Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Nicola Kraus, Oliver St. John Gogarty, Robert Sabatier, Anton Delvig, Jozef Wittlin, Fredrika Bremer

De Amerikaanse schrijfster Nicola Kraus werd geboren op 17 augustus 1974 in New York. Zie ook alle tags voor Nicola Kraus op dit blog.

 

Uit: Over you

 

“Outfitted in a chic pair of black riding pants, which provide the grounding she’s craving, and a cozy cashmere sweater from her awesome Etsy knitting hookup, which allows her to radiate the comfort necessary on Day One, Max slips inside Bridget’s bedroom. She has already breezed passed Mrs. Stetson with a fluid hand-off of a dozen homemade cranberry muffins and a mention of “last-minute flashcard drills.” With a quick appraisal of Bridget, Max reaches into her red bag, pulls out a stainless steel thermos, and sets it on the nightstand. She glances toward the windows across the street. Taylor’s are still dark. Good.

“Morning, Bridget. ”

As Bridget’s eyes focus on Max, Max lifts her head as if she were a wounded soldier and puts the thermos lid of espresso to Bridget’s lips. Bridget sips.

“Rule number one: caffeine is your new best friend. Liquid optimism.”

“I just . . . it hurts. So. Much.”

“Mornings and evenings are the worst,” Max says as she pulls her up to sitting to give her the Day One speech, noticing she might be saying it as much for herself this particular morning as for Bridget. “But every day there’s going to be a little window of time where you feel not just ‘barely alive’, not just ‘okay’, but positively euphoric. Winning American Idol euphoric. And that window, offering you a glimpse in which you discover you’re getting though it, is going to get longer and longer each and every day. Because your body knows that surviving this . . . elephant is going to bring you a level of strength you have not yet known. I promise. And my system will speed what organically can take months, years, to a few weeks. Today we’re aiming for about a thirty second window, okay?”

 

 

1443416-d5426e230586271005d81d5c94c98a87.jpg 

Nicola Kraus (New York, 17 augustus 1974)

Emma McLaughlin en Nicola Kraus (rechts)

 

 

 

 

De Ierse dichter en schrijver Oliver St. John Gogarty 17 augustus 1878 in Dublin. Hij werkte ook als arts, piloot. Zie ook alle tags voor  Oliver St. John Gogarty op dit blog en ook mijn blog van 17 augustus 2009 en ook mijn blog van 17 augustus 2010.

 

 

The Song of the Cheerful (but slightly sarcastic) Jesus

 

I'm the queerest young fellow that ever was heard.

My mother's a Jew; my father's a Bird

With Joseph the Joiner I cannot agree

So 'Here's to Disciples and Calvary.'

 

If anyone thinks that I amn't divine,

He gets no free drinks when I'm making the wine

But have to drink water and wish it were plain

That I make when the wine becomes water again.

 

My methods are new and are causing surprise:

To make the blind see I throw dust in their eyes

To signify merely there must be a cod

If the Commons will enter the Kingdomof God

 

Now you know I don't swim and you know I don't skate

I came down to the ferry one day and was late.

So I walked on the water and all cried, in faith!

For a Jewman it's better than having to bathe.

 

Whenever I enter in triumph and pass

You will find that my triumph is due to an ass

(And public support is a grand sinecure

When you once get the public to pity the poor.)

 

Then give up your cabin and ask them for bread

And they'll give you a stone habitation instead

With fine grounds to walk in and raincoat to wear

And the Sheep will be naked before you'll go bare.

 

The more men are wretched the more you will rule

But thunder out 'Sinner' to each bloody fool;

For the Kingdom of God (that's within you) begins

When you once make a fellow acknowledge he sins.

 

Rebellion anticipates timely by 'Hope,'

And stories of Judas and Peter the Pope

And you'll find that you'll never be left in the lurch

By children of Sorrows and Mother the Church

 

Goodbye, now, goodbye, you are sure to be fed

You will come on My Grave when I rise from the Dead

What's bred in the bone cannot fail me to fly

And Olivet's breezy-- Goodbye now Goodbye.

 

 

1443416-14218aaf3b4fb843bebd7d10fed6155c.jpg 

Oliver St. John Gogarty (17 augustus 1878 – 22 september 1957)

Op 21-jarige leeftijd 

 

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Robert Sabatier werd geboren op 17 augustus 1923 in Parijs. Zie ook alle tags voor  Robert Sabatier op dit blog.

 

 

Passage de l’arbre

Un arbre passe, un homme le regarde
Et s’aperçoit que ses cheveux sont verts
Il bouge un bras tout bruissant de feuillages
Une main douce à cueillir les hivers
Lentement glisse à travers la muraille
Et forme un fruit pour caresser la mer.

Quand l’enfant vient, c’est la forêt qui parle
Il ne sait pas qu’un arbre peut parler
Il croit entendre un souvenir de sable
La vieille écorce aussi le reconnaît
Mais elle a peur de ce visage pâle.

Chacun s’éloigne – il vole quelques feuilles
Tout l’arbre bouge et jette son adieu
Pour une veine il pleure sept étoiles
Pour une étoile il a donné ses yeux
Il a jeté ses racines aux fleuves.

Les derniers cris déserteront les gorges
Quand les oiseaux ne s’y poseront plus
Quelqu’un déchire un à un les automnes
Le fils de l’arbre écarte ses bras nus
Et dit des mots pour que le vent les morde.

 

 

 

 

 1443416-29f7760c8e4ff53062b3459f91d59c1c.jpg

Robert Sabatier (17 augustus 1923 – 28 juni 2012)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Anton Delvig werd geboren op 17 augustus 1798 in Moskou. Zie ook alle tags voor  Anton Delvig op dit blog.

 

 

Romance

      

Oh what a lovely, happy day!

There's love, the sun, the plain!

The shadows all have gone away

My heart is light again.

Wake up, you groves and fields, and see

That all is filled with life!

She's mine! - my heart is telling me,

She's mine, and all is live.

      

Why do you, little swallow cling

Onto to my windowpane?

Perchance, you sing about the spring

Inviting love again?

It's not for me, as I can see,

The singer's love, divine.

It is my heart who's telling me:

She's mine, oh yes she's mine!

 

 

 

Vertaald door Alec Vagapov

 

 

 

 

To A Bird Set Free

 

In the name of lovely Delia,
In the name of burning love,
Winged warbler, I give you
Freedom - Fly away!
And my beloved has dealt me
An equally happy lot:
As you owe her your freedom
I owe her my captivity.

 

 

 

 1443416-1292fcd1cfd3638a60580a75d809cea3.jpg

Anton Delvig (17 augustus 1798 – 26 januari 1831)

 

 

 

 

De Poolse dichter en schrijver Józef Wittlin werd geborern in Podolien op 17 augustus 1896 in het toenmalige Oostenrijk-Hongarije. Zie ook alle tags voor  Józef Wittlin op dit blog.

 

 

Hymn of Hatred (Fragment)

 

And when a boy walked down the street to buy his father bread, when
he was buying
the bread
--hatred gazing upon it--
the bread turned to poison--
The boy poisoned his father... Oh what bitter bread!...
And when a farmer walked his plough (with hatred tromping through
the field)
and hatred plunges into him
like an eagle's claw
her green gaze--black clods turn to sand, blowing yellow sand...
from barren work, comes barren waste--
and worthless, miserable toil...
As a young man walks in springtime through a whispering grove, some
dreamy scented night
When from the branches a nightingale sings its gentle trill
as hatred drifts in with the wind (coming from the nearby city, whence
she has her kingdom) through the crown of trees: there he proudly
grabs a stone, briskly hurls it--
right where that bird sings--
and kills it in the tree for its pretty song...
When hatred walks along a bank, wherever there is water, pure and
spring fresh water,
be it wellspring, be it river, or pool, or lake--
when a thirsty traveler
stops and wants to drink:
hatred turns his water muddy
(from the distant city's gutter--)
let him pour a drink, a drink of city streets,
He'd grow sick from that journey, and after every day he would curse
his god!...

 

 

 

 1443416-8a0e0574203c8bb52b1b5e90aab182ef.jpg

Józef Wittlin (17 augustus 1896 – 28 februari 1976)

 

 

 


De Zweedse schrijfster
Fredrika Bremer werd geboren op 17 augustus 1801 in Tuorla bij Piikkiö. Zie ook alle tags voor  Frederika Bremer op dit blog.

 

Uit: Hertha or the Story of a Soul (Vertaald door Mary Howitt)

 

"And we shall always continue to be minors, if we do not go to law with our father, because it is his will that we should ever be dependent upon him, and the laws of our country forbid us to act as if we were rational, independent beings! Look, Alma, it is this injustice towards us, as women, which provokes me, not merely with my father, but with the men who make these my country's unjust laws, and with all who contrary to reason and justice maintain them, and in so doing contribute to keep us in our fettered condition. We have property which we inherit from our mother; yet can we not dispose of one single farthing of it. We are old enough to know what we desire, and to be able to take care of ourselves and others, yet at the same time we are kept as children under our father and guardian, because he chooses to consider us as such, and treat us as such. We are prohibited every action, every thought which would tend to independent activity or the opening of a future for ourselves, because our father and guardian says that we are minors, that we are children, and the law says, 'it is his right; you have nothing to say!'"

        "Yes," said Alma, "it is unjust, and harder than people think. But, nevertheless, our father means well by us, and manages our property justly and prudently with regard to our best interests."

        "And who will be the better for it? We? When we are old and stupid, and no more good for anything? See, I shall soon be twenty-seven, you are twenty-nine already, and for what have we lived?"

        Alma made no reply, and Hertha continued:

        "If we had even been able to learn anything thoroughly, and had had the liberty to put forth our powers, as young men have, I would not complain. Is it not extraordinary, Alma, that people always ask boys what they would like to be, what they have a fancy or taste for, and then give them the opportunity to learn, and to develop themselves according to the best of their minds, but they never do so with girls! “

 

 

 1443416-a83a0118d69e038a6342ce208cc6eb2c.jpg

Fredrika Bremer (17 augustus 1801 – 31 december 1865)

Portret door Johan Gustaf Sandberg, rond 1840

Geschreven door Romenu om 13:59 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

De blogger leest alles eerst na: je tekst verschijnt zodra die goedgekeurd is.

