps, blue gloves
lifting her lightly, and turned a snappy half-turn
there in the wind before coming down, arms wide,
skating backward right out of that moment, smiling back
at the woman she'd been just an instant before.

 

 

 900393-bae5d6d04869245fc70a6d8d8ee54653.jpg

Ted Kooser (Ames, 25 april 1939)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Ross Franklin Lockridge Jr. werd geboren op 25 april 1914 in Bloomington, Indiana. Zie ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.

 

Uit: Raintree County

 

„My brother and I were horsing around on our twin beds, struggling over the small lead replica of the Empire State Building our father had brought back from the East. Ernest aimed it at me as if it were a gun--"Bang! Bang! Pow!"--and on my back I deflected the bullets, kicking up at him fearlessly. Our anarchy was the better for knowing we'd have to put on Sunday School penitentials before long. The door opened and in walked our mother and Grandma Lockridge, which stopped our play. They were sleepy eyed. Ernest, aged nine, knew something was wrong. Our mother placed her hand gently on his shoulder and said, "Honey, your father is dead. He died last night."

Ernest screamed and fell sobbing on the floor and I, aged five, was puzzled and a little embarrassed, for Mom and Grandma didn't make it sound so bad. Our father had been tired, he needed a rest, he was now in a warm and sunny land, but no, he wouldn't be coming home soon.

I tried to see my father in a space above my own, walking care free amid trees and flowers, and hoped he'd soon be rested up.

Later that morning Ernest still lay on the floor. He'd stopped crying but hoped his mother would come in and find him lying there--then she would know how much he had loved his father and how dead with grief he was. But she was busy with funeral preparations, and he was tired of lying on the cold floorboards and got up and dressed.“

 

 

 900393-1635e96479f7ea054fe4ed89335774fc.jpg

Ross Franklin Lockridge Jr. (25 april 1914 – 6 maart 1948)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Richard Anders werd geboren op 25 april 1928 in Ortelsburg, tegenwoordig Szczytno, Polen. Zie ook mijn blog van 25 april 2007 en ook mijn blog van 25 april 2008 en ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.
 

 

Steinbläue über dem Dolchschatten

 

Weil das Fleisch
mit dem Knochen schläft
rollen Augen über den Tisch
tanzt löwenbeinig
der Tisch übers Meer
öffnet das Meer Fenster
über einem Meer von Gesichtern

 

 

 

Anima

für Amina

 

Ein Leib aus Hauch
ziehst du mich
auf dein Tier
farnst zur Vogelfeder
schreibst Geäder
von Lust auf das blinde Ei
das ich bin
bis es zum Brunnen
geht und bricht
und ich als Blitz
aus der Schale schlüpfe
von der Nacht
deiner Augen gespiegelt

 

 

 

 900393-dd8d99ca100960ef5d8bbb245fa3d9a3.jpg

Richard Anders (Ortelsburg, 25 april 1928)


Zie voor nog meer schrijvers van de 25e april ook
mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 11:24 Reageer op dit bericht

Julius Grosse, Leopoldo Alas, Sigmund von Birken, Jindrich Horejsi, William Temple

De Duitse dichter en schrijver Julius Waldemar Grosse werd geboren op 25 april 1828 in Erfurt Zie ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.

 

 

Erste Liebe

So hat noch niemand mit mir getan!
An beiden Händen faßt' er mich an
Und schaute mir in die Seele,
So unwiderstehlich, so tief hinein,
Als wollt' er schaun', wo ein Fältelein
Ihm etwas noch verhehle.

So hat noch niemand mich gefragt!
Was ich gejubelt, was ich geklagt,
Das ruht nun in seinem Herzen.
Die ganze Welt ward mir zum Traum!
Bin ich es selbst noch? ich weiß es kaum,
Mich blendet's wie Weihnachtskerzen.

So hat noch niemand mich geküßt!
Nicht Vater noch Mutter beim heil'gen Christ
Nach all den bunten Geschenken!
Doch alle nun gäb' ich mit Lächeln hin,
So fröhlich ist mir, so selig zu Sinn,
Darf ich an ihn nur denken.

 

 

 900386-fd152f20840e84b2d505a35901ee2a5d.jpg

Julius Grosse (25 april 1828 – 9 mei 1902)

 

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Leopoldo Alas  (wereldwijd bekend als ‘Clarín’) werd geboren op 25 april 1852 in Zamora. Zie ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010.
 

Uit: Socrates' Rooster (El gallo de Sócrates, vertaald door Lydia Davis)

 

„Crito anticipated the bird’s plans to hop down into the little square so he could pursue and grab him. It had gotten into his head (for when men begin to get stuck in religious ideas and feeling which are found to be irrational he doesn’t stop until embracing the most puerile of superstitions) that that rooster and no other was what Esculapius, I mean Asclepius, wished to be sacrificed for him. Crito chocked up the coincidence of the encounter to the will of the gods.

It appeared that the rooster was not of the same mind, for as soon as he noticed that a man was chasing him, he began to run, flapping his wings and clucking which was very uncomfortable, to be sure. The biped knew perfectly well who was chasing him form having seen him not a few times in his master’s garden endlessly discussing love, eloquence, beauty etc. while the rooster himself seduced a hundred hens in five minutes without so much philosophy.

“But it’s a good thing,” the rooster was thinking as he ran and got to ready to fly as much as he were able in case the danger got worse, “it’s a good thing that those wise men I abhor should try to have me for their own against all naturals laws known to them. It would be great if after freeing myself from the unbearable slavery Gorgias kept me in I were to fall to the hand of this poor devil and second hand thinker, who is a lot less entertaining than his chatter-box of a master.”

 

 

 900386-d434360eae141a21d0ffe94d21b01f7d.jpg

Leopoldo Alas (25 april 1852 – 13 juni 1901)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Sigmund von Birken werd geboren op 25 april 1626 in Wildstein nabij Eger. Zie ook mijn blog van 25 april 2009 en ook mijn blog van 25 april 2010. 

 

Morgenandacht

 

Frisch auf, mein Sinn, ermuntre dich,

Weil dort die Morgensonne sich

Zeigt auf vergüld'tem Hügel.

Es hüpfet ob den Büschen ümm,

Und singet Gott mit krauser Stimm'

Das leichte Luftgeflügel.

Schläfer, Schäfer,

Sind geflissen,

Zu begrüßen

Trift und Auen,

Dir und ihnen sich zu trauen.

 

Dir, dir, dir hier, o Gott, stimmt an,

Was schwebt, was webt, was beben kann,

Ein Loblied deiner Güte.

Auch mich soll nichts beschämen nicht,

Daß ich vergesse meine Pflicht

Und dankbares Gemüthe.

Höre, mehre

Dies Erklingen,

Laß mein Singen,

Dich jetzt preisen,

Und dir Ruhm und Ehr' erweisen.

 

Das Leid der Nacht ist überhin.

Wer macht, daß ich entkommen bin

Aus tausendfachen Stricken?

Da mich umfing des Todes Bild,

War deine Hand mein starker Schild,

Dein Schutz wollt' mich beglücken.

Pfeilen, Seilen

Böser Leute,

Die zur Beute

Mich erwählet,

Hat ihr Werk der Nacht gefehlet.

 

Du Held und Hüter unsrer Wacht,

Der du nicht schläfest in der Nacht,

Dein Gnadenaug' bleib' offen;

Beug' ferner allem Unfall für,

Und öffne meines Herzens Thür

Zu fest gefaßtem Hoffen.

Ende, wende

Meine Schmerzen

In dem Herzen

Ob den Sünden,

Laß mich deine Gnad' empfinden.

 

 

 

900386-3c7cd88b036f3e070d7218e145e0a53a.jpg
Sigmund von Birken (25 april 1626 – 21 juni 1681)

 

 

 

 

 

De Tsjechische dichter en vertaler Jindřich Hořejší werd geboren op 25 april 1886 in Praag. Zie ook mijn blog van 25 april 2008.

 

Uit: Jaroslav Hasek, le brave soldat Chvéïk (vertaling Jindřich Hořejší)

 

“Quand je faisais mon temps, un fantassin a tué un capitaine […] Le capitaine sort du bureau et colle au copain quatre jours de consigne.[….] Le copain va chercher son fusil et envoie une balle directement dans le coeur du capitaine. elle lui sort par le dos et fait encore des dégâts au bureau. Elle casse une bouteille d’encre et tache les paperasses.
-Et le soldat [….]?
-Il s’est pendu avec une paire de bretelles, répondit Chvéïk [….]. Avec des bretelles qui n’étaient pas à lui, s’il vous plaît ! il avait dû les emprunter au gardien-chef, sous prétexte que ses pantalons tombaient. Et dame ! pourquoi attendre qe le conseil de guerre vous condamne à mort, n’est-ce pas ? [….] Le gardien-chef a été dégradé et il a attrapé six mois de prison. Mais il n’a pas pourri au violon. Il a foutu le camp en Suisse où il a trouvé un poste de prédicant pour je ne sais plus quelle Eglise.”

 

 

 900386-b8f0d8b4f91a9e85eebc4725cb3c3c99.jpg

Jindřich Hořejší (25 april 1886 – 30 mei 1941)




De Engelse essayist en diplomaat Sir
William Temple werd geboren in Londen op 25 april 1628. Zie ook mijn blog van 25 april 2010.

 

Uit: On thoughts

 

I find so little ease and satisfaction by giving my thoughts full scope and liberty of rambling, that I must e’en recall them; but they are passed it already, no sooner out of hand but out of sight: besides, they take such airy paths, and are so light themselves, leaving neither impression nor scent behind them, that it is impossible to follow them by the track of either. Well, let them go, they are not worth an hue and cry. Should my memory overtake them, I question whether she would know them at a good interview; though indeed they have all my marks of folly and lightness upon them, but that is so common in one, that if I did I should be ashamed to own them. All they have robbed me of is but a little idle time, and to one that has so great comings in as I, that loss may be easily endured. I know not what it is makes me so prone to this posture of musing, which is between melancholy fits and those doting visions that use to rock men asleep whose souls or bodies are distempered with disease or passion; ’t is properly what the French call reverie, and we, in my opinion, more properly thinking I know not what. Whether it be a faintness in my mind complying with the weather, which may render it like my body disabled or unfit for any vigorous action (as indeed I find it hath most hold of me in this season), or whether it be rather a discomposure caused by a mêlée of several passions, whereof none is strong enough entirely to gain the field, and none so weak as to quit it; for if that were, the current being turned one way would confine itself to some continued channel; but this I speak of is a crowd of restless, capering, antique fancies, bounding here and there, fixing nowhere; building one half hour castles in Ireland, monasteries in France, and palaces in Virginia; dancing at a wedding, weeping at a burial; enthroned like a king, enragged like a beggar; a lover, a friend, an indifferent person; and sometimes things of as little relation one to another as the Great Turk and a red herring: to say the most, it is at least a painless posture of mind, if not something more, and why not?

 

 

 900386-931d0c24a2520c1b9d2cae26562661be.jpg

William Temple (25 april  1628  –  27 januari 1699)

Portret door Sir Peter Lely

Geschreven door Romenu om 11:15 Reageer op dit bericht

Achim von Arnim, Frans Coenen, Eric Bogosian, Michael Schaefer, Robert Penn Warren


Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Vrolijk Pasen!
 

 

 

 899796-2f50f8da89d1f31242c45892e3b1196c.jpg

De opstanding van Christus, Paolo Veronese (1528 – 19 april 1588)

 

 

 

Ostern

 

Vom Erdenstaub zu reinen, blauen Lüften
Dringt weit der Blick in ersten Frühlingstagen,
Und höher steigt der mächt'ge Sonnenwagen,
Die Erde sehnt nach Blättern sich und Düften,
Und heilige Geschichten uns dann sagen
Was sich geahnet in des Herzens Klüften.
Er ist erstanden aus den Todesgrüften,
Und wie vergebens war der Menschen Zagen,
Ja so ersteht die Welt der Himmelsgaben
Mit jedem Jahre neu, die Knospen brechen,
Und nichts ist unsrer Liebe zu erhaben,
Sie giebt uns alles in den Wonnebächen,
Die nach dem Eisgang Flur und Aug' durchgraben,
Das Unsichtbarste will zum Lichte sprechen.

 

 

 

899796-bb965a4fbf2de3da0f935b01397ae9eb.jpg
Achim von Arnim (26 januari 1781 – 21 januari 1831)

 

 

 

 


De Nederlandse schrijver, essayist en criticus
Frans Coenen werd in Amsterdam geboren op 24 april 1866. Zie ook mijn blog van 24 april 2007 en ook mijn blog van 24 april 2008.en ook mijn blog van 24 april 2009 en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: Zondagsrust

 

„Op een wandtafeltje begonnen flauwtjes zich de vormen te omtrekken van een keukenlampje zonder kap, het glas zwart gewalmd op de glazen peer, het blikken reflectortje zoo bevuild, dat het dofzwart zonder een enkel glimlicht dáárstond in de schemering. Flauwe stank van petroleum, van vuil vaatwater, verwaarloosde gootsteen wademde in de ruimte.

De deur naar de achterkamer stond aan en het was daarbinnen, als in de gang, dezelfde bleeke binnenhuisstilte onder de vaalwolkende schemering, waarin de meubels zich met hun vorm en kleur nuchter hervonden.

Zwaar snorken in regelmatige grommingen ontrustte de stilte van-uit de halfopen alkoof, een zwarte diepte met schimmige lichtvlekken van de lampetkan of een opbulting van wit laken in de andere hoek. Maar in de vunze bedomptheid, doortrokken van tabakswalm en verzuurde bierlucht, voelde men het vol van zwaardierlijk leven, dat daar de nacht over had gekroeld.

En al die stilteruimten in de aanbleekende morgen, met het grofwarme leven, broeiend in dat donker alkoof hok, schenen wel voor goed afgezonderd van de buitenwereld der straten, waar de trage Zondag nu eindelijk openging in sneller aanstappende voorbijgangers en vermeerderd geraas van ver gerij.

Tot ineens een schel, kort rinkelend in felle ruk, inbrak in de dompe rust.

Een moment wilde de slaap van het huis overhellen tot bewustzijn, maar daarna viel het gesnork weer in zijn geregelde dreun en niets scheen gebeurd.

Opnieuw klankte de schel, nu langduriger luidend.

Doffe mompelwoorden en zwaarkrakend beweeg ontstegen het alkoofdonker. Toen een vrouwestem, vakig-schor en smorend onder dekens:

- M'rie, doe 's open... M'rie! en, daar het stil bleef in de gang: M'rie dan!“

 

 


899796-742be602f7571787e7385e1e545340f4.jpg
Frans Coenen (24 april 1866 - 23 juni 1936)

Portret door F. Hart Nibbrig, 1894

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en acteur Eric Bogosian werd geboren op 24 april 1953 in Woburn, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 24 april 2009 en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: Love's Fire: Seven New Plays Inspired by Seven Shakespearean Sonnets

 

„HERMAN: I think you're drunk.

RENGIN: No shit, Sherlock.

HERMAN: Why don't we go to bed? Tomorrow's a new day. C'mon.

RENGIN takes a long look at HERMAN.

RENGIN: You want some of this?

HERMAN: No. Thanks.

RENGIN: What do you want?

HERMAN: I just want to be with you, Rengin. To love you and take care of you.

RENGIN: Why?

HERMAN: Because you're you

RENGIN: Uh-huh.

HERMAN: Are we going to start this now? Again? RENGIN deflates.

RENGIN: It's not your fault. It's my fault. Everything's fucked up and it's my fault. I'm afraid, I'm afraid of you.

HERMAN: Why are you afraid of me?

RENGIN: Because you actually love me. With real love, not pornographic, catch-the-prize love.

HERMAN: And don't you love me?

RENGIN: No. No. You're right. Let's go to bed. I love you too, Herman. I really do. If we both died tonight, like Romeo and Juliet, that wouldn't be so bad, would it?

HERMAN: It would be great.

RENGIN: I really flicked up this time.

HERMAN: Hey, we all have our faults. I'm no saint.

RENGIN: You're not? I thought you were.

HERMAN: (small smile) Why don't you take the wedding gown off so it isn't all wrinkled tomorrow? They cost a lot to dry clean. And then you tell me what's bothering you.“

 

 

 899796-d1cf76f69774ea702292f1e4053fe289.jpg

Eric Bogosian (Woburn, 24 april 1953)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Michael Schaefer werd geboren op 24 april 1976 in Bielefeld. Zie ook mijn blog van 24 april 2010.

