De Amerikaanse dichter en criticus John Hollander werd geboren op 28 oktober 1929 in New York. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2009.

 

 

The Lady of the Castle

 

Venus Pudica stands, bent. Where her hand is

Cupping her marble mound a mystery has

Come into being as the sculptor hides what

Stone could not show yet,

 

Nor bronze expound. The goddess may be guarding

Herself, or in a special mode of pointing

Out (should we call it “curving in” ?) her temple,

Teaching her children

 

The central and precious, where they may be found.

Or indeed, as the girls say, she is hiding

Nothing, nor instructing—she is caressing

That which she barely

 

Touches, warming those feelings which for her are

Wisdom blossoming even within marble.

What her maker buried she loves, and thereby

We are revealed it.

 

Far in the minimal North, some contracted

Hand or eye has carved into senseless clunch an

Impudent and schematic presence, done in

Primal intaglio,

 

A circle head perched on a larger circle

Of lady body, spidery legs drawn up

And outward showing off on the church tower

Under the clock, and

 

Cut in a sort of Linear C, her slit.

Her hands touch nothing but her knees held open.

It is not she who joys in it, nor teaches;

But from beneath her

 

A very well-hung personage indeed is

Climbing up toward her, as if far from having

Merely no words for things, their sculptor had no

Method of using

 

Images for them: no things, only actions.

And thus translated into language her wedge

Would be a “Let’s-get-up-on-her-and-in-there.”

Hieroglyphic

 

Of nature’s own cuneiform, she sits high

But almost hiding in the irrelevance

Of a religious building now to the young

Mums of the village.

 

Ignored, then, or misread by mythographers

—Myopically concluding that a corpus

Christi lies beneath a bungled cross—as a

Crude Deposition,

 

She with her terrible thin cut is not to

Be any the less feared by those who read signs

And remember instances of their wide truths

Narrowed in darkness:

 

Hers is the closed door into the stone again.

The soft traps having long since sprung, the marble

Self-adoring dolls long crumbled, hers is the

Linear kingdom.

 

 

 

 

John Hollander (New York,  28 oktober 1929)

 

 

 

 

 

De Nederlandstalige dichter en schrijver Al Galidi (eigenlijk Rodhan Al Khalidi) is van Iraakse afkomst. Zijn geboortedatum is onbekend, omdat zulke gegevens niet geregistreerd worden en verjaardagen niet gevierd worden in zijn streek van herkomst, maar valt waarschijnlijk in 1971. Geboren werd hij in Al-Najaf (een klein dorpje in het Zuiden van Irak). Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008.

 

 

Wandeling door Harlingen

Zonder hond
zonder kat
zonder fiets
loop ik alleen naar zee.
Ik groet een oude man
en zijn hond antwoordt: “Hij is doof.”

Ik loop door
en groet een hond.
Zijn baas antwoordt:
“Hij houdt niet van vreemden.”

Ik blijf lopen en zie een fiets een vrouw leiden.
Ik ren en zie een hond die zijn baas uitlaat.
Ik wandel en zie een hond fietsen.

Ik kijk door een raam, misschien zie ik iemand,
maar ik zie alleen een kat naar me kijken
die roept: “wat een wereld!”

Ik doe mijn ogen dicht en ga verder.
O, wat moeilijk om in Harlingen te wonen
zonder hond
zonder kat
zonder fiets.

 

 

 

 

Boer

Geen aardappel
probeerde ooit zelfmoord te plegen.
Geen komkommer
zei ooit:
“Ik ben geen komkommer, ik ben een banaan.”
Geen tomaat zal zeggen:
“Ik wil niet in de soep, ik wil in de sla.”
Geen gehandicapte wortels
geen krankzinnige paprika’s

 

Daarom ben ik boer.

 

 

 

 

Al Galidi (Al-Najaf, 1971)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en theoloog Johannes Daniel Falk werd geboren op 28 oktober 1768 in Danzig. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en en ook mijn blog van 28 oktober 2009.

 

 

 

Das Ungewitter im Walde

An Heloisen.

 

Bin ich allein auf dem Planeten

Mit Heloisen Hand in Hand?

Ob Blitze rings den Himmel röthen,

An deinem Busen ist mein Stand.

 

An diesen Pol will ich mich heften,

Nun rolle Welt! – ich halte dich.

So triff mit allen Himmelskräften,

Komm, Tod! triff Blizt! vernichte mich.

 

Mein süßes Licht in Lebensnächten,

Mein holder Wunsch, der mich entzückt,

Der darf getrost mit Göttern rechten,

Der Engel an sein Herz gedrückt.

 

Siehst du der Lilie Schnee am Stengel,

Sie nickt, sie wankt so lieberoth,

Und von den Himmeln steigt ein Engel,

Und küßt in Feuer sie zu Tod.

 

So will auch ich im Zeitenflusse

Mein Liebstes auf der Welt umfahn,

So faßt mit Heloisens Kusse

Verzehrend Himmelsgluth mich an.

 

Ertödtend liebliches Vergnügen!

Was fürchtest du von dem Geschwätz

Der Schwalben, die am Wasser fliegen?

Verschwiegenheit ist ihr Gesetz.

 

Warum erbebt vor Schamerröthen

Dein süß verschüchtertes Gesicht?

Des Himmels Donner kann uns tödten:

Verrathen? nein, das will er nicht!

 

Komm, reich’ – ein Engel über Sternen

Mir, Heloise, deine Hand:

Der darf, was Himmel ist, nicht lernen,

Der ihn in deinen Armen fand.

 

 

 

 

Johannes Daniel Falk (28 oktober 1768 – 14 februari 1826)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Karl Philipp Conz werd geboren op 28 oktober 1762 in Lorch. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en en ook mijn blog van 28 oktober 2009.

 

 

Trostlied

 

Und wenn es trüb und unstöt geht,

Des Himmels Wolken sich verdüstern,

Und bangend Weid' und Esche flüstern,

Vorm Nordwind, der sie rauh umweht;

Zum Himmel doch schaut auf der Glaube,

Mit Augen, gleich der frommen Taube.   

 

Auch ist im Herzen nimmer fern,

Wo Glaube wohnet und Vertrauen,

Des Trostes Samen anzubauen,

Der Liebe milder Hoffnungsstern.

Der selbst die Sonn' ist und in trüben

Eewölken stralt, muß ewig lieben.    

 

Hast du verschuldet nicht die Roth,

Die dich umdrängt; gelaßner tragen

Kannst du sie leicht, und ihr entschlagen

Wird nach der Prüfung dich der Gott,

Zur Stunde, denn er kennt die rechten,

Der Licht oft schafft aus Mitternächten.    

 

Auch in der Trübsal thut sich kund

Sein Vaterherz, das Herz der Herzen.

Kann Liebe Liebe je verscherzen?

Was ausgesprochen hat sein Mund,

Das sprach er aus für alle Zeiten,

Und Altes kann dir Neues deuten.   

 

Mehr als die Gaben liebe nur

Den Geber immer aller Gaben,

Und mehr am Schöpfer Freude haben

Mußt du denn an der Kreatur;

So bleibt in deines Herzens Nähe

Der hohe Frieden aus der Hohe.

 

 

 

 

Karl Philipp Conz (28 oktober 1762 – 20 juni 1827)

Lorch

De Engelse dichter Dylan Thomas werd geboren op 27 oktober 1914 in Swansea in Wales. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2006 en ook mijn blog van 27 oktober 2007 en ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

Uit: A Child's Christmas in Wales

 

“One Christmas was so much like another, in those years around the sea-town corner now and out of all sound except the distant speaking of the voices I sometimes hear a moment before sleep, that I can never remember whether it snowed for six days and six nights when I was twelve or whether it snowed for twelve days and twelve nights when I was six.
All the Christmases roll down toward the two-tongued sea, like a cold and headlong moon bundling down the sky that was our street; and they stop at the rim of the ice-edged fish-freezing waves, and I plunge my hands in the snow and bring out whatever I can find. In goes my hand into that wool-white bell-tongued ball of holidays resting at the rim of the carol-singing sea, and out come Mrs. Prothero and the firemen.
It was on the afternoon of the Christmas Eve, and I was in Mrs. Prothero's garden, waiting for cats, with her son Jim. It was snowing. It was always snowing at Christmas. December, in my memory, is white as Lapland, though there were no reindeers. But there were cats. Patient, cold and callous, our hands wrapped in socks, we waited to snowball the cats. Sleek and long as jaguars and horrible-whiskered, spitting and snarling, they would slink and sidle over the white back-garden walls, and the lynx-eyed hunters, Jim and I, fur-capped and moccasined trappers from Hudson Bay, off Mumbles Road, would hurl our deadly snowballs at the green of their eyes. The wise cats never appeared.
We were so still, Eskimo-footed arctic marksmen in the muffling silence of the eternal snows - eternal, ever since Wednesday - that we never heard Mrs. Prothero's first cry from her igloo at the bottom of the garden. Or, if we heard it at all, it was, to us, like the far-off challenge of our enemy and prey, the neighbor's polar cat. But soon the voice grew louder.
"Fire!" cried Mrs. Prothero, and she beat the dinner-gong.”

 

 

 

Dylan Thomas (27 oktober 1914 – 9 november 1953)

Standbeeld in Swansea Marine

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Sylvia Plath werd geboren op 27 oktober 1932 in Jamaica Plain, een buitenwijk van Boston. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2006 en ook mijn blog van 27 oktober 2008 ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

 

Child

 

Your clear eye is the one absolutely beautiful thing.

I want to fill it with color and ducks,

The zoo of the new

 

Whose names you meditate ---

April snowdrop, Indian pipe,

Little

 

Stalk without wrinkle,

Pool in which images

Should be grand and classical

 

Not this troublous

Wringing of hands, this dark

Ceiling without a star.

 

Sonnet : To Eva

 

All right, let's say you could take a skull and break it

The way you'd crack a clock; you'd crush the bone

Between steel palms of inclination, take it,

Observing the wreck of metal and rare stone.

 

This was a woman : her loves and stratagems

Betrayed in mute geometry of broken

Cogs and disks, inane mechanic whims,

And idle coils of jargon yet unspoken.

 

Not man nor demigod could put together

The scraps of rusted reverie, the wheels

Of notched tin platitudes concerning weather,

Perfume, politics, and fixed ideals.

 

The idiot bird leaps up and drunken leans

To chirp the hour in lunatic thirteens.

 

 

 

 

Wintering

 

This is the easy time, there is nothing doing.

I have whirled the midwife's extractor,

I have my honey,

Six jars of it,

Six cat's eyes in the wine cellar,

 

Wintering in a dark without window

At the heart of the house

Next to the last tenant's rancid jam

and the bottles of empty glitters--

Sir So-and-so's gin.

 

This is the room I have never been in

This is the room I could never breathe in.

The black bunched in there like a bat,

No light

But the torch and its faint

 

Chinese yellow on appalling objects--

Black asininity. Decay.

Possession.

It is they who own me.

Neither cruel nor indifferent,

 

Only ignorant.

This is the time of hanging on for the bees--the bees

So slow I hardly know them,

Filing like soldiers

To the syrup tin

 

To make up for the honey I've taken.

Tate and Lyle keeps them going,

The refined snow.

It is Tate and Lyle they live on, instead of flowers.

They take it. The cold sets in.

 

Now they ball in a mass,

Black

Mind against all that white.

The smile of the snow is white.

It spreads itself out, a mile-long body of Meissen,

 

Into which, on warm days,

They can only carry their dead.

The bees are all women,

Maids and the long royal lady.

They have got rid of the men,

 

The blunt, clumsy stumblers, the boors.

Winter is for women--

The woman, still at her knitting,

At the cradle of Spanis walnut,

Her body a bulb in the cold and too dumb to think.

 

Will the hive survive, will the gladiolas

Succeed in banking their fires

To enter another year?

What will they taste of, the Christmas roses?

The bees are flying. They taste the spring.

 

 

 

 

Sylvia Plath (27 oktober 1932 – 11 februari 1963)

 

 

 

 

 

De Egyptische schrijfster, gynaecologe, moslimfeministe en politiek activiste Nawal el Saadawi werd geboren in Kafr Tahla op 27 oktober 1931. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

Uit: Woman at Point Zero

 

““A little boy called Mohammadain used to pinch me under water and follow me into the small shelter made of maize stalks. He would make me lie down beneath a pile of straw, and lift up my galabeya. We played at ‘bride and bridegroom’. From some part of my body, where, exactly I did not know, would come a sensation of sharp pleasure. Later I would close my eyes and feel with my hand for the exact spot. The moment I touched it, I would realize that I had felt the sensation before. Then we would start to play again until the sun went down, and we could hear his father’s voice calling to him from the neighbouring field.”

(…)

“To knead the dough, I squatted on the ground with the trough between my legs. At regular intervals I lifted the elastic mass up into the air and let it fall back into the trough. The heat of the oven was full on my face, singeing the edges of my hair. My galabeya often slipped up my thighs, but I paid no attention until the moment when I would glimpse my uncle’s hand moving slowly from behind the book he was reading to touch my leg. The next moment I could feel it travelling up my thigh with a cautious, stealthy, trembling movement. Every time there was the sound of a footstep at the entrance to our house, his hand would withdraw quickly. But whenever everything around us lapsed into silence, broken only every now and then by the snap of dry twigs between my fingers as I fed the oven, and the sound of his regular breathing reaching me from behind the book so that I could not tell whether he was snoring quietly in his sleep or wide awake and panting, his hand could continue to press against my thigh with a grasping, almost brutal insistence.”

 

 

Nawal el Saadawi (Kafr Tahla, 27 oktober 1931)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse schrijfster Zadie Smith werd geboren op 27 oktober 1975 in Londen. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

Uit: The Autograph Man

 

„You're either for me or against me, thought Alex-Li Tandem, referring to the daylight and, more generally, to the day. He stretched flat and made two fists. He was fully determined to lie right here until he was given something to work with, something noble, something fine. He saw no purpose in leaving his bed for a day that was against him from the get-go. He had tried it before; no good could come from it.
A moment later he was surprised to feel a flush of warm light dappled over him, filtered through a blind. Nonviolent light. This was encouraging. Compare and contrast with yesterday morning's light, pettily fascist, cruel as the strip lighting in a hospital hallway. Or the morning before yesterday morning, when he had kept his eyes closed for the duration, afraid of whatever was causing that ominous red throb beneath the eyelids. Or the morning before that, the Morning of Doom, which no one could have supposed would continue for seventy-two hours.
NOW OPTIMISTIC, ALEX grabbed the bauble that must be twisted to open blinds. His fingers were too sweaty. He shuttled up the bed, dried his left hand on the wall, gripped and pulled. The rain had come in the night. It looked as if the Flood had passed through Mountjoy, scrubbed it clean. The whole place seemed to have undergone an act of accidental restoration. He could see brickwork, newly red-faced and streaky as after a good weep, balconies with their clean crop of wet white socks, shirts and sheets. Shiny black aerials. Oh, it was fine. Collected water had transformed every gutter, every depression in the pavement, into prism puddles. There were rainbows everywhere.

Alex took a minute to admire the gentle sun that kept its mildness even as it escaped a gray ceiling of cloud. On the horizon a spindly church steeple had been etched by a child over a skyline perfectly blue and flatly colored in. To the left of that sat the swollen cupola of a mosque, described with more skill. So people were off to see God, then, this morning. All of that was still happening. Alex smiled, weakly. He wished them well.“

 

 

 

Zadie Smith (Londen, 27 oktober 1975)

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Albrecht Rodenbach werd geboren te Roeselare op 27 oktober 1856. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2006 en mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

 

 

Uit de dichterliefde

 

Een knecht bemint een meiske,
't bemint ene andere knecht,
die andere bemint nog ene andere
en stort zich met haar in de echt.

Uit wanhoop neemt het meiske,
goed kome het uit, een vent,
de eerste de gereedste;
de knecht, hij, is miscontent:

Dat is een oude historie,
maar ze is nog altijd nieuw,
en wie zij voorvalt gaat het
alsof men hem 't hert doorhiew.

 

 

 

 

Fantasiën

 

Het drijven watten wolkjes,

van zonnelicht doorboomd.

De jongeling ziet ze drijven

en droomt...

En onbewust elk wolkje na

drijft zachtjes een fantasia,

doch in de ruimte smelten bei

voorbij, voorbij,

voorbij.

 

Het drijven blanke zeilen,

waar 't meer de hemel zoomt.

De jongeling ziet ze drijven

en droomt...

En onbewust elk schipje na

drijft zachtjes een fantasia,

doch over zee verzinken zij

voorbij, voorbij,

voorbij.

 

Het drijven wondere beelden,

van tovermacht omstroomd.

De jongeling ziet ze drijven

en droomt...

En elke omstraalde beeltnis na

ijlt jagend een fantasia,

doch naar de Lethe* spoeden zij

voorbij, voorbij,

voorbij.

 

 

 

 

 

Albrecht Rodenbach (27 oktober 1856 – 23 juni 1880)

Beeld in Roeselare

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Enid Algerine Bagnold werd geboren op 27 oktober 1889 in Rochester, Kent. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009.

 

Uit: A Diary Without Dates (1917)

“I suffer awfully from my language in this ward. I seem to be the only VAD nurse of whom they continually ask, "What say, nurse?' It isn't that I use long words, but my sentences seem to be inverted.
"An antitetanic injection for Corrigan," said Sister. And I went to the dispensary to fetch the syringe and the needles.
"But has he any symptoms?" I asked. In the Tommies' ward one dare ask anything; their isn't that mystery which used to surround the officers' illnesses.
"Oh, no," she said, "it's just that he hasn't had his full amount in France."
So I hunted up the spirit-lamp and we prepared it, talking of it.
But we forget to talk of it to Corrigan. The needle was into his shoulder before he knew why his shirt was held up.
His wrath came like an avalanche; the discipline of two years was forgotten, his Irish tongue was loosened. Sister shrugged her shoulders and laughed; I listened to him as I cleaned the syringe.
I gathered that it was the indignity that had shocked his sense of individual pride. "Treating me like a cow" I heard him say to Smiff - who laughed, since it wasn't his shoulder that carried the serum.“

 

 

 

Enid Bagnold ( 27 oktober 1889 – 3 maart 1981)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Frances Ann "Fran" Lebowitz werd geboren op 27 oktober 1950 in Morristown, New Jersey. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008

Uit: Taking a Letter

 

„My neighborhood is located in Greenwich Village, a quarter of the city well known for its interesting artistic qualities. These qualities are to be found not only in its atmosphere and residents but also in its public servants. There is, in fact, not a single local postal employee who does not possess a temperament of such lush moodiness that one assumes that only an unfortunate lack of rhythm has kept them from careers devoted to the composition of tragic opera. Exhaustive research soon established that this was no accident but a carefully planned effort to bring the post office closer to those it serves. The Greenwich Village Postal System is a separate entity dedicated to the proposition that nowhere on earth are men created more equal than downtown on the West Side. Thus its offices exhibit a clean Bauhaus influence. The wanted posters refer to desires more personal than federal. Uniforms are chosen on the basis of cut and fabric. And they have punched up the official motto with the Greenwich Village Addendum so that it reads as follows: "Neither snow nor rain nor heat nor gloom of night can stay these couriers from swift completion of their appointed rounds. However, offended sensibility, painful memory, postman's block, and previous engagements may stay the courier for an indefinite period of time. C'est la vie."

 

 

 

 

Fran Lebowitz (Morristown, 27 oktober 1950)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 27 oktober 2008.

 

De Iraanse schrijver en filmmaker Reza Allamehzadeh werd geboren op 27 oktober 1943 in Sari, Mazandaran.

 

De Poolse schrijver Kazimierz Brandys werd geboren op 27 oktober 1916 in Lodz.

De Nederlandse dichter, schrijver en beeldend kunstenaar Jan Wolkers werd geboren in Oegstgeest op 26 oktober 1925. Zie ook mijn blog van 19 oktober 2007 en mijn blog van 26 oktober 2006 en ook ook mijn blog van 26 oktober 2007 en ook mijn blog van 26 oktober 2008 en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

Uit: De verschrikkelijke sneeuwman

 

‘Hoe lang ben ik er niet geweest, en hoe gelukkig was ik vroeger als ik er insecten en kikkers zocht. Als ik werkelijk blind was, zou ik op de tast zelfs de onder hanepoten en muur verborgen stenen feilloos kunnen vinden. Ik zou de namen kunnen noemen van de dieren die er onder wonen. Dit is een duizendpoot, rood als een Ierse setter, en dat daar dat zich tot een geschubd balletje maakt, een pissebed, kwalblauw. Als je hem tussen twee steentjes fijn knijpt komt er een bergje gele vla uit. Amberkleurige salamanders zoeken er ieder voorjaar vergeefs naar de sloot. Maar die is sinds jaren gedempt. Ze voelen aan als stukjes rubber. In water worden ze zilverachtig en glimmend als een meisjesbroche. Vlezige regenwormen met een gele band midden in het lichaam, of ze een verstuikte knie hebben. Als je een steen optilt waar er veel onder zitten is het net of het dak van een bordeel wordt opgelicht, zoals die naakte roze lijven zich wegreppen.’

(…)

 

‘Hoe heb ik ooit voor deze mensen kunnen voelen, dacht Herman. Hoe heb ik ooit als kind in bed nachten lang kunnen huilen bij de gedachte dat ze eens dood zouden gaan. Als een duif van mij dood ging mocht ik hem niet in de tuin begraven, en geen teken voor hem oprichten. Hij moest in de vuilnisbak. Een dier komt niet in de hemel, zei mijn vader. De eeuwigheid is voor de mens die naar Gods wil leeft, hij hoort in een graf, om daar te wachten tot de jongste dag. En de vogel wierp hij tussen de groenteafval.’

(…)

 

„Ze trok haar rok op, stak haar benen omhoog, zocht met haar handen het elastiek van haar broekje.

Herman keek tussen haar benen. Het schaamhaar puilde aan beide kanten uit haar broek, of men een veiligheidsscheermes over het midden van een behaarde kin had gehaald. Ze wipte met haar billen omhoog, trok het nylon er in één beweging vanaf en meteen door tot halverwege haar dijen. Ze hield de linkerpijp vast, trok haar been eruit, en liet het broekje op de wreef van haar rechtervoet hangen als een verlepte bloem. Toen drukte hij zich tegen haar aan.

- Vind je het niet vervelend in deze houding, vroeg hij.

- Ik vind het op iedere manier prettig, zei ze, maar doe een kussen onder je knieën, dan kom je er beter voor.’

 

 

 

Jan Wolkers (26 oktober 1925 – 19 oktober 2007)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter, schrijver en biograaf  Andrew Motion werd geboren op 26 oktober 1952 in Braintree in Essex. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2007 en ook mijn blog van 26 oktober 2008 en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

 

Holy Island

I am behind you on the mainland, leaning
on your shoulder and pointing with one arm
in front of your face at weightless cinders
which are ravens blustering above the island.

Boulder clay on the outcrops, and beaches
dotted and dashed with coal dust. Guillemots
whitening the cliff face. Small orchids definitely
still evolving in a downpour of Arctic sunlight.

How many years are there left to cross over
and show you things themselves, not my idea
of things? Thirty, if I live to the age of my father.
I cannot explain why I have left it as late as this.

Your black hair blows into my eyes but I can see
everything moving fast now. Weather polishes
the silver fields ahead; the ravens swoop down
and settle among the gorgeous pages of the gospels.

 

 

 

 

Red Gloves

 

Reaching the restaurant late

I find the empty shells

Of your gloves on the cold kerb:

 

Stretchy, crushed red velvet

Which slithered off your lap

To float in the sodium stream.

 

What could they mean, except

You have arrived before me,

And simply taken your place?

 

The things we forget, or lose,

Live in a heaven of debris,

Waiting for us to collect them;

 

Already your naked hands

Are fluttering over the table,

Missing they don't know what.

 

 

 

 

Andrew Motion (Braintree, 26 oktober 1952)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Stephen L. Carter werd geboren op 26 oktober 1954 in Washington, D.C. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008 en en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

Uit: The Emperor of Ocean Park

 

„When my father finally died, he left the Redskins tickets to my brother, the house on Shepard Street to my sister, and the house on the Vineyard to me. The football tickets, of course, were the most valuable item in the estate, but then Addison was always the biggest favorite and the biggest fan, the only one of the children who came close to sharing my father's obsession, as well as the only one of us actually on speaking terms with my father the last time he drew his will. Addison is a gem, if you don't mind the religious nonsense, but Mariah and I have not been close in the years since I joined the enemy, as she puts it, which is why my father bequeathed us houses four hundred miles apart.
I was glad to have the Vineyard house, a tidy little Victorian on Ocean Park in the town of Oak Bluffs, with lots of frilly carpenter's Gothic along the sagging porch and a lovely morning view of the white band shell set amidst a vast sea of smooth green grass and outlined against a vaster sea of bright blue water. My parents liked to tell how they bought the house for a song back in the sixties, when Martha's Vineyard, and the black middle-class colony that summers there, were still smart and secret. Lately, in my father's oft-repeated view, the Vineyard had tumbled downhill, for it was crowded and noisy and, besides, they let everyone in now, by which he meant black people less well off than we. There were too many new houses going up, he would moan, many of them despoiling the roads and woods near the best beaches. There were even condominiums, of all things, especially near Edgartown, which he could not understand, because the southern part of the island is what he always called Kennedy country, the land where rich white vacationers and their bratty children congregate, and a part-angry, part-jealous article of my father's faith held that white people allow the members of what he liked to call the darker nation to swarm and crowd while keeping the open spaces for themselves.

 

 

 

Stephen L. Carter (Washington, 26 oktober 1954)

 

 

 

 

De Zweedse dichteres en schrijfster Karin Maria Boye werd geboren op 26 oktober 1900 in Göteborg. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008 en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

 

Das Beste

Das Beste, das wir haben,

das kann man nicht beschreiben,

nicht geben und nicht sagen;

es muß verborgen bleiben.

 

Das Tiefste deiner Seele

kann niemand je berühren.

Die unerreichte Stelle

kannst du und Gott nur spüren.

 

Das ist des Reichtums Quelle,

daß keiner sonst sie kennt.

Das ist der Armut Hölle,

daß sie vom andern trennt.

 

Vertaald door Hildegard Dietrich

 

 

 

 

Karin Boye (26 oktober 1900 – 24 april 1941)

Standbeeld in Göteborg

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Ierse dichter Trevor Joyce werd geboren op 26 oktober 1947 in Dublin. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008 en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

 

o tiny

universe

alongside

the many other

possible

universes

some of which

could easily

be ten

or a thousand

times more

vast

you are

small

pretentious

and a little

pathetic

i will

keep you

for later

 

 

*

 

 

She is my love

was most my misery

preferred for wasting me

to her could cure

She is my fair

would fast enfeeble me

not whisper for my going oh!

or mind my grave

She is my dear

nature’s accessory

wouldn’t reach a hand to hold my head

lay me for gold

She is my why

drops not a hint to me

heeds no true word

spares no regard

Great is my grief

too long this lingering

who most suspects me

is all my love

 

 

 

Trevor Joyce (Dublin, 26 oktober 1947)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Pat Conroy werd geboren op 26 oktober 1945 in Atlanta, Georgia. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008 en ook mijn blog van 26 oktober 2009.

 

Uit: South of Broad

 

„It was my father who called the city the Mansion on the River.
He was talking about Charleston, South Carolina, and he was a native son, peacock proud of a town so pretty it makes your eyes ache with pleasure just to walk down its spellbinding, narrow streets. Charleston was my father's ministry, his hobbyhorse, his quiet obsession, and the great love of his life. His bloodstream lit up my own with a passion for the city that I've never lost nor ever will. I'm Charleston-born, and bred. The city's two rivers, the Ashley and the Cooper, have flooded and shaped all the days of my life on this storied peninsula.
I carry the delicate porcelain beauty of Charleston like the hinged shell of some soft-tissued mollusk. My soul is peninsula-shaped and sun-hardened and river-swollen. The high tides of the city flood my consciousness each day, subject to the whims and harmonies of full moons rising out of the Atlantic. I grow calm when I see the ranks of palmetto trees pulling guard duty on the banks of Colonial Lake or hear the bells of St. Michael's calling cadence in the cicada-filled trees along Meeting Street. Deep in my bones, I knew early that I was one of those incorrigible creatures known as Charlestonians. It comes to me as a surprising form of knowledge that my time in the city is more vocation than gift; it is my destiny, not my choice. I consider it a high privilege to be a native of one of the loveliest American cities, not a high-kicking, glossy, or lipsticked city, not a city with bells on its fingers or brightly painted toenails, but a ruffled, low-slung city, understated and tolerant of nothing mismade or ostentatious. Though Charleston feels a seersuckered, tuxedoed view of itself, it approves of restraint far more than vainglory.
As a boy, in my own backyard I could catch a basket of blue crabs, a string of flounder, a dozen redfish, or a net full of white shrimp. All this I could do in a city enchanting enough to charm cobras out of baskets, one so corniced and filigreed and elaborate that it leaves strangers awed and natives self-satisfied. In its shadows you can find metalwork as delicate as lace and spiral staircases as elaborate as yachts“.

 

 

 

 

Pat Conroy (Atlanta, 26 oktober 1945)

 

 

 

De Duitse schrijver Ulrich Plenzdorf werd geboren op 26 oktober 1934 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2006 en ook mijn blog van 26 oktober 2008.

 

Uit: Die neuen Leiden des jungen W.

 

"Bei Ed wußte man nie. Der dachte sich noch ganz andere Sachen aus. Ganze Songs zum Beispiel. Text und Melodie! Irgendein Instrument, das er nach zwei Tagen nicht spielen konnte, gab's überhaupt nicht. Oder nach einer Woche, von mir aus. Er konnte Rechenmaschinen aus Pappe baun, die funktionieren heute noch. Aber die meiste Zeit haben wir gemalt."
"Edgar hat gemalt? - Was waren das für Bilder?"
"Immer DIN A 2."
"Ich meine: was für Motive? Oder kann man welche sehen?"
"Nicht möglich. Die hatte er alle bei sich. Und "Motive" kann man nicht sagen. Wir malten durchweg abstrakt. Eins hieß Physik. Und: Chemie. Oder: Hirn eines Mathematikers. Bloß, seine Mutter war dagegen. Edgar sollte erst einen "ordentlichen" Beruf haben. Ed hatte ziemlich viel Ärger deswegen, wenn sie das interessiert. Aber am sauersten war er immer, wenn er rauskriegte, daß sie, also seine Mutter, mal wieder eine Karte von seinem Erzeuger..., ich meine: von seinem Vater..., ich meine: von Ihnen zurückgehalten hatte. Das kam hin und wieder vor. Dann war er immer ungeheuer sauer."
Das stimmt. Das stank mich immer fast gar nicht an. Schließlich gab es immer noch so was wie ein Briefgeheimnis und die Karten waren eindeutig an mich. An Herrn Edgar Wibeau, den ollen Hugenotten. Jeder Blöde hätte gemerkt, daß ich eben nichts wissen sollte über meinen Erzeuger, diesen Schlamper, der soff und der es ewig mit den Weibern hatte. Der schwarze Mann von Mittenberg. Der mit seiner Malerei, die kein Mensch verstand, was natürlich allemal an der Malerei lag.

 

 

 

Ulrich Plenzdorf (26 oktober 1934 – 9 augustus 2007)

 

 

 

 

 

De Schotse dichter Sorley MacLean (Schots Gaelic: Somhairle MacGill-Eain) werd geboren op 26 oktober 1911 Osgaig op het eiland Raasay. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008.

 

 

The Choice

 

I walked with my reason
out beside the sea.
We were together but it was
keeping a little distance from me.

 

Then it turned saying:
is it true you heard
that your beautiful white love
is getting married early on Monday?

 

I checked the heart that was rising
in my torn swift breast
and I said: most likely;
why should I lie about it?

 

How should I think that I would grab
the radiant golden star,
that I would catch it and put it
prudently in my pocket?

 

I did not take a cross’s death
in the hard extremity of Spain
and how then should I expect
the one new prize of fate?

 

I followed only a way
that was small, mean, low, dry, lukewarm,
and how then should I meet
the thunderbolt of love?

 

But if I had the choice again
and stood on that headland,
I would leap from heaven or hell
with a whole spirit and heart.

 

 

 

 

 

Sorley MacLean (26 october 1911 - 24 november 1996)

 

 

 

 

 

De Russische schrijver en theoreticus van het symbolisme Andrej Bely werd geboren op 26 oktober 1880 in Moskou. Zie ook mijn blog van 26 oktober 2008.

 

Uit: Glossolalia (Vertaald door Thomas R. Beyer)

 

„All motion of the tongue in the cavity of our mouth is - a gesture of an armless dancer, twirling the air, like a gaseous, dancing veil; as they fly off to the sides, the tips of the veil tickle the larynx; and - out comes a dry, aery, quick "h," pronounced like the Russian "kh"; the gesture of arms extended (
upwards and to the side) is - "h". The gestures of the arms reflect all the gestures of the armless dancer, dancing in a murky dungeon: beneath the arches of the palate; the movement of the arms relfects an armless mimicry; these movements are - giants of an enormous world, invisible to sound; in this way the tongue directs its bulk, the body, from out os its cave; and the body draws for us gestures; and the storms of meaning are - beneath them. Out armless tongue observed the gesture of the arm; and duplicated it in sounds; sounds know the mysteries of ancient movements of our spirits; just as we pronounce the sounding meanings of words, so too were we once created; pronounced with meaning; our sounds - words - will become the world: we create people out of words; and the words are acts. Sounds are - ancient gestures in the millenia of meaning; in the millenia of my coming being an arm will sing to me with cosmic meaning. Gestures are - youthful sounds of meanings implanted in my body, but not yet composed; the same thing that is occuring for the time being in a single place of the bosy, under the skullbone, will with the flow of time occur throughout my entire body. My entire body will brim full of meaning.“

 

 

Andrej Bely (26 oktober 1880 – 8 januari 1934)

Portret door Leon Bakst

De Amerikaanse schrijfster Anne Tyler werd geboren op 25 oktober 1941 in Minneapolis, Minnesota. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2007 en ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

Uit: Noah's Compass

 

“In the sixty-first year of his life, Liam Pennywell lost his job. It wasn’t such a good job, anyhow. He’d been teaching fifth grade in a second-rate private boys’ school. Fifth grade wasn’t even what he’d been trained for. Teaching wasn’t what he’d been trained for. His degree was in philosophy. Oh, don’t ask. Things seemed to have taken a downward turn a long, long time ago, and perhaps it was just as well that he had seen the last of St. Dyfrig’s dusty, scuffed corridors and those interminable after-school meetings and the reams of niggling paperwork.
In fact, this might be a sign. It could be just the nudge he needed to push him on to the next stage—the final stage, the summing-up stage. The stage where he sat in his rocking chair and reflected on what it all meant, in the end.
He had a respectable savings account and the promise of a pension, so his money situation wasn’t out-and-out desperate. Still, he would have to economize. The prospect of economizing interested him. He plunged into it with more enthusiasm than he’d felt in years—gave up his big old-fashioned apartment within the week and signed a lease on a smaller place, a one-bedroom-plus-den in a modern complex out toward the Baltimore Beltway. Of course this meant paring down his possessions, but so much the better. Simplify, simplify! Somehow he had accumulated far too many encumbrances. He tossed out bales of old magazines and manila envelopes stuffed with letters and three shoe boxes of index cards for the dissertation that he had never gotten around to writing. He tried to palm off his extra furniture on his daughters, two of whom were grown-ups with places of their own, but they said it was too shabby. He had to donate it to Goodwill. Even Goodwill refused his couch, and he ended up paying 1-800-GOT-JUNK to truck it away. What was left, finally, was compact enough that he could reserve the next-smallest-size U-Haul, a fourteen-footer, for moving day.
On a breezy, bright Saturday morning in June, he and his friend Bundy and his youngest daughter’s boyfriend lugged everything out of his old apartment and set it along the curb. (Bundy had decreed that they should develop a strategy before they started loading.) Liam was reminded of a photographic series that he’d seen in one of those magazines he had just thrown away“.

 

 

 

Anne Tyler (Minneapolis, 25 oktober 1941)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Rühmkorf werd geboren op 25 oktober 1929 in Dortmund. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2006 en ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

 

Drei Variationen über das Zeitgedicht

 

Das Zeitgedicht, das Zeitgedicht,

ist schon ein Tutmirleidgedicht,

mit Kunst geschliffen und gefeilt,

entgeht ihm, wie die Zeit enteilt,

ojeh!

 

Das Zeitgedicht, das Zeitgedicht,

so schnell wie Zeitung kann es nicht,

weil wo es sich mit Sinn verfaßt,

ist prompt der Drucktermin verpaßt,

oweh!

 

Das Zeitgedicht, das Zeitgedicht,

hat nur ein kurzes Lebenslicht,

und wenn es auch die Wahrheit spricht,

man dankt’s ihm nicht!

Olé !

 

 

 

Komm raus

 

Komm raus aus deiner Eber-Einzelbucht,

aus deiner Ludergrube.

Komm raus aus deiner kaskoversicherten Dunkelkammer!

Auch dein Innenleben

findet öfter statt, merk ich grade --

(Komm raus aus deinem Farbbandkäfig)

Im Prinzip -- ja? -- P r i n z i p

sind doch längst alle Schleusen geöffnet, Gitter gefallen ...

 

Immer noch vierlerlei Lichter hier, wo sich

keine Anzeigenseite dazwischenschiebt,

keine Helium-Annonce --:

D I E S O N N E

unverwandt, mit angezogenen Strahlen --

(Komm raus aus deinem Leichen-Entsafter)

Vor dir das Meer und hinter dir

die Waschmaschine ...

(aus deinem Metzelwerk, aus deinem Familien-Gefrierfach)

Hier nichts gewollt zu haben,

ist soviel wie verspielt, das weißt du, oder?

 

Heda, eingerahmtes Tier, du kriegst

den Kopf wohl gar nicht mehr raus aus dieser Pate, laß sehn!

Unbeugsam reflektierst du dich

an der Schreibtischkante --

(eisern nach innen blickend, ein Vesuv mit geschlossenen Augen)

Komm raus aus deinem handversiegelten Hockergrab!

A u c h K u l t u r

ist nur eine unmaßgebliche Schutzbehauptung.

 

Eine Schlacht im Sitzen gewinnen:

s c h ö n w ä r `s ! ?

Und schön der Gedankeda wer sich nicht rührt,

hat wenigstens Anspruch auf Schicksal -- Aus deiner Tropfsteintruhe!

 

Komm raus aus deinem Todeskoben, überleg dir das Leben:

Die Morgenschiffe rauschen schon an --

Ein Tag aus Gold und Grau:

willst du mit rein? --

 

 

 

 

Peter Rühmkorf (25 oktober 1929 – 8 juni 2008)

Hier met Günter Grass (rechts)

 

 

 

 

De  Nederlandse dichter, schrijver en zanger Willem Andries Wilmink werd geboren in Enschede op 25 oktober 1936. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

Jij en ik

 

Later zul je bij me wonen.
Later zijn we met z'n beiden.
Dat bedenk ik soms, wanneer je
giechelt met de an'dre meiden.

't Is voorlopig nog maar beter
om de zaak geheim te houden,
'k zal je nog maar niet gaan zeggen
dat ik van je ben gaan houden.

Later ga ik reizen maken
heel alleen, naar verre landen,
en daar ga ik mensen redden,
redden met mijn eigen handen.

Iedereen zal in de kranten
van mijn grote daden lezen.
'Waarom zou die mensenredder
zo ontzettend moedig wezen?'

Niemand zal de waarheid weten,
jóu alleen zal ik 't vertellen:
later, als ik zó beroemd ben
dat ik bij je aan durf bellen.

 

 

 

Televisie

 

men was allang vergeten dat het kon
maar het gebeurde: met een zacht gereutel
stierf de tv. het sprekend paard verbleekte
het licht werd opgestoken en de vader
aanzag zijn zoon die bij een storing werd verwekt
en zei: wat ben je oud geworden, jongen.

 

 

 

 

Willem Wilmink (25 oktober 1936 – 2 augustus 2003)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Harold Brodkey werd geboren op 25 oktober 1930 als Aaron Roy Weintraub in Staunton, Illinois. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

Uit: Profane Friendship

 

„Confession, with redemption possible: a love story. Well, I was refusing love. I often have, it seems . . . I am a very odd sort of romantic. . . .

The competition, the use of each other went on being real, as real as ever. Hatred, exile, love still in the new way. The as-if-brutal -- and breakable, brittle -- weary clemency, the modified clemency, ah, ah . . . We are at arm's length. He comes over, sits on the foot of the chaise, carefully soft and alert, aware of my rage . . . This is a form of respect and very winning. He leans toward me. I lean back.

"We are friends," he says, a little falsely, a little truly. He can't let me go easily but he has driven me away. I also know that if I tried to go on in his manner, when he turned and engaged with the situation and was truly present, I would not be able to manage it any more short of horror, I did so thoroughly, in some sense, "hate" him. I mean the history of our connection would go on being a live thing and ugly, and, in truth, to the death. Even embracing death and inanition and merely backing off I would have to undergo Onni's getting even now. . . .

I say I knew this then, that night. "We are friends," I said. "In our way." Then I muttered the next word: "Profanely."

"Profoundly? Is that what you said?"

"No, caro amico. I said profanely."

 

 

 

 

Harold Brodkey (25 oktober 1930 - 26 januari 1996)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en arts Jakob Hein werd geboren op 25 oktober 1971 in Leipzig. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2008.en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

Uit: Liebe ist ein hormonell bedingter Zustand

 

„Beigebracht wurde uns die Bewegung zur Musik im Kindergarten. Wir mussten uns im Kreis aufstellen, und ein Bi-Ba-Butzemann tanzte um unser Haus herum, der Regen fiel, Frau Sonne lachte. Wie wir uns dazu bewegen durften, gab die Kindergartentante vor. Wir nannten die Kindergartentanten bei ihren Nachnamen, die besonders freundlichen erlaubten uns, sie trotzdem zu duzen. Das klang so wie heute im Kaufhaus : » Du, Frau Becker, guck mal ! « Meine Kindergartentante hieß Frau Kant. Sie war dick, kurzatmig, schlecht gelaunt und trug eine Kittelschürze aus Nylon über ihren Stützstrümpfen. Bewegung zu Musik machte sie mit uns nur, weil es Vorschrift war, weil in ihrer o∞ziellen Bedienungsanleitung für Kinder geschrieben stand, dass eine Kindergärtnerin mindestens zweimal monatlich mit den ihr unterstellten Kindern Tanz- und Singspiele einüben musste. Frau Kant hasste Musik und Bewegung, und Musik und Bewegung hassten Frau Kant. Alle paar Augenblicke griff sie in die Kitteltasche, holte ein Stofftaschentuch heraus

und wischte sich damit den Schweiß von der hochroten Stirn. Die Sonne waren zwei Arme, die wir von unten kreisförmig nach außen bringen mussten. Wenn sich ein Kind im Überschwang der Gefühle spontan anders als vorgeschrieben bewegte, brüllte Frau Kant herum. Bei wiederholtem Abweichen gegen die Bewegungsmuster drohten Nachholstunden. Mit Tanzen hatte das nichts zu tun.

Auf dem Spielplatz gab es Chauli und Jimmy Glitschi, unsere selbst erfundenen Sagenfiguren. Chauli, das war der Kumpel, der robuste Kämpfer, der verlässliche Gefährte mit Bauarbeiterhelm oder Polizeimütze, Jimmy Glitschi war niemand. Er war nur ein sagenumwobener Held aus einem umfangreichen Gedichtzyklus, der ausschließlich aus Zweizeilern bestand und auch sonst von

ungeheuerer formaler Strenge gekennzeichnet war.“

 

 

Jakob Hein (Leipzig, 25 oktober 1971)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en biograaf Daniel Mark Epstein werd geboren op 25 October 1948 in Washington, D.C. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

Uit: Nat King Cole

 

„The kid was wearing a light green gabardine suit that draped his long, slender frame so loosely it looked like the first high-note blast of a trumpet might blow his coat off. His mouth was set, his dark face brooding like the rain-fixed clouds on that warm night in September. Approaching the bandstand with a flat-footed, pigeon-toed shamble, he held his head down and to one side, his slanted eyes averted, as if afraid to meet the gaze of several thousand dancers, jazz lovers, and curiosity seekers who filled the Savoy Ballroom. 

The kid was shy, and he was amazingly bold. He was the one the young dancers had come to see. They came to hear him play, the boy who would be King, a skinny sixteen-year-old pianist who dared to go up against Earl Hines in the Battle of Rhythm. In 1935 Hines was King of the Ivories, pianist without peer, leader of the hottest dance band on the South Side of Chicago, which was the jazz mecca of America at the very moment the music had achieved a peak of perfection it could not sustain or regain, ever. The music would never be better. 

Earl Hines smiled at the people. They called him Gatemouth because of his long smile, full of teeth. He had a dapper pencil-thin mustache and wide-set eyes with high arched brows. He grinned at the jitterbugs on the dance floor, and he smiled up at the slim kid who was whispering orders to his sidemen setting up on their side of the double bandstand. 

Gatemouth beamed at the crowd of thousands milling and jostling on the half-acre dance floor of the Savoy Ballroom. The bar in the northwest corner of the room was busy serving drinks to parties at the tables around the three sides of the dance floor. There were 3,000 people in the joint already and it would hold 6,000, at 40 cents a head. It was 30 cents a head before 8:30, when the show was to begin, but most folks couldn't get to the Savoy much before the show started. Gatemouth smiled at his competitor, but the youngster, self-absorbed, earnest, did not smile back, not because he was rude or hostile but because he was going about his business. „

 

 

 

Daniel Mark Epstein (Washington, 25 oktober 1948)



Zie voor nog meer schrijvers van de 25e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichter en schrijver John Allyn Berryman (eig. John Allyn Smith) werd geboren op 25 oktober 1914 in McAlester, Oklahoma. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

 

Dream Song 1: Huffy Henry hid the day

 

Huffy Henry hid the day,

unappeasable Henry sulked.

I see his point,—a trying to put things over.

It was the thought that they thought

they could do it made Henry wicked & away.

But he should have come out and talked.

 

All the world like a woolen lover

once did seem on Henry's side.

Then came a departure.

Thereafter nothing fell out as it might or ought.

I don't see how Henry, pried

open for all the world to see, survived.

 

What he has now to say is a long

wonder the world can bear & be.

Once in a sycamore I was glad

all at the top, and I sang.

Hard on the land wears the strong sea

and empty grows every bed.

 

 

 

 

Dream Song 2: Big Buttons, Cornets: the advance

 

The jane is zoned! no nightspot here, no bar

there, no sweet freeway, and no premises

for business purposes,

no loiterers or needers. Henry are

baffled. Have ev'ybody head for Maine,

utility-man take a train?

 

Arrive a time when all coons lose dere grip,

but is he come? Le's do a hoedown, gal,

one blue, one shuffle,

if them is all you seem to réquire. Strip,

ol benger, skip us we, sugar; so hang on

one chaste evenin.

 

—Sir Bones, or Galahad: astonishin

yo legal & yo good. Is you feel well?

Honey dusk do sprawl.

—Hit's hard. Kinged or thinged, though, fling & wing.

Poll-cats are coming, hurrah, hurray.

I votes in my hole.

 

 

 

 

John Berryman (25 oktober 1914 – 7 januari 1972)

 

 

 

 

 

De Vlaamse dichteres en prozaschrijfster Christine D'Haen werd geboren in Sint-Amandsberg op 25 oktober 1923. Zie ook mijn blog van 5 september 2009 en ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

 

 

Psychomachia

Negen neuvains

 Il Di e la Notte parlano, e

 dicono: Noi abbiamo col nostro veloce corso

 condotto alla morte il duca Giuliano.

 

 Michelangelo 

 

1

 De Morgenstond met tegenzin ontstaat,

 de Dag heft stroef het halfgevormd gelaat.

 De Avondschemering wordt blind. De Nacht

 torst van Natuur gemaskerde overmacht.

 Zij spreken. En zij zeggen: wij, de Tijd,

 met onzen haastigen loop hebben gebracht

 ter dood de Hertogen. Ik hoor hen. Spijt

 splijt mij het hart om wat het leven wacht.

 Een geestelijk marmeren vlees, dat niet meer lijdt.

 

 Sagrestia Nuova

 San Lorenzo. Firenze  

 

2

 Hij knielt op mij, éen knie; ik, oud man, lig

 knie tegen kin terneer in twee geplet

 tussen zijn stenen dijen in een wig,

 zijn teen tegen mijn bil; en vast gezet

 beneden mij zijn rechtervoet, gevlijd

 boven mijn rug zijn rustende geslacht.

 Verheven rijst draaiend zijn lichaamsschacht,

 zijn eigen aangezicht slechts toegewijd,

 zijn lichaam, lichaam, lichaam, lust, ziel, Tijd.

 

 La Vittoria

 Palazzo della Signoria, Firenze  

 

3

 Goden stegen van hun goudkaros

 en stegen op hun gouden troon, toen hoog

 de mens het hoofd ophief. In vlammendos

 stuwden zij schijven door de hemelboog.

 Van god tot bol geworden tolde daar

 materie, toen tot kern en kracht, een hel

 werkzame verre pracht miljarden jaar.

 Wij die hun wetten leren, lot en tel,

 sterfelijk levend uit hun stof, zijn cel.

 

 Fall of Phaëthon

 British Museum, London 

 

 

 

 

Christine D'haen (25 oktober 1923 – 3 september 2009)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres Hélène Swarth werd geboren op 25 oktober 1859 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2006 en ook mijn blog van 25 oktober 2008 en ook mijn blog van 25 oktober 2009.

 

 

Grafbloemen

 

Maagdepalm en rozemarijn
Tooien het graf van een maagdelijn.

Maar uit het graf van een bloeiende vrouw,
Rijzen drie rozen in bloedige rouw,

Rijzen drie rozen als bloed zo rood:
Twee uit haar boezem en éen uit haar schoot.

't Graf van een moeder, op stengelen slank,
Wiegelt drie leeljen als engelen blank,

Wiegelt drie leeljen als bloemen van melk;
Vlindertjes drinken uit elleke kelk.

Maar uit de stille gewijde grond
Waar een dichter zijn laatste wijkplaats vond,
Rijzen de bloemen zo menigerlei
Dat geen mij nog alle haar namen zei.

Uit zijn ogen het blauw van vergeet-mij-niet,
Dat in hemele-heimwee ten hemel ziet;
Uit zijn lippen een meidoorn in rozepracht,
Waar een nachtegaal jubelt zijn dromenklacht,
Uit zijn boezem een reuzige zonnebloem,
Goud van zijn lied en blond van zijn roem,
Uit zijn armen lianen omhelzend teêr,
Uit de wel van zijn tranen een helder meer,
Waar sneeuwige duiven uit drinken stil.

Dàt is 't graf waar ik 't liefst in verzinken wil.

 

 

 

 

Hélène Swarth (25 oktober 1859 - 20 juni 1941)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Karl Emil Franzos werd geboren op 25 oktober 1848 in Czortków (Galicië). Zie ook mijn blog van 25 oktober 2008.

 

Uit: Leib Weihnachtskuchen und sein Kind

 

„Wer im Waggon von Lemberg nach Czernowitz dahinfährt, mag leicht versucht sein, Ostgalizien für menschenärmer zu halten, als es ist. Meilenweit öde Heide oder dürftiger Ackerboden, einige Hütten in der Ferne, aber selten ein großes Dorf. Anderwärts kann der Reisende oft aus der Lage der Hütten, der Form der Gärten erkennen, wie gewalttätig die Bahnlinie hindurchgeführt worden. Hier ist dies wohl nur an einer Stelle so: wo das Dampfroß von Halicz weg, dem uralten Flecken, der dem Land den Namen gegeben hat, weiter gegen Südost eilt und die Gemarkung des Dorfes Winkowce berührt. Da sieht man zur Rechten einen stattlichen Bauernhof, schief zur Bahn gestellt, zur Linken den großen Obstgarten. Hier hat der eiserne Strang ein blühendes Anwesen entzweigeschnitten.

Der Besitzer jenes Hofs war ein ruthenischer Bauer und hieß Janko Wygoda. Das ist eigentlich ein komischer Name: »Hans Bequemlichkeit«, aber er wird keinem Landeskind so erscheinen, schon weil er überaus häufig ist. Wer das Geschick dieser armen Menschen erwägt, könnte glauben, daß dies eine Art Notbehelf ist, damit man unter ihnen doch wenigstens etwas finde, was an Wohlleben erinnert. Aber Wygoda heißt auch ein die Straße kürzender Feldweg, dessen Benutzung den Nachbarn gestattet wird; der Name haftete am Grundstück und ging, als Kaiser Josef die Familiennamen einführte, auf den Besitzer über. Freilich heißen heute, bei dem ungemeinen Niedergang dieses Bauernstandes, schon viele Hunderte so, die keinem Menschen mehr etwas zu gestatten oder zu verbieten haben.

Unser Janko Wygoda hatte es besser; er saß auf dem Erbe seiner Vorfahren, aber hart genug war es ihm geworden. Vielleicht rettete ihn nur seine Häßlichkeit vor dem Verderben. Vater und Mutter waren die lustigsten, leichtsinnigsten, durstigsten Menschen in der Gemeinde und von jenem Schlag, den man so oft in diesem reinblütigsten Slawenstamm findet, dem nur einige Tropfen Mongolenblut eingemischt sind: groß, stark, fettleibig, mit blondem Kraushaar und wasserblauen Augen.“

 

 

 

Karl Emil Franzos (25 oktober 1848 - 28 januari 1904)

 

 

 

 

De Franse schrijver Benjamin Henri Constant de Rebecque werd geboren op 25 oktober 1767 in Lausanne. Zie ook mijn blog van 25 oktober 2006.

 

Uit: Les Chevaliers

 

„Je chante les chevaliers et les dames qui illustrerent la cour du vertueux Pepin. on y voyoit le brave Palidore, le vaillant Oristal, le courtois cilinx, le Brave Rommador le terrible Odoric, Almont et mille autres chevaliers l'honneur de leur race et de leur siecle. Tout etoit tranquille quand Pepin las de voir languir la valeur de ses chevaliers fit inviter toutes les nations qui habitent la terre, a un tournois qu'il avoit resolu de donner.

Oliver, Bavolan, Othono, Morgant Lidene, Poronon, Cadrix, chevaliers Sarrasins s'y rendirent. on y vit paraitre Emedar, Zilant, et Oddin, avec d'autres Danois. Angeron le Scyte vouloit y venir, et il s'etoit deja mis en chemin, quand dans la forêt de Lousahan, il rencontra un chevalier couvert d'armes dorées, et monté sur un cheval superbe. Angeroon d'un naturel presomptueux, le défia a la joute ; le chevalier inconnu sans lui répondre se retourna, et mettant la lance en arrêt il fond sur lui et le renverse. Angeron furieux tire son Epée et le vaillant Pratignore c'étoit ainsi que se nommoit ladversaire d'Angeron descend de cheval et tirant Trencheroche sa bonne epée commence contre Angeron un combat des plus horribles. En vain Angeron donne t'il sur le casque enchanté de Pratignore des coups dont la foret retentissoit ; ce heros méprise ses coups. enfin Angeron jette son bouclier, et prenant son epée a deux mains il veut en porter un coup sur le casque de Pratignore. ainsi seroit peri ce heros, si son casque n'eut pas ete enchanté. Angeron epuisé par des efforts jusq'alors inutiles voulut redoubler mais sa foiblesse l'en empecha et semblable a un chene abattu par la coignée il tombe et sa chute fait retentir la foret. affaibli par la quantité de sang qu'il avoit perdu il ne peut se relever, en vain il se debat le genereux Pratignore lui tend la main ; mais la mort avoit deja fermé les yeux du malheureux Angeron.

Pratignore le plaignit et remonta sur son coursier Arolde. il se rendit au tournois de Pepin qui fixa le jour des joutes. Les trompettes sonnent Pratignore et Almont se font ouvrir la barriere. Pratignore du premier choc enleve Almont des arcons. Oristal, Milon pére de Roland, Cilinx, Odoric, Rommador, Palidore eurent le même sort. Olivier, Bavolan, Othon, o Morgant, Lidene, Poronon, Cadrix, chevaliers sarrasins, succomberent sous ses coups. Mais Aimon parut et les perance renaquit dans tous les coeurs. ils ne se trompoient pas Du premier choc le fils de Rostan le courageux Aimon fit mordre la poussiere a Pratignore Les danois Emedar, Oddin et Zilant même, cêdent la victoire au pere de Renaud. Serpention, Carcille, Rubicon, Malfruste balurot Carmallis et Morolant furent desarconnés par le brave Aimon. Le tournois finit ; alors les princes se preparent a retourner dans leurs etats.“

 

 

 

Benjamin Constant (25 oktober 1767 – 8 december 1830)

De Duitse schrijfster Zsuzsa Bánk werd geboren op 24 oktober 1965 in Frankfurt am Main. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

Uit: Unter Hunden

 

“In einem Haus lebten wir, einem Haus mit roter Fassade, mit fünf oder sechs Stockwerken, Familien über uns, unter uns, übers Haus verteilt, mit ihren Kindern, hinter jeder Tür drei oder vier, mit ihren Großeltern, die an den Fenstern standen, um hinauszusehen auf die Autobahn, auf Strommasten und die wenigen Wege, die hinaus aus dieser Siedlung führten. Kai gehörte zu einer dieser Familien, einer Familie aus Brüdern, in einem dieser Häuser, mit blaßblauer Fassade, auf der anderen Seite der Straße, hinter den Spannungskästen, dort, wo die Züge in die Stadt fuhren und wir uns manchmal, an den Abenden, über die Gleise stießen. Kai, mit einer Mutter, die wir selten sahen, und die Tüten in den Händen hielt, drei, vier in jeder Hand, wenn sie die Straße hinablief, nach ihren Einkäufen, und nie geradeaus schaute dabei, bloß nach unten, auf den Weg, auf die Steinplatten vor ihren Füßen, als hätte sie Angst zu stolpern. Kais Mutter, mit diesem Haar, über das man sagte, sie solle es färben, und mit diesem Ruf, weil man glaubte, jedes ihrer Kinder sei von einem anderen. Ihre jüngeren Söhne gingen auf die schlechten Schulen, die älteren saßen vor den Hauseingängen, unter den Rissen im Vordach, auf Möbeln, die irgendwer auf den Müll geworfen hatte.
Immer umgab sich Kai mit zwei, drei Jungen aus der Straße, die ihm blind folgten. Sie zogen mit ihm über Felder, stahlen sich in Hauseingänge, versteckten sich auf Speichern, hinter Türen aus Holzlatten, bis sie jemand verscheuchte. An den Nachmittagen dieses Sommers, an den ich denke, saßen sie neben Kai auf einer Bank, auf diesem Platz, auf dem wir uns alle trafen. Sie saßen dort, ohne viel zu reden, bis in den Abend hinein, wenn sie allein zurückblieben, weil sich der Platz leerte und wir anderen in Hauseingängen verschwanden, hinter roten und blauen Fassaden. Wenn wir sie kommen sahen, schon von weitem, Kai und die anderen, mit ihren Hunden, die sie von der Leine ließen, standen wir von der Bank auf und gingen weiter. Es war etwas an ihnen, das uns bedeutete, es ist nicht gut, ihnen gegenüberzustehen, es ist nicht einmal gut, an ihnen vorbeizulaufen. Kai sprach kaum, meist bewegte er nur sein Kinn, seine Hand, aber jeder verstand seine Gesten, selbst die winzigen, die kaum sichtbaren, und daß es zu spät war, den Platz zu verlassen, wenn Kai und die anderen nähergekommen waren, auch das verstand jeder.”

 

 

 

Zsuzsa Bánk (Frankfurt am Main, 24 oktober 1965)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter Karl August Georg Maximilian Graf von Platen-Hallermünde werd geboren op 24 oktober 1796 in Ansbach. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2006 en ook mijn blog van 24 oktober 2007 en ook mijn blog van 24 oktober 2008 en ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

 

Tristan

Wer die Schönheit angeschaut mit Augen,
Ist dem Tode schon anheimgegeben,
Wird für keinen Dienst auf Erden taugen,
Und doch wird er vor dem Tode beben,
Wer die Schönheit angeschaut mit Augen!

Ewig währt für ihn der Schmerz der Liebe,
Denn ein Tor nur kann auf Erden hoffen,
Zu genügen einem solchen Triebe:
Wen der Pfeil des Schönen je getroffen,
Ewig währt für ihn der Schmerz der Liebe!

Ach, er möchte wie ein Quell versiegen,
Jedem Hauch der Luft ein Gift entsaugen
Und den Tod aus jeder Blume riechen:
Wer die Schönheit angeschaut mit Augen,
Ach, er möchte wie ein Quell versiechen!

 

 

 

 

Farbenstäubchen auf der Schwinge

 

Farbenstäubchen auf der Schwinge

Sommerlicher Schmetterlinge,

Flüchtig sind sie, sind vergänglich

Wie die Gaben, die ich bringe,

Wie die Kränze, die ich flechte,

Wie die Lieder, die ich singe:

Schnell vorüber schweben alle,

Ihre Dauer ist geringe,

Wie ein Schaum auf schwanker Welle,

Wie ein Hauch auf blanker Klinge.

Nicht Unsterblichkeit verlang ich,

Sterben ist das Los der Dinge:

Meine Töne sind zerbrechlich

Wie das Glas, an das ich klinge.

 

 

 

 

Saul und David

 

Der König sitzt auf seinem Throne bang,

Er winkt, den Sohn des Isai zu rufen:

»Komm, Knabe, komm mit deinem Harfenklang!«

Und jener läßt sich nieder auf die Stufen.

»Der Herr ist groß!« beginnt er feierlich,

»Geschöpfe spiegeln ihres Schöpfers Wonne;

Der Morgen graut, die Wolken teilen sich,

Und wandelnd singt ihr hohes Lied die Sonne.

 

Die schwere Krone löse dir vom Haupt

Und tret hinaus in reine Gotteslüfte!

Die Lilie prangt, der Busch ist neu belaubt,

Die Reben blühen und verschwenden Düfte.

 

Zwar bin ich nur ein schlichter Hirtensohn,

Doch fühl ich bis zum Himmel mich erhoben;

Was mußt du fühlen, König, auf dem Thron,

Wie muß dein Herz den Gott der Väter loben!

 

Doch deine Wimper neigst du tränenschwer,

Daß sie des Auges schönen Glanz verhehle –

Wie groß ist Jehova! o blick umher!

Und welche Ruhe füllt die ganze Seele!

 

So laß dein Herz an Gott, so laß dein Ohr

An meiner Töne Harmonie sich laben!«

Allein der König springt in Wut empor

Und wirft den Spieß nach dem erschrocknen Knaben.

 

 

 

August Graf von Platen (24 oktober 1796 - 5 december 1835)

Buste in Ansbach (Platengymnasium)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Onno Kosters werd geboren op 24 oktober 1962 in Baarn. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2007 en  ook mijn blog van 24 oktober 2008 en ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

 

ik droomde dat ik dood was

 

Maar dood was het woord niet,
Je liet me tenslotte het leven;
en droomde is het woord niet.

 

Meer of je een brief schrijft
waar je weken over doet.

brief als poging tot dagboek, dezelfde devotie;

 

brief waarin je terugkomt
op eerder ingenomen standpunten
en deze dan opnieuw inneemt;

kiezels die je ophoest en weer doorslikt.

 

 

 

 

Quitte 

  

En schrijven wij tenslotte vandaag de dag

niet de dag dat de dood om het leven kwam

 

en dat wij verstoord om en op keken:

ons heen en van ons

o zo gedrukt bestaan -

 

wat wil je? (Wat wil-ie?)

Een fooi? Meegaandheid?

Een roos verkopen? Meelij?

 

De dood kwam om het leven

die dag in dat onzinnig

zuinig verlicht cafe.

 

Jij knakt je meelij, jij koopt een roos -

je klatert op tafel je fooi en gaat mee 

 

 

 

 

 

Onno Kosters (Baarn,  24 oktober 1962)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Norman Rush werd geboren op 24 oktober 1933 in San Francisco. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2008 en ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

Uit: Mating

 

“Well before you see water you find yourself walking through pure vapor. The roar penetrates you and you stop thinking without trying.

I took a branch of the path that led out onto the shoulder of the gorge the falls pour into. I could sit in long grass with my feet to the voice, the falls immense straight in front of me. It was excessive in every dimension. The mist and spray rise up in a column that breaks off at the top into normal clouds while you watch. This is the last waterfall I need to see, I thought. Depending on the angle of the sun, there were rainbows and fractions of rainbows above and below the falls. You resonate. The first main sensation is about physicality. The falls said something to me like You are flesh, in no uncertain terms. This phase lasted over an hour. I have never been so intent. Several times I started to get up but couldn’t. It was injunctive. Something in me was being sated and I was paralyzed until that was done.

The next phase was emotional. Something was building up in me as I went back toward the hotel and got on the path that led to overlooks directly beside and above the east cataract. My solitude was eroding, which was oddly painful. I could vaguely make out darkly dressed people here and there on the Zambia side, and there seemed to be some local African boys upstream just recreationally manhandling a huge dead tree into the rapids, which they would later run along the bank following to its plunge, incidentally intruding on me in my crise or whatever it should be called. The dark clothing I was seeing was of course raingear, which anyone sensible would be wearing. I was drenched.

You know you’re in Africa at Victorial Falls because there is nothing anyplace to keep you from stepping off into the cataract, not a handrail, not an inch of barbed wire. There are certain small trees growing out over the drop where obvious handholds on the limbs have been worn smooth by people clutching them to lean out bodily over white death. I did this myself. I leaned outward and stared down and said out loud something like Weep for me. At which point I was overcome with enormous sadness, from nowhere. I drew back into where it was safe, terrified.”

 

 

Norman Rush (San Francisco, 24 oktober 1933)

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e oktober ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag. Zie ook vandaag: De Thomas Mann Prijs voor Christa Wolf.

De Engels - Amerikaanse dichteres Denise Levertov werd geboren op 24 oktober 1923 in Ilford, Essex. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2008 en ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

 

February Evening In New York 

 

As the stores close, a winter light

opens air to iris blue,

glint of frost through the smoke

grains of mica, salt of the sidewalk.

As the buildings close, released autonomous

feet pattern the streets

in hurry and stroll; balloon heads

drift and dive above them; the bodies

aren't really there.

As the lights brighten, as the sky darkens,

a woman with crooked heels says to another woman

while they step along at a fair pace,

'You know, I'm telling you, what I love best

is life. I love life! Even if I ever get

to be old and wheezy—or limp! You know?

Limping along?—I'd still ... ' Out of hearing.

To the multiple disordered tones

of gears changing, a dance

to the compass points, out, four-way river.

Prospect of sky

wedged into avenues, left at the ends of streets,

west sky, east sky: more life tonight! A range

of open time at winter's outskirts.

 

 

 

 

The Garden Wall 

 

Bricks of the wall,

so much older than the house -

taken I think from a farm pulled down

when the street was built -

narrow bricks of another century.

 

Modestly, though laid with panels and parapets,

a wall behind the flowers -

roses and hollyhocks, the silver

pods of lupine, sweet-tasting

phlox, gray

lavender -

unnoticed -

but I discovered

the colors in the wall that woke

when spray from the hose

played on its pocks and warts -

 

a hazy red, a

grain gold, a mauve

of small shadows, sprung

from the quiet dry brown -

archetype

of the world always a step

beyond the world, that can't

be looked for, only

as the eye wanders,

found.

 

 

 

 

Denise Levertov (24 oktober 1923 – 20 december 1997)

 

 

 

 

 

De Vlaamse auteur Ernest Claes werd geboren op 24 oktober 1885 te Zichem. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2006 en ook mijn blog van 24 oktober 2008 en ook mijn blog van 24 oktober 2009.

 

Uit: De Witte

 

„De Witte keek nu naar 't raam, en daar kwam zoo medeens met een vluchtig vedergefladder een musch op den wingerdtak zitten, vlak voor de ruit, de pootjes wijd uitschoorend om den buigenden steun, 't zwarte kopje vlug wippend links en rechts voor mogelijk gevaar, in den dikken bek een lange stroopijl. Met een schok was de lamheid bij de Witte eruit, en zijn oogen gluurden opeens met gespannen aandacht op de musch. Ritsss... 't vogeltje was weg, en even snel zat de Witte op zijn knieën voor 't raam om te zien waar het zijn nesteling heendroeg... Daar vloog de kelderkamerdeur weer driftig open.

- ‘As ge potverdekke... Wa zitte doar te doen, bengel?’ hield moeder haar eersten uitroep in, daar ze de Witte in zijn hemd rechtop in zijn bed zag zitten.

- ‘Niks... ik koom ommes!’

- ‘Ge moet et anders moar zeggen as ik oe moet hulpe!’

- ‘Tijd genoeg!’ mokte de Witte, terwijl hij zijn gelapte wekedaagsche broek aantrok, en toen de deur weer even driftig was toegeklakt: ‘'t Es altijd etzelfde!’ Met zijn frak onder den arm stapte hij de kelderkamer af, nam in 't waschhok, waar ook de koeikuipen stonden, den handdoek van den nagel, hing buiten handdoek en jas over den puthaak, en plonsde zijn twee handen in den emmer water die op de moos stond. Hij peuterde wat aan zijn vuile vingertoppen, schepte dan zijn twee handen vol water, en stroelde het blazend en prasselend over zijn gezicht. Met den drogen tip van den handdoek wreef hij daarna over zijn kaken dat ze er rood van glommen.

Rond de groenbemoste putkuip pikkerden de hennen ongestoord voort. Hij zag over den vlierstruik heen moeder achter in den hof aan de beeten bezig. - En over de weiden en het land rondom groeide de glitsheete zonnedag.

Nu kwam de Witte binnen om koffie te drinken. In de huiskamer hing nog de duffe weepschheid van den morgen, de rolgordijnen waren neergelaten voor de zon die straks op dien kant van 't huis stond, de vliegen zaten te krieuwelen tegen de zwarte zoldering en de stores, op de muren en op de tafel, en dreven in zachte vlucht door de groote lage kamer. In den haard was 't vuur uitgebrand, en de zwarte kat zat er naast te slapen, ineengedoezeld, en de oogen dicht toegeknepen alsof ze glunder te peinzen zat aan de voorbije dingen van den nacht. De huisklok zwierde heur langen slinger met de koperen plaat onderaan rustig heen en weer, met lijzigen tiktak, of de dag die zoo pas begon, nog eeuwig lang zou duren en er hoegenaamd geen haast bij was.“

 

 

 

 

Ernest Claes (24 oktober 1885 - 2  september 1968)

Claes en De Witte in Zichem

 

 

 

 

 

De Ierse dichter en essayist Robert Greacen werd geboren op 24 oktober 1920 in Derry. Zie ook mijn blog van 24 oktober 2008.

 

 

Captain Fox (Fragment)

 

Captain Fox sits readin g metaphysics –

Hegel’s the hundred watt bulb in his world.

Captain Fox is fond of Zürichs Hotel Excelsior.

A reliable place,’he says, ‘solid, reliable’.

He lights a Gauloise and blows a ring:

One of these days I’ll retire, I’m getting too old

For buggering along the autobahns.
Besides, I want to write a pre-Ayer work on philosophy

Which I’ll finish and publish at my own expence.

Aspects of Hegel or some such title

Perhaps a village on the Adriatic…

 

Basques, Catalans, Slovaks, Irishmen, Blacks,

These are Captain Foxes’ friends

Luckily he’s as much linguist as philosopher.

He talks for hours about fireworks

And the poetry of Rainer Maria Rilke.

Truly a civilised man, Captain Fox.

 

‘Are you in business?’, I once asked him.

‘Well, let’s say I provide…facilities’.

A most civilised man, Captain Fox,

Discreet, solid, reliable.

 

His business isn’t my business.

 

 

 

 

Flying Into Atlanta

 

A velvet evening at fall’s end,
Day in retreat, I flying high
Look down on diamond lights.
John Keats, come with me now.
Let’s travel in these realms.
Un-misted, mellow, fruitful,
And drink from brimming beakers
Above this city’s radiance,
Nor speak of hemlock, nightingales,
Or northern islands we have fled.
Through this rich Georgian sky
We’ll ride in dazzlement
Deep in romantic images
Yet hear a voice proclaim:
O my America, my new-found land!

 

 

 

Robert Greacen (24 oktober 1920 – 13 april 2008)

Buste gemaakt door Robin Buick, 1987

 

 

 

 

 

De Canadese schrijver, politiek activist, essayist en filmmaker Hubert Aquin werd geboren 24 oktober 1929, in Montreal, Quebec. Aquin studeerde af aan de universiteit van Montreal in 1951. Van 1951 tot 1954 studeerde hij aan het Institut d'etudes politiques in Parijs. Bij zijn terugkeer naar Montreal werkte hij toto 1959 voor Radio-Canada. Van 1960 tot 1968 was Aquin actief in de beweging voor onafhankelijkheid van Quebec. In 1964 kondigde hij aan dat hij "ondergronds" zou gaan om d.m.v. terrorisme voor de onafhankelijkheid te strijden. Hij werd kort daarna gearresteerd en verdween voor vier maanden in een psychiatrisch ziekenhuis. Het was daar dat hij zijn eerste roman, Prochain episode, het verhaal van een gevangen revolutionair schreef. In december 1964 werd hij vrijgesproken van illegaal bezit van een vuurwapen. Prochain episode wordt beschouwd als een klassieker van de Canadese literatuur.  De zelfdestructieve gedachten van verteller van de roman zijn een voorbode van Aquins eigen dood. Op 15 maart 1977 schoot hioj zichzelf door het hoofd. Hij liet een afscheidsbrief na waarin hij zijn dood een vrije en positieve keuze noemde: "I have lived intensely, and now it is over."

 

Uit: Trou de mémoire

 

„J’ai désappris- avant de naître- les danses de guerre de mon peuple conquis par des Français en dentelle qui, une fois encabanés ici, ont été conquis inlassablement et infiniment sur écran géant avec sous-titres en anglais.

Deux fois conquis … je suis en quelque sorte le spécialiste de la conquête: j’en connais par coeur toutes les modalités d’application et tous les épisodes paranoïdes. La conquête, ça me connaît; car j’ai eu le temps, depuis le temps, d’explorer cet état constitutionnellement oscillatoire et cet aller et retour écoeurant entre l’exaltation et la narcose, entre une tentative de révolution et une tentative de suicide- ce dernier rendu impossible par la perfusion du fameux poison résurrectionnel qu’on s’empresse de combattre, aussitôt qu’il est inculqué, par une injection surdosée de sulfonal contre-résurrectionnel qui est suivi de près, selon les ordonnances du conquérant, par l’absorption d’un produit antagoniste, et ainsi de suite … Poison d’abandon contre poison de survivance, cri mort contre cri ressuscité, conquête oui, conquête non!

Le conquis vit entre chien et loup, et, pour lui, chien fidèle, il n’y a qu’un jour au calendrier: un samedi saint sans lendemain … Oui le conquis s’est taillé une toute petite place entre la mort et la résurrection, il est mort et attend dans une espérance régressive et démodée un jour de Pâques qui ne viendra jamais. Il se trouve coincé fortuitement entre deux événements: sa mort passée et son impossible résurrection pascale. … Le conquis, confiné à l’attente visqueuse, se suicide sans dérougir et se ranime sans cesse, fatigué à la longue de tuer ce qui est mort en lui et d’exaspérer la fraction d’existence qui lui est déférée … La seule compensation du conquis absolu serait de comprendre pourquoi et de quelle incroyable façon il se fait enculer par l’histoire; mais justement, par définition, il a perdu la vue.“

 

 

 

Hubert Aquin (24 oktober 1929 - 15 maart 1977)