Charles Bukowski, Reiner Kunze, Moritz Rinke

De Amerikaanse dichter en fictieschrijver Charles Bukowski werd geboren op 16 augustus 1920 in Andernach, Duitsland. Zie ook alle tags voor Charles Bukowski op dit blog.


Are You Drinking?

 

washed-up, on shore, the old yellow notebook
out again
I write from the bed
as I did last
year.
will see the doctor,
Monday.
"yes, doctor, weak legs, vertigo, head-
aches and my back
hurts."
"are you drinking?" he will ask.
"are you getting your
exercise, your
vitamins?"
I think that I am just ill
with life, the same stale yet
fluctuating
factors.
even at the track
I watch the horses run by
and it seems
meaningless.
I leave early after buying tickets on the
remaining races.
"taking off?" asks the motel
clerk.
"yes, it's boring,"
I tell him.
"If you think it's boring
out there," he tells me, "you oughta be
back here."
so here I am
propped up against my pillows
again
just an old guy
just an old writer
with a yellow
notebook.
something is
walking across the
floor
toward
me.
oh, it's just
my cat
this
time

 

 

 

As The Sparrow

 

To give life you must take life,
and as our grief falls flat and hollow
upon the billion-blooded sea
I pass upon serious inward-breaking shoals rimmed
with white-legged, white-bellied rotting creatures
lengthily dead and rioting against surrounding scenes.
Dear child, I only did to you what the sparrow
did to you; I am old when it is fashionable to be
young; I cry when it is fashionable to laugh.
I hated you when it would have taken less courage
to love.

 

 

 1442983-c8ec91852440a654907f87c71f50ddde.jpg

Charles Bukowski (16 augustus 1920 – 9 maart 1994)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Reiner Kunze werd geboren op 16 augustus 1933 in Oelsnitz, Erzgebirge. Zie ook alle tags voor Reiner Kunze op dit blog.

 

 

Antwort

 

Mein Vater, sagt ihr,

Mein Vater im Schacht,

Habe Risse im Rücken,

Narben,

Grindige Spuren niedergegangenen Gesteins,

Ich aber, ich

Sänge die Liebe

 

Ich sage:

Eben, deshalb

 

 

 

Sensible Wege

 

Sensibel

Ist die Erde über den Quellen: kein Baum darf

Gefällt, keine Wurzel

Gerodet werden

 

Die Quellen könnten

Versiegen

 

Wie viele Bäume werden

Gefällt, wie viele Wurzeln

Gerodet

 

In uns

 

 

 

 

Düsseldorfer Impromptu

 

Der Himmel zieht die Erde an

Wie Geld Geld

 

Bäume aus

Glas und Stahl, morgens

Voll glühender Früchte

 

Der Mensch

Ist dem Menschen

Ein Ellenbogen

 

 

 

 1442983-029eff55270e4ff7bc6eb935a74653a3.jpg

Reiner Kunze (Oelsnitz, 16 augustus 1933)

 

 

 

 

 

De Duitse (toneel)schrijver Moritz Rinke werd geboren op 16 augustus 1967 in Worpswede bij Bremen. Zie ook alle tags voor Moritz Rinke op dit blog.

 

Uit: Die Nibelungen

 

“HAGEN:

Haltet ein! Es hat nicht den geringsten Sinn. An ihrem  schönen Stolz, da wird die Welt zerbrechen.

GERNOT:

Das wär nicht gut, und ich sag dir, Hagen, auch wenn  sie meine Schwester ist: Dies Elend da von Männern, bleich  und abgewiesen, die jetzt nach Hause gehen und aus lauter  Trübsinn ihr Reich und das Regieren vergessen, das muss ein  Ende haben! Wir sind seit Wochen voll beschäftigt! Nur den  König scheint das nicht zu sorgen.

GISELHER:

Schwester, ich kann mich nicht jeden Tag mit der Aus- wahl von Gatten befassen! Ich bin Ritter! Die Sachsen sind,  wenn sie so weiter reiten, in sieben Wochen hier! Und was  ist mit den Dänen? Verhandeln wir, oder schlägt Burgund  zurück?

GERNOT nimmt sich einen Bewerber:

Hier! Schwester, schau dir  den an, der hat Diamanten am Saum! Weißt du, was das für  Brustriemen sind? Pöchlarner Hochadel!

KRIEMHILD:

Ich will nicht! Ich will nicht! Hagen, Hilfe!

HAGEN:

Gernot, den würd ich auch nicht nehmen.

GERNOT

läuft mit dem Pöchlarner Bewerber zurück:

Und was, wenn  die am Ende auch noch als Feinde alle wiederkehren? Eingesammelt von den Sachsen und erneut in unser Land geführt?  Gunther?

GUNTHER:

Wo denkst du hin? Lachhaft! Es wird die Welt doch  nicht ins Schlachtfeld ziehen, weil Frauen Frauen sind und  stolz, wenn sie so schön sind?

HAGEN:

Schlechte Politik, mein König.”

 

 

1442983-fd123f6a37d8c09d287884c8223528cd.jpg 

Moritz Rinke (Worpswede, 16 augustus 1967)



Zie voor nog meer schrijvers van de 16e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 21:07 Reageer op dit bericht

Alice Nahon, Jules Laforgue, T. E. Lawrence, Max Schuchart, Pierre Henri Ritter jr.

De Vlaamse dichteres Alice Nahon werd te Antwerpen geboren op 16 augustus 1896.  Zie ook alle tags voor Alice Nahon op dit blog.

 

 

UCHTENDLIEFDE

 

Zilver zijn de wegen,
Zilver zijn de weiden,
Zilver van de peerlen-dauw,
Die de feeën schreiden.

Zingen doet de stilte...
Zingen psalm-akkoorden...
Zingend naar elkander gaan
Al ons liefdewoorden...

Zoenen doen ons zielen,
Zoenen ongebonden...
Zoenen, als de zonne-vrouw
Zoent de bloemen-monden.

Zalig zijn uw armen...
Zalig zijn uw ogen...
Zaal'ger dan d'oneindigheid
Onder zilver-logen...

 

 

1442977-fb339e5f5e05bac28152ebcc428add44.jpg 

Alice Nahon (16 augustus 1896 -  21 mei 1933)

 

 

 

 

 

De Franse dichter Jules Laforgue werd geboren in Montevideo op 16 augustus 1860. Zie ook alle tags voor Jules Laforgue op dit blog.

 

 

À Saint-Cloud


L'après-midi - souvent - à Paris, au mois d'Août
Je veux fuir les journaux, les fiacres, la poussière
Et les cafés poisseux où ruisselle la bière,
Et je prends le bateau qui conduit à Saint-Cloud.

 

Là, je gravis le parc. Du vert, du vert partout !
Je m'étends sur le dos, lâchement, la lumière
Du vaste azur me fait cligner de la paupière,
La grande paix des bois calme mon sang qui bout.

 

Je sens tourner ma tête à suivre les nuages
Qui mouchètent le ciel de leurs flocons soyeux,
Une immense torpeur me prend ; je clos mes yeux...

 

Je me fonds aux senteurs des fleurettes sauvages,
Et je rêve qu'ainsi je m'éparpille aux cieux
Dans le bruissement infini des feuillages.

 

 

 

La cigarette

 

Oui, ce monde est bien plat; quant à l'autre, sornettes.

Moi, je vais résigné, sans espoir, à mon sort,

Et pour tuer le temps, en attendant la mort,

Je fume au nez des dieux de fines cigarettes.

 

Allez, vivants, luttez, pauvres futurs squelettes.

Moi, le méandre bleu qui vers le ciel se tord

Me plonge en une extase infinie et m'endort

Comme aux parfums mourants de mille cassolettes.

 

Et j'entre au paradis, fleuri de rêves clairs

Ou l'on voit se mêler en valses fantastiques

Des éléphants en rut à des chœurs de moustiques.

 

Et puis, quand je m'éveille en songeant à mes vers,

Je contemple, le cœur plein d'une douce joie,

Mon cher pouce rôti comme une cuisse d'oie.

 

 

 

 1442977-f0c0e77858e1bb94352ef7a791b271df.jpg

Jules Laforgue (16 augustus 1860 - 20 augustus 1887)

Cover 

 

 

 


De Britse prozaschrijver, archeoloog en militair
Thomas Edward Lawrence werd geboren op 16 augustus 1888. Hij staat beter bekend als Lawrence of Arabia. Zie ook alle tags voor T. E. Lawrence op dit blog.

 

Uit: Seven Pillars of Wisdom

 

“The valleys were becoming sharply marked, with clean beds of sand and shingle, and an occasional large boulder brought down by a flood. There were many broom bushes, restfully grey and green to the eye, and good for fuel, though useless as pasture. We ascended steadily till we rejoined the main track of the pilgrim road. Along this we held our way till sunset, when we came into sight of the hamlet of Bir el Sheikh. In the first dark as the supper fires were lighted we rode down its wide open street and halted. Tafas went into one of the twenty miserable huts, and in a few whispered words and long silences bought flour, of which with water he kneaded a dough cake two inches thick and eight inches across. This he buried in the ashes of a brushwood fire, provided for him by a Subh woman whom he seemed to know. When the cake was warmed he drew it out of the fire, and clapped it to shake off the dust; then we shared it together, while Abdulla went away to buy himself tobacco.

They told me the place had two stone-lined wells at the bottom of the southward slope, but I felt disinclined to go and look at them, for the long ride that day had tired my unaccustomed muscles, and the heat of the plain had been painful. My skin was blistered by it, and my eyes ached with the glare of light striking up at a sharp angle from the silver sand, and from the shining pebbles. The last two years I had spent in Cairo, at a desk all day or thinking hard in a little overcrowded office full of distracting noises, with a hundred rushing things to say, but no bodily need except to come and go each day between office and hotel.”

 

 

1442977-7f3242c5c62cca68681271797295068c.jpg
T. E. Lawrence (16 augustus 1888 – 19 mei 1935)

Peter O Toole (als Lawrence) en Omar Sharif in de film Lawrence of Arabia uit 1962

 

 

 

 

 

De Nederlandse journalist, letterkundige, criticus en publicist Pierre Henri Ritter jr. werd geboren in Utrecht op 16 augustus 1882. Zie ook alle tags voor Pierre Henri Ritter jr. op dit blog.