 

 

NachtimTag

 

Was ist es,

was über mich fiel?

Ist nicht Nacht,

weil kein Stern zu sehen.

Ist nicht Decke,

weil zu kalt.

Ist nicht leicht,

weil es mich beugt.

Ist nicht weich,

weil es mich schmerzt.

Ich krümme mich,

der Kopf sinkt nach unten,

die Dunkelheit sinkt mit,

durch all meine Zellen

schwappt sie träge.

Das Leben verliert sich,

vergisst Licht und Farbe,

die Schultern biegen sich

unter der Last der Leere.

Doch da, dort glimmt es,

ein kleiner Funke,

in Mitten des Nichts.

Der Kopf hebt sich,

die Augen sehen,

ein Finger folgt dem Funkeln

an den Rand des Dunkel.

Der Finger stößt an,

stößt durch,

zieht sich zurück.

Licht tritt an seine Stelle,

warm flutet es ein,

das Auge gleitet sacht

auf seiner goldperlenden Spur

an den Rand,

an die Wärme,

an das Licht,

an das Leben,

durch und hinaus.

 

 

 

 899796-c662511cd0339894e7989417d1622676.jpg

Michael Schaefer (Bielefeld, 24 april 1976)

Boekcover (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Robert Penn Warren werd geboren op 24 april 1905 in Guthrie, Kentucky. Zie ook mijn blog van 24 april 2007 en ook mijn blog van 24 april 2008 en  ook mijn blog van 24 april 2009 en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: All the King's Men

 

„You'll go whipping toward it, but it will always be ahead of you, that bright, flooded place, like a mirage. You'll go past the little white metal squares set on metal rods, with the skull and crossbones on them to mark the spot. For this is the country where the age of the internal combustion engine has come into its own. Where every boy is Barney Oldfield, and the girls wear organdy and batiste and eyelet embroidery and no panties on account of the climate and have smooth little faces to break your heart and when the wind of the car's speed lifts up their hair at the temples you see

the sweet little beads of perspiration nestling there, and they sit low in the seat with their little spines crooked and their bent knees high toward the dashboard and not too close together for the cool, if you could call it that, from the hood ventilator. Where the smell of gasoline and burning brake bands and red-eye is sweeter than myrrh. Where the eight-cylinder jobs come roaring around the curves in the red hills and scatter the gravel like spray, and when they ever get down in the flat country and hit the new slab, God have mercy on the mariner.

On up Number 58, and the country breaks. The flat country and the big cotton fields are gone now, and the grove of live oaks way off yonder where the big house is, and the white-washed shacks, all just alike, set in a row by the cotton fields with the cotton growing up to the doorstep, where the pickaninny sits like a black Billiken and sucks its thumb and watches you go by.“

 

 


899796-c26e5218d6a9850e6f2e6608d717b4b4.jpg
Robert Penn Warren
(24 april 1905 – 15 september 1989)



Zie voor nog meer schrijvers van de 24e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.



Geschreven door Romenu om 08:12 Reageer op dit bericht

Carl Spitteler, Marcus Clarke, Anthony Trollope, Carl Immermann

De Zwitser dichter, schrijver, essayist en criticus Carl Friedrich Georg Spitteler (eig. Carl Felix Tandem) werd geboren op 24 april 1845 in Liestal bij Basel. Zie ook mijn blog van 24 april 2007 en ook mijn blog van 24 april 2008 en ook mijn blog van 24 april 2009en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

 

Die Blütenfee


Maien auf den Bäumen, Sträußchen in dem Hag.
Nach der Schmiede reitet Janko früh am Tag.
Blütenschneegestöber segnet seine Fahrt,
Lilien trägt des Rößleins Mähne, Schweif und Bart,
Lacht der muntre Knabe: »Sag' mir, Rößlein traut:
Bist bekränzt zur Hochzeit, doch wo bleibt die Braut?«

Horch, ein Pferdchen trippelt hinter ihm geschwind,
auf dem Pferdchen schaukelt ein holdselig Kind.
Solche kleine Fante nimmt man auf den Schoß,
auf die Schulter wirft er's spielend: Ei! wie groß!
Zappelnd schreit die Kleine: »Böser Bube du!
Weh! ich hab verloren meinen Lilienschuh.«

Rückwärts sprengt er suchend ein geraumes Stück.
Wie er mit dem Schuhe eilends kam zurück,
an des Kindes Stelle saß die schönste Maid.
Da geschah dem Jungen süßes Herzeleid.
Flüsterte die Schöne: »Liebster Janko mein,
hab' ein kostbar Ringlein, strahlt wie Sonnenschein.
Bin dir hold gewogen, schenk' es dir zum Pfand.
Weh! ich hab's vergessen, badend an dem Strand.«

Wie er mit dem Wasser kam zum selben Ort,
war zu Staub und Asche Weib und Pferd verdorrt.

 

 

 

 899791-e3222ef5d5372946e7e29d9306205121.jpg

Carl Spitteler (24 april 1845 – 29 december 1924)

 

 

 

 

De Australische schrijver Marcus Clarke werd geboren op 24 april 1846 in Londen. Zie ook mijn blog van 24 april 2009en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: For the Term of His Natural Life

 

„At a little distance from the mainland is a rock, over the rude side of which the waves dash in rough weather. On the evening of the 3rd December, 1833, as the sun was sinking behind the tree-tops on the left side of the harbour, the figure of a man appeared on the top of this rock. He was clad
in the coarse garb of a convict, and wore round his ankles two iron rings, connected by a short and heavy chain. To the middle of this chain a leathern strap was attached, which, splitting in the form of a T, buckled round his waist, and pulled the chain high enough to prevent him from stumbling over it as he walked. His head was bare, and his coarse, blue-striped shirt, open at the throat, displayed an embrowned and muscular neck. Emerging from out a sort of cell, or den, contrived by nature or art in the side of the cliff, he threw on a scanty fire, which burned between two hollowed rocks, a small log of pine wood, and then returning to his cave, and bringing from it an iron pot, which contained water, he scooped with his toil-hardened hands a resting-place for it in the ashes, and placed it on the embers.
It was evident that the cave was at once his storehouse and larder, and that the two hollowed rocks formed his kitchen.“

 

 

899791-9f48cceb4b7c4705f189ce84d66232c0.jpg
Marcus Clarke (24 april 1846 – 2 augustus 1881)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Anthony Trollope werd geboren in Londen op 24 april 1815. Zie ook mijn blog van 24 april 2009 en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: The Genius of Nathaniel Hawthorne

 

"The predominating quality of Puritan life was hard, good sense, a good sense which could value the realities of life while it rejected the frivolities, a good sense to which buttered cakes, water-tight boots, and a pretty wife, or a kind husband could endear themselves. Hawthorne is severe, but his severity is never of a nature to form laws for life. His is a mixture of romance and austerity, quite as far removed from the realities of Puritanism as it is from the sentimentalism of poetry. He creates a melancholy which amounts almost to remorse in the minds of his readers. There falls upon them a conviction of some unutterable woe which is not altogether dispelled till other books and other incidents have had their effects. The woe is of course fictitious, and therefore endurable, and therefore alluring. And woe itself has its charm. It is a fact that the really miserable will pity the comfortable insignificance of those who are not unhappy, and that they are apt even to boast of their own sufferings. There is a sublimity in mental and even in corporal torment which will sometimes make the position of Lucifer almost enviable. Allis not lost with him! Prometheus chained, with the bird at his liver, had wherewithal to console himself in the magnificence of his thoughts“.

 

 

 899791-26fb02196ab3a0f17cf39624ca0e9aec.jpg

Anthony Trollope (24 april 1815 - 6 december 1882)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Carl Leberecht Immermann werd geboren op 24 april 1796 in Magdeburg. Zie ook mijn blog van 24 april 2009en ook mijn blog van 24 april 2010.

 

 

Allgemeine Vergebung

 

Wenn sonst mich wer gekränket hat,

Hab' ichs behalten im Gedächtniß;

Allein, deß bin ich wahrlich satt,

Zorn ist ein allzuherb Vermächtniß:

Drum, wie sie sich an mir vermessen,

Es sey vergeben und vergessen!

 

Viel Ehrenmänner dünkelhaft

Sich legten breit auf das Dociren,

Und wollten meine junge Kraft

Nach ihren Grillen stylisiren;

Wie die Pedanten sich vermessen,

Es sey vergeben und vergessen!

 

Und Freunde hatt' ich lobesan,

Bei meiner Jugend heitrem Schmause;

Doch als die große Noth begann,    .

So waren alle nicht zu Hause;

Wie sich die Freund' an mir vermessen,

Es sey vergeben und versessen.

 

Die Allerschönst' hat mich geliebt,

Mich ln Verzweiflung fast zu bringen;

Was es dabei für Sachen giebt,

Davon ist besser nicht zu singen;

Wie sich die Schönst' an mir vermessen,

Es sey vergeben und vergessen!

 

Du endlich, lieber Gott, gehörst

Zu denen auch, die mich verletzet;

Hast, ohn' einmal zu fragen erst,

Mich auf den Sündenball gesetzet;

Doch, wie du dich an mir vermessen,

Es sey vergeben und vergessen!

 

Sey Friede! Rein das ganze Feld!

Doch dafür bittet mein Gemüthe;

Gott, Schöne, Freunde, große Welt,

Erstattet mir die herz'ge Güte:

Wie ich mich hab' an euch vermessen,

Sey auch vergeben und vergessen!

 

 

 

899791-cebef603dde13091b66c5d0edb6f98a4.jpg
Carl Immermann (24 april 1796 – 25 augustus 1840)

Geschreven door Romenu om 08:01 Reageer op dit bericht

Otto Leixner von Grünberg, L. J. M. Feber, Karl Lappe, Gaston Martens

De Duitse dichter, schrijver, criticus en historicus Otto Leixner von Grünberg werd geboren op 24 april 1847 in Schloß Saar, Mähren. Zie ook mijn blog van 24 april 2010.

 

 

Wer sich in sich selbst verliebt

 

Wer sich in sich selbst verliebt,
Den faßt noch einmal bitt're Reue:
Das Ich nimmt alles, was man giebt,
Doch kennt's nicht Dank noch Treue.

 

 

 

Wer viel verlangt, der hastet viel

 

Wer viel verlangt, der hastet viel,
den flieht das heißbegehrte Ziel;
wer stille strebt auf graden Wegen,
dem kommt zuletzt das Ziel entgegen.

 

 

 

 899789-ce7ae4ff1260674f9dbf479fc5521f0e.jpg

Otto Leixner von Grünberg (24 april 1847 – 12 april 1907) 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en politicus Louis Jean Marie Feber werd geboren in Bergen op Zoom op 24 april 1885. Zie ook mijn blog van 24 april 2010.

 

Uit: Goethe

 

„Voor het geslacht van den Sturm und Drang was hij een baanbreker, een bezieler, zooveel als de tastbare verwezenlijking van de hoogste mogelijkheden, die men in zijn stoutste droomen te droomen waagde. Mede van de ontstuimigsten was hij een van de weinigen, die zich in den storm beheerschten en een blijvend evenwicht verwierven. Hij wilde met minstens evenveel felheid als zijn medestrijders, maar wist bovendien wat hij wilde - wat niet van allen kon gezegd worden. Aanknoopend aan het volkslied, door het fransche naturalisme van Rousseau en het sentimentalisme beroerd, was hij een van de wegbereiders der romantiek. Tegelijkis hij een van de weinige romantici, die het avontuur van het gevoel vermochten te ontstijgen, die zich wisten te verheffen tot het plan van een bespiegelende wijsheid, tot zelfbezit.

Voor ons is Goethe echter geen profeet, zijn woorden en werken geen evangelie voor de zoekende menschheid; zijn persoonlijk leven moge gericht zijn geweest op het vinden van een harmonische verhouding tot zichzelf, aan de eenig zuivere en eenig verantwoorde relatie tot den evenmensch en tot God is hij niet toegekomen. Hij is niet het profetisch genie geweest, niet de wereldleeraar, waarvoor hij door velen wordt gehouden; zijn hoogst geroemde sententies voeren den mensch niet in het licht eener stralende wijsheid opwaarts naar zijn eeuwige bestemming.“

 

 

899789-7bfb1e65737dcdbaa87868913366dcde.jpg
L. J. M. Feber (24 april  1885 - 3 juli  1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Karl Lappe werd geboren op 24 april 1773 in Wusterhusen (Pommern). Zie en ook mijn blog van 24 april 2010 

 


An die Tabakspfeife

 

O Busenfreundin, ich zuerst verkannt,

Dann liebgewonnen, die du mir nun hinfort

Gefährtin sein sollst meiner Tage,

Pfeife, dir will ich ein Loblied singen.

 

In diesem Nebelleben voll Hauch und Rauch,

Wo jeder Wolken haschet und Schatten greift,

Wo alles spielt mit Dunst und Brodem,

Tändeln wir mit - und wie gar unschuldig

 

Sind deine Düfte, die du mit gleicher Luft

Zwei Sinne nährest, Pflanze Kolumbiens,

Wann die in sanft verschlungnen Kränzen

Aus der umbänderten Pfeife wirbelst

 

Von dir gefördert rinnen in sanftem Fluss,

Band der Gesellschaft, froh die Gespräche hin.

Geselligkeit und Zutraun strömet

Schnell in dem Kreise dein blau Gewölk aus.

 

Reicht man die Pfeifen, ziehn die Gespenster fort

Von Rang und Kaste: alles wird Erdenkloß.

Vernünftig sitzt der Herr Professor,

Menschlich wie wir auch der Mann mit Sternen.

 

Auch, bist du einsam, zünde dein Pfeifchen dir.

Das führt aus Träumen, Missmut und Ungeduld

Alsbald zum Gleichmut dich zurücke,

und zu der Häuslichkeit stillen Freuden.

 

Gedankenspindel, die du am harten Pult

Des Grüblers surrest, manches gelehrte Werk

Hast du gesponnen, manches Liedes

Muße warst du, wann die Neune schliefen.

 

Herold des Friedens, dampfendes Kalumet,

Wie könnt' ich dein vergessen? -- Hinweg den Streit!

Rauch ist dein Leben, alles eitel.

Lasst' uns die Pfeife des Friedens rauchen.

 

 

 

 899789-8b7e23df497364caf2556107de426fe5.jpg

Karl Lappe (24 april 1773 – 28 oktober 1843)

Wusterhusen, gotische kerk (Geen portret beschikbaar)

 

 



De Vlaamse (toneel) schrijver
Gaston Marie Martens werd geboren in Zulte op 24 april 1883. Zie en ook mijn blog van 24 april 2010
 

Uit: Villa ‘Klaverken Vier’, Deurle a/d Leie (Ten huize van...)

 

Ja. Toen kwam de oorlog 14-18 en had ik ineens veel tijd om te lezen en te schrijven. Ik begon met Wereldvrede en dan kwam Kooi. Mijn eerste stuk werd opgevoerd te Deinze. Dat was De zot.

Viel het mee?

Dat ging. Na de oorlog werd dan in de Vlaamse Schouwburg te Brussel De paus van Hagendonck opgevoerd in de regie van Philomène Jansen. Het was zeer goed en de akteurs haalden er méér uit dan erin zat!

Putman vertelt daarover in een van zijn boeken.

Ja, in zijn verzamelde toneelkronieken. Ik heb samen met Putman die kreatie bijgewoond. Het feit dat een Vlaams brouwer toneelstukken schreef en die te Brussel wou laten spelen, had bij de spelers enige beroering verwekt. Na het eerste bedrijf zat ik in de foyer en dronk als gewoonlijk groseille. Teirlinck die dat zag, merkte droogjes op: de auteur zweet. Na de eerste akte van een première is de toneelschrijver altijd een beetje ongemakkelijk. Maar na het derde bedrijf dronk ik nog groseille al was de opvoering dan wel meegevallen. Toch vertelde ik in die tijd nogal eens dat mijn bier beter was dan mijn toneelstukken!“

 

 

899789-bed236bc71b168c934a688845e75a29e.jpg
Gaston Martens (24 april 1883 - 11 mei 1967)

 

Geschreven door Romenu om 07:57 Reageer op dit bericht

Sipko Melissen, William Shakespeare, Andrey Kurkov, Pascal Quignard, Peter Horst Neumann

Bij Stille zaterdag

 

 

 

 899368-fb721012667c5b30fd7fe42ae2eb3100.jpg

Pietà,  Giovanni Bellini (1430 - 29 november 1516)

 

 

 

 

Stille zaterdag


Het regent nu en dat betekent niets
het regent in zoveel gedichten
het weerbericht voorspelde weliswaar
zacht voorjaarsweer maar dat betekent niet
dat ik de moed laat varen op dit plein

ik denk aan jou en dat betekent niets
je duikt zo vaak door mijn gedachten
weer geen bericht maar dat betekent niet
dat jij niet bezig bent met mij ook nu
het regent op dit godverlaten plein.

 

 

 

899368-e6e5033e3382213091d396ed757121ed.jpg
Sipko Melissen (Scheveningen, 23 november 1944)

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver William Shakespeare werd geboren in Londen op, vermoedelijk, 23 april 1564. Zie ook mijn blog van 23 april 2008,  mijn blog van 23 april 2007 en ook mijn blog van 23 april 2006 en ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

 

Uit: A Midsummer Night's Dream

THESEUS 
I must confess that I have heard so much,
And with Demetrius thought to have spoke thereof;
But, being over-full of self-affairs,
My mind did lose it. But, Demetrius, come;
And come, Egeus; you shall go with me,
I have some private schooling for you both.
For you, fair Hermia, look you arm yourself

To fit your fancies to your father's will;
Or else the law of Athens yields you up--
Which by no means we may extenuate--
To death, or to a vow of single life.
Come, my Hippolyta: what cheer, my love?
Demetrius and Egeus, go along:
I must employ you in some business
Against our nuptial and confer with you
Of something nearly that concerns yourselves.

EGEUS 
With duty and desire we follow you.

Exeunt all but LYSANDER and HERMIA

LYSANDER 
How now, my love! why is your cheek so pale?
How chance the roses there do fade so fast?

HERMIA 
Belike for want of rain, which I could well
Beteem them from the tempest of my eyes.

LYSANDER 
Ay me! for aught that I could ever read,
Could ever hear by tale or history,
The course of true love never did run smooth;
But, either it was different in blood,--

HERMIA 
O cross! too high to be enthrall'd to low.

 

 

 899368-0a65887d6bfd0e682ea53fa13c8cf373.jpg

William Shakespeare (23 april 1564 – 23 april 1616)

The Globe Theatre in Londen

 

 

 

 

De Oekraïense schrijver Andrey Kurkov werd geboren op 23 april 1961 in Leningrad. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Uit: Die letzte Liebe des Präsidenten (Vertaald door Sabine Grebing)

 

„Moskau. Januar 2013.

Zur Vierhundertjahrfeier der Romanow-Dynastie reisten wir in zwei Schnellzügen. Der erste war auf ganzer Länge in den Farben der ukrainischen Flagge gestrichen, der zweite in den Farben der russischen. Die Probefahrt beobachtete ich vom Hubschrauber aus und war begeistert: Zwanzig Kilometer weit fuhren zwei Züge wie zwei lange Flaggen, einer immer dreihundert Meter hinter dem anderen. Im Hubschrauber dachte ich, daß es sogar noch effektvoller wäre, sie auf parallelen Schienen laufen zu lassen, damit niemand mir mangelnde Achtung gegenüber der Russischen Föderation vorwerfen konnte, in der Art von: ›Bitte schön, wieso fährt die russische Flagge hinter der ukrainischen?‹ Aber Feinde sind auch dafür Feinde, daß sie aus jeder Situation einen Vorwand zur Provokation ziehen können.

In die of⁄zielle ukrainische Delegation wurden nur die Ausdauerndsten aufgenommen. Den ganzen Dezember über trainierten sie abends in Kontscha-Saspa. Dank der militärischen Abschirmung fanden die Trainingseinheiten der Delegation tatsächlich von der freien Presse unbemerkt statt. Es ging jedoch nicht ganz ohne Opfer ab. Die Wassertemperatur betrug plus eins, die Lu∫temperatur minus

zehn. Nach dem dritten Training begab sich der Staatssekre tär für Gesundheit zuerst ins Krankenhaus, und dann reichte er sein Rücktrittsgesuch ein. (Ich merkte mir das gleich und beschloß, für alle hochrangigen Ämter eine verbindliche Prüfung im Eisschwimmen einzuführen. Ein hervorragender Anlaß, ambitionierte Gestrige medizinisch begründet auszusondern!) Die übrigen durchliefen den Kurs ›Junges Walroߋ für junge Eisschwimmer erfolgreicher. Ich selbst war längst ein bewährtes ›Walroߋ, ehe ich mein Staatsamt antrat. Wäre es nach mir gegangen, hätte ich in

die Delegation nur Mitglieder des ›Vereins der Freunde des Eisschwimmens‹ aufgenommen, aber wie schon in alten sowjetischen Zeiten bestand der Verein aus vernün∫igen, aller dings Politik und Politiker verabscheuenden Menschen. Inzwischen konnte ich sie gut verstehen.“

 

 

899368-754a1b5dd53738c78e4b2c39a96bb1ad.jpg
Andrey Kurkov (Leningrad, 23 april 1961)

 




De Franse schrijver
Pascal Quignard werd geboren op 23 april 1948 in Verneuil-sur-Avre. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Uit: Sur le jadis

 

„En 1640, dans la province de Nagoya, il se trouva qu’un fils se présenta devant la cabane de son père le jour de ses soixante ans.
Il le salua. Il lui tourna le dos. Son père s’agrippa à ses épaules. Le fils soutint avec les doigts les maigres cuisses de son père et ils pénétrèrent dans la forêt épaisse qui recouvrait la montagne.
Tandis que son fils gravissait la pente le père se 101 dit : « Je crains que mon fils ne se perde au retour. » Alors il eut l’idée de casser des branches mortes et de les jeter derrière lui.
Parvenu dans une petite clairière, le fils aperçut deux roches plates qui formaient une espèce d’abri. Il aménagea une litière de feuilles pour que son père pût s’étendre sous les roches. Puis il se tourna vers son père et lui dit :
— Mon père, je vous dis adieu.
Le père inclina la tête et dit :
— Mon petit, comme j’ai craint que tu ne te perdes au retour, j’ai répandu sur le chemin des branches cassées. Tu n’as qu’à suivre ces fragments...
Alors le fils éclata en sanglots.
Il reprit son père sur son dos et il rentra avec lui, de nuit, avec prudence, jusqu’au village. Toujours protégé par l’obscurité de la nuit il saisit un épieu. Il creusa un trou derrière sa cabane où il enfouit son père, le dissimulant sous les ronces d’un buisson.
Personne du pays ne pouvait déceler qu’il avait gardé son vieux.
Il lui apportait à manger trois fois par jour.
Il se trouva qu’un jour le seigneur du lieu dit à ses gens :
— Apportez-moi une belle corde de cendres ou bien je mettrai le feu à vos huttes.
Les villageois ne comprenaient pas ce que demandait leur maître. Ils s’interrogeaient entre eux. Le fils pieux alla trouver son père et dit audessus du trou où il l’avait serré :
— Mon père, le seigneur a dit : Apportez-moi une belle corde de cendres ou bien je mettrai le feu au village.“

 

 

 899368-90034c5ae69e538118478863633c1de0.jpg

Pascal Quignard (Verneuil-sur-Avre, 23 april 1948)

 

 

 

 

De Duitse dichter, essayist en literatuurwetenschapper Peter Horst Neumann werd geboren op 23 april 1936 in Neisse. Zie ook mijn blog van 23 april 2008 en ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

 

Die Hände, die Augen

Die Stunde (wann
war das) als ich zu sehen
begann, und waren
denn vorher blind
meine Augen?

Du sagtest, daß zwei
nicht genügen,
ein drittes wär nötig,
ein Auge hinter den Augen,
doch das eigene
müsse es sein.

Aber die Hand, die dritte,
die einem andern gehört,
die ich mit beiden Händen
ergriff, die gesehene Welt
zu begreifen.

 

 

 899368-06d06214eda0b3ee5c00394c53524352.jpg

Peter Horst Neumann (23 april 1936 – 27 juli 2009)



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 12:17 Reageer op dit bericht

Richard Huelsenbeck, Friedrich von Hagedorn, Max Bolliger, J. P. Donleavy, Maurice Druon

De Duitse dichter, schrijver, essayist en psychoanaliticus Richard Huelsenbeck (Hülsenbeck) werd geboren op 23 april 1892 in Frankenau. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Uit: Erste Dadarede in Deutschland

 

„Meine Damen und Herren!
Der heutige Abend ist als Sympathiekundgebung für den Dadaismus gedacht, eine neue internationale "kunstrichtung", die vor zwei Jahren in Zürich gegründet wurde. Unter den Initiatoren dieser schönen Sache waren Hugo Ball, Emmi Hennings, der Maler Slodki, die Rumänen Marcel Janco und Tristan Tzara, zu guter letzt ich selbst, der ich heute die Ehre habe, an dieser Stelle für meine alten Kamaraden und unsere alten-neuen Ansichten Propaganda zu machen. Hugo Ball, ein großer Künstler und größerer Mensch, ein gänzlich unsnobistischer, unliterarischer Mensch, gründete 1916 in Zürich das Cabaret Voltaire, aus dem sich mit unserer Hilfe der Dadaismus entwickelte. Der Dadaismus war notgedrungen ein internationales Produkt. Man mußte etwas Gemeinsames zwischen den Russen, Rumänen, Schweizern und Deutschen finden. Es gab einen Hexensabbath, wie Sie ihn sich nicht vorzustellen vermögen, ein Trara von morgens bis abends, ein Taumel mit Pauken und Negertrommeln, eine Ekstase mit Steps und kubistischen Tänzen. Die Rumänen kamen von Frankreich, liebten Apollinaire, Max Jacob, wußten viel von Barzun, Poème et Drame und den Kubisten. Aus Italien schrieb Marinetti, Palazeschi, Savignio. Wir Deutschen standen ziemlich harmlos da. Ball war tatsächlich der einzige, der die Probleme der futuristischen und kubistischen Richtungen in sich aufgenommen und verarbeitet hatte. Vielleicht befinden sich einige unter Ihnen, die ihn im Jahre 1915 hier in Berlin auf dem Expressionisten-Abend reden hörten, den ich mit ihm veranstalten konnte. Das sind in der Tat die expressionistischsten Gedichte gewesen, die Deutschland jemals gehört hat.“

 

 


899356-01d063b50df1ca50a5700a446a52206b.jpg
Richard Huelsenbeck (23 april 1892 -  20 april 1974)

 

 

 

 

De Duitse dichter Friedrich von Hagedorn werd geboren op 23 april 1708 in Hamburg. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

 

Der erste May

Der erste Tag im Monat May
Ist mir der glücklichste von allen.
Dich sah ich, und gestand dir frey,
Den ersten Tag im Monat May,
Daß dir mein Herz ergeben sey.
Wenn mein Geständniß dir gefallen,
So ist der erste Tag im May
Für mich der glücklichste von allen.

 

 

 

899356-0ac8578888c9e8b7d363b38a6ce005e5.jpg
Friedrich von Hagedorn ( 23 april 1708 – 28 oktober 1754)

Monument in het Eichenpark van Harvestehude

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Max Bolliger werd geboren op 23 april 1929 in Schwanden / Braunwald, Kanton Glarus. Zie ook mijn blog van 23 april 2009.

 

Uit: Von einem Engel eingeladen

 

Es waren auch Gaukler nach Bethlehem gekommen, ein Mann, eine Frau und ein Junge. Sie zeigten auf Straßen und Plätzen und vor den Herbergen ihre Kunststücke.

Der Junge tanzte auf dem Seil, während die Mutter, als Clown verkleidet, Trompete spielte. Mit einem Hut in der Hand sammelte der Vater die Münzen ein, die man ihm zuwarf.

Als die Sonne hinter dem Horizont untergegangen war, kam die Nacht plötzlich und kalt. Die Gaukler suchten Zuflucht in einem Hof oder unter einem Dach, aber niemand duldete sie, denn es waren viele und vornehme Leute gekommen, die Unterkunft begehrten.

Mit ihrem knarrenden Gefährt, das von einem Esel gezogen wurde, fuhren sie zur Stadt hinaus. Es begegnete ihnen niemand außer einem Mann und einer Frau, die hochschwanger war. Sie stellten den Wagen in den Schutz eines Baumes und legten sich zur Ruhe. Der Junge fand keinen Schlaf.

 

 

899356-b0c8ae720692b324d4ca725021f0621f.jpg
Max Bolliger (Schwanden, 23 april 1929)

 

 

 

 

De Amerikaans-Ierse schrijver James Patrick Donleavy werd geboren op 23 april 1926 in New York. Zie ook mijn blog van 23 april 2009.

 

Uit: A singular man (Interview door John McEntee in The Independent)

 

"There was a time," he said, catching his breath, "when I was down to fight against Norman Mailer who was also handy with his fists. The match was going to be televised. Mailer was in training and I think he got to hear about me being photographed throwing seven punches in a second. The match never took place. I did meet him at a party in New York. He came up to me and joked that I was too tough for him."

The twice-married Donleavy lived alone until recently when his son Philip, 59, by his first spouse, Valerie, returned from New York to look after him and his business affairs. His second wife, Mary, remarried into the Guinness family. They were divorced in 1989. Increasingly, he has returned to his first love, painting, and made his last public appearance at a Dublin gallery exhibition of his work two years ago. Largely forgotten, not a single copy of his seminal work was on sale in any of the three thriving bookshops in nearby Mullingar.

"People tend to steal the book rather than buy it," he remarked as he shuffled down the peeling hall heading kitchenwards with the remains of the picnic salmon. His silent son Philip who had provided chairs and cutlery for the picnic as well as the makeshift table reappeared.“

 

 

 899356-991ac51274180e0c2252121a54214843.jpg

J. P. Donleavy (New York, 23 april 1926)

 

 

 

 

De Franse schrijver en politicus Maurice Druon werd geboren op 23 april 1918 in Parijs. Zie ook mijn blog van 23 april 2009.

 

Uit: Les Rois Maudits

 

" L' homme est une unité pensante qui agit sur les autres hommes et transforme le monde. Et puis, soudain, l' unité se désagrège, se délie et qu' est - ce alors que le monde, et que sont les autres ? L' important en cette heure, pour Monseigneur de Valois, ce n' étaient plus les titres, les possessions, les couronnes, les royaumes, les décisions du pouvoir, la primauté de sa personne parmis les vivants. Les emblèmes de son lignage, les acquisitions de sa fortune, même les descendants de son sang qu' il voyait autour de lui rassemblés, tout cela pour lui avait perdu valeur essentielle. L' important, c' était l' air de septembre, les feuillages encore verts, . . ., mais l' air surtout, l' air qu'il respirait. . .                

    "Et quand tout serait éteint, dissous, délié, quand la cathédrale se serait emplie d'ombre, qu'allait-il découvrir ce très pauvre homme, de l'autre côté? Trouverait-il ce que lui avaient appris les enseignements de la religion? Mais qu'étaient-ils, ces enseignements, sinon d'immenses, d'angoissantes incertitudes? Serait-il traduit devant un tribunal; Quel était le visage du juge? Et tous les gestes de la vie, en quelle balance seraient-ils pesés? Quelle peine peut-être infligée à ce qui n'est plus? Le châtiment ... Quel châtiment ? Le châtiment consistait peut-être à garder la conscience claire au moment de franchir le mur d'ombre."

 

 

899356-a25623060185f2151ce09391a202033b.jpg
Maurice Druon (23 april 1918 – 14 april 2009)

Een jonge Druon

Geschreven door Romenu om 12:01 Reageer op dit bericht

Christine Busta, Adelheid Duvanel, Marion Titze, Halldór Laxness, Egon Hostovský

De Oostenrijkse dichteres Christine Busta werd geboren op 23 april 1915 in Wenen. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

 

Die Frühlingssonne

 

Unhörbar wie eine Katze

kommt sie über die Dächer,

springt in die Gassen hinunter,

läuft durch Wiesen und Wald.

 

Oh, sie ist hungrig! Aus jedem

verborgenen Winkel schleckt sie

mit ihrer goldenen Zunge den Schnee.

 

Er schwindet dahin wie Milch

in einer Katzenschüssel.

Bald ist die Erde wieder blank.

 

Die Zwiebelchen unter dem Gras

spüren die Wärme ihrer Pfoten

und beginnen neugierig zu sprießen.

 

Eins nach dem andern blüht auf:

Schneeglöckchen, Krokus und Tulpe,

weiß, gelb, lila und rot.

Die zufriedene Katze strahlt.

 

 

 

 

April

 

Tage wie Vögel und locker wie junges Haar.
Auf den Stufen hüpft Regen und malt seine flüchtigen Zeichen.
Er spielt mit der Sonne. Bald wird er dein Fenster erreichen
Und steigt dir ins Zimmer, das lange voll Schatten war.


 

 899363-f184c490d1408e225c3b008bb23ca727.jpg

Christine Busta (23 april 1915 – 3 december 1987)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster Adelheid Duvanel werd geboren op 23 april 1936 in Basel. Zie ook mijn blog van 23 april 2008 en ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

 

Der Nachmittag

 

Zwei Zeitungen fliegen wie abgerissene Flugel uber die Strase,

dann wirft der Wind einen Spiegel um, der vor einem Mobelgeschaft

gegen die Hauswand gelehnt steht; der Lehrling wischt

die Scherben zusammen. Der Nachmittag ist in diesem Cafe

und in der Strase und daheim in der Wohnung gefangen; uberall

halt man ihn fest und versucht, in ihm zu lesen wie in einem

Buch, doch sobald er kann, entgleitet er.

 

 

 

 899363-3eb797c84a914c29b7c0c64ec49f643b.jpg

Adelheid Duvanel (23 april 1936 – 8 juli 1996)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Marion Titze werd geboren op 23 april 1953 in Lichtenwalde/Chemnitz. Zie ook mijn blog van 23 april 2008 en ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Uit: Niemandskind

 

„Spätestens jetzt hätte ich ihm das Du anbieten müssen, aber ich verpaßte den Moment.
»Neunundzwanzig und zweiundzwanzig«, sagte ich, ohne selbst darüber zu staunen, wie ich es vor Jahren noch getan hatte. Auch die anderen staunten nicht mehr, man hielt es jetzt für möglich, daß ich so große Kinder hatte. Der Kummer hatte mich reif gemacht für mein richtiges Alter.
»Mädchen oder Jungs?« fragte Martin.
»Beides Jungs«, sagte ich.
»Ich habe auch einen Bruder«, sagte er. »Er ist zwanzig.«
»Und wie alt bist du?«
Er war erleichtert, daß ich ihn endlich duzte. Und ich war es auch, obwohl nun alles zu schnell ging. Mein Gefühl übersprang gleich die entfernte Verwandtschaft. Er wirkte jetzt wie ein Kind, das womöglich meins war, das man nur vergessen hatte, mir mitzugeben.
»Zweiundzwanzig«, sagte er. Daß er gerade zweiundzwanzig geworden sei.
»Wann gerade?« fragte ich.
»Gestern.«
»Darauf müssen wir doch anstoßen.« Ich ging in die Küche, um etwas zum Trinken zu holen.
Es war drückend heiß, Alkohol war jetzt wirklich nicht angebracht. Aber ich vergaß es, wie ich schon vergessen hatte, daß das nur ein Verwandter war, ein ganz entfernter, auf der Durchreise. Zwischenstopp in Berlin, den er nicht mal geplant hatte, wie er sagte. Ganz spontan war er aus dem Zug gestiegen. Er sei sowieso ganz spontan.“

 

 


12785430n.jpg
Marion Titze
(Lichtenwalde, 23 april 1953)

 

 

 

 

De IJslandse schrijver Halldór Laxness (eig. Halldór Guðjónsson) werd geboren in Reykjavik op 23 april 1902. Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Uit: Iceland's Bell (Vertaald door Philipp Roughton)

 

„There was a time, it says in books, that the Icelandic people had only one national treasure: a bell. The bell hung fastened to the ridgepole at the gable end of the courthouse at Pingvellir by Öxará. It was rung for court hearings and before executions, and was so ancient that no one knew its true age any longer. The bell had been cracked for many years before this story begins, and the oldest folk thought they could remember it as having a clearer chime. All the same, the old folk still cherished it. On calm midsummer days at iingvellir, when the fragrance of Bláskógar wafts in on gentle breezes from Súlur, the regent, the magistrate, and the executioner, the man to be hanged and the woman to be drowned assembled at the courthouse, and the chime of the bell could often be heard mingled with the murmur of Öxará.*
One year when the king decreed that the people of Iceland were to relinquish all of their brass and copper so that Copenhagen could be rebuilt following the war, men were sent to fetch the ancient bell at iingvellir by Öxará.
A few days after the dissolution of the Aljingi, two men with several packhorses approach from the western side of the lake. They ride down the ravine opposite the estuary, cross over the ford, and dismount at the edge of the lava field near the courthouse. One of the men is pale, with full cheeks and small eyes, wearing a tattered aristocrat's jacket much too small for his frame and walking with his elbows extended like a child pretending to be a nobleman. The other is dark, ragged, and ugly.

An old man with a dog walks over through the lava rocks and steps out onto the path before the travelers.
"And who might you men be?"
The fat one answers: "I am His Majesty's emissary and hangman."



 899363-61a6d70a9f1821fcc630a967fb27eb19.jpg

Halldór Laxness (23 april 1902 – 8 februari 1998) 

 

 

 

 

De Tsjechische schrijver Egon Hostovský werd geboren op 23 april 1908 in Hronov.Zie ook mijn blog van 23 april 2009 en ook mijn blog van 23 april 2010.

 

Siebenmal in der Hauptrolle (Vertaald door Markus Sedlaczek)

 

„Auf einem Fetzen linierten, aus einem billigen Notizbuch herausgerissenen Papiers steht, mit Bleistift geschrieben, der letzte Wunsch Josef Kavalskýs. Auf den grauen Umschlag hatte dieselbe zittrige Hand in drei auseinanderstrebenden Zeilen meinen Namen und meine letzte Adresse gekritzelt. Das ist alles, was vom nicht restlos gelüfteten Geheimnis, den verborgenen Geschichten, den langen Irrwegen und wahnhaften Abenteuern eines Menschen blieb, der im Reich der Lebenden wie im Reich ihrer erträumten Schatten Dutzende halsbrecherischer Schicksale geschaffen hatte, denen er folgte und die er doch nicht einholte.

Immer wieder, nun schon zehn Tage und Nächte lang, lese ich die letzte Botschaft dessen, der mich

durch die Glut phosphoreszierender Dunkelheiten in den Bann schlug und mit der Krankheit der toll

gewordenen Welt ansteckte, die gerade in Flammen aufgeht. Das große Schweigen haucht mich an, wann immer ich mir die Botschaft, die mein seltsamer Freund und Doppelgänger kurz vor seinem Tod verfaßte, noch einmal vergegenwärtige: Sowie es Dir möglich ist, teile meinen Tod bitte meiner Frau,

meiner Schwester Růžena, Doktor Kalina, Professor Marcel, dem Schauspieler Hrubín und Frau Irena mit.

Er starb in einem Armenkrankenhaus in der New Yorker Vorstadt, kurz bevor ich ihm an Amerikas

Küste nachreisen konnte. Sein Umschlag wurde mir noch auf dem Schiff vom Konsul übergeben.“

 

 

 899363-79460feb6e9fc0981f9a2e60b94421eb.jpg

Egon Hostovský (23 april 1908 – 7 mei 1973)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

A. Marja, Vladimir Nabokov, Jan de Hartog, Jos de Haes, Chetan Bhagat, Peter Weber

Bij Goede Vrijdag

 

 

 

 898770-9e7ca7e7d77847728af5391401571c13.jpg

Kruisiging, Lucas Cranach de Oude (1472-1553)

 

 

 

Neo-golgotiek

 

Dat kruis kun je elke dag
van me kado krijgen
maar de vent die eraan hing
hángt –

kijk al die vette
magere papen
die protestanten
joviaal uitgestreken
die dichters schilders
estetisch ontroerd
daarvan kakelend
in de doodsslaap die
ze leven noemen –

een nieuwe beeldenstorm
hoe zindelijk ook
is niet per se nodig
we kunnen er gelukkig
om lachen –

zwaai met een strop
een stengun
een gaskamerhandle
alles gaat nu eenmaal
vlugger tegenwoordig –

zie die vent hangen
zie met pascal
die mens in doodsstrijd
tot het einde der dagen –

we kunnen niet maffen
we kunnen niet kakelen
we kunnen er niet diepzinnig
over doen –

we moeten gewoon
opstaan
wat dood is dood laten
doen wat we kunnen –

god weet is het niet
voor eeuwig te laat.

 

 

 

 

 898770-27d095d0498f84eabdbf88c555fa984a.jpg

A. Marja (8 maart 1917 – 10 janüari 1964)




De Nederlandse schrijver Jan de Hartog werd geboren in Haarlem op 22 april 1914. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Üit: Het koninkrijk van de vrede

 

„Het hatelijke pamfletje was wel een contrast met de lentedag. Büiten de openstaande ramen van de stüdeerkamer in het Hüis Swarthmoor trippelden düiven koerend heen en weer op de vensterbank; een geür van kamperfoelie en jong gras dreef de kamer binnen waar Henrietta Best het schotschrift zat te lezen, bewüst van het feit dat Thomas Fell haar scherp gadesloeg.

‘Nü,’ zei ze toen ze het had doorgekeken, ‘hij neemt niet bepaald een blad voor zijn mond moet ik zeggen. Maar zijn definitie van ons heeft iets dichterlijks.’

‘Pardon?’

Ze las hardop, ‘De Qüakers, die satanische vlinders in het heüvelgebied van Lancashire. Satanische vlinders, dat is aardig gevonden.’

‘Hoe zegt ü?’ Hij was kennelijk niet in de stemming voor lüchtige koüt.

‘Dat is precies wat we zijn: charmant, onschüldig en kortstondig.’

Hij leefde op; eindelijk had ze dan zijn sombere stemming doorbroken. ‘Meent ü dat: kortstondig? Dat dit hele geval een storm in een glas water is?’

Düs daarom had hij haar zo heimelijk üitgenodigd bij hem in zijn werkkamer te komen, de dag na zijn terügkomst van zijn dienstreis: hij wilde horen dat het gedoe met die Qüakers zo ongeveer was üitgeraasd, waar het zijn vroüw betrof. Hij zag er üitgepüt üit, de arme man, en geen wonder: altijd op reis, de ene herberg na de andere, verontrüst over zijn vroüw en haar jonge heilige ... Ze hoopte dat hij daar niet over zoü beginnen.

‘Dat bedoelde ik niet,’ zei ze, voorzichtig.

‘Ik geloof niet dat ook maar iemand hier in hüis er enig idee van heeft hoe ernstig de sitüatie is!’ riep hij üit.

‘Vindt ü?’ Het leek een diplomatiek antwoord, gezien de omstandigheden.“

 

 

 898770-c759d100c25aaaf4adb530facb0e31a6.jpg

Jan de Hartog (22 april 1914 – 22 september 2002)

 

 

 

 

De Rüssisch-Amerikaanse schrijver Vladimir Vladimirovic Nabokov werd geboren in St. Petersbürg, op 22 april 1899. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Üit: Lolita

 

“I was born in 1910, in Paris. My father was a gentle, easy-going person, a salad of racial genes: a Swiss citizen, of mixed French and Aüstrian descent, with a dash of the Danübe in his veins. I am going to pass aroünd in a minüte some lovely, glossy-blüe pictüre-postcards. He owned a lüxürioüs hotel on the Riviera. His father and two grandfathers had sold wine, jewels and silk, respectively. At thirty he married an English girl, daüghter of Jerome Dünn, the alpinist, and granddaüghter of two Dorset parsons, experts in obscüre sübjects--paleopedology and Aeolian harps, respectively. My very photogenic mother died in a freak accident (picnic, lightning) when I was three, and, save for a pocket of warmth in the darkest past, nothing of her sübsists within the hollows and dells of memory, over which, if yoü can still stand my style (I am writing ünder observation), the sün of my infancy had set: sürely, yoü all know those redolent remnants of day süspended, with the midges, aboüt some hedge in bloom or süddenly entered and traversed by the rambler, at the bottom of a hill, in the sümmer düsk; a fürry warmth, golden midges.

My mother's elder sister, Sybil, whom a coüsin of my father's had married and then neglected, served in my immediate family as a kind of ünpaid governess and hoüsekeeper. Somebody told me later that she had been in love with my father, and that he had lightheartedly taken advantage of it one rainy day and forgotten it by the time the weather cleared.”

 

 

898770-8e3a9ee98b9d0ff8711071d7ed08ed83.jpg
Vladimir Nabokov (22 april 1899 -  2 jüli 1977)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en essayist Jos de Haes werd geboren in Leüven op 22 april 1920.  Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

 

Delphi 

 

II

In de trechter van hün ingewanden

spannen de vogels snaren,

üit de onderwereld aangelande

vogels roepen maren.

 

Zij doen dat op een vürig wiel,

ik hoor hün lange messen kriepen

als op de slijpsteen van een ziel

die mij de goden schiepen,

 

gillend hün boodschap, gensters die

in 't rad der wentelende tijden

overslaan van wie naar wie

en die zij thans aan mij belijden,

 

mijn ziel, kwartier van welke maan,

van welke bronnen blinkend,

drijvend als een losgespoeld orgaan,

zwervende scherf licht in zand zinkend.

 

De stof der eeüwen kleeft haar aan.

De lagen stof van dode dingen

waarin zich dün de tekens slaan

van wat wij zijn, müürtekeningen

 

en fossielen, vorm tegen de wil

van lang stollende kraterwanden.
En gaat de spraak dan van een vogelgil

die üit de trechter van zijn ingewanden

 

kermt en in de rotsen krast

de orakelspreük, de boodschap aan verdorden:

dat er is sap, dat er is bast,

dat er is Christüs vlees geworden, -

 

prent zich mijn sprakeloze ziel,

drükt zij haar roodgekrijte spoor,

wordt zij een glinsterend fossiel,

en gillen de vogels door.

 

 

 898770-c41ee47617a200652d3c10d782c33d29.jpg

Jos de Haes (22 april 1920 – 1 maart 1974)

Portret door door Anne van Herreweghen, 1992

 

 

 

De Indiase schrijver Chetan Bhagat werd geboren op 22 april 1974 in New Dehli. Zie ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Üit: Five Point Someone

 

„He kept those written for a few minütes, before proceeding with his lectüre on cantilever beams.

“I have the lowest. Did yoü see that?” Ryan whispered to me, ünmoved by cantilever beams. It was hard to figüre oüt what he was feeling at this point. Even thoügh he was trying to stay calm and expressionless, I coüld tell he was having troüble digesting his resült. He re-read his qüiz, it did not change the score.

Alok was in a different orbit. His face looked like it had on ragging day. He viewed the answer sheet like he had the coke bottle, an expression of anxiety mixed with sadness. It is in these moments that Alok is most vülnerable, yoü nüdge him jüst a little bit and yoü know he’d cry. Büt for now, the qüiz resülts were a repülsive enoügh sight.

I saw my own answer sheet. The instrüctor had written my score in big büt careless letters, like graffiti written with contempt. Now I am no Einstein or anything, büt this never happened to me in school. My score today was five on twenty, or twenty-five per cent, I had never in my life scored less than three times as müch. Oüch, the first qüiz in IIT hürt.

Büt take Ryan’s scores. I wondered if it had been worth it for him to even stüdy last night. I was two points ahead of him, or wait a minüte, sixty-six per cent ahead of him, that made me feel better. Thank god for relative misery!

Alok had the highest percentage amongst the three of üs, büt I coüld tell he did not find solace in oür misery. He saw his score, and he saw the average on the board. I saw his face, twisting every time he saw his wrong answers.“

 

 

 898770-2dac379493b70c3d3058ef3ab0615d81.jpg

Chetan Bhagat (New Dehli, 22 april 1974)

 

 

 

 

De Zwitstserse schrijver en müsicüs Peter Weber werd geboren op 22 april 1968 in Wattwil / Toggenbürg. Zie ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.
 

Sonnenküsse

 

Es ist vor allem die Sonne, meine Liebe, die sich im Winter für eine Seite entscheidet ünd so im Obertoggenburg wirtschaftliche Schwerpünkte setzt. Morgendlich aüfsteigend, erweist sie zwar vorerst beiden Seiten ihre Gunst, leckt kleinzüngig Zaüber an eisbeschlagene Gipfel, bringt frostbesetzte Felsenberge mit kleiner Glut ins Lodern, versieht riesige Felsenmassen mit demselben lichten Streifen Ahnung, schiebt blaüliche Schatten ins Dünkelblau und nach Westen ab, gewinnt nun aber, grose Lasten schleppend, schwergewichtig gegen Mittag kriechend, nicht mehr gros an Hohe, übersteigt bald keine Krete mehr, wirft, da ihr sieben Churfürsten bald zackig vor Aügen stehen, wirft, da ihr sieben Churfürsten sieben Dornen im Auge sind, lange, länglich kühle Schatten ins Tal. Unablässig neckisch aber leckt sie mit letzter langer dünner Zunge aüf der anderen Talseite, der Alpsteinseite, Schnee, züngelt sich bis ans Grau, Braungrün vor, leckt Flecken ins Weis, holt früh ein bischen Frühling her. Das ist es, was die schwerbeladene, sich im Dünstschleier kleidende Sonne durch Schattenzacken an die Sonnenseite spricht: Weiche, erweiche Dich, soviel Kraft, entfaltet in der Sprache der Sonne, soviel Zünge wünsch ich mir, es sind Küsse, reine Küsse, die die Sonne der Sonnenseite schenkt und widmet, und deshalb sind dort die Haüser heiterer gestreut als auf der Schattenseite, deshalb lebt es sich auf der Sonnenseite milder, Schönenboden, Heiterswil, Frohmatten heisen die geküsten Flecken.

 

 

 

898770-618da92bc068e6f2955783b696edba08.jpg
Peter Weber (Wattwil, 22 april 1968)


Zie voor nog meer schrijvers van de 22e april ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Björn Kern, Thommie Bayer, Ana María Shua, Louise Glück

De Duitse schrijver Björn Kern werd geboren op 22 april 1978 in Lörrach (Baden). Zie ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Einmal noch Marseille

„Bei dem Gewicht schmiert die doch ab, sagte mein Vater, der Rollstuhl wiegt allein fünfzig Kilo. Wir standen vor der Talstation und sahen den ausschwebenden Gondeln nach. Meine Mutter drehte den Kopf von links nach rechts, als würde sie ein Tennisspiel verfolgen, sie sagte: Wie schön die aussehen über dem glitzernden Schnee, ich studierte die Preisliste. 

Ich schob meine Mutter zur Einstiegsrampe. Skifahrer, die von der Talabfahrt kamen, schlängelten sich in halsbrecherischer Geschwindigkeit an uns vorbei, meine Mutter klatschte ihnen zu und johlte wie ein Kind auf Schlittschuhen. Das Stahlseil surrte tief und beruhigend, der Kontrolleur nickte uns zu, und meine Mutter sagte: Seht ihr, die haben keine Angst vor mir. 

Gar nicht so teuer, sagte ich, wir nehmen das Kombiticket für drei. Meine Mutter reckte energisch den Hals: Ich fahr ja wohl gratis, Mein Vater schob den Schnee vor seinen Füßen von links nach rechts. Er hielt den Blick auch dann gesenkt, als meine Mutter sagte: nun komm schon, sonst schließt oben das Café. 

Er scharrte weiter Schnee zur Seite, er hatte Angst, daß sich der Rollstuhl verhaken und in der Gondel feststecken könnte, aber meine Mutter sagte: Wenn ich da rein komm, komm ich auch wieder raus. Ein Skifahrer bremste in engem Bogen ab, der Schnee spritzte meiner Mutter ins Gesicht, sie leckte danach und lachte. 

Schon gekauft, sagte ich, und zeigte meinem Vater das Ticket. Ihr habt euch doch verschworen, murmelte er, ich beugte mich zu meiner Mutter hinunter, wir steckten die Köpfe zusammen und flüsterten laut und zischelnd, bis meine Mutter anfing zu lachen und sich verschluckte. 

Mein Vater wurde wütend. Ich fahr euch nicht ins Krankenhaus, wenn sie keine Luft mehr bekommt, rief er, und als sie wieder konnte, sagte meine Mutter: Nun lasst euch drücken. Mein Vater kam langsam näher, ja, sagte sie, dich drücke ich auch.“ 

 

 

 898763-dfb0036c9ce031c20d513775dbb61ee9.jpg

Björn Kern (Lörrach 22 april 1978)

 

 

 

 

De Duitse schrijver, musicus en schilder Thommie Bayer werd geboren op 22 april 1953 in Esslingen am Neckar. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Das Aquarium

„Sie waren zu viert. Einer blieb im Transporter sitzen und liess den Motor laufen, während ein anderer die Fensterfront im Erdgeschoss abging und sich der dritte und vierte an der Haustür zu schaffen machten. Sie brauchten keine zehn Sekunden, um sie aufzukriegen. Alle drei verschwanden im Haus, und der, der die Fensterfront abgeschritten hatte und den Hauswart entdeckt haben musste, postierte sich jetzt vor dessen Tür, während sich die anderen in atemberaubender Geschwindigkeit über die Wohnungen hermachten. Die Türen knackten sie mit einem zylinderförmigen Gerät - es sah aus, als schössen sie die Schlösser auf. Sie hielten das Ding unter die Klinke, es gab einen Ruck, und sie schoben die Tür auf. Profis. Der eine war noch in der Wohnung der alten Frau beschäftigt, er steckte gerade irgendwas in die schwarze Sporttasche, die über seiner Schulter hing, als der andere schon die Küchenschubladen des Lehrerpaares rausriss und einfach auf den Boden fallen liess. Die waren sich ihrer Sache verdammt sicher.

Zuerst war ich nur fasziniert gewesen und hatte einfach zugeschaut, aber dann schoss mir durch den Kopf, dass sie da oben sass und vollkommen wehrlos war. Ich musste die Polizei anrufen.

Es war nicht der Idiot von letzter Woche. Ich nannte schnell Namen, Adresse und Telefonnummer und sagte, im Haus gegenüber werde eingebrochen. Professionell. Sie sähen für mich aus wie Russen oder Polen, und sie rollten das Haus von unten her auf. "Bitte kommen sie schnell", sagte ich, "oben sitzt eine Frau im Rollstuhl."

"Wir schicken jemand", sagte der Beamte knapp, "bleiben sie zur Verfügung, wir brauchen nachher ihre Aussage."

Als ich wieder am Fenster stand, war der eine schon bei den Italienern, und der andere legte gerade sein Ohr an die Tür gegenüber. Nur noch zwei Stockwerke zwischen ihr und ihnen. Wenn nicht ein Streifenwagen ganz in der Nähe war, hatte sie keine Chance mehr.

Obwohl mir schlecht war vor Angst - ich bin kein Krieger, eher ein Verhandler und Kompromissler, ich habe mich seit meiner Kindheit nicht mehr geschlagen -, rannte ich runter. Mir schlug das Herz im Kehlkopf, und ich nahm drei Stufen auf einmal auf den geraden Strecken und zwei in den Kurven.“

 

 

 898763-56f194876f2fe48c60c8a13f780b0dc1.jpg

Thommie Bayer (Esslingen am Neckar, 22 april 1953)

 

 

 

 

De Argentijnse dichteres en schrijfster Ana María Shua werd geboren op 22 april 1951 in Buenos Aires. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Microfictions (Vertaald door Steven J. Stewart)

 

 

Being a Rabbit

 

All day long I’m a rabbit, and it’s only at night that I recover my human form. So why did I knit you these pajamas, com-plains my grandma, caressing the large and useless striped earflaps.

 

 

Night Sounds

 

In the summer night, calm and warm, all that can be heard is my sleeping daughter’s breathing and the soft purring of a refrigerator in heat calling for its mate.

 

 

 898763-dcf199d82de06f10875cebc2e261dfdd.jpg

Ana María Shua (Buenos Aires, 22 april 1951)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres, essayiste en schrijfster Louise Elisabeth Glück werd geboren op 22 april 1943 in New York. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

Celestial Music 

 

I have a friend who still believes in heaven.

Not a stupid person, yet with all she knows, she literally talks to God.

She thinks someone listens in heaven.

On earth she's unusually competent.

Brave too, able to face unpleasantness.

 

We found a caterpillar dying in the dirt, greedy ants crawling over it.

I'm always moved by disaster, always eager to oppose vitality

But timid also, quick to shut my eyes.

Whereas my friend was able to watch, to let events play out

According to nature. For my sake she intervened

Brushing a few ants off the torn thing, and set it down

Across the road.

 

My friend says I shut my eyes to God, that nothing else explains

My aversion to reality. She says I'm like the child who

Buries her head in the pillow

So as not to see, the child who tells herself

That light causes sadness-

My friend is like the mother. Patient, urging me

To wake up an adult like herself, a courageous person-

 

In my dreams, my friend reproaches me. We're walking

On the same road, except it's winter now;

She's telling me that when you love the world you hear celestial music:

Look up, she says. When I look up, nothing.

Only clouds, snow, a white business in the trees

Like brides leaping to a great height-

Then I'm afraid for her; I see her

Caught in a net deliberately cast over the earth-

 

In reality, we sit by the side of the road, watching the sun set;

From time to time, the silence pierced by a birdcall.

It's this moment we're trying to explain, the fact

That we're at ease with death, with solitude.

My friend draws a circle in the dirt; inside, the caterpillar doesn't move.

She's always trying to make something whole, something beautiful, an image

Capable of life apart from her.

We're very quiet. It's peaceful sitting here, not speaking, The composition

Fixed, the road turning suddenly dark, the air

Going cool, here and there the rocks shining and glittering-

It's this stillness we both love.

The love of form is a love of endings.

 

 

 898763-3eb9b81eaeef3a5ddcbeb577bafe9ef8.jpg

Louise Glück (New York, 22 april 1943)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Robert Choquette, James Philip Bailey, Madame de Staël, Henry Fielding, Michael Schulte, Cabrera Infante, Ludwig Renn

De Canadese dichter, schrijver en diplomaat Robert Choquette werd geboren op 22 april 1905 in Manchester, New Hampshire. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

PÂQUES

 

Sous le soleil d'avril qui flambe dans l'azur

La campagne du Nord s'étale et se déroule

Avec ampleur. Tout est calme dans le vent pur.

La neige, amoncelée aux bras des sapins, croule.

 

Soudain voici venir sur le chemin du roi,

Pleins jusqu'aux bords d'un groupe en riant apanage,

La file des traîneaux dont la gai désarroi

Se mêle aux piaillements des moineaux en ménage.

 

Et le ciel verse sa cascade de splendeur

À la plaine. Là-bas, le clocher catholique

Au-dessus des pins bleus brille. Lors, plein d'ardeur,

Grelots en tête, ils vont sur la route publique.

 

Car c'est au vieux Québec la fête du printemps,

La fête du clocher qui fait les toits plus proches.

Jour de Pâques, jour d'or où la Terre a vingt ans.

Eclosion du coeur, renaissance des cloches !



898758-a5f3e5b15f526cec0625ed74c52c36b1.jpg

Robert Choquette (22 april 1905 – 22 januari 1991)

 

 

 

 

De Engelse dichter James Philip Bailey werd geboren op 22 april 1816 in Nottingham. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

 

We live in deeds . . .

 

We live in deeds, not years; in thoughts, not breaths;

In feelings, not in figures on a dial.

We should count time by heart-throbs. He most lives

Who thinks most, feels the noblest, acts the best.

And he whose heart beats quickest lives the longest:

Lives in one hour more than in years do some

Whose fat blood sleeps as it slips along their veins.

Life's but a means unto an end; that end,

Beginning, mean, and end to all things -- God.

The dead have all the glory of the world.



 

 

 898758-e5ed5971f1b98527a076a54843707175.jpg

James Philip Bailey (22 april 1816 – 6 september 1902)

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster Madame de Staël werd in Parijs geboren op 22 april 1766. Zie ook mijn blog van 22 april 2007 en ook mijn blog van 22 april 2008 en Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: De la littérature considérée dans ses rapports avec les institutions sociales

 

“Dès qu'une femme est signalée comme une personne distinguée, le public, en général est prévenu contre elle. (...) Un homme supérieur déjà les effarouche ; mais une femme supérieure, s'éloignant encore plus du chemin frayé, doit étonner, et par conséquent importuner davantage. Néanmoins un homme distingué ayant presque toujours une carrière importante à parcourir, ses talents peuvent devenir utiles aux intérêts de ceux mêmes qui attachent le moins de prix aux charmes de la pensée. L'homme de génie peut devenir un homme puissant, et sous ce rapport, les envieux et les sots le ménagent ; mais une femme spirituelle n'est appelée à leur offrir que ce qui les intéresse le moins, des idées nouvelles ou des sentiments élevés : sa célébrité n'est qu'un bruit fatigant pour eux. La gloire même peut être reprochée à une femme, parce qu'il y a contraste entre la gloire et sa destinée naturelle. L'austère

vertu condamne jusqu'à la célébrité de ce qui est bien en soi, comme portant une sorte d'atteinte à la perfection de la modestie. Les hommes d'esprit, étonnés de rencontrer des rivaux parmi les femmes, ne savent les juger, ni avec la générosité d'un adversaire, ni avec l'indulgence d'un protecteur ; et dans ce combat nouveau, ils ne suivent ni les lois de l'honneur, ni celles de la bonté.

 

 

 898758-fc1940ae1cc63f32d03d85d160ea5095.jpg

Madame de Staël (22 april 1766 – Parijs, 14 juli 1817)

 

 

 

De Engelse schrijver Henry Fielding werd op 22 april 1707 in Glastonbury geboren. Zie ook ook mijn blog van 22 april 2009 en ook mijn blog van 22 april 2010.

 

Uit: Tom Jones

 

„Upon all these occasions the world seems to have embraced a maxim of our law, viz., cuicunque in arte sua perito credendum est: for it seems perhaps difficult to conceive that any one should have had enough of impudence to lay down dogmatical rules in any art or science without the least foundation. In such cases, therefore, we are apt to conclude there are sound and good reasons at the bottom, though we are unfortunately not able to see so far.

Now, in reality, the world have paid too great a compliment to critics, and have imagined them men of much, greater profundity than they really are. From this complacence, the critics have been emboldened to assume a dictatorial power, and have so far succeeded, that they are now become the masters, and have the assurance to give laws to those authors from whose predecessors they originally received them.

The critic, rightly considered, is no more than the clerk, whose office it is to transcribe the rules and laws laid down by those great judges whose vast strength of genius hath placed them in the light of legislators, in the several sciences over which they presided. This office was all which the critics of old aspired to; nor did they ever dare to advance a sentence, without supporting it by the authority of the judge from whence it was borrowed.“

 

 


898758-18f3e4c975202fd3026ab0a1699ef12a.jpg
Henry Fielding (22 april 1707 - 8 oktober 1754)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 22 april 2009.

 

De Duitse schrijver en vertaler Michael Schulte werd geboren op 22 april 1941 in München.

 

De Cubaanse schrijver Guillermo Cabrera Infante werd geboren op 22 april 1929 in Gibara, Cuba.

 

De Duitse schrijver Ludwig Renn (eig. Arnold Friedrich Vieth von Golßenau) werd geboren op 22 april 1889 in Dresden.

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Charlotte Brontë, Patrick Rambaud, John Mortimer, Peter Schneider, María Elena Cruz Varela

Bij Witte Donderdag


898337-ea6a6da4d01bc7ce9dfc7e0dbad1b44b.jpg

Het laatste avondmaal door Vicente Juan Macip (1475– 1545)




 

Het Laatste Avondmaal (door María Elena Cruz Varela *)


De lucht ruikt duidelijk naar rampspoed. Ik speel met kaarten
die niet van mij zijn. Aan mijn rechterkant. Stijfjes. De Heilige Familie.
Als een strop om mijn nek. Mij omringend. Mij verstikkend.
En zij zijn zó zwaar. God. En zij doen mij zó'n pijn. En zij verlammen mij
met hun pathetische gezichten. Hun nobele gebaren. Onder hun lichte masker
en hun zwijgzaamheid vermoed ik zwarte plekken. De lucht ruikt naar mest.
Angstaanjagende heksensabbat die de zintuigen afstompt. En het doet zo pijn. God.
En zij drukken hun stempel van opgewonden hemelbewakers op ons.
De lucht voert geuren van messen aan na de ochtendstond te hebben doorkliefd.
De lucht ruikt naar schanddaad, Naar eenzaam kind. Naar grijs. Naar warme as.
De lucht ruikt naar avondmaal. Oneindig. Treurig. Natgeworden brood
van het laatste avondmaal. En zij drukken zo. God.
Het bestek dat in het krijtstaat, schraapt zo over de huid.
Ze genieten onverstoorbaar van jouw bloeddruppels die zich mengen met de wijn.
De lucht ruikt naar namen. Naar tijdloze namen. Voorspellers vereeuwigen de vrede in de vensters.
Aan mijn rechterkant. Eeuwig. Levert de Heilige Familie strijd om de resten
van de zoon die ik niet was. En zij krabben zo. God. En zij vinden zichzelf zo fantastisch.
De wind draait. Draagt de dobbelstenen met behulp van verbazing.
Het scherp van zijn blad snijdt de hoop af. De lucht ruikt naar roest.
Naar duidelijke rampspoed. En ik weet dat ik speel. God. En ik weet dat ik mezelf
voor de gek hou.

 

 

Vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu

 

 

* Zie „Onafhankelijk van geboortedata“

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Charlotte Brontë werd geboren in Thornton op 21 april 1816. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Jane Eyre

 

“Though I had now extinguished my candle and was laid down in bed, I could not sleep for thinking of his look wen he paused in the avenue, and told how his destiny had risen up before him, and dared him to be happy at Thornfield.

“Why not?” I asked myself. “What alienates him from the house? Will he leave it again soon? Mrs. Fairfax said he seldom stayed here longer than a fortnight at a time; and he has now been resident eight weeks. If he does go, the change will be doleful. Suppose he should be absent spring, summer, and autumn: how joyless sunshine and fine days will seem!”

I hardly know whether I had slept or not after this musing; at any rate, I started wide awake on hearing a vague murmur, peculiar and lugubrious, which sounded, I thought, just above me. I wished I had kept my candle burning: the night was drearily dark; my spirits were depressed. I rose and sat up in bed, listening. The sound was hushed.

I tried again to sleep; but my heart beat anxiously: my inward tranquility was broken. The clock, far down in the hall, struck two. Just then it seemed my chamber door was touched; as if fingers had swept the panels in groping a way along the dark gallery outside. I said, “Who is there?” Nothing answered. I was chilled with fear.

All at once I remembered that it might be Pilot, who, when the kitchen door chanced to be left open, not infrequently found his way up to the threshold of Mr. Rochester’s chamber. I had seen him lying there myself in the mornings. The idea calmed me somewhat: I lay down. Silence composes the nerves; and as an unbroken hush now reigned again through the whole house, I began to feel the return of slumber. But it was not fated that I should sleep that night. A dream had scarcely approached my ear, when it fled affrighted, scared by a marrow-freezing incident enough.“

 

 

 

898337-207fd2b2bb1cfb9fa6bdb0021e246fd0.jpg
Charlotte Brontë (21 april 1816 – 31 maart 1855)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Patrick Rambaud werd geboren op 21 april 1946 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit Il neigeait

 

„Ah oui, se souvenait le capitaine, en juin ça avait de la gueule, quand on avait passé le Niémen pour violer le territoire des Russes. Le défilé des troupes sur les ponts flottants avait duré trois jours. Pensez donc, des canons par centaines, plus de cinq cent mille guerriers alertes, Français pour un bon tiers, avec l'infanterie en capotes grises qui côtoyait les Illyriens, les Croates, des volontaires espagnols, les Italiens du prince Eugène. Tant de force, tant d'ordre, tant d'hommes, tant de couleurs : on repérait les Portugais aux plumets orange de leurs shakos, les carabiniers de Weimar à leurs plumets jaunes ; voici les manteaux verts des soldats du Wurtemberg, le rouge et l'or des hussards de Silésie, le blanc des chevau-légers autrichiens et des cuirassiers saxons, les vestes jonquille des chasseurs bavarois. Sur la rive ennemie, la musique de la Garde avait joué Le Nouvel Air de Roland  : « Où vont ces preux chevaliers, l'honneur et l'espoir de la France... »

Le fleuve sitôt franchi, les malheurs commencèrent. Il fallut piétiner dans un désert sous de fortes chaleurs, s'enfoncer dans des forêts de sapins noirs, subir le froid soudain après un orage infernal ; une quantité de voitures s'enlisèrent dans la boue. En moins d'une semaine les régiments avaient distancé les convois de provisions, lourds chariots que tiraient lentement des bœufs. Le ravitaillement posait un problème grave. Quand l'avant-garde arrivait dans un village, elle n'y trouvait rien. Les récoltes ? brûlées. Les troupeaux ? emmenés. Les moulins ? détruits. Les magasins ? dévastés. Les maisons ? vides. Cinq ans plus tôt, lorsque Napoléon conduisait la guerre en Pologne, d'Herbigny avait déjà vu les paysans déserter leurs fermes pour se réfugier au cœur des forêts avec leurs animaux et leurs provisions ; les uns cachaient des pommes de terre sous le carrelage, les autres enfouissaient de la farine, du riz, du lard fumé sous les sapins, ils accrochaient des boîtes pleines de viande séchée aux plus hautes branches. Eh bien cela recommençait en pire.“



 

 

 898337-9ffdc6a362444b3231b19127e90814ec.jpg

Patrick Rambaud (Parijs, 21 april 1946)

 

 

 

 


De Engelse schrijver John Mortimer werd geboren op 21 april 1923 in Londen. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Rumpole and the Reign of Terror

 

„Tiffany Khan — once, somehow improbably, Tiffany Timson — sat on the edge of my client’s chair in cham­bers as though prepared to rush off at any moment in search of the husband she seemed to believe I would have no difficulty in rescuing. As I have said, she had darker hair and eyes than the rest of the Timsons and when she spoke it was in a soft and gentle voice which I thought she might have caught, in part, from her Pakistani husband.

Her story was both simple and alarming. About twelve years ago she had got a job as a secretary at Oakwood, a north London hospital. It was there she had met Dr Khan, who was some fifteen years older than Tiffany, and they’d fallen in love, married and had two children, a boy of ten and a girl of eight.

Mahmood Khan’s father had come to England in the 1970s and started a small corner shop just off the Edgware Road. His success then led to his acquiring more corner shops and he sent money back regularly to his family in Pakistan.

He also acquired a highly desirable residence, a fairly large house ‘on the better side of Kilburn’. While he was living there, his wife died and his only son, Mahmood (Tiffany’s husband), left Pakistan to join him in England.

Mahmood had qualified as a doctor in Pakistan but he was forced to leave the country of his birth because, Tiffany said, ‘he had become involved in politics, which is a risky thing to do in Pakistan’. Tiffany wasn’t at all clear what exact form her husband’s politics took, but they clearly met with the outright disapproval of the Pakistan government. He told her he’d been in danger of prison, and this was when he managed to escape from his country, Tiffany said, ‘by a few disguises and a long walk across the mountains’, and made his way to England, where his father had organized an immigrant’s visa.

In the course of time the father’s businesses began to fail and he had to sell off the corner shops. That was the bad news.“

 

 

 898337-80c66b52824d4834b87e0b321a415876.jpg

John Mortimer (21 april 1923 – 16 januari 2009)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Peter Schneider werd geboren in Lübeck op 21 april 1940. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Skylla

 

Ich bete nicht, aber ich staune ihn an, diesen Himmel. Immer wieder habe ich ihn fotografiert, gemalt, in Briefen beschrieben, doch nicht einen Tag gefunden, an dem er sich gleich geblieben wäre. Die Wahrheit ist vielleicht, dass er nicht zu beschreiben ist, weil jede Beschreibung, jedes Foto, jede Zeichnung einen bereits vergangenen, nicht wieder herstellbaren Zustand festhält. Häuser und Landschaften geben eine Zeit lang ein verlässliches Bild ab, Menschen lassen sich anhand eines simplen Passfotos noch nach Jahren wieder erkennen, man kann, in computergenerierten Bildern, ihr zukünftiges Aussehen auf Jahrzehnte vorausberechnen – aber nicht den Himmel, unter dem ich stehe. Dieser Himmel, der jetzt nichts weiter als blau ist, so eintönig und unveränderlich blau wie seit Menschengedenken, kann sich binnen weniger Minuten schwarzgrauviolett verfärben, mit Blitzkaska-

den das Meer und den Horizont aufreißen, die Wälder anzünden und mich und mein Haus vernichten.

Was die Einheimischen über den Fluch erzählen, der über diesem Hügel liegt und Lucynna von mir fortgetrieben haben soll,  ist eine Legende. Wahr ist, dass die Mythen und Geschichten, die unter den Ruinen begraben liegen, eine gefährliche Kraft entfalten können, wenn man sie aufstört.“

 

 

 898337-53b03f25a9ee0ef90e4933e2cb9ebeec.jpg

Peter Schneider (Lübeck, 21 april 1940)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Cubaanse dichteres María Elena Cruz Varela werd in 1953 geboren in Colón. Haar literaire werk bestaat onder meer uit `Mientras la espera el agua' (1986) en `Afuera está lloviendo' (1987). In 1989 ontving ze in Cuba de Nationale Poëzieprijs voor `Hijas de Eva'. Cruz Varela was in mei 1991, als voorzitter van de oppositiegroepering `Criterio Alternativo', een van de ondertekenaars van het `Manifest van de Tien'. In dit document dat door negen andere intellectuelen werd onderschreven, werd Fidel Castro gevraagd democratische maatregelen te nemen en een `nationaal debat' aan te gaan waaraan alle Cubanen deelnemen. Op 21 november 1991 vielen paramilitaire bendes van het regime Cruz Varela in haar huis aan, samen met een paar vrienden en haar twee kinderen van 16 en 11 jaar oud. Op 27 november werd ze voorgeleid en veroordeeld. Het vonnis luidde twee jaar gevangenisstraf voor `onwettig lidmaatschap en laster'. De dichteres werd overgebracht naar de Combinado del Sur-gevangenis.

 

 

 

 898337-111bc061b6b9fa166aff7b725c54b37c.jpg

María Elena Cruz Varela (Colón, 1953)



Zie voor nog meer schrijvers van de 21e april ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Michael Mann, Meira Delmar, Alistair MacLean, Jamie McKendrick, Népomucène Lemercier

De Duitse literatuurwetenschapper en musicus Michael Mann werd als jongste kind van Thomas en Katia Mann geboren op 21 april 1919 in München. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Familienbande (roman van Michael Degen over Michael Mann)

 

„Bald verlangte der Junge auserst geschickt nach der Brust Mieleins. Dem Vater war es ein Grauel, Derartiges mit ansehen zu mussen. Er floh vor dem unerklarlichen Ekel, den ihm das mannliche Gebaren des Sauglings einfloste. Man fing an, sich aus ordinarer Watte birnenformige Ohrstopsel zu drehen, doch das reichte nicht hin. Dann ging man dazu uber, die damals gerade aufkommenden Damenbinden zu zerfleddern, deren Material der altesten Schwester, Eri, undurchlassiger zu sein schien und die sie mit groser Sorgfalt zu winzigen Kugelchen verarbeitete.

Es war alles umsonst. Babys Stimme wurde von Nacht zu Nacht kraftiger und lies besonders Pielein, den kreativen Grosverdiener der Familie, leiden. Wenn dieser die Beherrschung zu verlieren drohte und Anstalten machte, in Babys Zimmer zu sturzen, um es zur Ordnung zu rufen, stand immer schon Mielein mit besorgtem Blick in der Tur und bat stumm um Nachsicht.

Hilflos kehrte Pielein dann in sein Zimmer zuruck, wahrend Mielein den Jungen zu sich ins Bett hinuberrettete. Das hatte stets Erfolg.

Doch die ungewohnte Stille machte es nicht einfacher. Die grosen Geschwister, Klaus und Erika, waren hellwach, sasen im Flur vor ihren Zimmern auf dem Boden und warteten kichernd auf den nachsten Anfall ihres kleinen Bruders. Der kam prompt, sobald Mielein den Schlafenden in sein Bett zuruckzutragen versuchte. Dann vergrub Aissi, wie man den altesten Sohn nannte, seinen spitz zulaufenden Nasenerker im Schos seiner Schwester, um sein hemmungsloses Gelachter zu ersticken.“

 

 

 898332-8003605d44939bde0750d6fb7880045c.jpg

Michael Mann (21 april 1919  - 1 januari 1977)

Thomas, Katia, Elisabeth en Michael Mann op Sylt, 1927

 

 

 

 

De Columbiaanse dichteres Meira Delmar (eig. Olga Isabel Chams Eljach) werd geboren in  Barranquilla op 21 april 1922. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

 

Secret Island

 

Let time pass between the two
without letting us change soul and soul.

We have remained fixed, one and the other,
with the impassive solitude of statues,
your face in the background of my still eyes,
my face in your gaze.

In vain are the birds, the clouds,
and the sky always fleeing
toward the sunset.
The sea, the sea of the unfathomable heart with
its spread-out sails and its lighthouses.

The trees that come smiling
through the very first leaves,
the rain that models its fine towers
of glass, the mornings,
summer . . . 

As blind men we are. As blind men
of a luminous wind that lifts us
and takes us avidly,
no one knows where.

And everything surrounds us without touching us
in this fantastic love of love
and of silence.

 

 

 

Vertaald door Nicolás Suescún

 

 

 898332-1b9fb04c1bc5ef07648e2d938cbd46dc.jpg

Meira Delmar (21 april 1922 - 18 maart 2009)

 

 

 

 

 

De Schotse schrijver Alistair Stuart MacLean werd geboren op 21 april 1922 in Glasgow. Zie ook mijn blog van 28 april 2007 en ook mijn blog van 28 april 2008 en ook mijn blog van 28 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Puppet on a Chain

 

„I'd spoken briefly to the stewardess on the way across. A charming girl, but given to a certain unwarranted optimism in her outlook on life in general and I had to take issue with her on two points: I hadn't enjoyed the flight and I didn't expect to enjoy my stay in Amsterdam. I hadn't enjoyed the flight because I hadn't enjoyed any flight since that day two years ago when the engines of a DC 8 had failed only seconds after take-off and led to the discovery of two things: that an unpowered jet has the gliding characteristics of a block of concrete and that plastic surgery can be very long, very painful, very expensive and occasionally not very successful. Nor did I expect to enjoy Amsterdam, even though it is probably the most beautiful city in the world with the friendliest inhabitants you'll find anywhere: it's just that the nature of my business trips abroad automatically precludes the enjoyment of anything.

As the big KLM DC 8 -- I'm not superstitious, any plane can fall out of the sky -- sank down, I glanced round its crowded interior. The bulk of the passengers, I observed, appeared to share my belief in the inherent madness of flying: those who weren't using their finger-nails to dig holes in KLM's upholstery were either leaning back with excessive nonchalance or chattering with the bright gay animation of those brave spirits who go to their impending doom with a quip on their smiling lips, the type who would have waved cheerfully to the admiring throngs as their tumbril drew up beside the guillotine. In short, a pretty fair   cross-section   of   humanity.   Distinctly   law-abiding. Definitely non-villainous. Ordinary: even nondescript.“

 

 


898332-389e48e1446085394905d892ffd6d2ed.jpg
Alistair MacLean (21 april 1922 - 2 februari 1987)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Népomucène Lemercier werd geboren op 21 april 1771 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

 

La panhypocrisiade (Fragment)

 

J'en pleure et ris ensemble ; et tour à tour je crois
Retrouver Héraclite et Démocrite en moi.
Hu ! hu ! dis-je en pleurant, quoi ! ce dieu qui digère,
Quoi ! tant d'effets si beaux, le ventre les opère !
Hu ! hu ! lamentons-nous ! hu ! quels honteux destins,
De nous tant agiter pour nos seuls intestins !
Hu ! hu ! hu ! de l'esprit quel pitoyable centre !
L'homme en tous ses travaux a donc pour but le ventre !
Mais tel que Grand-Gousier pleurant sur Badebec,
Se tournant vers son fils sent ses larmes à sec ;
Hi ! hi ! dis-je en riant, hi ! hi ! hi ! quel prodige,
Qu'ainsi depuis Adam le ventre nous oblige
À labourer, semer, moissonner, vendanger,
Bâtir, chasser, pêcher, combattre, naviguer,
Peindre, chanter, danser, forger, filer et coudre,
Alambiquer, peser les riens, l'air et la poudre,
Étre prédicateurs, poètes, avocats,
Titrer, mitrer, bénir, couronner des Midas,
Nous lier à leur cour comme à l'unique centre,
Hi ! hi ! tout cela, tout, hi ! hi ! hi ! pour le ventre !

 

 

 898332-64582d7ba826247a67a6f886c5d4f497.jpg

Népomucène Lemercier (21 april 1771 – 7 juni 1840)

Portret door Isabey Jean Baptiste

 

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedagen:

 

De Engelse dichter en vertaler Jamie McKendrick werd geboren in 1955 in Liverpool. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 


The Resort

 

Red-eyed and flinching, Flavius
was applying a depilatory paste
of ivy gum and crushed centipede
to little effect. The sudden silence meant
they were waiting for that smooth-cheeked
decimvir to swivel his thumb
over in the arena. Brats of empire
— they'd think the world revolved around them
if they thought the world revolved
which of course it doesn't. It stays put
or gets worse like this heat. A plague
of copulating crystal-winged flies

 

alights indifferently on plates of meat,
on fruit, on us — a sign of thunder or just
more heat. A sated roar comes from the stalls.
Wild beasts are all the rage in Rome
and here too we import somnolent crocodiles
that only strike when the prisoner's goaded
within three steps of their jaws;
and a great ape that can tear men apart.
My friend Smyntheus, aptly named
after the god of plagues, has had his walls
turned into an entire menagerie
by a Greek dauber with a taste for narrative.

 

But waiting for war all narrative
has forsaken us: as if these workouts
were reason enough for our existence
or at least provided one for strigils.
I claim the word’s derived from stryx, the owl,
from the shape of the owl’s claw, but Smyntheus
calls that spurious etymology and says
the two words are unrelated and the only
animals involved at all are bees
who have barbed legs to clean their antennae.
Basted in oil and sweat, we think our health
may be all the claws and antennae we need. 

 

 

 

 898332-b00be6ae93bb5a347c3de1c7f7269f13.jpg

Jamie McKendrick (Liverpool, 1955)

Geschreven door Romenu om 19:44 Reageer op dit bericht

Charlotte Brontë, Patrick Rambaud, John Mortimer, Peter Schneider, María Elena Cruz Varela

Bij Witte Donderdag


1139813-758ca42c7fbf1454eb2127f10e16aa10.jpg

Het laatste avondmaal door Vicente Juan Macip (1475– 1545)

 



Het Laatste Avondmaal (door María Elena Cruz Varela *)


De lucht ruikt duidelijk naar rampspoed. Ik speel met kaarten
die niet van mij zijn. Aan mijn rechterkant. Stijfjes. De Heilige Familie.
Als een strop om mijn nek. Mij omringend. Mij verstikkend.
En zij zijn zó zwaar. God. En zij doen mij zó'n pijn. En zij verlammen mij
met hun pathetische gezichten. Hun nobele gebaren. Onder hun lichte masker
en hun zwijgzaamheid vermoed ik zwarte plekken. De lucht ruikt naar mest.
Angstaanjagende heksensabbat die de zintuigen afstompt. En het doet zo pijn. God.
En zij drukken hun stempel van opgewonden hemelbewakers op ons.
De lucht voert geuren van messen aan na de ochtendstond te hebben doorkliefd.
De lucht ruikt naar schanddaad, Naar eenzaam kind. Naar grijs. Naar warme as.
De lucht ruikt nar avondmaal. Oneindig. Treurig. Natgeworden brood
van het laatste avondmaal. En zij drukken zo. God.
Het bestek dat in het krijtstaat, schraapt zo over de huid.
Ze genieten onverstoorbaar van jouw bloeddruppels die zich mengen met de wijn.
De lucht ruikt naar namen. Naar tijdloze namen. Voorspellers vereeuwigen de vrede in de vensters.
Aan mijn rechterkant. Eeuwig. Levert de Heilige Familie strijd om de resten
van de zoon die ik niet was. En zij krabben zo. God. En zij vinden zichzelf zo fantastisch.
De wind draait. Draagt de dobbelstenen met behulp van verbazing.
Het scherp van zijn blad snijdt de hoop af. De lucht ruikt naar roest.
Naar duidelijke rampspoed. En ik weet dat ik speel. God. En ik weet dat ik mezelf
voor de gek hou.

 

 

Vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu

 

 

* Zie „Onafhankelijk van geboortedata“

 

 

 

De Britse schrijfster Charlotte Brontë werd geboren in Thornton op 21 april 1816. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Jane Eyre

 

“Though I had now extinguished my candle and was laid down in bed, I could not sleep for thinking of his look wen he paused in the avenue, and told how his destiny had risen up before him, and dared him to be happy at Thornfield.

“Why not?” I asked myself. “What alienates him from the house? Will he leave it again soon? Mrs. Fairfax said he seldom stayed here longer than a fortnight at a time; and he has now been resident eight weeks. If he does go, the change will be doleful. Suppose he should be absent spring, summer, and autumn: how joyless sunshine and fine days will seem!”

I hardly know whether I had slept or not after this musing; at any rate, I started wide awake on hearing a vague murmur, peculiar and lugubrious, which sounded, I thought, just above me. I wished I had kept my candle burning: the night was drearily dark; my spirits were depressed. I rose and sat up in bed, listening. The sound was hushed.

I tried again to sleep; but my heart beat anxiously: my inward tranquility was broken. The clock, far down in the hall, struck two. Just then it seemed my chamber door was touched; as if fingers had swept the panels in groping a way along the dark gallery outside. I said, “Who is there?” Nothing answered. I was chilled with fear.

All at once I remembered that it might be Pilot, who, when the kitchen door chanced to be left open, not infrequently found his way up to the threshold of Mr. Rochester’s chamber. I had seen him lying there myself in the mornings. The idea calmed me somewhat: I lay down. Silence composes the nerves; and as an unbroken hush now reigned again through the whole house, I began to feel the return of slumber. But it was not fated that I should sleep that night. A dream had scarcely approached my ear, when it fled affrighted, scared by a marrow-freezing incident enough.“

 

 

1139813-5d350f79692871652a7e965a616074b0.jpg
Charlotte Brontë (21 april 1816 – 31 maart 1855)

Portret door George Richmond 

 

 

 

 

De Franse schrijver Patrick Rambaud werd geboren op 21 april 1946 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.
 

Uit Il neigeait

 

„Ah oui, se souvenait le capitaine, en juin ça avait de la gueule, quand on avait passé le Niémen pour violer le territoire des Russes. Le défilé des troupes sur les ponts flottants avait duré trois jours. Pensez donc, des canons par centaines, plus de cinq cent mille guerriers alertes, Français pour un bon tiers, avec l'infanterie en capotes grises qui côtoyait les Illyriens, les Croates, des volontaires espagnols, les Italiens du prince Eugène. Tant de force, tant d'ordre, tant d'hommes, tant de couleurs : on repérait les Portugais aux plumets orange de leurs shakos, les carabiniers de Weimar à leurs plumets jaunes ; voici les manteaux verts des soldats du Wurtemberg, le rouge et l'or des hussards de Silésie, le blanc des chevau-légers autrichiens et des cuirassiers saxons, les vestes jonquille des chasseurs bavarois. Sur la rive ennemie, la musique de la Garde avait joué Le Nouvel Air de Roland  : « Où vont ces preux chevaliers, l'honneur et l'espoir de la France... »

Le fleuve sitôt franchi, les malheurs commencèrent. Il fallut piétiner dans un désert sous de fortes chaleurs, s'enfoncer dans des forêts de sapins noirs, subir le froid soudain après un orage infernal ; une quantité de voitures s'enlisèrent dans la boue. En moins d'une semaine les régiments avaient distancé les convois de provisions, lourds chariots que tiraient lentement des bœufs. Le ravitaillement posait un problème grave. Quand l'avant-garde arrivait dans un village, elle n'y trouvait rien. Les récoltes ? brûlées. Les troupeaux ? emmenés. Les moulins ? détruits. Les magasins ? dévastés. Les maisons ? vides. Cinq ans plus tôt, lorsque Napoléon conduisait la guerre en Pologne, d'Herbigny avait déjà vu les paysans déserter leurs fermes pour se réfugier au cœur des forêts avec leurs animaux et leurs provisions ; les uns cachaient des pommes de terre sous le carrelage, les autres enfouissaient de la farine, du riz, du lard fumé sous les sapins, ils accrochaient des boîtes pleines de viande séchée aux plus hautes branches. Eh bien cela recommençait en pire.“

 

 1139813-8c429037f1ce0db058f33320c65fc1d5.jpg

Patrick Rambaud (Parijs, 21 april 1946)

 

 

 


De Engelse schrijver John Mortimer werd geboren op 21 april 1923 in Londen. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Rumpole and the Reign of Terror

 

„Tiffany Khan — once, somehow improbably, Tiffany Timson — sat on the edge of my client’s chair in cham­bers as though prepared to rush off at any moment in search of the husband she seemed to believe I would have no difficulty in rescuing. As I have said, she had darker hair and eyes than the rest of the Timsons and when she spoke it was in a soft and gentle voice which I thought she might have caught, in part, from her Pakistani husband.

Her story was both simple and alarming. About twelve years ago she had got a job as a secretary at Oakwood, a north London hospital. It was there she had met Dr Khan, who was some fifteen years older than Tiffany, and they’d fallen in love, married and had two children, a boy of ten and a girl of eight.

Mahmood Khan’s father had come to England in the 1970s and started a small corner shop just off the Edgware Road. His success then led to his acquiring more corner shops and he sent money back regularly to his family in Pakistan.

He also acquired a highly desirable residence, a fairly large house ‘on the better side of Kilburn’. While he was living there, his wife died and his only son, Mahmood (Tiffany’s husband), left Pakistan to join him in England.

Mahmood had qualified as a doctor in Pakistan but he was forced to leave the country of his birth because, Tiffany said, ‘he had become involved in politics, which is a risky thing to do in Pakistan’. Tiffany wasn’t at all clear what exact form her husband’s politics took, but they clearly met with the outright disapproval of the Pakistan government. He told her he’d been in danger of prison, and this was when he managed to escape from his country, Tiffany said, ‘by a few disguises and a long walk across the mountains’, and made his way to England, where his father had organized an immigrant’s visa.

In the course of time the father’s businesses began to fail and he had to sell off the corner shops. That was the bad news.“

 

 

1139813-80c66b52824d4834b87e0b321a415876.jpg
John Mortimer (21 april 1923 – 16 januari 2009)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Peter Schneider werd geboren in Lübeck op 21 april 1940. Zie ook mijn blog van 21 april 2009 en ook mijn blog van 21 april 2010.

 

Uit: Skylla

 

Ich bete nicht, aber ich staune ihn an, diesen Himmel. Immer wieder habe ich ihn fotografiert, gemalt, in Briefen beschrieben, doch nicht einen Tag gefunden, an dem er sich gleich geblieben wäre. Die Wahrheit ist vielleicht, dass er nicht zu beschreiben ist, weil jede Beschreibung, jedes Foto, jede Zeichnung einen bereits vergangenen, nicht wieder herstellbaren Zustand festhält. Häuser und Landschaften geben eine Zeit lang ein verlässliches Bild ab, Menschen lassen sich anhand eines simplen Passfotos noch nach Jahren wieder erkennen, man kann, in computergenerierten Bildern, ihr zukünftiges Aussehen auf Jahrzehnte vorausberechnen – aber nicht den Himmel, unter dem ich stehe. Dieser Himmel, der jetzt nichts weiter als blau ist, so eintönig und unveränderlich blau wie seit Menschengedenken, kann sich binnen weniger Minuten schwarzgrauviolett verfärben, mit Blitzkaska-

den das Meer und den Horizont aufreißen, die Wälder anzünden und mich und mein Haus vernichten.

Was die Einheimischen über den Fluch erzählen, der über diesem Hügel liegt und Lucynna von mir fortgetrieben haben soll,  ist eine Legende. Wahr ist, dass die Mythen und Geschichten, die unter den Ruinen begraben liegen, eine gefährliche Kraft entfalten können, wenn man sie aufstört.“

 

 

 1139813-4a0b093ea9706c7a4c69cc18de65eb90.jpg

Peter Schneider (Lübeck, 21 april 1940)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Cubaanse dichteres María Elena Cruz Varela werd in 1953 geboren in Colón. Haar literaire werk bestaat onder meer uit `Mientras la espera el agua' (1986) en `Afuera está lloviendo' (1987). In 1989 ontving ze in Cuba de Nationale Poëzieprijs voor `Hijas de Eva'. Cruz Varela was in mei 1991, als voorzitter van de oppositiegroepering `Criterio Alternativo', een van de ondertekenaars van het `Manifest van de Tien'. In dit document dat door negen andere intellectuelen werd onderschreven, werd Fidel Castro gevraagd democratische maatregelen te nemen en een `nationaal debat' aan te gaan waaraan alle Cubanen deelnemen. Op 21 november 1991 vielen paramilitaire bendes van het regime Cruz Varela in haar huis aan, samen met een paar vrienden en haar twee kinderen van 16 en 11 jaar oud. Op 27 november werd ze voorgeleid en veroordeeld. Het vonnis luidde twee jaar gevangenisstraf voor `onwettig lidmaatschap en laster'. De dichteres werd overgebracht naar de Combinado del Sur-gevangenis.

 

 

 1139813-8f8890424028ec712b15f2932f318b13.jpg

María Elena Cruz Varela (Colón, 1953)



Zie voor nog meer schrijvers van de 21e april ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Martinus Nijhoff, Jan Cremer, Jean Pierre Rawie, Sebastian Faulks, Jozef Deleu

De Nederlandse dichter, toneelschrijver en essayist Martinus Nijhoff werd geboren in Den Haag op 20 april 1894. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.

 

 

De soldaat die Jezus kruisigde

 

Wij sloegen hem aan 't kruis. Zijn vingers grepen
Wild om de spijker toen 'k de hamer hief -
Maar hij zei zacht mijn naam en: 'Heb mij lief -'
En 't groot geheim had ik voorgoed begrepen.

Ik wrong een lach weg dat mijn tanden knarsten,
En werd een gek die bloed van liefde vroeg:
Ik had hem lief - en sloeg en sloeg en sloeg
De spijker door zijn hand in 't hout dat barstte.

Nu, als een dwaas, een spijker door mijn hand,
Trek ik een vis - zijn naam, zijn monogram -
In ied're muur, in ied're balk of stam,
Of in mijn borst of, hurkend, in het zand,

En antwoord als de mensen mij wat vragen:
'Hij heeft een spijker door mijn hand geslagen.'

 

 

 

 

De wandelaar

 

Mijn eenzaam leven wandelt in de straten,
Langs een landschap of tussen kamerwanden.
Er stroomt geen bloed meer door mijn dode handen,
Stil heeft mijn hart de daden sterven laten.

Kloosterling uit de tijd der Carolingen,
Zit ik met ernstig Vlaams gelaat voor 't raam;
Zie mensen op een zonnig grasveld gaan,
En hoor matrozen langs de kaden zingen.

Kunstenaar uit de tijd der Renaissance,
Teken ik 's nachts de glimlach van een vrouw,
Of buig me over een spiegel en beschouw
Van de eigen ogen het ontzaglijk glanzen.

Een dichter uit de tijd van Baudelaire,
- Daags tussen boeken, 's nachts in een café -
Vloek ik mijn liefde en dans als Salomé.
De wereld heeft haar weelde en haar misère.

Toeschouwer ben ik uit een hoge toren,
Een ruimte scheidt mij van de wereld af,
Die 'k kleiner zie en als van heel ver-af,
En die ik niet aanraken kan en horen.

Toen zich mijn handen tot geen daad meer hieven,
Zagen mijn ogen kalm de dingen aan:
Een stoet van beelden zag ik langs mij gaan,
Stil mozaïekspel zonder perspectieven.

 

 

 

 

De wolken

 

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.

 

 

 

 897770-27624735793d442cc9d152f41458f0eb.jpg

Martinus Nijhoff (20 april 1894 – 26 januari 1953)

Nijhoff in zijn jonge jaren

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en beeldend kunstenaar Jan Cremer werd geboren in Enschede op 20 april 1940. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010. 

 

 

 897770-2f6a03b08a8fe4ae70051fa463d88976.jpg

Provence 1

 

 

Uit: Ik Jan Cremer

 

“Het is een warme lentemiddag (de oorlog is afgelopen) en ik zit in onze woonkamer. Opeens voor de ramen een tiental blauwe uniformen. Mamusz is boven. Ik schrik. Met de kolven van hun machinepistolen slaan ze de ruiten in. Een klimt naar binnen en opent de deur. Als een gek ren ik om de tafel. Een tiental BS’ers richten hun machinepistolen op mij, lachend en grinnikend. Als een opgejaagde hond ren ik door de kamer, steeds weer gestopt door de lopen van de stens met daarachter de lachende schooiers. Ik ben nog geen vijf jaar. Een man in ’n witte regenjas vraagt waar mijn moeder is en maant de mannen tot kalmte. Moeder is op het lawaai naar beneden gekomen. Ze wordt vastgegrepen door een zestal BN’ers. In haar moeilijke Nederlands vraagt zij wat er aan de hand is. ‘Dat zul je wel zien, vuile moffenhoer,’ bijten de mannen haar toe, en de man in de regenjas verklaart dat het alleen maar om ’n formaliteit gaat. Zij pakt inderhaast wat kleren bij elkaar en trekt mij mijn schoenen aan. Met machinepistolen in de rug en achter ons een tierende en scheldende massa.
Als wij een paar weken later terugkomen (‘alles berust op ’n misverstand) is ons huis andermaal geplunderd. Laden zijn opengehaald, kasten opengebroken en er heerst een wanorde. Onze kleren zijn weg, alles is weg.”

 

 

 897770-1eb2e0663b7a55b905ce55f64fc04169.jpg

Jan Cremer (Enschede, 20 april 1940)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en vertaler Jean Pierre Rawie werd geboren op 20 april 1951 in Scheveningen. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.
 

 

Kerkhof

 

Een herfstdag tegen Allerzielen,
het was niet anders dan het was
de zon, de bladeren die vielen,
het hek, de zerken en het gras.

Ik had een tijdje rondgezworven
voor ik haar graf gevonden had,
want er wordt toch nog meer gestorven
dan je zou denken in zo'n stad.

En half beschaamd en half bewogen
- je ziet jezelf een beetje staan -
heb ik verwonderd overwogen
hoe vreemd de dingen altijd gaan,

hoe onverbiddelijk de liefde
verband houdt met verdriet en rouw,
en of ik als zij nu nog leefde
nog zoveel om haar geven zou.

En nimmer was het dichter bij me
en nimmer verder van mij af,
het denken over de geheimen
de gruwelijke van het graf.

 

 

 

Moment

 

Soms hoor ik onverwacht weer achter
gewone woorden die je uit
een zoveel zuiverder en zachter,
adembenemender geluid,

dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag.
Laat al die jaren maar verstrijken;
zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:
weer voor het eerst met je alleen
hoor ik de harmonie der sferen
door alle alledaagsheid heen.

 

 

 

897770-7ae5c0bf236bd759e2995843d964e9cb.jpg
Jean Pierre Rawie (Scheveningen, 20 april 1951)

 

 

 

 

De Britse schrijver en journalist Sebastian Faulks werd geboren op 20 april 1953 in Newbury. Zie ook  mijn blog van 20 april 2009. en ook mijn blog van 20 april 2010.

 

Uit: A Week in December

 

„Five o'clock and freezing. Piledrivers and jackhammers were blasting into the wasteland by the side of West Cross Route in Shepherd's Bush. With a bare ten months to the scheduled opening of Europe's largest urban shopping center, the sand-covered sitewas showing only skeletal girders and joists under red cranes, though a peppermint facade had already been tacked on to the eastward side. This was not a retail park with trees and benches, but a compression of trade in a city center, in which migrant laborwas paid by foreign capital to squeeze out layers of profit from any Londoner with credit. At their new "Emirates" Stadium, meanwhile, named for an Arab airline, Arsenal of North London were kicking off under floodlights against Chelsea from the West, whilethe goalkeepers--one Czech, one Spanish--jumped up and down and beat their ribs to keep warm. At nearby Upton Park, the supporters were leaving the ground after a home defeat; and only a few streets away from the Boleyn Ground, with its East End mixture ofsentimentality and grievance, a solitary woman paid her respects to a grandfather--come from Lithuania some eighty years ago--as she stood by his grave in the overflowing cemetery of the East Ham Synagogue. Up the road in Victoria Park, the last of the dogwalkers dragged their mongrels back to flats in Hackney and Bow, gray high-rises marked with satellite dishes, like ears cupped to the outside world in the hope of gossip or escape; while in a minicab that nosed along Dalston Road on its way back to base, thedashboard thermometer touched minus two degrees.   In his small rooms in Chelsea, Gabriel Northwood, a barrister in his middle thirties, was reading the Koran, and shivering. He practiced civil law, when he practiced anything at all; this meant that he was not involved in "getting criminals off," but inrepresenting people in a dispute whose outcome would bring financial compensation to the claimants if they won.“

 

 

 897770-6f9f3bf6b09c91554cd0f60ca3c04982.jpg

Sebastian Faulks (Newbury, 20 april 1953)

 

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Jozef Hugo Maria Deleu werd geboren in Roeselare op 20 april 1937. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.
 

 

Angst

 

De lamp vult heel de kamer
met zijn bolle glazen oog.

Mijn ogen liggen gans verlaten
in de schaduw van mijn hoofd.

De slagen van de klokken naderen
uit het huis van God-zij-geloofd.

Ik zie een leger lampen in mijn kamer,
ik hoor de stemmen van een koor.

Niemand kan mij zien noch horen
De lampen gloeien rood.

Ik lig mijn lichaam te bewonen.
Is dit een teken misschien?

 

 

 

Landschap 2

 

Kijken
hoe het licht
wandelt
over het land
met de schaduw
aan de hand
hoe de ruimte
vorm krijgt
van zien

 

 

 

897770-4544439c3f4921b3959098035ed43c22.jpg
Jozef Deleu (Roeselare, 20 april 1937)




Zie voor nog meer schrijves van de 20e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 20:54 Reageer op dit bericht

Steve Erickson, Arto Paasilinna, Michel Leiris, Emmanuel Bove, Henry de Montherlant

De Amerikaanse schrijver, essayist en criticus Steven Michael Erickson werd geboren op 20 april 1950 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.

 

Uit: The Sea Came in at Midnight

 

„So Louise became something more profound than tormented: she became haunted. Having traficked in the sort of memories people had spent thousands of years trying to forget, and the sort of dreams they had spent thousands of years trying to awake from,she had wandered at will and without accountability on the apocalyptic landscape of the imagination. Now a stain spread from the darkest center of the unaccountable imagination, becoming only more confounding and unbearable with every moment, the question of when and where the imagination becomes accountable by and to whom, beginning with the one who imagines a nightmare simply for the thrill of its imagining, moving to the one who renders it an artifact to be experienced in common by others, eventually to the collective audiencethat chooses to watch, for the thrill of watching, a girl actually being murdered in a movie, to the individual man or woman who, before suppressing it in horror, entertains a fleeting curiosity, dallying with the temptation to look, then finally conforming to whatever sick social chic compels everyone at a cocktail party to watch, like they would watch the home movie of a summer vacation or a child getting his first bike. At what point, if any, in the exchange betweenthe one whpo bears the fruitof the imagination and the one who devours it, does it all stop short of being beyond the pale, at what point is everyone complicit, at what point can one consider himself unaccountable for what the imagination has wrought, right up until the moment that he is damned by it?“

 

 

 897762-9210b6355a93151b8ae415cec3672247.jpg

Steve Erickson (Los Angeles, 20 april 1950)

 

 



De Finse schrijver
Arto Paasilinna werd geboren op 20 april 1942 in Kittilä in Lapland. Zie ook mijn blog van 20 april 2007 en ook mijn blog van 20 april 2008 en mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010
 

Uit:  Der wunderbare Massenselbstmord  (Vertaald door Regine Pirschel)

 

„In der Hitze der Nahkämpfe finden die Geschlechter zueinander, Frauen werden geschwängert. In Schnellbooten fahren Männer hinaus und ertrinken in den Seen und Buchten. Zu Tausenden fallen die Menschen in die Erlenbüsche und Brennnesselsträucher. Man sieht aufopfernde Tapferkeit und zahlreiche Heldentaten. Freude und Glück tragen den Sieg davon, die Schwermut wird vertrieben, das Volk genießt wenigstens eine Nacht im Jahr seine Freiheit, nachdem es den finsteren Unterdrücker gewaltsam bezwungen hat.

So brach in der Provinz Häme, am Ufer des Humalajärvi, der Morgen des Johannistages an. Leichter Rauchgeruch von der nächtlichen Schlacht hing noch in der Luft: Am Abend waren rund um den See Lagerfeuer abgebrannt worden. Eine Schwalbe flog mit offenem Schnabel dicht über der Wasseroberfläche dahin und jagte Insekten. Das Wetter war ruhig und klar, die Menschen schliefen. Nur die Vögel sangen unermüdlich weiter.

Ein einsamer Mann saß auf den Stufen vor seinem Sommerhaus, in der Hand hielt er eine ungeöffnete Bierflasche. Es war Direktor Onni Rellonen, und er hatte die traurigste Miene in der ganzen Gegend. Er gehörte nicht zu den Siegern der nächtlichen Schlacht. Er war schwer verwundet, und es gab kein Feldlazarett, in dem sein gebrochenes Herz hätte behandelt werden können.

Rellonen war fast fünfzig Jahre alt, schlank, von mittlerer Statur, er hatte ziemlich große Ohren, seine Nase war lang und an der Spitze gerötet. Bekleidet war er mit einem kurzärmeligen Sommerhemd und Cordhosen.
Dem Mann war anzusehen, dass in ihm früher vielleicht explosive Kräfte geschlummert hatten, früher, aber jetzt nicht mehr. Er war müde, besiegt, vom Leben gebeutelt. Die Furchen in seinem Gesicht und sein schütteres Haar waren rührende Zeichen der Niederlage im Kampf gegen die Härte und Kürze des Lebens.“

 

 

897762-d8ec74328e1f618252cf28586e4accb3.jpg
Arto Paasilinna (
Kittilä, 20 april 1942)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver  en etholoog Michel Leiris werd geboren in Parijs op 20 april 1901. Zie ook mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.

 

Uit: L'âge d'homme

 

« Je viens d'avoir trente-quatre ans, la moitié de la vie. Au physique, je suis de taille moyenne, plutôt petit. J'ai des cheveux châtains coupés court afin d'éviter qu'ils ondulent, par crainte aussi que ne se développe une calvitie menaçante. Autant que je puisse en juger, les traits caractéristiques de ma physionomie sont: une nuque très droite, tombant verticalement comme une muraille ou une falaise (...); un front développé, plutôt bossué, aux veines temporales exagérément noueuses et saillantes (...). Mes yeux sont bruns, avec le bord des paupières habituellement enflammé; mon teint est coloré; j'ai honte d'une fâcheuse tendance aux rougeurs et à la peau luisante. Mes mains sont maigres, assez velues, avec des veines très dessinées; mes deux majeurs, incurvés vers le bout, doivent dénoter quelque chose d'assez faible ou d'assez fuyant dans mon caractère. Ma tête est plutôt grosse pour mon corps; j'ai les jambes un peu courtes par rapport à mon torse, les épaules trop étroites relativement aux hanches. Je marche le haut du corps incliné en avant; j'ai tendance, lorsque je suis assis, à me tenir le dos voûté; ma poitrine n'est pas très large et je n'ai guère de muscles. J'aime à me vêtir avec le maximum d'élégance; pourtant, à cause des défauts que je viens de relever dans ma structure et de mes moyens qui, sans que je puisse me dire pauvre, sont plutôt limités, je me juge d'ordinaire profondément inélégant; j'ai horreur de me voir à l'improviste dans une glace car, faute de m'y être préparé, je me trouve à chaque fois d'une laideur humiliante ».

 

 

 897762-63be6e7d544417c1fc0c6136cfc1e384.jpg

Michel Leiris (20 april 1901 – 30 september 1990)



 


De Franse schrijver
Emmanuel Bove (eig. Emmanuel Bobovnikoff) werd geboren op 20 april 1898 in Parijs.
Zie ook mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.
 

Uit: Mes Amis

 

„Quand je m'éveille, ma bouche est ouverte. Mes dents sont grasses : les brosser le soir serait mieux, mais je n'en ai jamais le courage. Des larmes ont séché aux coins de mes paupières. Mes épaules ne me font plus mal.

Des cheveux raides couvrent mon front. De mes doigts écartés je les rejette en arrière. C'est inutile : comme les pages d'un livre neuf, ils se dressent et retombent sur mes yeux.

En baissant la tête, je sens que ma barbe a poussé : elle pique mon cou. La nuque chauffée, je reste sur le dos, les yeux ouverts, les draps jusqu'au menton pour que le lit ne se refroidisse pas.

Le plafond est taché d'humidité : il est si près du toit. Par endroits, il y a de l'air sous le papier-tenture. Mes meubles ressemblent à ceux des brocanteurs, sur les trottoirs. Le tuyau de mon petit poêle est bandé avec un chiffon, comme un genou. En haut de la fenêtre, un store qui ne peut plus servir pend de travers.

En m'allongeant, je sens contre la plante des pieds - un peu comme un danseur de corde - les barreaux verticaux du lit-cage. Les habits, qui pèsent sur mes mollets sont plats, tièdes d'un côté seulement. Les lacets de mes souliers n'ont plus de ferrets. Dès qu'il pleut, la chambre et froide. On croirait que personne n'y a couché. L'eau, qui glisse sur toute la largeur des carreaux, ronge le mastic et forme une flaque, par terre.

Lorsque le soleil, tout seul dans le ciel, flamboie, il projette sa lumière dorée au milieu de la pièce. Alors, les mouches tracent sur le plancher mille lignes droites.“

 

 


897762-2906223ce3f38f82e24cc5c4f4043202.jpg
Emmanuel Bove (20 april 1898 – 13 juli 1945)

 

 

 

 

De Franse schrijver
Henry de Montherlant werd geboren op 20 (en niet op 21) april 1896 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 20 april 2009 en ook mijn blog van 20 april 2010.
 

Uit: Aux Fontaines du désir

 

"Entre les fantômes parfois passait une petite réflexion de rien du tout." ; "Si je rencontrais un être humain, peut être qu’il m’offrirait un coup de pinard" ; "Elle me décida enfin à me lever. Je devinais une eau voisine, au fond d’une des poches du sol par le bruit d’un oiseau qui trempait ses ailes et s’envolait à mon approche. C’est un bruit de jardin d’Esfahân".

(…)

 

"Il n’y a pas de bien ou de mal. Toutes nos actions inscrites sur les feuillets de l’univers sont indifférentes. Méprise le jugement de l’homme, n’aie devant tes yeux que le but vers lequel tu tends par la nature elle-même, c’est à dire Dieu, et méprise les clameurs humaines". Ce jugement de Hâfez n’est-il pas inspiré par le même état qui fait dire à Henry de Montherlant : "Je juge que ceci est bien. Je juge que ceci est mal. L’âme dit service et l’intelligence complète inutile? »

(…)

 

"Il m’est arrivé, me trouvant dans la même circonstance que tel personnage de la littérature iranienne, de reproduire délibérément ce qu’il avait fait. Par exemple, étant volé par quelqu’un, non seulement de lui laisser ce qu’il me volait, mais de lui en remettre davantage, ce qui est la stricte imitation de ce que j’ai lu dans quelque divan."

 

 

 

 897762-402657046eb627a5d5646a0550f147ab.jpg

Henry de Montherlant (20 april 1896 – 21 september 1972)

Geschreven door Romenu om 20:18 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten