De Oostenrijkse dichteres Ingeborg Bachmann werd geboren op 25 juni 1926 in Klagenfurt. Zie ook mijn blog van 25 juni 2006 en ook mijn blog van 25 juni 2007 en ook mijn blog van 25 juni 2008.

 

 

Die große Fracht

 

Die große Fracht des Sommers ist verladen,

das Sonnenschiff im Hafen liegt bereit,

wenn hinter dir die Möwe stürzt und schreit.

Die große Fracht des Sommers ist verladen.

 

Das Sonnenschiff im Hafen liegt bereit,

und auf die Lippen der Galionsfiguren

tritt unverhüllt das Lächeln der Lemuren.

Das Sonnenschiff im Hafen liegt bereit.

 

Wenn hinter dir die Möwe stürzt und schreit,

kommt aus dem Westen der Befehl zu sinken;

doch offnen Augs wirst du im Licht ertrinken,

wenn hinter dir die Möwe stürzt und schreit.

 

 

 

 

 

 

Abschied von England

 

Ich habe deinen Boden kaum betreten,

schweigsames Land, kaum einen Stein berührt,

ich war von deinem Himmel so hoch gehoben,

so in Wolken, Dunst und in noch Ferneres gestellt,

daß ich dich schon verließ,

als ich vor Anker ging.

 

Du hast meine Augen geschlossen

mit Meerhauch und Eichenblatt,

von meinen Tränen begossen,

hieltst du die Gräser satt;

aus meinen Träumen gelöst,

wagten sich Sonnen heran,

doch alles war wieder fort,

wenn dein Tag begann.

Alles blieb ungesagt.

 

Durch die Straßen flatterten die großen grauen Vögel

und wiesen mich aus.

War ich je hier?

 

Ich wollte nicht gesehen werden.

 

Meine Augen sind offen.

Meerhauch und Eichenblatt?

Unter den Schlangen des Meers

seh ich, an deiner Statt,

das Land meiner Seele erliegen.

 

Ich habe seinen Boden nie betreten.

 

 

 

 

Psalm

 

1

 

Schweigt mit mir, wie alle Glocken schweigen!

 

In der Nachgeburt der Schrecken

sucht das Geschmeiß nach neuer Nahrung.

Zur Ansicht hängt karfreitags eine Hand

am Firmament, zwei Finger fehlen ihr,

sie kann nicht schwören, daß alles,

alles nicht gewesen sei und nichts

sein wird. Sie taucht ins Wolkenrot,

entrückt die neuen Mörder

und geht frei.

 

Nachts auf dieser Erde

in Fenster greifen, die Linnen zurückschlagen,

daß der Kranken Heimlichkeit bloßliegt,

ein Geschwür voll Nahrung, unendliche Schmerzen

für jeden Geschmack.

 

Die Metzger halten, behandschuht,

den Atem der Entblößten an,

der Mond in der Tür fällt zu Boden,

laß die Scherben liegen, den Henkel ...

 

Alles war gerichtet für die letzte Ölung.

(Das Sakrament kann nicht vollzogen werden.)

 

 

 

 

 

 

Ingeborg Bachmann (25 juni 1926 – 17 oktober 1973)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, columnist en homoactivist Larry Kramer werd geboren in Bridgeport, Connecticut op 25 juni 1935. Hij werd genomineerd voor een Academy Award, was finalist voor een Pulitzer-prijs en ontving tweemaal een Obie Award. Als antwoord op de Aids-crisis richtte hij Gay Men's Health Crisis op, de grootste organisatie van zijn soort op de wereld. Hij schreef The Normal Heart, het eerste serieuze artistieke onderzoek naar de Aids-crisis. Hij richtte later ACT UP op, een protestorganisatie die wordt geaccrediteerd voor het veranderen van het volksgezondheidbeleid en de openbare voorlichting van Hiv en Aids. Kramer woont momenteel in New York City en Connecticut.

 

Uit: Yale's Conspiracy of Silence

 

„Here are some of the things that I have uncovered about our history in writing my new book, The American People:

That Jamestown was America’s first community of homosexuals, men who came to not only live with each other as partners but to adopt and raise children bought from the Indians. Some even arranged wedding ceremonies for themselves.

That George Washington was gay, and that his relationships with Alexander Hamilton and the Marquis de Lafayette were homosexual. And that his feelings for Hamilton led to a government and a country that became Hamiltonian rather than Jeffersonian.

That Meriwether Lewis was in love with William Clark and committed suicide when their historic journey was over and he wouldn’t see Clark anymore.

That Abraham Lincoln was gay and had many, many gay interactions, that his nervous breakdown occurred when he and his lover, Joshua Speed, were forced to part, and that his sensitivity to the slaves came from his firsthand knowledge of what it meant to be so very different. And that the

possibility exists that Lincoln was murdered because he was gay and John Wilkes Booth, who was gay, knew this.

That Franklin Pierce, who became one of America’s worst presidents, and Nathaniel Hawthorne, who became one of our greatest writers, as roommates at Bowdoin College had interactions that changed them both forever and, indeed, served as the wellspring for what Hawthorne came to write about. Pierce was gay. And Hawthorne? Herman Melville certainly wanted him to be.“

 

 

 

 

Larry Kramer (Bridgeport, 25 juni 1935)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en journaliste Ariel Gore werd geboren op 25 juni 1970 in  Carmel, Californië. Zij is de uitgeefster en redacteur van Hip Mama, een periodiek over politieke en culturele aspecten van het moederschap. In 2000 verscheen haar autobiografische Atlas of the Human Heart, in 2006 de roman The Traveling Death and Resurrection Show.

 

Uit: Traveling Death and Resurrection Show

 

Whoosh. Car tires through puddles. Gasoline rainbows. Picture this: Two beat-up candy apple red hatchbacks trailing a wildflower-painted caravan down a sogged main street that creeps southward along the waterfront.

Madre Pia shouts through a cracked megaphone from the back of the caravan as we roll into town: "The lost will be saved, the saved will be amazed!" She's a vision, Madre is. Three hundred pounds of blithe drag queen cloaked in her old-school nun's habit, great bellowing penguin. "Tonight only, ladies and gentlemen! Saint Cat will manifest the wounds of Christ."

Rain-wet asphalt and dull brick buildings welcome us to empty streets. Steely June sky. We haven't seen the sun in weeks. Northwestern springtime: damp, damp.

"Come and see for yourself," Madre implores the rows of Victorian houses that cling like swallows' nests to an inland hill. "Mary Magdalen will perform her death-defying midair acrobatics. Six p.m. tonight. Astoria's own River Theater!"

A solitary freckled face peers out from a fogged pizza parlor window, kind bewildered reassurance that we haven't stumbled into a ghost town.

Madre lowers the megaphone to clearher throat, then lifts it to her berry mouth again. "Barbaro the great fire spitter all the way from Venice, Italy!"

 

 

 

 

Ariel Gore (Carmel, 25 juni 1970)

 

 

 

De Canadese schrijver Michel Tremblay werd geboren in Quebec op 25 juni 1942. Na het beëindigen van zijn middelbare schooltijd ging hij op 18-jarige leeftijd naar the Graphic Arts Institute van Quebec, waar hij het beroep van typograaf leerde. Daar begon hij korte verhalen te schrijven, zoals ‘Stories for Late Night Drinkers’, die dan later werden gepubliceerd. In 1964 won hij met het toneelstuk ‘Le Train’ een wedstrijd voor jonge schrijvers. In 1965, schreef Michel Tremblay ‘Les Belles-Soeurs’, dat 1968 voor het eerst werd uitgevoerd door The Théatre du Rideau Vert in Montreal. Les Belles-Soeurs werd onmiddellijk door critici, alsook door het publiek uitgeroepen tot ‘het belangrijkste evenement binnen het theater van Quebec’.  Veel van zijn stukken zijn in het buitenland goed ontvangen, zoals onder meer de producties van Les Belles-Soeurs in Chicago and Glasgow en in 1973 werd Hosanna in Quebec alsook in Parijs voor volle zalen gespeeld. Zijn theaterstukken zijn onder meer opgevoerd in België, Zwitserland, Japan. Tremblay’s werk bevat 24 toneelstukken, 3 musicals, 12 verhalen en een collectie van sprookjes, korte verhalen enfilmscripts.

 

Uit: The Fat Woman Next Door is Pregnant (Vertaald door Sheila Fischman)

 

“In the five years he'd been sleeping in the same room with her, Richard had spent an incalculable number of hours watching his grandmother die. In fact, every time he examined her in her sleep, grumbling, scarcely breathing, mouth open to reveal bare white gums as sharp as knives, Richard expected to see her expire. She was an exhausted flickering candle, a dismantled gasping clock, a motor at the end of the road, a dog grown too old, a servant who had finished serving and was dying of boredom, a useless old woman, a beaten human being, his grandmother. If she wanted to do anything in the house, her daughter-in-law, the fat woman, or her daughter-in-law, Albertine, very attentively would anticipate her intentions: "You just rest...you've done enough work in your life.. .sit down, Momma, your leg. . ." The old woman would lay down the dishcloth or the wooden spoon, swallowing so she wouldn't explode. Richard had often seen his grandmother weep with rage, leaning against the window in her room that looked out on the outside staircase. He'd even heard her curse the two women, cast impotent spells on them; he'd seen her stick out her tongue and pretend to be kicking them. From morning to night, she wandered from her bedroom to the dining room, from the dining room to her bedroom, a superfluous object of attention in this house where everyone and everything had assigned tasks or at least some use--except for her.”

 

 

 

 

Michel Tremblay (Quebec, 25 juni 1942)

 

 

 

 

De Britse schrijver George Orwell (pseudoniem van Eric Arthur Blair) werd op 25 juni 1903 geboren in Motihari, India. Zie ook mijn blog van 25 juni 2006 en ook mijn blog van 25 juni 2007 en ook mijn blog van 25 juni 2008.

 

Uit: The Road To Wigan Pier

 

“The first sound in the mornings was the clumping of the mill-girls' clogs down the cobbled street. Earlier than that, I suppose, there were factory whistles which I was never awake to hear.

There were generally four of us in the bedroom, and a beastly place it was, with that denied impermanent look of rooms that are not serving their rightful purpose. Years earlier the house had been an ordinary dwelling-house, and when the Brookers had taken it and fitted it out as a tripe-shop and lodging-house, they had inherited some of the more useless pieces of furniture and had never had the energy to remove them. We were therefore sleeping in what was still recognizably a drawing-room. Hanging from the ceiling there was a heavy glass chandelier on which the dust was so thick that it was like fur. And covering most of one wall there was a huge hideous piece of junk, something between a sideboard and a hall-stand, with lots of carving and little drawers and strips of looking-glass, and there was a once-gaudy carpet ringed by the slop-pails of years, and two gilt chairs with burst seats, and one of those old-fashioned horsehair armchairs which you slide off when you try to sit on them. The room had been turned into a bedroom by thrusting four squalid beds in among this other wreckage.

My bed was in the right-hand corner on the side nearest the door. There was another bed across the foot of it and jammed hard against it (it had to be in that position to allow the door to open) so that I had to sleep with my legs doubled up; if I straightened them out I kicked the occupant of the other bed in the small of the back. He was an elderly man named Mr Reilly, a mechanic of sorts and employed ‘on top’ at one of the coal pits. Luckily he had to go to work at five in the morning, so I could uncoil my legs and have a couple of hours' proper sleep after he was gone. In the bed opposite there was a Scotch miner who had been injured in a pit accident (a huge chunk of stone pinned him to the ground and it was a couple of hours before they could lever it off), and had received five hundred pounds compensation. He was a big handsome man of forty, with grizzled hair and a clipped moustache, more like a sergeant-major than a miner, and he would lie in bed till late in the day, smoking a short pipe.”

 

 

 

 

George Orwell (25 juni 1903 – 21 januari 1950)

 

De Canadese schrijver Yann Martel werd op 25 juni 1963 geboren in Salamanca. Zie ook mijn blog van 25 juni 2007 en ook mijn blog van 25 juni 2008.

 

Uit: Life of Pi

 

“My suffering left me sad and gloomy.

Academic study and the steady, mindful practice of religion slowly brought me back to life. I have kept up what some people would consider my strange religious practices. After one year of high school, I attended the University of Toronto and took a double-major Bachelor's degree. My majors were religious studies and zoology. My fourth-year thesis for religious studies concerned certain aspects of the cosmogony theory of Isaac Luria, the great sixteenth-century Kabbalist from Safed. My zoology thesis was a functional analysis of the thyroid gland of the three-toed sloth. I chose the sloth because its demeanour-calm, quiet and introspective-did something to soothe my shattered self.

There are two-toed sloths and there are three-toed sloths, the case being determined by the forepaws of the animals, since all sloths have three claws on their hind paws. I had the great luck one summer of studying the three-toed sloth in situ in the equatorial jungles of Brazil. It is a highly intriguing creature. Its only real habit is indolence. It sleeps or rests on average twenty hours a day. Our team tested the sleep habits of five wild three-toed sloths by placing on their heads, in the early evening after they had fallen asleep, bright red plastic dishes filled with water. We found them still in place late the next morning, the water of the dishes swarming with insects.”

 

 

 

 

Yann Martel (Salamanca, 25 juni  1963)

 

 

 

 

De Russische dichter en vertaler Arseny Alexandrovich Tarkovsky werd geboren op 25 juni 1907 in Elisavetgrad. Zie ook mijn blog van 25 juni 2007 en ook mijn blog van 25 juni 2008.

 

 

 

First Meetings

 

We celebrated every moment

Of our meetings as epiphanies,

Just we two in all the world.

Bolder, lighter than a bird's wing,

You hurtled like vertigo

Down the stairs, leading

Through moist lilac to your realm

Beyond the mirror.

 

When night fell, grace was given me,

The sanctuary gates were opened,

Shining in the darkness

Nakedness bowed slowly;

Waking up, I said:

'God bless you!', knowing it

To be daring: you slept,

The lilac leaned towards you from the table

To touch your eyelids with its universal blue,

Those eyelids brushed with blue

Were peaceful, and your hand was warm.

 

And in the crystal I saw pulsing rivers,

Smoke-wreathed hills, and glimmering seas;

Holding in your palm that crystal sphere,

You slumbered on the throne,

And - God be praised! - you belonged to me.

Awaking, you transformed

The humdrum dictionary of humans

Till speech was full and running over

With resounding strength, and the word you

Revealed its new meaning: it meant king.

Everything in the world was different,

Even the simplest things - the jug, the basin -

When stratified and solid water

Stood between us, like a guard.

 

We were led to who knows where.

Before us opened up, in mirage,

Towns constructed out of wonder,

Mint leaves spread themselves beneath our feet,

Birds came on the journey with us,

Fish leapt in greeting from the river,

And the sky unfurled above…

 

While behind us all the time went fate,

A madman brandishing a razor.

 

 

 

 

 

Arseny Tarkovsky (25 juni 1907 – 27 mei 1989)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijver Nicholas Mosley werd geboren op 25 juni 1923 geboren in Londen. Hij kreeg zijn opleiding aan Eton en in Oxford. Hij is de oudste zoon van Oswald Mosley en zeer kritisch ten opzichte van zijn vader. Nicholas Mosley uitte dat in zijn boek Beyond the Pale: Sir Oswald Mosley and Family 1933-1980 uit1983, en in een BBC-documentaire in 1997.

 

Uit: Hopeful Monsters

 

Sometimes when I sat with my father on the sofa in his study and he had been reading to me stories or articles about science from children's magazines, I would, at the end of whatever voyage of discovery or imagination we had been on (I was, I suppose, quite a precocious little girl) ask my father about the work he was doing at the university. He told me something of his regular work of lecturing and teaching, but I do not remember much about this. Then he told me of the work that really interested him at this time, which was outside his regular curriculum, and was to do with his efforts to understand, and to put into some intelligible language, the theories that were being propounded about physics at this time by one of his colleagues at the university - a Professor Einstein. I do not think that my father knew Einstein very well, but he venerated him, and he was enough of a mathematician to be able to try to grapple with some of his theories. I, of course, could have comprehended little of the substance of what my father said: but because of his enthusiasm it was as if, on some level, I was caught up in his efforts. I had a picture of Professor Einstein as some sort of magician: there was a photograph of him on the chimney-piece of my father's study which was a counter-balance to my mother's photograph of Karl Marx on the chimney-piece of the dining-room. Professor Einstein's head, set rather loosely on his shoulders, seemed to have a life of its own: Karl Marx's head seemed to have been jammed down on to his shoulders with a hammer. I would say to my father as we sat above the wonders of the world in our airship "What is it that is so special about the theories of Professor Einstein?"

 

 

 

 

Nicholas Mosley (Londen, 25 juni 1923)

 

 

 

 

De Franse schrijver Claude Seignolle werd geboren op 25 juni 1917 in Périgueux. Hij heeft zich zijn leven lang bezig gehouden met legendes en folklore uit het Zuidwesten van Frankrijk. Zijn belangrijkste romans zijn Le Rond des sorciers, Marie la Louve, La Malvenue, Le Bahut noir, La Brume ne se lèvera plus, Le Diable en Sabots, Le Gâloup, Le Chupador

 

Uit: Récits Cruels

 

„Toute la soirée, et malgré la satisfaction qu'elle devait secrétement éprouver, elle ne montra nulle ivresse de joie, ni aise de plaisir. On l'eût dite anéantie par tant de bonheur. Et lorsque, montés à notre chambre nuptiale, tard, très tard, nous fûmes enfin livrès l'un à l'autre, elle se jeta à mes pieds, m'étreignit les jambes et eut d'amères et incompréhensibles sanglots. Je la relevai tendrement et la déposai sur notre lit : ce parterre de dentelles et de broderies, où passait la fragrance de quelques secrètes lavandes.

Je la relevai tendrement et la déposai sur notre lit : ce parterre de dentelles et de broderies, où passait la fragrance de quelques secrètes lavandes. Elle m'attira et se blottit entre mes bras, me montrant qu'elle avait peur ; qu'il fallait que je la protège ; que je pouvais tout pour elle ; que...

Mais, grisé et fouetté par son comportement de petit animal craintif, je commençai à la dévêtir. Sa peau était aussi douce que ses pleurs. Je frôlai de mes lèvres son cou qui dégageait une légère senteur poivrée. M'attardai à goûter ses joues, veloutées d'un duvet de frissons. Parvins à sa bouche qu'elle me refusa d'abord en détournant la tête, mais qui je conquis et qui me rendit ardemmet mes baisers.“

 

 

 

 

Claude Seignolle (Périgueux, 25 juni 1917)

 

De Duitse dichter en schrijver Hans Marchwitza werd geboren in Scharley op 25 juni 1890. Zie ook mijn blog van 25 juni 2007.

 

Uit: Sturm auf Essen

 

“Du, wenn du doch daran gedacht hättest, noch einige Lumpen mitzubringen, ich hätte den Kindern paar Hosen draus zusammengestoppelt. Hast nicht dran gedacht...!"

Der Krieg kaut an den Wänden, knackend, schreckend. Draußen flattert Schnee.

An einem Dezembertag war auch Franz Kreusat zurückgekommen. Er hatte, nach der bewegten Wiedersehensszene mit der Mutter, seinen verdreckten Soldatenmantel und den Schal abgeworfen und saß stumm und grübelnd am Tisch. „Zu Haus!" Er sagte es mehrere Male zu sich selbst, um sich an den Gedanken zu gewöhnen, dass er tatsächlich wieder daheim sei. Dieses Glück hatte er sich lange nicht mehr vorstellen können, er hatte daran nicht mehr geglaubt. Er blickte sich halb um, das Gesicht in die Hand gestützt: es war ihre alte Küche. Da stand der gelbe Geschirrschrank, da hing der kleine Spiegel am selben Fleck. Da in der Ecke stand sein Tischchen. Nein, es war kein Traum, er war zu Haus.

„Komm, iss was!" sagte die noch erregt umhertrippelnde Mutter. Sie hatte noch, Gott sei Dank, ein paar Kartöffelchen im Haus gehabt und hatte ihm diese mit einer Messerspitze Fett, der nur selten vorhandenen Kostbarkeit, in dem Pfännchen gebraten. „Komm, iss...!" ermahnte sie und tupfte mit der Schürze die jetzt immer so leicht fließenden Tränen weg. „Komm, iss... Träum nicht!"

Der alte Kreusat, ein großer Mann, aber welk und dürr wie ein kranker, dorrender Baum, saß auf der kleinen Fußbank am Herd und schnaubte. Als ihm der Sohn die Hand gegeben - denn für eine Umarmung fühlten sich beide zu scheu -, hatte der alte Mann geschluckt. Jahrelange heimliche Angst und Sichverfluchen, dass er den Jungen nicht gehindert habe, als er freiwillig wegrannte; der Rest dieser Angst hielt ihm noch die Kehle zu.”

 

 

 

 

Hans Marchwitza (25 juni 1890 - 17 januari 1965)

De schrijver temidden van FDJ jeugd in 1959

 

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en dramaturg Georges Courteline (eig. Georges Victor Marcel Moineaux ) werd geboren op 25 juni 1858 in Tours. Net als zijn vader, Jules Moineaux, is hij bekend geworden als humoristisch schrijver. Via vader Moineaux verwierf hij een zorgeloos baantje en zo werd Georges kantoorklerk bij het Ministerie van Godsdienstzaken. Zijn taak bestond uit het kopiëren van beleidsstukken en verslagen en jaarlijks moest hij 4000 pagina’s overschrijven. Dit geestdodend handwerk maakte hem niet enthousiast om zich uit te sloven voor promoties. Wel leverde het de stof voor een roman en een toneelstuk: Messieurs les ronds-de-cuir uit 1893 is een humoristisch relaas over irritante figuren en duizelingwekkende reglementen op de burelen van ministeries.

 

Uit: Messieurs les ronds-de-cuir

 

„À l’angle du boulevard Saint-Germain et de la rue de Solférino, un régiment de cuirassiers qui regagnait au pas l’École militaire força Lahrier à s’arrêter. Il demeura les pieds au bord du trottoir, ravi au fond de ce contretemps imprévu qui allait retarder de quelques minutes encore l’instant désormais imminent de son arrivée au bureau, conciliant ainsi ses goûts de flâne avec le cri indigné de sa conscience.

Simplement – car l’énorme horloge du ministère de la Guerre sonnait la demie de deux heures – il pensa :

— Diable ! encore un jour où je n’arriverai pas à midi.

Et les mains dans les poches, achevant sa cigarette, il attendit la fin du défilé.

Au-dessus de lui, c’était l’éblouissement d’un après-dîner adorable. Comme il advient tous les ans, Paris, qui s’était endormi au bruit berceur d’une pluie battante, s’était réveillé ce matin-là avec le printemps sur la tête, un printemps gai, charmant, exquis, tout frais débarqué de la nuit sans avoir averti de sa venue, en bon provincial qui arrive du Midi, tombe sur les gens à l’improviste et s’amuse de leur surprise. Par-delà les toits des maisons, derrière les hautes cheminées, le ciel d’avril s’étendait d’un bleu profond et sans un nuage, perdu au loin dans une grisaille brumeuse.“

 

 

 

 

Georges Courteline (25 juni 1858 – 25 juni 1929)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en ingenieur Heinrich Seidel werd geboren op 25 juni 1842 in Perlin, Mecklenburg-Schwerin. Hij studeerde aan het Polytechnikum in Hannover en in Berlijn. Vanaf was hij als ingenieur betrokken bij de bouw van het Berlijnse treinstation Anhalter Bahnhof. In 1880 gaf hij zijn beroep op om zich geheel aan het schrijven te wijden. In zijn bekendste, nog steeds herdrukte werk Leberecht Hühnchen is hij de beschrijver van het eenvoudige geluk.

 

 

Das Sonett

 

So recht geeignet ist für spitz verzwickte

Verschnörkelte Ideen die verzwackte

Sonettenform, und für modern befrackte

Gedanken eine wunderbar geschickte

 

Und wer von Weisheit nur ein Körnlein pickte

Und von Ideen nur ein Ideelein packte,

Der zwängt es gerne in die höchst vertrackte

Sonettenhaut, die viel und oft geflickte.

 

Die Freude dann, wenn das Glück ihm glückte

Und schwitzend er sein Nichts zusammen stückte,

Darob er manche Stunde mühsam hockte!

 

Doch hilft's ihm nimmer, dass er drückt' und druckte,

Weil gähnend ob dem künstlichen Produkte

Die Menschheit ruhig einschläft, die verstockte!

 

 

 

 

 

Heinrich Seidel (25 juni 1842 – 7 november 1906)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres Friederike Kempner werd geboren  op 25 juni 1836 te Optatow in de provincie Posen. Ze droeg wel de bijnaam der silesische Schwan, maar zij avanceerde al gauw tot moeder van de onvrijwillige humor, die ze in tal van verzen aan het papier toevertrouwde. Daarmee heeft ze haar tijdgenoten en van nakomende generaties zodanig opgevrolijkt dat haar werk in tal van edities en oplagen zijn verschenen. Friederike Kempner overleed op 23 februari 1904 in Friederikenhof bij Reichtal.

 

 

Amerika

Amerika, du Land der Träume
Du Wunderwelt, so lang und breit
Wie schön sind deine Kokosbäume
Und deine rege Einsamkeit.

 

 

 

 

Abdel-Kaders Traum

       

Wolkenloses himmlisches Gewölbe,

Unter mächtigen Palmen Purpurzelt,

Eine Reiter-Karawane hält,

Auf dem Boden Wüstensand, der gelbe.

 

Krachend unterirdisches Gewölbe,

Fünfzehnhundert Leichen, tiefentstellt, –

Jede Leiche war ein wackrer Held, –

Speit die Flamme rasselnd aus, die gelbe.

 

Solch' ein Traumbild Abdelkader grüßte,

Trunken er der Heimat Boden küßte:

«Allah, Allah« – ruft er, – »meine Wüste!«

 

»Pellissier, Dein fürchterlicher Brand!« –

Plötzlich sich der Held im Traum ermannt,

Seine Blicke trafen Kerkerswand! –

 

 

 

 

Schweiß

 

Willst gelangen Du zum Ziele,

Wohlverdienten Preis gewinnen,

Muß der Schweiß herunter rinnen

Von der Decke bis zur Diele!

 

 

 

 

 

Friederike Kempner (25 juni 1836 – 23 februari 1904)

 

De Argentijnse schrijver Ernesto Sabato werd op 24 juni 1911 geboren in Rojas, een dorp in de provincie Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 24 juni 2007 en ook mijn blog van 24 juni 2008.

 

Uit: Before the End (Vertaald door Marina Harss)

 

“I walk along the Avenida Costanera Sur, contemplating the portentous river, traversed just over a century ago by thousands of Spaniards, Italians, Jews, Poles, Albanians, Russians, and Germans, driven from their own countries by hunger and poverty. The great visionaries who governed the country at the time offered the Pampas, this metaphor of nothingness, to "all those men who are willing and able," all those who needed a home, a ground in which to lay their roots. After all, it is not possible to live without a fatherland, or "matria," as Miguel de Unamuno preferred to call it, given that mothers are the real basis of our existence. But most of those men found a different kind of poverty here, brought on by solitude and nostalgia; as the boat that carried them here steamed out of the harbor, they saw, their faces streaked with tears, their mothers, children, brothers, and sisters retreat toward death, knowing they would never see them again.

Out of that incurable sorrow was born the strange melody called the tango. The virtuoso Enrique Santos Discépolo, the greatest composer of tangos, once defined the tango as a melancholy thought that is danced. Without realizing it, these unpretentious musicians, using whatever instruments they had around-a violin here, a flute there, a guitar-wrote a crucial part of our history. What sailor, from what German port-town, brought over the instrument that would mark this music most deeply and dramatically-the bandoneón? That humble instrument, which was created in order to serve God in the streets intoning Lutheran melodies, found its destiny thousands of leagues away. With the bandoneón, somber and sacred, man was able to express his deepest emotions.“

 

 

 

 

Ernesto Sabato (Rojas, 24 juni 1911)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en vertaler Yves Bonnefoy werd in Tours geboren op 24 juni 1923. Zie ook mijn blog van 24 juni 2006   en ook mijn blog van 24 juni 2007 en ook mijn blog van 24 juni 2008.

 

 

 

La maison natale

 

III

 

Je m’éveillai, c’était la maison natale,

Il faisait nuit, des arbres se pressaient

De toutes parts autour de notre porte,

J’étais seul sur le seuil dans le vent froid,

Mais non, nullement seul, car deux grands êtres

Se parlaient au-dessus de moi, à travers moi.

L’un, derrière, une vieille femme, courbe, mauvaise,

L’autre debout dehors comme une lampe,

Belle, tenant la coupe qu’on lui offrait,

Buvant avidement de toute sa soif.

Ai-je voulu me moquer, certes non,

Plutôt ai-je poussé un cri d’amour

Mais avec la bizarrerie du désespoir,

Et le poison fut partout dans mes membres,

Cérès moquée brisa qui l’avait aimée.

Ainsi parle aujourd’hui la vie murée dans la vie.

 

 

 

IV

 

Une autre fois.

Il faisait nuit encore. De l’eau glissait

Silencieusement sur le sol noir,

Et je savais que je n’aurais pour tâche

Que de me souvenir, et je riais,

Je me penchais, je prenais dans la boue

Une brassée de branches et de feuilles,

J’en soulevais la masse, qui ruisselait

Dans mes bras resserrés contre mon cœur,

Que faire de ce bois où de tant d’absence

Montait pourtant le bruit de la couleur,

Peu importe, j’allais en hâte, à la recherche

D’au moins quelque hangar, sous cette charge

De branches qui avaient de toute part

Des angles, des élancements, des pointes, des cris.

 

Et des voix, qui jetaient des ombres sur la route,

Ou m’appelaient, et je me retournais,

Le cœur précipité, sur la route vide.

 

 

 

 

 

Yves Bonnefoy (Tours, 24 juni 1923)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Scott Oden werd geboren op 24 juni 1967 in Columbus, Indiana. Oden schrijft vooral historische romans over het oude Perzië en Egypte. Zijn debuutroman uit 2005 Men of Bronze werd door de kritiek goed ontvangen. In 2006 verscheen Memnon. Tegenwoordig is hij fulltime schrijver.

 

Uit: Men of Bronze

 

“In the blue predawn twilight, a mist rose from the Nile's surface, flowing up the reed-choked banks and into the ruined streets of Leontopolis. Remnants of monumental architecture floated like islands of stone on a calm morning sea. Streamers of moisture swirled around statues of long-dead pharaohs, flowed past stumps of columns broken off like rotted teeth, and coursed down sandstone steps worn paper-thin by the passage of years. As the sky above grew translucent, streaked with amber and gold, a funerary shroud settled over the City of Lions, a mantle that disguised the approach of armed men.

From the desert came two score and ten dark shapes, clad Greek-fashion in leather cuirasses and studded kilts, Corinthian helmets perched atop their foreheads. Bowl-shaped shields hung from their shoulders by gripcords of plaited hemp, freeing each man to wield a short, recurved bow. They moved in earnest, silent, a company of phantoms drifting through the fog.

The Medjay had come to Leontopolis.

Medjay. The soldiers bearing this appellation were the most savage of Pharaoh's mercenaries. They were a cadre of outcasts, criminals in their own lands, who banded together under Egypt's banner to dedicate their lives to the gods of violence.”

 

 

 

 

Scott Oden (Columbus, 24 juni 1967)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en criticus Kurt Kusenberg werd geboren op 24 juni 1904 in Göteborg. Zijn jeugd bracht hij door in Lissabon en daar bezocht hij ook de burgerschool. Bij het uitbreken van WO I keerde de familie naar Duitsland terug. Vanaf 1922 studeerde hij in München kunstgeschiedenis. Later verhuisde hij naar Berlijn en in 1926 naar Freiburg im Breisgau. Vanaf 1930 werkte hij als o.a. criticus bij Die Weltkunst en de Vossische Zeitung. Vanaf 1947 leefde hij als zelfstandig schrijver in München en Hamburg. Bij uitgeverij Rowohlt gaf hij vanaf 1958 de beroemde serie Rowohlts monographien uit.

 

Uit: Magie des Lesens

 

“Das Lesen ist die reine Zauberei. Da sitzt Einer im muffigen Eisenbahnabteil, eingeklemmt zwischen Mitreisende, die Binsenwahrheiten austauschen, und merkt von alledem nichts, denn er ist weit fort und auf sehr glückliche Art einsam, obwohl er nicht allein ist. Oder es liegt da Einer bäuchlings auf einer Wiese, den Kopf in die Arme gestützt, ganz allein und doch nicht einsam, sondern in großer Gesellschaft, im Rundgespräch mit erhabenen, mit feurigen Geistern, und die Stimmen in der Luft hört nur er. Ja: sie lesen, die Beiden, sie lassen sich entrücken, in die geistige Landschaft ihrer Wahl. Sie zaubern sich fort; man könnte aber ebensogut sagen, daß sie ein gewaltiges Stück Welt zu sich her zaubern, ins Eisenbahnabteil, auf die Wiese. Wo Zeit und Raum übersprungen werden, kommt es nicht darauf an, in welcher Richtung gezaubert wird.

Erstaunlicher noch ist das Instrument, welches der zauberische und bezauberte Leser in der Hand hält: ein Päckchen Papier mit Schriftzeichen, sonst nichts. Von links nach rechts, von links nach rechts gleiten seine Augen über Reihen von Buchstaben: trockene Zeichen, die keine Bilder mehr sind wie einst, sondern völlig abstrakte Gebilde, 25 an der Zahl, und die - jeweils ein wenig verstellt -Wörter ergeben und Sätze, also auch nichts Besonderes. Dies bißchen bedruckte Papier aber (man kann es kaum glauben) ist fähig, den Lesenden zu unterhalten, zu erheben oder zu erschüttern, ihm Gedanken und Empfindungen einzugeben, ihn unter Menschen und in Länder zu versetzen, die er nie gekannt hat und die nun plötzlich sein sind, für immer.”

 

 

 

 

Kurt Kusenberg (24 juni 1904 – 3 oktober 1983)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster en journaliste Magdalena Hermina Székely-Lulofs werd geboren in Soerabaja op 24 juni 1899. Haar vader was bestuursambtenaar en werd regelmatig overgeplaatst. Het gezin reisde mee naar Atjeh en later naar een kleine garnizoensplaats. Tussen 1913 en 1915 volgde Madelon, zoals haar roepnam was, in Deventer de meisjes-HBS. Van 1917 tot 1926 was zij gehuwd met de Delische rubberplanter Hendrik Doffegnies. Met hem kreeg ze twee dochters. Ze begon verhalen te schrijven die de Hongaarse planter László Székely liet plaatsen in een krant op Sumatra. In 1926 werd het huwelijk van Lulofs en Doffegnies ontbonden en hertrouwde Lulofs met Székely. Met hem kreeg zij nog een dochter. Het echtpaar verhuisde naar Sumatra en Székely-Lulofs publiceerde verhalen in het Hollandse tijdschrift Groot Nederland. In 1931 maakte ze haar debuut als romanschrijfster met Rubber. Mede door een lawine aan kritieken werd Rubber meteen een bestseller. De roman werd in vijftien talen vertaald, onder andere in het Engels, Duits ('Gummi', Berlijn, 1934) Frans, Zweeds, Deens, Fins, Tsjechisch, Hongaars, Maleis en Spaans. Ook werd het boek verfilmd. Deze en de volgende romans van Székely-Lulofs gaven een een onthullend beeld van het leven van planters en koelies in Nederlands-Indië. Rubber werd om die reden in Nederlands-Indië zelf slecht ontvangen.

 

Uit: Rubber

 

“DERTIG kilometer voorbij Randjah, een kleine binnenplaats op de Oostkust van Sumatra, boog zich van den grooten gouvernements weg een steenig pad af. Het kronkelde eerst langs een paar verwaarloosde inlandsche rubbertuinen. De schrale en verkwijnende hevea's schenen daar met moeite hun bestaan te verdedigen tegen de haast gretige groeiïng van weer opschietend bosch, waarin allerlei klimplanten door elkaar woekerden en, behalve de hevea's, ook de triestige vrucht-boomen trachtten te verstikken, die er bij ongeluk ontkiemd waren. Dan wond zich deze smalle weg, slechter en slechter wordend, voorbij een paar armelijke maleische kampongs, tot aan de rivier. Daar knapte hij ineens af, doorgesneden door de trage, breede, bruine rivier, om aan de overzijde van den stroom weer tegen den steilen oever op te kruipen en zich voort te zetten door het oerbosch.

 

Bij de rivier was het oude rammelende en piepende huurfordje met knersend geluid van remmen tot staan gekomen. De inlandsche chauffeur kroop achter het stuur vandaan, liep naar den oever en slaakte een doordringenden kreet, die beantwoord werd èrgens uit de dichte begroeiïng langs den stroom.

‘Is de veerman er weer niet?’ mopperde John van Laer die achter in de auto zat. Hij was assistent op de nieuwe rubberontginning van de groote Amerikaansche rubbermaatschappij: de Sumatra Hevea Coy., en kwam terug uit Randjah, van het hoofdkantoor, waarheen zijn manager van der Meulen hem gezonden had om het geld voor de half-maandelijksche uitbetaling der contractanten te halen.

 

 

 

 

Madelon Székely-Lulofs (24 juni 1899 – 22 mei 1958)

 

De Amerikaanse satiricus, schrijver van korte verhalen en criticus, uitgever en journalist Ambrose Gwinnett Bierce werd geboren in Meigs County, Ohio op 24 juni 1842. Zie ook mijn blog van 24 juni 2007.

 

Uit: THE DEVIL'S DICTIONARY

 

ABSENT, adj.

Peculiarly exposed to the tooth of detraction; vilifed; hopelessly in the wrong; superseded in the consideration and affection of another.

    To men a man is but a mind.  Who cares

    What face he carries or what form he wears?

    But woman's body is the woman.  O,

    Stay thou, my sweetheart, and do never go,

    But heed the warning words the sage hath said:

    A woman absent is a woman dead.

                                                            Jogo Tyree

 

ABSENTEE, n.

A person with an income who has had the forethought to remove himself from the sphere of exaction.

ABSOLUTE, adj.

Independent, irresponsible. An absolute monarchy is one in which the sovereign does as he pleases so long as he pleases the assassins. Not many absolute monarchies are left, most of them having been replaced by limited monarchies, where the sovereign's power for evil (and for good) is greatly curtailed, and by republics, which are governed by chance.

ABSTAINER, n.

A weak person who yields to the temptation of denying himself a pleasure. A total abstainer is one who abstains from everything but abstention, and especially from inactivity in the affairs of others.

    Said a man to a crapulent youth:  "I thought

        You a total abstainer, my son."

    "So I am, so I am," said the scrapgrace caught --

        "But not, sir, a bigoted one."

                                                                  G.J.““

 

 

 

 

Ambrose Bierce (24 juni 1842 - ? 1913/1914)

Portret door Tom Redman

 

 

 

 

 

De Spaanse heilige, mystiek dichter en kerkleraar  Johannes van het Kruis (Spaans: Juan de la Cruz; eigenlijke naam Juan de Yepes) werd geboren op  24 juni 1542 in Fontiveros bij Avila. Zie ook mijn blog van 24 juni 2007  en ook mijn blog van 24 juni 2008.

 

 

 

Donkere Nacht (Fragment)

 

In een nacht, aardedonker,
in brand geraakt en radeloos van liefde,
- en hoe had ik geluk!-
ging ik eruit en niemand
die het merkte - want mijn huis lag reeds te slapen.

 

In het donker, geheel veilig
langs de geheime trap en in vermomming,
- en hoe had ik geluk! -
in het donker, ongezien ook,
want alles in mijn huis lag reeds te slapen.

 

In de nacht die de kans geeft,
in het geheim, zodat geen mens mij zien kon
en ook ikzelf niets waarnam:
ik had geen ander leidslicht
dan wat er in mijn eigen binnenste brandde.

 

Dat was het dat mij leidde
- zekerder dan het zonlicht op de middag -
daarheen waar op mij wachtte,
van Wie ik zeker zijn kon
en op een plaats waar niemand ooit zou komen.

 

 

 

 

Vertaald door H. Blommestijn en F.M. Maas

 

 

 

 

Johannes van het Kruis (24 juni 1542 – 14 december 1591)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en filosoof Jean-Baptiste de Boyer, Marquis d'Argens werd geboren op 24 juni 1704 in Aix-en-Provence. Zie ook mijn blog van 24 juni 2007.

 

Uit: Thérèse philosophe

 

“Trahirai-je la confiance de gens à qui j’ai les plus grandes Obligations, puisque ce sont les actions des uns et les sages réflexions des autres qui, par gradation, m’ont dessillé les yeux sur les préjugés de ma jeunesse ? Mais si l’exemple, dites-vous, et le raisonnement ont fait votre bonheur, pourquoi ne pas tâcher à contribuer à celui des autres par les mêmes voies, par l’exemple et par le raisonnement ? Pourquoi crainte d’écrire des vérités utiles au bien de la société ? Eh bien ! mon cher bienfaiteur, je ne résiste plus : écrivons, mon ingénuité me tiendra lieu d’un style épuré chez les personnes qui pensent, et je crains peu les sots. Non, vous n’essuierez jamais un refus de votre tendre Thérèse, Vous verrez tous les replis de son cœur dès la plus tendre enfance, son âme tout entière va se développer dans les détails des petites aventures qui l’ont conduite, comme malgré elle, pas à pas au comble de la volupté. »

 

 

 

 

Jean-Baptiste Boyer d'Argens (24 juni 1704 – 11 januari 1771)

 

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Duitse dichter en schrijver Norbert Hummelt werd geboren in 1962 in Neuss. Toto 1990 studeerde hij Duits en Engels in Keulen. Hij begon met gedichten en essays. Daarnaast vertaalde hij poëzie uit het Engels en het Deens. Oorspronkelijk schreef Hummelt experimentele gedichten in navolging van Rolf Dieter Brinkmann en Thomas Kling. Vanaf zijn tweede bundel „singtrieb“ gebruikte hij weer traditionelere technieken. Van 1988 tot 1992 gaf hij leiding aan de Kölner Autorenwerkstatt. Verder doceerde hij aan het DeutschenLiteraturinstitut Leipzig en is hij redacteur van het tijdschrift Text + Kritik.

 

 

mohn

 

vorhin war fulda. das fahle licht der deckenleuchten

des großraumwagens spiegelt sich ständig vor mir

im fenster. du schreibst bei dir ist es bedeckt u. kühl

 

mein herzklopfen stört mich das trübe gefühl schon

auf der hinfahrt flog es mich an draußen die wiesen

viel wald u. die wolken was ich auch sehe es tut mir

 

nicht gut die alte drangsal in meinem blut. vorgestern

war das wogende grün u. wind im hof wie sich der

baum bewegte ich hörte die warnenden rufe der elster

 

sie flog mir nach aus einem andern leben da war ein

baum im hof doch eines morgens licht u. eine stimme

von weit her spricht: kassel liegt hinter uns. noch immer

 

sind es gut zweieinhalb stunden unruhig bin ich u.

älter als du u. rase reglos auf göttingen zu u. sehe

die böschungen rot vor mohn u. kann meine haltlos

 

rinnende zeit keinem der ziehenden bilder versprechen.

das u. die unerträgliche frist bis du mich nach dem streit

wieder küßt läßt mich bis hildesheim sicher zerbrechen.

 

 

Norbert Hummelt (Neuss, 1962)