 

Uit: Causerie over modern fetichisme

 

“Toen Coupérus en zijn vriend Jan bijeenwaren, vroeg vriend Jan aan Coupérus, wat hij dacht over de Kinderlijkheid van de menschheid. En van hun diepe club-fauteuils uit betuigden de vrienden elkander, dat zij niet meer dachten over de Kinderlijkheid van de menschheid, want dat zij zich met het denken zelf niet meer bemoeiden, hetgeen hun een wijde ontspanning gaf. Maar ik vraag U, mijn lezer, - indien wij ons van het denken nog niet hebben bevrijd: ‘waar kan men beter over denken dan over de Kinderlijkheid van de menschheid’? Want is het niet het merkwaardigste van deze tijden, dat wij weer kinderen geworden zijn? Zooals de asch lijkt op de sneeuw, zooals de herfst de lente soms gelijkt, zooals de witte haren lijken op de blonde en de ontplooide lippenstrakheid op den glimlach, - zoo lijkt ons dagelijksch doen, heel ons verkeeren binnen de innigheid onzer woning, na al de stormen van twijfelen, van leven, van denken, op het in bleekere nuancen getransponeerde leven van den wilde, die zich laat voortbewegen door zijn primitiefst instinct.

Na de rhapsodie van schipbreuken te hebben beleefd, waartoe zijn onstuimig, ongehoorzaam hart hem had gedrongen, zat de oude Robinson Crusoë aan zijn schouw. Hij luisterde naar den om zijn huis zacht gierenden wind, want hij was vermoeid van een der vele monotone overdenkingen zijns levens. Toen, plotseling, nam hij een der van verre meegebrachte speren van zijn wapenrek en, ze betastend met een teedere voorzichtigheid, overwoog hij, dat hij dit wel van de wilden had geleerd, hoe men een lieven afgod kan vereeren als een troost in zijn ouderdom.”

 

 

1442977-55bfc5c51c37339c33a9f4b35552d8ca.jpg 

Pierre Henri Ritter jr. (16 augustus 1882 – 13 april 1962)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, journalist en vertaler Max Schuchart werd geboren in Rotterdam op 16 augustus 1920. Zie ook alle tags voor Max Schuchart op dit blog.

 

 

Dualisme

Ik zou zo graag wel willen zingen,
als Leopold en Engelman,
van ijle, porseleinen dingen
en liefde op een hoger plan.

Maar, nachtegaal, mijn stem is stuk
en met mijn hart voorgoed gebroken;
ik stamel schor om wat geluk
en om een vrouw die goed kan koken.

 


 

1442977-af5ccc81b64833521f37430f459f270c.jpg 

Max Schuchart (16 augustus 1920 - 25 februari 2005)

Geschreven door Romenu om 21:01 Reageer op dit bericht

Guillaume van der Graft, Leonie Ossowski. Mary Jo Salter, Daan Zonderland, Jan Campert

De Nederlandse dichter Guillaume van der Graft (eig. Willem Barnard) werd op 15 augustus 1920 geboren in Rotterdam. Zie ook alle tags voor Guillaume van der Graft op dit blog.

 

 

Schrijvenderwijs

 

Schrijvenderwijs was ik ingeslapen,
schrijvenderwijs werd ik wakker bij nacht
omdat er woorden stonden te blaten
onder het open raam waar ik lag.

Wie had hen daar bijeengedreven,
was het de honger of was het de wind?
Ze stonden in een beginnende regen
doodstil te kleumen op het grind.

Toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
Ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg.

Maar 's morgens vroeg toen ik ontwaakte
waren ze weg en de deur stond los.
De zon scheen hoog en droog, er zaten
vogels te lachen in het bos.

 

 

 

Herfstmiddag

 

Nu het stortregent
en ieder ding verdwijnt,
in ‘t overwegend en onbelijnd
geweld van overvloed,
wordt mij bewuster
wat ik geloven moet:
men kan geruster
zijn als de ramp losbreekt
over het leven,
dan waar de lamp verbleekt
in angst en beven,
want in de overmacht
van ’t reppend oerbegin
zet God weer onverwacht
herscheppend in.

 

 

 

 

Darlington

 

Vijf jaar is Renee. Ze gelooft in kabouters.
Ze stuurt mij een briefkaart omdat ik op reis ben.
Ze ruimde de bladeren in de tuin.

Wanneer de winter voorbij is, de zomer
gekomen als tweemaal twee is vier
wie zal haar verzekeren dat wij leven?

Wij worden niet ouder dan kabouters.
Wij sterven zo ongemerkt als dwergen
aan bomen van kennis, een volk vol ernst.

 

 

 

1442278-2bd3eadc90c39e540708fd4633ce7da7.jpg 

Guillaume van der Graft (15 augustus 1920 – 21 november 2010)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Leonie Ossowski werd als Jolanthe von Brandenstein geboren op 15 augustus 1925 in Röhrsdorf. Zie ook alle tags voor Leonie Ossowski op dit blog.

 

Uit: Espenlaub

 

“Die zweite Begegnung findet im Buchladen statt. Hier, in der Kämmererstraße, ist Billi seit dem Abschluß ihrer Buchhändlerlehre angestellt. Es ist noch früh, gerade erst Ladenöffnungszeit, als der Puppenjungenlockenkopf in der Tür steht. Eigentlich muß Billi Bücherkartons auspacken, die Bücher auszeichnen und einsortieren. Für Kundschaft ist um diese Zeit ihre Kollegin und Freundin Linda zuständig. Als sie zur Tür sieht, steigt ihr leichte Röte ins Gesicht. Alle können das sehen, die Chefin, Linda und der Puppenjungenlockenkopf. Der reißt seine schwarzen Augen pflaumengroß auf, staunt und sagt:
Hi Rosenfee, was machst du denn hier?
Billi schluckt, kann nicht antworten und nicht atmen. Wieso nennt er sie Rosenfee? Weiß er vielleicht, daß sie seine Rose mit der Blüte nach unten mit Tesafilm an ihren Spiegel im Badezimmer geklebt hat? Unmöglich. Nichts weiß er, kann gar nichts wissen. Billi bekommt wieder Luft, das Blut fließt zurück, nur ihre Stimme klingt rissig, als habe sie seit Tagen nichts getrunken.
Kann ich Ihnen behilflich sein? ist alles, was sie herausbringt. Linda, die den jungen Mann eigentlich bedienen müßte, schnieft hörbar durch die Nase und grinst.
Wie du willst, sagt sie ein wenig spöttisch, dann mußt du eben später auspacken, und geht mit wackelndem Po nach hinten. Es sind nur Bruchteile von Sekunden, aber die reichen dem Puppenjungenlockenkopf, um Lindas Gang nachzuahmen. Das ist zum Lachen. Nur Billi lacht nicht. Sie fragt auch nicht ein zweites Mal nach den Wünschen des Kunden. Billi muß, ob sie will oder nicht, an Lorenz denken. Nein, der würde sich bestimmt nicht so ohne weiteres über Linda lustig machen, und schon gar nicht würde Lorenz eine Buchhändlerin duzen, auch wenn er sie schon mal gesehen hat.
Also was ist, sagt der Puppenjungenlockenkopf, hast du Zeit für mich oder nicht?
Die Frage ist im ganzen Laden zu hören. Die Chefin guckt. Der Puppenjungenlockenkopf lacht, zeigt seine kreideweißen Zähne und hebt Schultern und Hände.”

 

 

 1442278-9be7a0bf13084646a1e3d9b0130eecb1.jpg

Leonie Ossowski (Röhrsdorf, 15 augustus 1925)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Mary Jo Salter werd geboren op 15 augustus 1954 in Grand Rapids, Michigan. Zie ook alle tags voor Mary Jo Salter op dit blog.

 

 

TROMPE-L’OEIL

All over Genoa
you see them: windows with open shutters.
Then the illusion shatters.

But that’s not true. You knew
the shutters were merely painted on.
You knew it time and again.

The claim of the painted shutter
that it ever shuts the eye
of the window is an open lie.

You find its shadow-latches strike
the wall at a single angle,
like the stuck hands of a clock.

Who needs to be correct
more often than twice a day?
Who needs real shadow more than play?

Inside the house, an endless
supply of clothes to wash.
On an outer wall it’s fresh

paint hung out to dry–
shirttails flapping on a frieze
unruffled by any breeze,

like the words pinned to this line.
And the foreign word is a lie:
that second “l” in “l’oeil”

which only looks like an “l,” and is silent.

 

 

 

 1442278-0bf2ac9174e67f1d54312a6479fe7a5b.jpg

Mary Jo Salter (Grand Rapids, 15 augustus 1954)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Daan Zonderland (pseudoniem van Dr. Daniel Gerhard (Daan) van der Vat) werd geboren in Groningen op 15 augustus 1909. Zie ook alle tags voor Daan Zonderland op dit blog.

 

 

Het is tijd om heen te gaan

Op een culinair congres in Amsterdam zingt een kok weemoedig gestemd door het zien van het Rokin:


'Het is tijd om heen te gaan,
Tijd, ondanks de klokken,
Tijd, ofschoon de kunstenaars
Nog naar Arti sjokken.

Alles gaat voorbij mijn lief,
Niets blijft bij het oude,
Zelfs de liedjes die ik zing,
Zijn je reinste claude.

Fram is boos en schrijft niet meer,
Abri koos een ander
En die hebben liefgehad
Schreien om elkander,

Schreien, schoon de zomerbries
Door de blaren ritselt,
Want de Duitse bief is stuk
En de Weense schnitzelt.

 

 

 1442278-fb1351e3b19a9ef4d75c9fd2c07aba80.jpg

Daan Zonderland (15 augustus 1909 – 5 augustus 1977)






De Nederlandse schrijver, dichter en journalist Jan Campert werd geboren op 15 augustus 1902 in Spijkenisse. Zie ook alle tags voor Jan Campert op dit blog.

 

 

Hollands lied

 

Ik weet, ik weet zo zeker als mijn hart
Zijn eigen maatslag kent,
Dat Holland, thans geteisterd en gesard
Herrijzen zal in 't end.

Daar zal geen dag, geen uur meer zijn voortaan,
Dat ik niet voor mij zie,
Het puin in straten die ik ben gedaan,
De doden die zijn voorgegaan,
Weerloos, langs Maas en Schie.

Ik vraag het elke vijand, die oprecht
En trouw dient volk en land:
Noemt gij dat Recht, werd dit u toegezegd?
Een stad tot op de grond geslecht,
Walmend en leeggebrand.

Vraag het aan elke vijand, niet aan 't rot,
Dat op de borst zich slaat,
Zich uitverkoren acht en dat verzot
Na-aapt, en botter is dan bot -
Zeg dan alleen: verraad!

Zo één gevoel hier gerechtvaardigd zij,
Ik zeg: het is de haat,
Die 'k niet begeer, maar anderen dan wij
Vergrepen zich aan 't volk, dat vrij
En frank was in zijn staat.

Ik weet, ik weet zo zeker als het bloed
In 't Sticht en 't Zeeuwse land,
In Brabant, 't Gelderse de voren voedt -
Eén is er die mijn volk behoedt
Al schijnt het overmand.

Vertrouw gerust daarop, maar laat niet af,
Ook al beheerst ge uw hand,
Gedenk de vele doden in hun graf,
Waarvan elk een zijn leven gaf,
Voor ons klein Vaderland.

Die eenmaal hier geboren werd, hij weet -
En weet dat voor altijd -
Dat hij één vroege Meimaand nooit vergeet,
Vijf dagen zwart van rouw en leed,
Hij is ten strijd bereid.

 

 

 1442278-0c79b613daaa252a6f00cd18eef279a0.jpg

Jan Campert (15 augustus 1902 - 12 januari 1943)


 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 19:42 Reageer op dit bericht

Wanda Schmidt, Marga Kool, Benedict Kiely, Thomas de Quincey, Matthias Claudius

De Zwitserse dichteres en schrijfster Wanda Schmid werd geboren op 15 augustus 1947 in Zürich. Zie ook alle tags voor Wanda Schmid op dit blog.

 

 

Gras

Gras grün
Erdhaare kämmen
mit rostigen Zincken

zwei Nächte
sehr dunkel
genügen dem Tastsinn

Honiggras
Margeriten
und Sauerampfer
der Sommer
wird nicht bleiben
können

Schnitt

Möven erklären
den Winter
das Gras liegt
ungekämmt
unter Schnee

 

 

 

 1442269-ff369ef155545eaad509a1c2affd5474.jpg

Wanda Schmid (Zürich, 15 augustus 1947)

Zürich 

 

 

 


De Nederlandse schrijfster en dichteres
Marga Kool werd geboren in Beekbergen op 15 augustus 1949. Zie ook alle tags voor Marga Kool op dit blog.

 

Uit: Moeders hoofddoekje

 

„Ik zie moeder buiten scharrelen bij de waslijn. Regenjas. Hoofddoekje omgeknoopt zodat de wind het dure permanent niet kan verrinneweren. Moeder had altijd al hoofddoekjes in soorten en maten. Sommige tuttig, met een rand van felgekleurde rozen. Tegen stof en spinnen, bij ragen en ramenwassen. Tegen de kou, als ze ’s winters op de fiets naar het dorp moest. Maar ook mooie zondagse van zuiver zijde. Boerenvrouwen konden niet zonder hun hoofddoekjes, zoals stadsvrouwen niet kunnen bestaan zonder hun paraplu. Alle vrouwen in onze buurt droegen ze. Losjes geknoopt om het haar niet te pletten, of strakgetrokken over de krulspelden. En allemaal stijfjes dichtgeknoopt onder de kin. Als het regende ging er een plissé-regenkapje overheen. Mooi was anders. Als ik elegante jonge moslima’s zie lopen met smaakvolle hoofddoekjes in de nek geknoopt, denk ik vaak: “Zo kan het dus ook!”

Moeder komt aanlopen met de lege wasmand. Ze kijkt schuldbewust. Ze weet dat ik dat liever niet heb, dat geheister achter in de tuin. Ze is al zesentachtig namelijk, en slecht ter been.

“Pas maar op, mam”, zeg ik. “Als Dinges wint op 9 juni, wordt dat verboden.” “Wat?”, zegt moeder beduusd, en peutert aan de knoop onder haar kin.

  “Die hoofddoek, die gaat hij verbieden. Duizend euro boete!”

Een ogenblik verstart ze. Dan lacht ze opgelucht.

“O”, zegt ze. “Je bedoelt die malloot, hoe heet ie?”

 “Nou ja moeder”, zeg ik. “Je hebt het wél over een volksvertegenwoordiger, hoor! Hij vindt, dat je Nederland vervuilt met die kopvodde.”

 “Het moet niet gekker worden”, zegt moeder moedeloos en scharrelt naar de keuken. “Ze moesten hem maar eens aan het werk zetten, de lulhannes, inplaats van flauwekul verkopen van onze belastingcenten.” Ze pakt water voor de koffie en ik hoor haar nog mompelen: “Die blonde rotzooi in je haar, dát is pas slecht voor het milieu…”

 

 

 1442269-de76005bfe59fdbb91f479a6c4aaec79.jpg

Marga Kool (Beekbergen, 15 augustus 1949)

 

 

 

 

De Ierse schrijver en journalist Benedict Kiely werd geboren in Omagh op 15 augustus 1919. Zie ook alle tags voor Benedict Kiely op dit blog.

 

Uit: The Collected Stories Of Benedict Kiely

 

'Not a watch between them,' said the fusilier. 'Time doesn't count in Tansey's.'

The fusilier read: Screaming with terror the Maoris were dragged from their lofty perches. The beasts, uncontrolled by Tarzan, who had gone in search of Jane, loosed the full fury of their savage natures upon the unhappy wretches who fell into their clutches ... Sheeta, in the meanwhile, had felt his great fangs sink into but a single jugular ...

Afterwards when the guests had gone Isaac said, 'The Cowboy Carson had a ranch once on the Rio Grande. He told me he had seventy pinto ponies.'

'Son,' said the fusilier, 'I hate to rob you of your fancy. But better for your father to do it than for the hard world and the black stranger. The Cowboy Carson was never out of this town except perhaps to carry Pat Moses Gavigan's bag as far as the pike-water at Blacksessiagh. It all comes out of the wee books you see in the paper-shop window: Deadwood Dick and Buffalo Bill, and Hit the Tuttle Trail with Hashknife and Sleepy.'

 

 

 1442269-ea67a0094f37aa9d6de3bedd870cfae0.jpg

Benedict Kiely (15 augustus 1919 - 9 februari 2007)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Thomas De Quincey werd geboren op 15 augustus 1785 in Manchester. Zie ook alle tags voor Thomas De Quincey op dit blog.

 

Uit: Confessions of an English Opium-Eater

 

“Thus, for instance, opium, like wine, gives an expansion to the heart and the benevolent affections; but then, with this remarkable difference, that in the sudden development of kind-heartedness which accompanies inebriation there is always more or less of a maudlin character, which exposes it to the contempt of the bystander.  Men shake hands, swear eternal friendship, and shed tears, no mortal knows why; and the sensual creature is clearly uppermost.  But the expansion of the benigner feelings incident to opium is no febrile access, but a healthy restoration to that state which the mind would naturally recover upon the removal of any deep-seated irritation of pain that had disturbed and quarrelled with the impulses of a heart originally just and good.  True it is that even wine, up to a certain point and with certain men, rather tends to exalt and to steady the intellect; I myself, who have never been a great wine-drinker, used to find that half-a-dozen glasses of wine advantageously affected the faculties—brightened and intensified the consciousness, and gave to the mind a feeling of being “ponderibus librata suis;” and certainly it is most absurdly said, in popular language, of any man that he is disguised in liquor; for, on the contrary, most men are disguised by sobriety, and it is when they are drinking (as some old gentleman says in Athenæus), that men εαυτους εμφανιζουσιν οιτινες εισιν—display themselves in their true complexion of character, which surely is not disguising themselves.” 

 

 

 1442269-ae91979b65ee73dc23f2713f5cba977e.jpg

Thomas de Quincey (15 August 1785 – 8 December 1859)

Portret door Sir John Watson Gordon, 1846 

 

 

 

 

 

De Duitse dichter Matthias Claudius werd op 15 augustus 1740 geboren in het Duitse stadje Reinfeld in de buurt van Lübeck. Zie ook alle tags voor Matthias Claudius op dit blog.

 

 

Die Sternseherin Lise

 

Ich sehe oft um Mitternacht,

Wenn ich mein Werk getan

Und niemand mehr im Hause wacht,

Die Stern' am Himmel an.

Sie gehn da, hin und her zerstreut

Als Lämmer auf der Flur;

In Rudeln auch, und aufgereih't

Wie Perlen an der Schnur;

 

Und funkeln alle weit und breit,

Und funkeln rein und schön;

Ich seh die große Herrlichkeit,

Und kann mich satt nicht sehn...

 

Dann saget, unterm Himmelszelt,

Mein Herz mir in der Brust:

»Es gibt was Bessers in der Welt

Als all ihr Schmerz und Lust.«

 

Ich werf mich auf mein Lager hin,

Und liege lange wach,

Und suche es in meinem Sinn,

Und sehne mich darnach.

 

 

 

 1442269-0f03711fb42cef3a8b6fc635a690c296.jpg

Matthias Claudius (15 augustus 1740 - 21 januari 1815)

Portret, toegeschreven aan  Friederike Leisching, rond 1797

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

De Duitse schrijfster en draaiboekauteur Susanne Mischke werd geboren op 15 augustus 1960 in Kempten. Zie ook mijn blog van 15 augustus 2009 en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

De Nederlandse schrijver R.J. Peskens (auteursnaam van uitgever Geert van Oorschot) werd geboren in Vlissingen op 15 augustus 1909. Zie ook mijn blog van 15 augustus 2008. en ook mijn blog van 15 augustus 2009

 

De Duitse schrijver, essayist en televisiepresentator Roger Willemsen werd geboren in Bonn op 15 augustus 1955. Zie ook mijn blog van 15 augustus 2009.

 

De Amerikaanse schrijfster Edna Ferber werd geboren op 15 augustus 1885 in Kalamazoo, Michigan. Zie ook mijn blog van 15 augustus 2008 en ook mijn blog van 15 augustus 2009.

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Eichen werd geboren op 15 augustus 1905 in Bonn. Zie ook mijn blog van 15 augustus 2008 en ook mijn blog van 15 augustus 2009.

Geschreven door Romenu om 19:26 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Spätsommer, Hermann Hesse)


Dolce far niente

 

 

 1441767-da79749a1371a462f624ac9f3cbb77f5.jpg

George Innes, Summer Days, Cattle Drinking Late Summer, 1857

 

 

 

 

Spätsommer

 

Noch schenkt der späte Sommer

Tag um Tag voll süßer Wärme.

Über Blumendolden schwebt da und dort

mit müden Flügelschlag ein Schmetterling

und funkelt sammetgolden.

 

Die Abende und Morgen atmen feucht

von dünnen Nebeln, deren Naß noch lau.

Vom Maulbeerbaum mit plötzlichem Geleucht

weht gelb und groß ein Blatt ins sanfte Blau.    

 

Eidechse rastet auf besonntem Stein,

Blätterschatten Trauben sich verstecken.

Bezaubert scheint die Welt, gebannt zu sein,

in Schlaf, in Traum, und warnt dich, sie zu wecken.

 

So wiegt sich manchmal viele Takte lang

Musik, zu goldener Ewigkeit erstarrt.

Bis sie erwachend sich dem Bann entrang

zurück zu Werdemut und Gegenwart.

 

Wir Alten stehen erntend am Spalier  

und wärmen uns die sommerbraunen Hände.

Noch lacht der Tag, noch ist er nicht zu Ende.

Noch hält und schmeichelt uns das heut und Hier.

 

 

 

 

 1441767-6b95e6827b2ee56adc43fefbf07023fe.jpg

Hermann Hesse (2 juli 1877 – 9 augustus 1962)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 14 augustus ook mijn blog van 14 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:48 Reageer op dit bericht

Stefanie de Velasco

Onafhankelijk van geboortedata

 

De Duitse schrijfster Stefanie de Velasco werd geboren in 1978 in Oberhausen. Zij groeide op in het Rijnland . De Velasco studeerde Europese Etnologie en politieke wetenschappen in Bonn, Berlijn en Warschau . Ze woont en werkt in Berlijn. In 2011 kreeg zij voor het begin van haar debuurroman de Literaturpreis Prenzlauer Berg. Momenteel ( 2013 ) ontvangt ze een beurs van de Drehbuchwerkstatt München. Haar debuutroman “Tigermilch” vertelt het verhaal van twee 14-jarige meisjes die er op uitgaan, om zich te laten ontmaagden. Wat begint als een leuke zomervakantie eindigt in een tragedie, waarbij de twee meisjes getuige worden van een eerwraak.

 

Uit: Tigermilch

 

“Ich würde gern aufstehen und gehen, ich will nach Hause, aber zu Hause, ist das bei Rainer und Jessi, bei Mama und ihrem Sofa? Ich weiß nicht, keine Ahnung, wo ich hinwill, ich will auf Amirs Linde und so weit hochklettern, dass mich die grünen Blätter ganz bedecken und mich keiner finden kann, ich will das dünne Ende vom Wollfaden in den Ästen suchen und mich wie ein Äffchen daran festhalten, so lange, bis jemand die Welt unter mir wieder zusammengeklebt hat.” 

(…)

 

“Jameelah liebt es, Buchstaben zu vertauschen, Wörterknacken nennt sie das. Aus Luft macht sie Lust, aus Nacht nackt, Lustballons, Nacktschicht, Lustschutzkeller mit Nacktwärtern. Wir sprechen außerdem O-Sprache, Geld ist Gold, mit Filter drehen gibts nicht mehr, nur mit Folter drohen.”

(…)

 

Ja, schreit Jasna, jetzt weinst du, aber zuerst, zuerst zerrst du mich hierher auf diese Welt und lässt mich einfach allein, und jetzt, jetzt, wo ich sterben will, da weinst du. Ihre Mutter verkriecht sich in Tariks Armen, sie legt die Hände auf seine breiten Schultern und formt sie zu kleinen Fäusten, ich sehe, in der einen Faust hält sie ein Taschentuch. Immer diese Taschentücher, denke ich, wie kleine Stofftiere, nur für Mütter, nur für Sorgen, traurig geknetete Tierchen aus Tränen, jedes mit seiner eigenen Geschichte."

 

 

1488209-845da4af2f1e5cbf23931ec729b92b7c.jpg
Stefanie de Velasco (Oberhausen.1978 )

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Nijmegen, De herrijzenis van Quack, Victor Vroomkoning)


Dolce far niente

 

 

 1441214-f8ec82ca25857e65ead36355fe07b942.jpg

Het Quack-monument in Nijmegen

 

 




De herrijzenis van Quack

 

Iedereen wou met De Stijve op de plaat,
trekker van formaat blijkens prentbrief-
kaarten uit zijn glorietijd. Wie niet met
‘m paarde was niet in Nijmegen geweest.
Paarden dronken van zijn spuitend nat.

Stilaan rees wrevel over Bijlards uitleg
van de laatste wil van schenker Quack,
werd de hybride staat van zuilfontein
gelaakt, neergehaald werd hij geruimd.

Een halve eeuw erna kreeg men weer zin
in hem, oog voor zijn art deco. Te midden
van zijn stralend vocht kwam hij met rood-
granieten schacht en kop onveranderd over-
eind, het opgetogen welkom van de oude stad.

 

 

 

1441214-2bccdc9a7ca1c2d045c25b45d381e56a.jpg 

Victor Vroomkoning (Boxtel, 6 oktober 1938)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 13e augustus ook mijn blog van 13 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 17:12 Reageer op dit bericht

Antoine de Kom

De Nederlandse schrijver en dichter Antoine de Kom werd geboren in Den Haag op 13 augustus 1956. Antoine de Kom woonde van 1966 tot 1971 in Paramaribo. Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam en werkte als psychiater aan het Pieter Baan Centrum. Hij debuteerde in 1989 in het tijdschrift De Gids onder het pseudoniem Raymond Sarucco. Daarna publiceerde hij met regelmaat in De Revisor en in Hollands Maandblad. Zijn eerste bundel “Tropen” verscheen in 1991.

Daarna volgden “De kilte in Brasilia” (1995), “Zebrahoeven” (2001), “Chocoladetranen” (2004) en “De lieve geur van zijn of haar” (2008). In 2012 publiceerde hij Het misdadige brein, een bundeling van miniaturen over beruchte verdachten die in Hollands Maandblad verschenen

 

 

in deze kleine gondel vol gedrochten

 

in deze kleine gondel vol gedrochten

boven de omgespitte dierentuin hangen

op zoek naar het vogelbekdier

dat spartelend zijn aquarium ontglipt.

 

je had je eigenlijk een gedicht voorgesteld

met herinneringen aan de bronx

aan de caribische zee aan een creoolse

uit de antillen: aan joséphine of

aan napoleon daardoor - op elba

had je willen naslaan wat er daar al niet

als een gedicht voorstelbaar was geweest.

 

men gondelt door een dierentuin bungelt in persoon

voor koala’s die zich graag op de foto

laten knuffelen met dodelijk gevaar voor eigen ribben.

 

nu de varaan roerloos en aaibaar gaapt

ontbreekt hij niet naast dekstoel & sloep terwijl

uit de deur naar de brug kleine blauwe pinguïns tevoorschijn komen

het schip sonoor trilt de zeewind lauw als de nacht is

en heel vele lichtjes van dobberende vissersboten

voortekens waren die er op wezen dat je al bijna oog

in oog ligt met een kameel naast je opgepropt

die met de kop tegen het zachte linnen van je kooi

op de ganymedes van zijn lange reis door het zand uitrust.

 

 

 

nu ik ontwaak

 

nu ik ontwaak
ter hoogte van dakar
denk ik die twee achter me
(stoel rij vijf of zo dacht ik)
(ze zijn al slaperig)
zomaar in licht bedwelmde staat.
als zware katers soezen
ze met open oren glanzend zwart:
dan draaien ze zich om en zinken
in diepe slaap – roerloze lichamen donzig
ademen de buiken in diepblauwe luchtige dekens gewikkeld. 

 

 

1497820-debbe6efc81c44d89e412367588ee7ce.png 

Antoine de Kom (Den Haag, 13 augustus 1956)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Vermeer: Gezicht op Delft, Willem van Toorn), Thomas Mann


Dolce far niente

 

 

 

1440786-c4f3586259bf9e6725b1ca2af90ae12b.jpg 

Johannes Vermeer: Gezicht op Delft, 1660-1661

 

 

 

 

 

Vermeer: Gezicht op Delft

 

Ik maak je hierin aanwezig.

Je schaduw kondigt je aan

om een hoek. Boodschappen gedaan

in achterstraatjes. Bevend

 

raakt geschilderd zonlicht je aan

als je verschijnt op de kade.

Gehoede regenten staan

te wachten op dode schepen.

 

Ze kijken je na. Joffer. Zeker

laat ik er één bij je slapen

vannacht, als ik je in leven

houd, driehonderd jaar hiervandaan.      

 

 

 

 

1440786-3a4f85f6c192ff338536d6d783ca1e66.jpg
Willem van Toorn
(Amsterdam, 4 november 1935)

 

 

 

 

 

Op 12 augustus 1955 overleed de Duitse schrijver Thomas Mann. Zie ook mijn blog van 12 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Thomas Mann op dit blog.

 

Uit: Tonio Kröger

 

„Die Wintersonne stand nur als armer Schein, milchig und matt hinter Wolkenschichten über der  engen Stadt. Naß und zugig war’s in den giebeligen  Gassen, und manchmal fiel eine Art von weichem  Hagel, nicht Eis, nicht Schnee.

Die Schule war aus. Über den gepflasterten Hof  und heraus aus der Gatterpforte strömten die Scharen der Befreiten, teilten sich und enteilten nach  rechts und links. Große Schüler hielten mit Würde  ihre Bücherpäckchen hoch gegen die linke Schulter  gedrückt, indem sie mit dem rechten Arm wider den  Wind dem Mittagessen entgegen ruderten; kleines  Volk setzte sich lustig in Trab, daß der Eisbrei um herspritzte und die Siebensachen der Wissenschaft  in den Seehundsränzeln klapperten. Aber hie und da  riß alles mit frommen Augen die Mützen herunter  vor dem Wotanshut und dem Jupiterbart eines gemessen hinschreitenden Oberlehrers ...

»Kommst du endlich, Hans?« sagte Tonio Kröger,  der lange auf dem Fahrdamm gewartet hatte; lächelnd  trat er dem Freunde entgegen, der im Gespräch mit

anderen Kameraden aus der Pforte kam und schon  im Begriffe war, mit ihnen davon zu gehen ... »Wieso?« fragte er und sah Tonio an ... »Ja, das ist wahr!

Nun gehen wir noch ein bißchen.« Tonio verstummte, und seine Augen trübten sich.

Hatte Hans es vergessen, fiel es ihm erst jetzt wieder ein, daß sie heute Mittag ein wenig zusammen  spazieren gehen wollten? Und er selbst hatte sich  seit der Verabredung beinahe unausgesetzt darauf  gefreut!

»Ja, adieu, ihr!« sagte Hans Hansen zu den Kameraden. »Dann gehe ich noch ein bißchen mit Kröger.« – Und die Beiden wandten sich nach links, indes die Anderen nach rechts schlenderten.“

 

 

 1440786-64ff53fb8e3660f64c72c96184474ec2.jpg

Thomas Mann (6 juni 1875 - 12 augustus 1955)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 12e augustus ook mijn blog van 12 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 18:50 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (De Jordaan, Israël Querido)


Dolce far niente

 

 

 

 1440243-437cab37ad057e6c32f7662b47886776.jpg

Noorderkerk, Pieter Schenk, circa 1708

 

 

 

Uit: De Jordaan: Amsterdamsch epos

 

“Nu draafde de buurtpraat over een nieuwe roomijs-bedoening van Jans, nicht van Trui, die wel met gedofte duiten aan het werk zou zijn gegaan; over slenter-tochtjes langs de Maandagmarkt van Westerstraat en Noorderbuurt; over het vreeselijke gehaaide wijf uit de Krommert, die met twee broers leefde en haar mooie lijf verspilde aan een paar woeste schooiers. Plots sprongen ze op den rug van Malle Mien, van wie ze wisten dat ze zich drie jaar lang had laten blauw ranselen door haar dronken man, zonder een pink verweer, en die nu hém ram gaf, zonder dat hij een vin vertrilde. Zoo ziedde de buurtpraat rond, zich moeiend in alles, de meest persoonlijke gebeurtenissen tot op den grond omwoelend met een woedenden hartstocht en een snijdende veroordeeling.

Een vriendin van Trien de Soepketel schold op den broeder van het kliniekje in de Willemstraat.

- Sau'n luydborstige proppeschieter.... heí most d'r 'n krèp ofer se lèmpies....

- Dèt sel je loate.... onderbrak Neeltje met drift.... dèt is d'r 'n engel fèn 'n mènnetje.... ik hep er naujt nie sau'n fènt beleifd....

Al de praat-vrouwen vielen Neeltje bij, roemden de goedhartigheid van den broeder. Trien's vriendin werd giftig en de punt van haar spitsen neus krijtbleek. Haár jongen had de vent met een grauw en een snauw wéggebonjourd, vertelde ze.

- Sau'n lefgauser.... sau'n ribbemaus....

Koekjes Na niesde schrikkerig-kort.

 

 

1440243-d73cab499f2b10bf6d0b73d96cf683f8.jpg 

Straat in de Jordaan, Jan Korthals (1916 - 1972)

 

 

- Sie je wel dèt 't woar is,.... lachte Trien,.... se niest d'rop.

- Loa jullie die nèfke mit rust.... hitste de blonde deern ertusschen.... omdèt d'r keirel flikt mit de peise hep jullie de pest in....

- Nei, nei.... kaàk-nouerissies.... nei... nei.... kaàk.... nei.... stotterde Rolrug.... Hei.... hei... ùg, hoe heit ie nou tug....

- Wie?.... wèt?

- Ug.... hoe heit ie tug?.... hoe....

- Gauj d'r moar 'n dwèrsstroat uyt.... lolde Trien. Rolrug wou iets heel wijs-bemiddelends er tusschenin dringen, maar ze lieten hem niet verder komen dan zijn ‘kaàkerissies’. Juist zijn gestotter sloeg den toorn weer over in spot en lach. -

- Seg Rolrug,.... je mot leire braàje.... hoonde de vrouw met het zweer-gezicht.

- Achter 't orregel fèn Lànge Jèn.... immes!.... schaterde de sigarenmaakster.... twei steikies feùr 't noadje!....

- Kaàk, 'n fraàje-jonge, mit lang hoar, - wie-doet-je-wèt...., gierde Trien.

Zelfs Lientje de Mosterdbak pruttelde een grapje mee over Jaap Bronk. - Onder het hoonend geschimp voelde de bochel weer sterker zijn onmacht. Zijn dooréén-gekroesde, zwarte brauwen trokken nijdig saâm, hingen laag-dreigend op zijn schelle oogen. - Maar weer zweeg hij. Eerst zou hij nog een krakertje pakken bij Moeke in de Anjelier en dan maar naar de vlet slobberen. -            “

 

 

 

 1440243-ec12ed02689cec2fec0152c2e1c35a7d.jpg

Israël Querido (1 oktober 1872 - 5 augustus 1932)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 11e augustus ook mijn blog van 11 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 17:35 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Zo kijken, Margreet Schouwenaar)


Dolce far niente

 

 

 

1439831-c4a6eef03bc9185393ba6d460ad3e5a9.jpg 

Alkmaar, De Waag

 

 

 


ZO KIJKEN

 

Zeg ik: ik zag
je warrig haar, je stille ogen,
je lippen smal die woorden
sloten. Zeg ik: ik zag, maar niet

wie je was. Zag ik de lijnen
van je rug met het kleine van
de weerstand, de rijp op je ogen?
Niet van wachten op lente,
maar vaak te koud.
Zeg ik: ik zag zonder onderscheid.
Jij was zoveel
in mij. Zien doet bestaan,
woorden maken leven. Nooit lang.
Zeg ik: alles is even en ook niet.
Zag ik je huid vol aarzelend haar?
Ik was daar thuis. Ik hoorde
In je lichte lied, in je schromend spel.
 
Kan een hart zich vergissen, doen
ogen mee? Elke weg ging toch
naar huis waar jij, waar welkom
op jouw warme lippen.
 
Zeg ik: er is veel voorbij, maar niet
dat je was, niet wat ik zag.
Zo zeg ik.




1439831-a4e8a2f57c88a38b21dfce3d7941654e.jpg
Dit gedicht in de Paternosterstraat in Alkmaar

 

 

 

 

1439831-269a1761224b23827645bce072372a60.jpg 

Margreet Schouwenaar (Schagen, 16 mei 1955)

 

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 10e augustus ook mijn blog van 10 augustus 2012 en ook mijn blog van 10 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 20:15 Reageer op dit bericht

Juan Gabriel Vásquez

De Colombiaanse schrijver Juan Gabriel Vásquez werd geboren in Bogotá in 1973. Hij studeerde rechten in zijn geboortestad, aan de universiteit van Rosario, en vertrok na zijn afstuderen naar Frankrijk, waar hij tussen 1996 en 19999 in Parijs woonde. Daar, aan de Sorbonne, ontving hij een doctoraat in de Latijns-Amerikaanse literatuur. Later verhuisde hij naar een klein stadje in de Ardennen in België. Na een jaar verhuisde hij naar Barcelona. In 2012 keerde hij terug naar Bogota.
Ook al is hij een schatplichtig aan Gabriel García Márquez, hij zier zijn werk als een reactie op het magisch realisme. Vásquez publiceert in diverse tijdschriften en culturele supplementen werkt, schrijft essays en is wekelijks columnist voor de Colombiaanse krant El Espectador. Zijn verhalen zijn verschenen in bloemlezingen in verschillende landen en zijn romans zijn vertaald in verschillende talen. Bovendien heeft hij zelf werken van John Hersey , Victor Hugo , en EM Forster vertaald. In 2011 ontving hij de Premio Alfaguara voor zijn roman "El ruido de las cosas al caer". De romans “Los informantes” (De informanten), “Historia secreta de Costaguana” (De geheime geschiedenis van Costaguana) en “El ruido de las cosas al caer” (Het geluid van vallende dingen) werden in het Nederlands vertaald. Voorlopig verschenen reeds twee verhalen uit de bundel “Los amantes de Todos los Santos” in het Nederlands: “De terugkeer” verscheen in de leesbijlage van Vogue Nederland en het Vlaamse literaire tijdschrift Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift nam “De huisgenoot” op in zijn lentenummer.

Uit: De geheime geschiedenis van Costaguana (Vertaald door Brigitte Coopmans)

“Chronologie is een ontembaar beest; de lezer heeft geen idee wat voor onmenselijke arbeid ik heb moeten verrichten om mijn verhaal een min of meer geordende aanblik te geven (ik sluit niet uit dat die poging mislukt is). Mijn problemen met het beest zijn tot één enkel probleem te herleiden. Want u zult zien, met het verstrijken van de jaren en na veel nadenken over het onderwerp van dit boek, heb ik kunnen constateren wat ongetwijfeld voor niemand een verrassing is: alle verhalen in de wereld, alle verhalen die men kent, vertelt en zich herinnert, al die kleine geschiedenissen die de mens om de een of andere reden belangrijk vindt en die ongemerkt het angstaanjagende fresco van de Grote Geschiedenis vormen, verhouden zich in juxtapositie tot elkaar, raken elkaar, kruisen elkaar; geen enkel verhaal staat op zichzelf. Hoe spring je daarmee om in een lineair verhaal? Dat is onmogelijk, vrees ik. Ziehier een nederige onthulling, de les die ik heb geleerd in de omgang met de gebeurtenissen op aarde: zwijgen is verzinnen, leugens worden opgetrokken uit het onuitgesprokene, en aangezien het mijn bedoeling is om waarheidsgetrouw te vertellen, zal mijn kannibalistische relaas alles moeten omvatten, alle verhalen die het zonder al te veel moeite kan behappen, de grote en de kleine.”
(…)

Het was in die dagen dat Sarah Bernhardt arriveerde. De lezers sperren hun ogen wijd open, uiten reacties van ongeloof, maar toch is het zo. Sarah Bernhardt was daar. (…) In een piepklein en te warm theater, dat inderhaast was ingericht in een zijvleugel van het Grand Hotel, betrad Sarah Bernhardt voor een geheel Frans publiek, op één na, een podium met twee stoelen, waarop ze (…) uit haar hoofd en foutloos alle monologen uit de Phaedra van Racine voordroeg. Een week later zat ze alweer in de trein, maar dan in tegengestelde richting, en keerde terug naar Europa zonder dat ze ook maar één Panamees had gesproken … maar wel een plekje had verworven in mijn verhaal.”

 

 1516181-a9850f46941471a306899c30fa724729.JPG
Juan Gabriel Vásquez (Bogotá, 1973)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Reguliersgracht, Jan Jacob van Geuns)


Dolce far niente

 

 

 

 1439325-89671d7a3c0495547d4b4e43ac626a2d.jpg

Brug Reguliersgracht en Prinsengracht, David Schulman,  (1881-1966)

 

 

Reguliersgracht

 

Er ligt in ’t midden van de groote stad
Een stille gracht met boomen aan weerszijden.
Het leven gaat daar-buiten veel te rad:
Hier rust het uit en sluimert tusschenbeide.

 

Een wandelaar die dwalen komt hierheen
En om zich nóg het straatgeluid hoort suizen
Blijft in verwondering staan: hij is alleen:
Het water spiegelt boomen slechts en huizen…

 

Toen ik vanmiddag ging die gracht voorbij
Zag ik er drijven d’afgewaaide blaadren
-D’eerste dit jaar- het was zoo stil om mij
Dat ik meende: de herfst te hooren naadren…

 

 

 

 1439325-377087ad6803519f1fc0dbd649eecb66.jpg

Jan Jacob van Geuns (25 februari 1893 - 6 maart 1959)

Hoek Reguliersgracht en Keizersgracht (geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 9e augustus ook mijn blog van 9 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 21:13 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Haarlems gemoed, Nuel Gieles)


Dolce far niente

 

 

 

 1438769-d0a40f354b1ddcf2c368b21561b05a2c.jpg

Gerrit Adriaensz. Berckheyde, De Grote Markt in Haarlem, 1693

 

 

 

Haarlems gemoed

 

Al jong besefte ik, nog íéts te jong voor woorden:
de Spaarnestad bepaalt m’n klanken en m’n beelden
zuster Mariana wist immers al hoe het in Haarlem hoorde
op de kleuterschool, toentertijd, daar aan de Koningstraat
waar je als peuter al je Haarlems kind-zijn deelde
Het is altijd goed toeven en goed zoeken tussen al die Muggen
botaniseren, desnoods voor ons Noord-Hollands (Stads-)Archief
entomologisch is deze stad mij al decennia zó lief
ik zie De Waag, De Vleeshal, Gravenzaal en bruggen
Hoe Haarlems Haarlem is
kan haast geen Mug je zeggen
zei Nijgh al niet dat Haarlem niet bestaat
laat staan dat hier ter stede in de loop der tijd
een Spaarnestedeling je uit kan leggen
hoe dat nou werkelijk zit
met onze Mugse zijns-mentaliteit
Je zou het Bomans nog eens moeten kunnen vragen
die was zo Haarlems als de hemel en de hel
maar van geboorte eerst een halfjaar Hagenaar, dat wél
wat is er nodig om de geest van Hildebrand uit te dragen
Mulisch, Ferron en Meijsing, Cornelis
van Haarlem, Bronner, Bomans, Beets, Verwey
en Heijboer. En dan ook nog eens die invloed
van Vlaamse jongens als Frans Hals en Lieven de Key
zij maakten Haarlem samen wat het is
ga dan maar eens op zoektocht naar het Haarlemse gemoed?
Wat maakt de stad zo eigensteeds?
dat is dat je elkaar er ziet en groet
in de Schuur, op straat en in de kroeg
op de Grote Markt, waar Loutje staat
maar ook de Zonnevechter
Juist die diversiteit schenkt
Muggen hun karakter
hun krant heet niet voor niets Oprechter
en dat getuigt pas echt van hun mentaliteit.

 

 

 

 1438769-a6d0d1cf01e9b7eee6017e67b2442654.jpg

Nuel Gieles (Haarlem, 17 december 1958)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 8e augustus ook mijn blog van 8 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 20:56 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Narcisten!, Menno Wigman)


Dolce far niente

 

 

 

 1438269-85b9477e3330f402be35f1fda50641ba.jpg

Gerrit Adriaensz. Berckheyde, De bocht van de Herengracht (1671-1672)

 

 

 

Narcisten!

Bij de viering van het 400-jarig bestaan van de Amsterdamse grachten

 

Net als Venetië trekt Amsterdam dag
en nacht narcisten aan. Het zijn de spiegels,

 

de diepe, zieke spiegels van de grachten,
het is het water dat je gevel rekt,

 

het water dat bekwaam de luchten vangt
en elke blik of kus op film vastlegt.

 

Narcisten! Laat in mei! Hun fraaie tred,
hun weergaloze kop: het komt op film.

 

Het is een drukke stad die aandacht wil
en krijgt. En jij staat bij het IJ en ziet

 

hoe beeld na beeld in de montagekamer
van het water glijdt en daar verdwijnt.

 

Een bijrolzijn we, ijdel, lang van stof,
en in een bijzin zullen we verdrinken.

 

Maar voor we uit het script worden geknipt
spiegelen we ons piekfijn aan het licht.

 

 

 

 1438269-5200af4b9084769594b21d078f8d68d1.jpg

Menno Wigman (Beverwijk, 10 oktober 1966)

 

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e augustus ook mijn blog van 7 augustus 2012 en ook  mijn blog van 7 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 22:08 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (David singt vor Saul, Rainer Maria Rilke)


Dolce far niente

 

 

 1437713-b8bf64d903bcf324d01c2caed77e8d7c.jpg

Magna Plaza, Amsterdam

 

 

 


David singt vor Saul

 

König, hörst du, wie mein Saitenspiel

Fernen wirft, durch die wir uns bewegen:

Sterne treiben uns verwirrt entgegen,

und wir fallen endlich wie ein Regen,

und es blüht, wo dieser Regen fiel.

 

Mädchen blühen, die du noch erkannt,

die jetzt Frauen sind und mich verführen;

den Geruch der Jungfraun kannst du spüren,

und die Knaben stehen, angespannt

schlank und atmend, an verschwiegnen Türen.

 

Daß mein Klang dir alles wiederbrächte.

Aber trunken taumelt mein Getön:

Deine Nächte, König, deine Nächte -,

und wie waren, die dein Schaffen schwächte,

o wie waren alle Leiber schön.

 

Dein Erinnern glaub ich zu begleiten,

weil ich ahne. Doch auf welchen Saiten

greif ich dir ihr dunkles Lustgestöhn? –

 

 

 

1437713-415f108b6aada2de56266c51d5e802b0.jpg 

Rembrandt, Saul en David, (1655-1660)

 

 

 

 

II

 

König, der du alles dieses hattest

und der du mit lauter Leben mich

überwältigest und überschattest:

komm aus deinem Throne und zerbrich

meine Harfe, die du so ermattest.

 

Sie ist wie ein abgenommner Baum:

durch die Zweige, die dir Frucht getragen,

schaut jetzt eine Tiefe wie von Tagen

welche kommen -, und ich kenn sie kaum.

 

Laß mich nicht mehr bei der Harfe schlafen;

sieh dir diese Knabenhand da an:

glaubst du, König, daß sie die Oktaven

eines Leibes noch nicht greifen kann?

 

 

III

 

König, birgst du dich in Finsternissen,

und ich hab dich doch in der Gewalt.

Sieh, mein festes Lied ist nicht gerissen,

und der Raum wird um uns beide kalt.

Mein verwaistes Herz und dein verworrnes

hängen in den Wolken deines Zornes,

wütend ineinander eingebissen

und zu einem einzigen verkrallt.

 

Fühlst du jetzt, wie wir uns umgestalten?

König, König, das Gewicht wird Geist.

Wenn wir uns nur aneinander halten,

du am Jungen, König, ich am Alten,

sind wir fast wie ein Gestirn das kreist.

 

 

 

 1437713-eb523e992442a94c02b9cab71fb368e7.jpg

Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)

Rembrandt, David speelt de Harp Voor Saul, 1629

 

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 6e augustus ook mijn blog van 6 augustus 2012 en eveneens mijn blog van 6 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

Geschreven door Romenu om 21:16 Reageer op dit bericht

Dolce far niente (Der Erntewagen, Conrad Ferdinand Meyer)


Dolce far niente

 

 

 

 1436882-58d83147f6003366029b92ef3315a7fb.jpg

De oogst, Vincent van Gogh, 1888

 

 

 


Der Erntewagen

 

Nun des Tages Gluten starben,

Mischen alle zarten Farben

Sich am Himmel golden klar.

In die Helle seh' ich ragen

Einen hohen Erntewagen,

Den umeilt der Schnitter Schaar.

 

Dunkle Arbeit lichtumgeben!

Nächtige Gestalten heben,

Schichten letzte Garben leis,

Und des Abends Feierstunde

Schmückt mit heilig goldnem Grunde

Müder Arme späten Fleiß.

 

 

 1436882-a569e55035feaf320785a93ec414ab7c.jpg

Conrad Ferdinand Meyer (11 oktober 1825 - 28 november 1898)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 5e augustus ook mijn blog van 5 augustus 2012 en  ook mijn blog van 5 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 18:58 Reageer op dit bericht

René Puthaar

Onafhankelijk van geboortdata

De Nederlandse dichter René Puthaar werd geboren in Deventer in 1964. Puthaar debuteerde in 1999 met gedichten in De Gids, waarna zijn eerste bundel Dansmuziek in 2000 verscheen bij uitgeverij Meulenhoff. Op grond van “Dansmuziek” werd hem in 2001 de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs toegekend door de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. In het voorjaar van 2002 werd hij de vaste poëziemedewerker van het weekblad de Groene Amsterdammer. Sinds 2003 woont Puthaar in Frankrijk. IN 2003 verscheen “Hier en daar”. In 2012 volgde de bundel “Het wilde kind”. Voor onder meer de SLAA hield hij lezingen over auteurs als J.H. Leopold, P.C. Boutens en Maurice Gilliams.

 

Ontsporing
 
Een donderpreek. Van omslaan en voorbij.
De weerman lijkt van slag. Een kermis in
de hel wordt deze zomernacht, zegt hij,
en van wat volgt is dit slechts het begin.
 
De satelliet ziet niet waaraan het scheelt.
Europa oogt vertrouwd. Het avondland,
het huis van Zeus. Maar dichter op het beeld
zie ik een rechthoek met een zwarte rand.
 
Dan, languit op mijn rug, terwijl ik fluit
naar het plafond waar gipsen engelen
ontbladeren, en denk: ik moet eruit,
hoor ik de tram, nog ver, al remmende.
 
De laatste moet het zijn. Remisewaarts.
Ik kan nog mee. De longen uit het lijf
dank ik de conducteur. U kent uw plaats,
zegt hij, en raast vooruit. Zijn rug verstijft.
 
Gearriveerd: de nacht. De stad wordt vreemd.
Er klinkt van achter vaag een jongensstem.
Het voertuig giert en slingert. Gloeiend heet
is nu het donker. Dan ontspoort de tram.
 
We stranden waar planeten, sterren staan,
van plastic, staal en licht. De jongen uit
de tram, verdwaald, loopt al van mij vandaan.
Hij fluit heel traag een blues, de ijdeltuit.
 
Ik droom niet. Toch is alles hier maar schijn.
De sterren stralen. Duizend watt. Het heeft
iets van een feest, iets van een dodenrijk.
De conducteur, zie ik, is er geweest.
 
U kent uw plaats, een laatste woord van niets.
De jongen draait zich om. Of nee, het is
alleen zijn hoofd dat draait. Ik schrik. Ik zie
dat ik hem volgen moet. We zijn vermist.
 
Een zwarte rand houdt zijn gestalte vast.
Het is een poort. parade, zegt een bord
waarnaast Geen Uitgang staat. Het onweer barst.
Ik ren tot ik mij in zijn armen stort.

 

 1563738-0c57a13d126bdd95069be89d1cbac547.jpg
René Puthaar (Deventer, 1964)



Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Rainer Maria Rilke, Rutger Kopland, Rudi van Dantzig, Percy Bysshe Shelley, Witold Gombrowicz


Dolce far niente

 

 

 

 1436450-2d7d23f6569b1b283cb647daea63908b.jpg

Claude Monet, Le jardin d'artiste à Argenteuil 1873

 

 

 

 

Die Sonnenuhr

 

Selten reicht ein Schauer feuchter Fäule

aus dem Gartenschatten, wo einander

Tropfen fallen hören und ein Wander-

vogel lautet, zu der Säule,

die in Majoran und Koriander

steht und Sommerstunden zeigt;

 

Nur sobald die Dame (der ein Diener

nachfolgt) in dem hellen Florentiner

über ihren Rand sich neigt,

Wird sie schattig und verschweigt.

 

Oder wenn ein sommerlicher Regen

aufkommt aus dem wogenden Bewegen

hoher Kronen, hat sie eine Pause;

Denn sie weiß die Zeit nicht auszudrücken,

Die dann in den Frucht- und Blumenstücken

Plötzlich glüht im weißen Gartenhause.

 

 

 

 1436450-c40f0aae1f81e7f8eb938b3128395d86.jpg

Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)

 

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Rutger Kopland (eig. Rutger Hendrik van den Hoofdakker) werd geboren in Goor op 4 augustus 1934. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2010 en ook alle tags voor Rutger Kopland op dit blog.

 

 

Boerderij

 

Wat zag ik toen ik bleef staan
en bleef kijken naar hoe
die boerderij daar stond

wat vertelde mij dat ze daar
langzaam stond weg te gaan
dat ze voorgoed verlaten was

ze stond daar in haar tuin
met een oude vruchtboom
die nog een beetje gebloeid had

er was een grazig weiland
er stroomde een vredige beek
de wereld was nog als toen

ik denk dat ik zag
wat ik voelde

 

 

 

Kaart van een Grieks eiland

 

Herman*,

ik had je nog een kaart willen schrijven,
zo'n lullige ansicht, voorzien van een grap
over, nou ja, je weet wel waarover,

maar ik hoorde dat je al dood was
voor ik een grap had gevonden.

Ik leef nog, ons gesprek is niet af,
maar ik leef deze laatste dagen gebogen, over woorden
die ik doorstreep, weer opschrijf -

Waar hadden we het over, waar
waren we gebleven, zonder de dood te verwachten
schrijf je geen poëzie, daar waren we
het hartroerend over eens,

poëzie was geluk, het geluk om een paar woorden
te vinden die even bij elkaar wilden horen
voor de dood ons kwam halen,

een grap, een zorgvuldig verzwegen grap
om de dood, deze doorstrepen en weer opschrijven,
zo was poëzie.

Ik zal je dus nooit meer zien.

Ik leef deze laatste dagen gebogen, voor dat alles,
voor dat verlegen lichaam, dat weemoedige hoofd
waarmee je sprak, voor dat alles
levend wordt begraven,

ik bedoel, ik leef gebogen over die kaart,
je weet wel, zo'n veel te blauwe zee,
zo'n veel te blauwe hemel:
Happy days in Greece.


 

*Herman de Coninck

 

 

 

 

 1436450-05b2fbe72f64a4a8afe646e19b942be9.jpg

Rutger Kopland (4 augustus 1934 – 11 juli 2012)

 

 

 

 

 

De Nederlandse choreograaf, balletdanser en schrijver Rudi van Dantzig werd geboren in Amsterdam op 4 augustus 1933. Zie ook alle tags voor Rudi van Dantzig op dit blog.

 

Uit: Voor een verloren soldaat

 

‘Besta je, leef je nog?’ Denk ik. De gedachte dat je gestorven zou zijn komt me opeens absurd voor, onmogelijk. Het bestaat toch niet dat je voorgoed verdwenen bent zonder dat we elkaar nog éénmaal hebben aangekeken, voordat we onze vreemde ontmoeting nogmaals onder ogen hebben gezien, ons er over kunnen verbazen en misschien samen lachen? Toen ik kleiner was –ja, toen dus, in de oorlog –was het eenvoudig: ik zag jullie zitten, de vrouw van de dominee, mijn moeder en jou, op een grote, grijze bank. Als beelden onbewogen starend in het niets, Ik las de eeuwigheid in jullie ogen.’

(…)

 

‘Jan zijn pik ziet er vreemd uit, hard met een glanzende bovenkant. Ik vraag me af of het pijn doet en slik met een krampachtig geluid. ‘Je moet duwen en trekken zeggen ze’ Jan is plotseling mededeelzaam. ‘Als je dat doet, dan gaat het.’ Hij begint met heftige bewegingen aan het gezwollen ding te trekken. Ik heb het gevoel dat ik niet besta, en draai me om. Wat doet hij, wat is er met hem? Ik voel medelijden; is hij ziek, heeft hij dat wel vaker? Hij heeft een geheim dat hij me niet wil vertellen omdat hij me te kinderachtig vindt, omdat ik een zeikerd ben.’

 

 

1436450-0c89d878c3e54badcd9e45e422cb6902.jpg 

Rudi van Dantzig (4 augustus 1933 – 19 januari 2012)

Scene uit de film “Voor een verloren soldaat” uit 1992 

                                                                           

 

 

 

 

De Engelse dichter Percy Bysshe Shelley werd op 4 augustus 1792 geboren in Field Place, Sussex. Zie ook alle tags voor Percy Bysshe Shelley op dit blog.

 

 

Ode to the West Wind

 

III.

 

Thou who didst waken from his summer dreams

The blue Mediterranean, where he lay,

Lulled by the coil of his crystalline streams,

 

Beside a pumice isle in Baiæ's bay,

And saw in sleep old palaces and towers

Quivering within the wave's intenser day,

 

All overgrown with azure moss and flowers

So sweet, the sense faints picturing them! Thou

For whose path the Atlantic's level powers

 

Cleave themselves into chasms, while far below

The sea-blooms and the oozy woods which wear

The sapless foliage of the ocean, know

 

Thy voice, and suddenly grow gray with fear,

And tremble and despoil themselves: oh, hear!

 

IV.

 

If I were a dead leaf thou mightest bear;

If I were a swift cloud to fly with thee;

A wave to pant beneath thy power, and share

 

The impulse of thy strength, only less free

Than thou, O uncontrollable! if even

I were as in my boyhood, and could be

 

The comrade of thy wanderings over heaven,

As then, when to outstrip thy skyey speed

Scarce seemed a vision; I would ne'er have striven

 

As thus with thee in prayer in my sore need.

Oh! lift me as a wave, a leaf, a cloud!

I fall upon the thorns of life! I bleed!

 

A heavy weight of hours has chained and bowed

One too like thee: tameless, and swift, and proud.

 

 

 

1436450-cbe97a02355326a7cce1a7710f67d579.jpg 

Percy Bysshe Shelley (4 augustus 1792 – 8 juli 1822)

Percy Bysshe Shelley door Amelia Curran

 

 

 

 

 

De Poolse schrijver Witold Gombrowicz werd geboren in Małoszyce op 4 augustus 1904. Zie ook mijn blog van 4 augustus 2010 en ook alle tags voor Witold Gombrowicz op dit blog.

 

Uit: Diary (Vertaald doorLillian Vallee)

 

“I beckon. Yet I see, though not too clearly, that they are saying something and beckoning to me at the same time. Cars, trams, people, movement, crowds, neons are going on, glare from all over, a honking, ringing, and they there on the seventh story are talking. And again they beckon. I nod. I see: she beckons, he beckons. So I do, too. Then I look (really, I don’t know how to articulate this, this is already a bit brash, however, I am not allowed to conceal anything) and he beckoned into himself, like into a bottle. I beckon. Then she (but no, no, I cannot make a cretin of myself; yet if I am to reveal the Cretin, I have to make a cretin of myself ) then she beckoned out of him until he and she beckoned (but WHAT did she beckon to) after which both lightly beckoned themselves out there and alone and poof … (Ha! This I cannot say, it is beyond my powers!)”

 

 

1436450-8a2f9919f6534f32351ae9c99e022e68.jpg
Witold Gombrowicz (4 augustus 1904 - 24 juli 1969)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e augustus ook mijn blog van 4 augustus 2011 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.

Geschreven door Romenu om 22:10 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten