Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 4 juli 2009 tot 5 juli 2009

Felix Timmermans, Jean Cocteau, Michael Blake, Jacqueline Harpman, Jean Raspail

De Vlaamse schrijver Felix Timmermans werd op 5 juli 1886 geboren te Lier. Zie ook mijn blog van 7 juli 2006 en ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

 

De dauw drop

 

God rolt de zonnen door Zijn handen

zoals de boer het zaad.

De ruimte kent geen randen

en eindloos staat

de sterren tuin te branden.

 

Als dauwdrop aan der aarde bloeme

weerspiegel ik het Al.

Ik hoor de sferen zoemen.

Gans' t sterren dal

probeert Uw naam te noemen.

 

' t Geheim blijft tot de nacht behoren,

waarin ik ben ontstaan,

tot, opgeslorpt, in schijn verloren,

in 't licht vergaan,

in U ik word herboren!

 

 

 

 

De herfst blaast op den horen

 

De herfst blaast op den horen,

en 't wierookt in het hout;

de vruchten gloren.

De stilten weven gobelijnen

van gouddraad over 't woud,

met reeën, die verbaasd verschijnen

uit varens en frambozenhout,

en sierlijk weer verdwijnen...

De schoonheid droomt van boom tot boom,

doch alle schoonheid zal verdwijnen,

want alle schoonheid is slechts droom,

maar Gij zijt d' Eeuwigheid!

Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt

en zegen ook zijn vruchten.

Een ganzendriehoek in de luchten;

nu komt de wintertijd.

Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.

Ik ben bereid.

 

 

 

 

 

felixtimmermans2
Felix Timmermans (5 juli 1886 – 24 januari 1947)

Standbeeld in Lier

 

 

 

 

 

De Franse dichter, romanschrijver, toneelschrijver, ontwerper en filmmaker Jean Cocteau werd op 5 juli 1889 in Maisons Lafitte geboren. Zie ook mijn blog van 5 juli 2006 en ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

 

Ma. Nuit

 

Quelquefois je m'endors. Soudain je me réveille

Le mur s'ouvre sur la merveille

De mon bel enfant endormi.

Je pense : on ne dort pas. On rêve à son ami

On lui glisse des vers sous la porte mal close

II dort... Il dort nu sur sa grande main rose

II dort : où le sommeil enlève-t-il ses pas ?

 

Il dort et c'est divin que je ne dorme pas

Que je m'échappe à ce monde astucieux du rêve

Et je sors une jambe et l'autre, je me lève

Je marche vers la table où je chante debout

Mon enfant endormi circule Dieu sait où

C'est à moi de veiller, d'être la sentinelle

Du bonheur que la vie accepte au milieu d'elle

 

Maligne à faire l'ombre et le froid sur l'amour

A se moquer de lui, prête à jouer des tours

Atroces, à brouiller les flèches et les cibles

A susciter les jeux des âmes insensibles

À... Mais que dis-je ? Assez. Mon enfant m'aime. Il dort.

 

Et je garde en avare un sublime trésor

Dont je saurai verser l'intérêt à la foule

Et de mon cœur ouvert le sang d'encre s'écoule

Dors mon fils, mon amant, mon peintre, mon acteur

Je suis ton seul poète et ton seul spectateur

Dors. Il est doux Jeannot de veiller de la sorte

Et de laisser mon sang s'allonger sous ta porte.

 

 

 

 

 

jean_cocteau
Jean Cocteau (5 juli 1889 – 11 oktober 1963)

Portret door Amadeo Modigliani

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Michael Blake werd geboren in Fort Bragg, North Carolina, op 5 juli 1945. Blake’s familie verhuisde van North Carolina via Texas naar Zuid-Californië en trok daar van dorp naar dorp. Zijn schrijverscarrière begon op de Walker Air Force Base, waar hij was gestationeerd op het Public Information Office. Hij was assistent-redacteur van The Strategian, de krant van de Walker-luchtmachtbasis. Na zijn dienstplicht studeerde hij journalistiek aan de University of New Mexico. In 1970 verliet hij de universiteit en bleef schrijven voor periodieken (magazines, tijdschriften). Hij werd bekend door zijn boek Dances With Wolves uit 1988, dat hij voor de gelijknamige film, waarin de hoofdrol wordt gespeeld door Kevin Costner, heeft bewerkt tot filmscript. Voor het schrijven van het filmscript ontving Blake een Academy Award.  In 2001 kwam het langverwachte vervolg op Dances With Wolves uit, dat The Holy Road (De Dans van de Krijger) heette.

 

Uit: The Holy Road

 

„The scalp was red and thick but what made it especially extraordinary was its great length. It was the longest shock of hair anyone had ever seen, so long that its owner had to sit on the shoulders of another warrior to tie it to the rafters of his lodge. Had it not been tied so high the hair would have dragged the ground and people living in the lodge would have been forever brushing it aside, reducing it from a vaunted trophy of war to an unwanted, everyday annoyance.
Still, it fell to a point about chest high and Wind In His Hair’s wives grumbled about its presence from the moment it assumed a prominent place among the many other scalps hanging in their large home. The grumbling was something the wives did under their breath and out of earshot of their husband for they knew that to complain openly about such a thing would cause unnecessary trouble. And it would be unfair to a husband who had sired so many healthy children, had unfailingly provided an abundance for his family, and was widely revered as the highest-ranking member of the elite warrior society known to all as the Hard Shields, the combat unit that viewed protection of the village and its people as their most sacred responsibility.“

 

 

 

 

MichaelBlake
Michael Blake (Fort Bragg, 5 juli 1945)

 

 

 

 

 

De Franstalige, Belgische schrijfster Jacqueline Harpman werd geboren op 5 juli 1929 in Ukkel. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

Uit: Angélique

 

„Oh ! là ! là ! Toujours saint Georges! toujours le dragon! l'ange et la bête, les vertus et les vices, la victoire du bon droit! Et moi? Qui pense à moi? Ces messieurs se disputent entre eux, le meilleur l'emporte, c'est la moindre des choses, et aussi que le pape accourt et sanctifie le sauveteur des vierges, mais, par le Dieu des chrétiens et tous les Dieux des païens, qu'on oublie un peu trop, ne pourrait-on penser à moi? C'est que j'existe, dans cette histoire, j'en suis même le noeud, l'objet de l'intérêt général, tout a tourné autour moi, dont on ne parle jamais.
La terreur régnait dans le pays que le dragon parcourait à pas lents, selon le rythme de son appétit. Il ne mangeait pas très souvent, et seulement des vierges: toute autre nourriture lui donnait des coliques et de l'eczéma, dont il se plaignait amèrement.
- Concevez-vous mon malheur? Je suis le dragon le plus maigre de la famille et tous mes frères se moquent de moi. On dit que c'est un trouble psychosomatique: peut-être bien, mais que voulez-vous que cela me fasse quand je me tords de douleur après un mauvais repas et que je traîne pendant des mois ces plaies suintantes qui me rendent affreux à voir? Je voudrais me marier, avoir des enfants, de beaux dragonnaux vigoureux, mais aucune dragonne ne veut de moi, même plus toute jeune, même veuve, même dépucelée hors mariage!“

 

 

 

 

Harpman
Jacqueline Harpman (Ukkel, 5 juli 1929)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean Raspail werd geboren in Chemillé-sur-Dême op 5 juli 1925. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

Uit: Terres Saintes et Profanes

 

„Sous la mosquée d'Omar, au centre de l'ancienne esplanade du Temple, qui abrite le rocher sacré, le sommet fameux du mont Moriah, il est une petite grotte à six angles inégaux, fort vénérée des musulmans. Six prophètes y prièrent, révélant à eux six les trois religions monothéistes : là, Abraham. Là, David, Ici, Salomon. A côté, Elie. Là, Jésus, et là, Mahomet. C'est du moins ce que vous explique le guide.

Mais en tête de ce chapitre, nous avons écrit « Terre sainte » au singulier. Supprimer l's signifie que des trois Jérusalem, cette ville que martyrise une triple sainteté, la Jérusalem de Salomon et des Juifs, celle du Christ et celle de Mahomet, nous ne retiendrons dans ce chapitre que la seconde, avec tout le pays qui l'entoure et qui est son complément : la Palestine, la Terre sainte, vers laquelle s'élancèrent huit croisades d'Occidentaux, nos semblables. Cette Terre sainte est nôtre, croyants ou non, puisque nous sommes d'Occident.

La géographie politique récente l'a partagée en deux pays : Israël et la Jordanie, l'un juif, et l'autre musulman, auxquels nous consacrons deux chapitres. La Jordanie en possède la plus grande partie, et son Commissariat au tourisme l'a baptisée Holy Land sur toutes les affiches de sa propagande ! Le Liban, lui-même, comprenant l'attrait publicitaire d'un tel vocable, rappelle qu'il est aussi « Terre sainte », puisque selon les Evangiles « Jésus alla dans le pays de Tyr et Sidon ».

 

 

 

 

Raspail
Jean Raspail (Chemillé-sur-Dême,  5 juli 1925)

 

Geschreven door Romenu om 20:18 Reageer op dit bericht

Barbara Frischmuth, Josef Haslinger, Marcel Achard, Ilse Gräfin v. Bredow, Tin Ujević, Walter Matthias Diggelmann, Marcel Arland

De Oostenrijkse schrijfster en vertaalster Barbara Frischmuth werd geboren op 5 juli 1941 in Altaussee. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

Uit: Vergiss Ägypten

 

« Vergiss Ägypten, sagte Lamis. Ägypten ist ein uraltes Haus, von dem niemand genau weiß, was sich hinter den Türen befindet. Die Kellertreppe ist eingestürzt, und die Leiter zum Dach hat kaum noch Sprossen. Die einzelnen Räume sind nur mehr gefühlsmäßig zu erschließen. Lass es also, denk lieber an die Ägypter.
Lamis hat leicht reden. Es ist ihr Land, es sind ihre Vergleiche.
Wenn du tatsächlich etwas über Ägypten sagen willst, vergiss Ägypten. Denk an ein anderes Land. Ein ganz anderes Land. Stell dir vor, du fliegst nach Sydney. Auf dem Weg dorthin musst du umsteigen. Möglicherweise in Bangkok oder weiß der Teufel, wo. Du sitzt nach dem unbequemen Flug mit ausgestreckten Beinen im Transitraum und unterhältst dich mit einer englischen Journalistin, die in Hurghada Urlaub gemacht hat. Du warst natürlich nicht in Hurghada. Und plötzlich überfällt dich eine Vorstellung von Ägypten, die es wert wäre, aufgeschrieben zu werden.
Wieso Bangkok?
Die Betonung liegt auf Transit. An Orten des Übergangs ist die Seele ungeschützt, alles Mögliche kann ihr passieren. Es gibt vielfältige Rituale bei Geburt und Tod, die einem beim Umsteigen helfen sollen.
Es geht aber nicht um Geburt und Tod. Es geht um Wörter, um Sätze.
Es geht ums Begreifen, glaub mir, Valie.
Ich hasse diese amputierten Vornamen und unterschreibe meine Briefe immer mit Valerie. Valerie Kutzer. Lamis sagt auch Alex, wenn sie Alexandrien, und IA, wenn sie die Isis Air meint.
Ich möchte Lamis wiedersehen. Jede Herzensregung hat ihren Preis.
Das aviatische Paradoxon.
Nirgendwo fühle ich mich so geborgen wie in einem Flughafen, so als könne ich nie mehr verlorengehen. Wenn ich tatsächlich bliebe? Im Flughafen wohnen bliebe? Es wäre für alles gesorgt, Toiletten, Duschen, Friseur. Es gibt einen Arzt und einen Andachtsraum (ökumenisch), Buffets, Restaurants, Buchhandlungen.“

 

 

 

 

frischmuth
Barbara Frischmuth (Altaussee, 5 juli 1941)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Josef Haslinger werd op 5 juli 1955 in Zwettl geboren. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007 en ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

Uit: Phi Phi Island

 

“ein paar monate lang war ich ziemlich sicher, dass ich dieses buch nicht schreiben w[1]rde. schon deshalb nicht, weil ich oft danach gefragt wurde: du arbeitest doch nicht etwa an einem tsunami-buch? – nein, keine angst.

oder: mensch, du hast da was erlebt, da musst du dir keine sorgen um dein nächstes buch machen.

das waren unangenehme situationen. ich wollte darüber schreiben, aber ich wollte es auch wiederum nicht. Ich konnte das, was ich erlebt hatte, nicht abwägen, ich konnte es nicht von außen anschauen. es war wie ein tief in mir sitzender knoten, der sich nicht lösen ließ.

der tsunami vom 26. dezember 2004 und seine verheerenden auswirkungen blieben einige monate lang ein medienthema. ich sah die bilder, ich las die vielen augenzeugenberichte, und ich erzählte, wenn ich gefragt wurde, wie es uns ergangen war. zwar sagte ich bei jedem interview zu mir selbst: wenn die tsunami-frage kommt, solltest du gar nicht darauf eingehen. du hast überlebt. und du hast keine angehörigen verloren. warum nicht einfach froh sein und schweigen? dann kam das gespräch auf den tsunami, und ich merkte, dass ich doch auch das bedürfnis hatte, darüber zu reden.

dabei stellte sich eine merkwürdige unschärfe ein. es waren immer details, die mir in den sinn kamen, bilder, die sich in der erinnerung festgesaugt hatten, die mir aber den blick auf diese paar tage mehr trübten als schärften. die bilder gruppierten sich um zwei momente, die mit dem tsunami nur äußerlich zu tun hatten, die auch bei ganz anderen ereignissen hätten auftreten können. um den einen moment, als ich plötzlich zu wissen meinte, das werde ich nicht überleben, und um den anderen, als es danach aussah, als hätten wir unsere beiden kinder verloren.”

 

 

 

 

haslinger
Josef Haslinger (Zwettl, 5 juli 1955)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en toneelauteur Marcel Achard (eig. Marcel-Auguste Ferréol) werd geboren op 5 juli 2007 1899 in Sainte-Foy-lès-Lyon. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007

 

Uit: Jean de la Lune

 

Marceline, qui bâille : N'insiste pas!

Jef : Et, quand je fais une réflexion vraiment bien, tu ne la remarques même pas! Je t'ai dit: "Je suis un type épatant, qui t'aime-comme un imbécile!". Tu n'as même pas sourcillé Mais, quand je dis "Comme l'amie de Cloclo", tu me trouves extraordinaire. C'est un peu fort tout de même! Remarque que, après tout, "Comme l'amie de Cloclo", c'est assez drôle. Oui, peut-être que le fait d'associer Richard et l'amie de Cloclo a pu te paraître amusant. Mais il ne faut pas exagérer. Quoi ? Tu ne réponds pas ? Elle dort. ma parole. (il la regarde) Elle dort. (il la regarde longuement) Comme elle est belle! (Timidement) Comme tu es belle (Et, maladroitement,. il s'essaie à dire :) Mon amour! (il répète très vite) Mon amour! Mon amour! (et avec une tendresse infinie) Mon amour! (il la regarde) Elle a l'air de souffrir. C'est drôle ! Elle a presque toujours l'air de souffrir quand elle dort. Toute la journée, elle rit avec nous, elle s'amuse, elle est heureuse. Et, la nuit, ce n'est plus la même. Quels rêves tait-elle donc? (il va éteindre le lustre) Le matin, quand je les lui demande, elle ne s'en souvient jamais. (il tousse, remue une chaise) Oui, elle dort vraiment. Alors, à nous deux, ma petite. Je vais te faire quelques petits reproches. D'abord, pourquoi me trouves-tu extraordinaire à tort et à travers, comme tout à l'heure, là? Mais c'est une question à laquelle tu es bien incapable de répondre, naturellement. (hausse 1es épaules avec pitié) Voyons un peu les autres. (il sort un carnet de sa poche et s'installe au chevet du divan. il ouvre le carnet) Avril... mai... mardi... mercredi... Voilà, que de reproches ! Ah ! c'est parce qu'il y a ceux d'hier. Oui, excuse-moi, mon petit, hier, je me suis endormi avant toi. Cloclo t'avait tellement énervée avec son coup de téléphone. Alors... (il consulte le carnet) Nous disons donc: Pourquoi, pourquoi prends-tu toujours le parti de la bonne contre moi? Ce n'est pas gentil. Avant-hier. je lui ordonne je ne sais plus quoi. Elle me dit: "Je veux d'abord demander a Madame, parce que je connais Monsieur, si Madame n'est pas de son avis, Monsieur me disputera pour avoir fait ce qu'il voulait". Je te raconte ça, et au lieu de te fâcher, tu ris avec elle. Avoue que ce n'est pas gentil. (il consulte à nouveau le carnet)… « 

 

 

 

 

Achard
Marcel Achard (5 juli 1899 – 4 september 1974)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Ilse Gräfin v. Bredow werd geboren op 5 juli 1922 in Teichenau. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007

 

Uit: Kartoffeln mit Stippe

 

“Städter waren in Vaters Augen eine Heimsuchung, eine Landplage, schlimmer als Rüsselkäfer und Waldbrände. «Dieses Volk» spazierte durchs Dorf wie durch einen Zoo, drang ungebeten in Ställe und Gärten, gaffte durch offenstehende Fenster und benutzte die Hochsitze als Liebesversteck. «Diese Leute» trampelten durch das Getreide und über die Wiesen, als seien es Landstraßen, rissen Pilze mit Stumpf und Stiel aus dem Boden, schlossen nie ein Koppeltor hinter sich und brachten es sogar fertig, auf einem Wildschweinwechsel zu zelten, worüber eine Bache mit Frischlingen so in Harnisch geriet, daß sie das Zelt niedertrampelte. Sie verstießen gegen jede gute Sitte, indem sie nur mit einer Badehose bekleidet ins Dorf kamen und provozierten Mutter, die sich gern in vieles mischte, zu der

Bemerkung: «Wir sind hier schließlich nicht im Busch.» Sie mäkelten an allem herum, was sie im Dorf einkauften - «die Milch sieht ja ziemlich wässerig aus!», «sind die Eier auch wirklich frisch?» und gingen in trockenen Sommern reichlich sorglos mit Streichhölzern und Feuer im Wald um.

Trotz unserer ablehnenden Haltung waren sie von uns und dem Dorf begeistert. Dabei war es das mickrigste weit und Breit. Es gab weder Wasserleitung noch elektrisches Licht, noch Telefon. Weder

Kaufmann noch Gasthaus. Einmal wöchentlich kam der Krämer vom Nachbardorf mit Pferd und Wagen und hielt vor den aus Lehm zusammengepappten, mit Efeu verschnürten Fachwerkhäusern,

die sich zwischen zwei Seen unter Linden und Kastanien duckten. “

 

 

 

 

Bredow
Ilse Gräfin v. Bredow (Teichenau, 5 juli 1922)

 

 

 

 

De Kroatische dichter Tin Ujević werd geboren op 5 juli 1891 in Vrgorac in het toenmalige Oostenrijk-Hongarije. Hij bezocht het gymnasium in Split. Daarna verbleef hij enkle jaren in het bohemienmilieu in Zagreb. Hij probeerde in he toenmalige Joegoslavië politiek actief te worden en pleitte voor een broederlijke vereniging van Kroaten en Serven. Hij werd echter doo het servische nationalisme afgeschrikt en keerde terug tot de literatuur.

 

 

Blessed morning

 

Blessed morning, you cascade

Roaring lightfalls in this room.

How can pain make me afraid,

Dead already, in my tomb?

 

 

Well, perhaps you can ignite

Buried sparks from ash and dust

Since the lilac and the light

Still swell longing in your breast.

 

 

When I lift your veil, you show

Lines of quiet, forms of grace

In shelves of books, row on row –

Then the whole room’s careworn face.

 

 

Yet, there’s something still I miss

From this crib without a cross,

A smile on darling lips, the kiss

Of flowers in a waterglass.

 

 

Blessed morning, while you dress

This room in your translucent robe,

I have no fear of death’s caress.

Only give love back to this Job.

 

 

 

 

 

Vertaald door Richard Burns en Daša Marić

 

 

 

 

ujevic
Tin Ujević (5 juli 1891 – 12 november 1955)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 5 juli 2008.

 

De Zwitserse schrijver Walter Matthias Diggelmann werd geboren op 5 juli 1927 in Zürich. Zie ook mijn blog van 5 juli 2007.

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 5 juli 2007.

 

De Franse schrijver en criticus Marcel Arland werd geboren in  Varennes-sur-Amance op 5 juli 1899.

 

Geschreven door Romenu om 20:15 Reageer op dit bericht

Mao Dun, Rob van Erkelens, Walter Wippersberg, Neil Simon, Sébastien Japrisot, Robert Desnos

De Chinese schrijver, journalist en politicus Mao Dun werd geboren op 4 juli 1896 in Tongxiang, in de provincie Zhejiang. Hij studeerde vanaf 1913 Chinese en Westerse literatuur aan de universiteit van Peking. Wegens geldgebrek moest hij die studie voortijdig afbreken. Dat was echter geen beletsel voor een succesvolle loopbaan als journalist en schrijver. Hij heeft meer dan 100 publicaties op zijn naam gebracht: korte verhalen, verhalen, romans, essays, toneelstukken, vertalingen en stukken over literatuurtheorie. Hij behoorde tot de beste realistische schrijvers van China. In zijn roman ‘De schemering’ uit 1933 gaf hij een zo volledig mogelijk beeld van zijn tijd en zijn stad Shanghai. De stedelijke milieus die Mao Dun tegen elkaar afzette zijn dat van de grote industriëlen en beursspeculanten aan de ene kant en aan de andere kant dat van de fabrieksarbeiders, die onder leiding van communistische organisaties in opstand komen. De hoofdpersoon, de industrieel Wu Sunfu, komt door zijn onervarenheid met het opkomende speculeren op de beurs en door het dreigende communistische verzet ten val. In Spring Silkworms worden de moeilijkheden beschreven die dorpelingen ondervinden bij de zijdeteelt. Eigenlijk blijken ze niet opgewassen tegen de complexe economische processen die daarbij een rol spelen.

 

Uit: Spring Silkworms (Vertaald door Sidney Shapiro)

 

„None of these women or children looked really healthy. Since the coming of spring, they had been eating only half their fill; their clothes were old and torn. As a matter of fact, they werenʹt much better off than beggars. Yet all were in quite good spirits, sustained by enormous patience and grand illusions. Burdened though they were by daily mounting debts, they had only one thought in their heads — If we get a good crop of silkworms, everything will be all right! …

They could already visualize how, in a month, the shiny green leaves would be converted into snow‑white cocoons, the cocoons exchanged for clinking silver dollars. Although their stomachs were growling with hunger, they couldnʹt refrain from smiling at this happy prospect. …

… Old Tung Pao was able to borrow the money at a low rate of interest — only twenty‑five per cent a month! Both the principal and interest had to be repaid by the end of the silkworm season. …

Old Tung Paoʹs family, borrowing a little here, getting a little credit there, somehow managed to get by. Nor did the other families eat any better; there wasnʹt one with a spare bag of rice! Although they had harvested a good crop the previous year, landlords, creditors, taxes, levies, one after another, had cleaned the peasants out long ago. Now all their hopes were pinned on the spring silkworms. The repayment date of every loan they made was set for the ʺend of the silkworm season.ʺ

The next morning, Old Tung Pao went into town to borrow money for more leaves. Before leaving home, he had talked the matter over with daughter‑in‑law. They had decided to mortgage their grove of mulberries that produced fifteen loads of leaves a year as security for the loan. The grove was the last piece of property the family owned.“

 

 

 

 

Dun
Mao Dun (4 juli 1896 – 27 maart 1981)

 

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Rob van Erkelens werd geboren in Den Haag op 4 juli 1963. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

Uit: Ik ben er niet
de ontmenselijking in het oeuvre van Bret Easton Ellis

 

“De verteller van Less than zero is Clay, die studeert aan de oostkust maar in de kerstvakantie teruggaat naar huis, in Los Angeles, waar zijn ouders wonen, waar hij is opgegroeid, net als zijn vrienden, die hij in de weken dat hij daar is allemaal zal ontmoeten. Clay is een geprivilegieerde blanke jongeman, rijk en intelligent. Hij heeft alles, maar hij is bijna niets. Deze jongeren lijden aan morele en spirituele honger in een wereld vol materiële overvloed.

Het is halverwege de jaren tachtig. De wereld draait lekker. De bomen en kantoren groeien tot in de hemel. Het kapitalisme heerst, het kapitaal regeert. Op economisch gebied beleven we een hoogconjunctuur; er is geen vuiltje aan de lucht. De beurs laat zien hoe de handel floreert, en de handel wordt geleidelijk de kern van de maatschappij. Zoals aandelenkoersen bedrijven meer of minder waard maken, zo wordt ook op andere gebieden de waarde van dingen steeds vaker bepaald door hun betekenis en belang als artikel, als product, als commodity. De handelswaarde is wat de doorslag geeft, de economische waarde, niet de morele, of ethische, of esthetische, of sociale, of psychologische waarde.

Ook mensen worden commodity's, handelsartikelen. (Zoals een vriend van me iemand eens begroette op een feestje, niet met ‘Leuk dat je er bent’, of zoiets, maar met: ‘Handig dat je er bent.’) En hun kwaliteiten, of talenten, worden assets. Het is geen tijd voor de zwakken. Voor de zachtaardigen. Het is de tijd van Wall Street, en van de ‘Greed’-toespraak van Michael Douglas in die film (‘Greed is good, greed is right. Greed works’).

Het is de tijd van Thatcher en van Reagan.

En van Bret Easton Ellis.”

 

 

 

erkelens
Rob van Erkelens (Den Haag, 4 juli 1963)
Foto rond 1993

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver, regisseur, filmmaker en fotograaf Walter Wippersberg werd geboren op 4 juli 1945 in Steyr. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007  en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

Uit: Eine Rückkehr wider Willen

 

„Meine Kindheit verging – subjektiv gesehen – in einer heilen Welt. Aber es hatte bis kurz vor meiner Geburt in Steyr ein Außenlager des KZ Mauthausen gegeben, man hatte die Kazettler auch in der Stadt selbst arbeiten gesehen. Im Krematorium in Steyr wurden Leichen aus Mauthausen verbrannt, wenn die Öfen dort überlastet gewesen waren. Heute weiß ich, dass nicht gar so wenige Steyrer davon wussten. Heute weiß ich, dass anno 38 viele Sozialdemokraten im bis dahin "roten Steyr" zu den Nazis übergelaufen und in meinem Geburtsjahr 1945, als wäre nichts gewesen, zu den Roten zurückgekehrt waren. (...) Die Schuldigen von damals lebten zu Zeiten meiner Kindheit ebenso in der Stadt wie jene, die nur zugeschaut hatten. Und jene wenigen, die sich dagegen gewehrt hatten, waren – heute weiß ich es – in diesen meinen Kindheitsjahren nicht sehr angesehen, nicht sehr beliebt. Eher als das Kind einer bestimmten Familie war ich, hatte ich später oft das Gefühl, das Kind einer bestimmten Zeit, nämlich der Nachkriegszeit.“

 

 

 

 

wippersberg
Walter Wippersberg (Steyr, 4 juli 1945)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver Neil Simon werd in New York op 4 juli 1927 geboren. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007.

 

Uit: Barfuß im Park (Barefoot in thePark, vertaald door Gina Kaus)

 

“Sie ist reizend, jung und voll von Zukunftsplänen. Sie sieht sich in dem Raum um und seufzt, als ob die Welt gerade im Begriff stünde anzufangen. Und genau das  sie, was die Welt tut. Sie trägt Jeans und einen gelben Jumper unter einem großen

haarigen weißen Pelzmantel. Sie hat einen Blumenstrauß im Arm. Nachdem sie sich mit ekstatischem Entzücken in dem Raum umgesehen hat, nimmt sie einen der leeren Farbtöpfe, füllt ihn mit Wasser und tut die Blumen hinein — das Papier, in das sie gewickelt waren, wirft sie auf den Boden. Der erste Farbfleck in dem kahlen Raum. Während sie die Bühne kreuzt, um die „Vase“ auf den Ofen zu stellen, klingelt es. Nachdem sie die Blumen abgestellt hat, geht sie zur Eingangstür, drückt auf den Knopf, der unten auf der Straße mechanisch die Haustür öffnet. Dann öffnet sie die Tür und ruft hinunter:

CORIE Halloh?

Aus der Tiefe, vielleicht aus dem Innern der Erde, hören wir eine Stimme.

STIMME Bratter?

CORIE (schreit zurück) Ja! Hier oben — oberster Stock!

Sie geht zu den Gepäckstücken, öffnet eines und nimmt eine große

Flasche Champagner heraus, die sie in den Eisschrank stellt.

Von unten wieder die Stimme, diesmal etwas näher.

STIMME Hallo?

Corie geht wieder an die Eingangstür und schreit hinunter.

CORIE Hier oben! Nur noch eine Treppe!

Sie geht zurück zu dem offenen Gepäckstück, nimmt drei Holzscheite heraus und trägt sie zum Ofen. Als sie sie vor dem Ofen fallen lässt, ertönt die Stimme in der Eingangstür. Ein großer, schwerer Mann, Mitte der Dreißig, mit einem schottischen Jackett und einer Baseballkappe. Er atmet sehr, sehr schwer.

MANN Tel ... (Er versucht seine Atemlosigkeit zu beherrschen.) ...

Telefongesellschaft.

CORIE Oh, das Telefon. Gut, kommen Sie rein.

MANN Das ist ja eine richtige ... (schnauft, schnauft) ... eine richtige Bergtour.

CORIE Ja, fünf Treppen. Wenn Sie den Eingang nicht dazu rechnen.

MANN Ich habe den Eingang aber dazugerechnet. (Schnauft, schnauft ... er sieht in sein Notizbuch.) Paul Bratter — stimmt‘s?”

 

 

 

 

neil_simon
Neil Simon (New York, 4 juli 1927)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Sébastien Japrisot (pseudoniem van Jean-Baptiste Rossi) werd geboren op 4 juli 1931 in Marseille. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

Uit: Adieu l'ami

 

« Barran. - Tu fais deux mille kilomètres aller-retour, en larmes et en voiture de location, uniquement pour demander à un militaire un travail que n'importe quel médecin peut faire !... C'est intéressant.

Pas de réponse.

Barran arrache brusquement ses lunettes noires.

Barran. - Tu te fous de moi ?

Isabelle le regarde avec des yeux tristes, des lèvres qui tremblent.

Isabelle (détournant la tête). - On passe la visite médicale dans le sous-sol de la société, juste avant le week-end de Noël.

C'est tout. Elle a dit cela d'une traite, comme on se jette à l'eau.

Barran. - Quel rapport ?

Isabelle. - Pas n'importe quel médecin accepterait de se laisser enfermer là-dedans, le dernier soir.

À ce moment, coupant la surprise de Barran, la D.S. pénètre dans un des tunnels d'entrée de Lyon.

Elle roule assez vite, à travers une obscurité peuplée de feu rouges et jaunes, de reflet de carrosseries.

Barran et Isabelle sont indistincts.

Barran. - Qu'est-ce qu'il y a dans ce sous-sol ?

Isabelle. - Un coffre.

Silence.

Barran. - Qu'est-ce qu'il y a dans ce coffre ?

Isabelle. - Rien du tout.

Barran. - Alors pourquoi veux-tu l'ouvrir ?

La voiture débouche de l'autre côté du tunnel, en plein soleil.

Barran regarde la jeune femme. Elle a sorti de son sac une grosse liasse de titres au porteur, de couleur verte, qu'elle tient dans ses deux mains et qu'elle lui montre avec un air perdu.

Isabelle. - Pour y remettre ça... Des actions que j'ai détournées... Il y en a pour cinq millions. »

 

 

 

 

japrisot
Sébastien Japrisot (4 juli 1931 – 4 maart 2003)

 

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en journalist Robert Desnos werd geboren op 4 juli 1900 in Parijs. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

 

 

C'ÉTAIT UN BON COPAIN  

 

Il avait le coeur sur la main  

Et la cervelle dans la lune  

C'était un bon copain  

Il avait l'estomac dans les talons  

Et les yeux dans nos yeux  

C'était un triste copain  

Il avait la tête à l'envers  

Et le feu là où vous pensez  

Mais non quoi il avait le feu au derrière  

C'était un drôle de copain  

Quand il prenait ses jambes à son cou  

Il mettait son nez partout  

C'était un charmant copain  

Il avait une dent contre Étienne  

A la tienne Étienne à la tienne mon vieux  

C'était un amour de copain  

Il n'avait pas sa langue dans la poche  

Ni la main dans la poche du voisin  

Il ne pleurait jamais dans mon gilet  

C'était un copain  

C'était un bon copain.

 

 

 

 

LA VOIX 

 

Une voix, une voix qui vient de si loin 

Qu'elle ne fait plus tinter les oreilles, 

Une voix, comme un tambour, voilée 

Parvient pourtant, distinctement, jusqu'à nous. 

 

Bien qu'elle semble sortir d'un tombeau 

Elle ne parle que d'été et de printemps. 

Elle emplit le corps de joie, 

Elle allume aux lèvres le sourire. 

 

Je l'écoute. Ce n'est qu'une voix humaine 

Qui traverse les fracas de la vie et des batailles, 

L'écroulement du tonnerre et le murmure des bavardages. 

 

Et vous? Ne l'entendez-vous pas? 

Elle dit "La peine sera de courte durée" 

Elle dit "La belle saison est proche." 

 

Ne l'entendez-vous pas?

 

 

 

 

Desnos
Robert Desnos (4 juli 1900 – 8 juni 1945)

 

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Christine Lavant, Benjamin Péret, Christian Gellert, Nathaniel Hawthorne, Michel-Jean Sedaine

De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook mijn blog van 4 juli 2006 en ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

Uit: Das Kind

 

“Stellenweise ist es doch sehr dunkel. Wenn bloß nicht der alte Grabenbauer, der immer die Grenzsteine versetzt hat und jetzt in der Ewigkeit dafür in glühenden Pantoffel Sensen dengeln muß, auf den Einfall kommt, jetzt zu erscheinen!?
Lieber Primariusdoktor, wenn die Engel und die Heiligen alle schlafen, dann steh du mir bei! - - -. Du hast den mächtigsten Zauber der Welt und du weißt alles.
Ja, auch das mit den Zöpfen hat er gewußt. Und wahrscheinlich freut er sich schon darauf. Er wird sie wohl brauchen, weil sein Mädchen morgen vielleicht Namenstag hat. Und deshalb ist er am Abend noch schnell gekommen und hat mich verwandelt. Meine Augen kann er auch haben und mein Herz und überhaupt alles, was er brauchen kann. Wenn ich dann gar nichts mehr hab, wird er sagen: "Mein armes Kind." Und vielleicht legt er mir die Hände auf das Gesicht? Eigentlich könnte ich ja ein bißchen laufen ...
Aufeinmal ist alles Böswillige wieder da. Im Kleid, ja sogar in den Zöpfen. Alles verschlingt sich, und mit einem leichten Aufklatschen, aber ohne den kleinsten Schrei, fällt es auf den dunklen, bösartig glatten Boden des Ganges hin.”

 

 

 

 

Lavant
Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973)

 

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Benjamin Péret werd geboren op 4 juli 1899 in Rezé bij Nantes. Toen hij 21 was sloot hij zich aan bij de Dada schrijvers en kunstenaars als Tristan Tzara, André Breton, Paul Éluard, Philippe Soupault, Max Ernst, Francis Picabia en anderen. Hij stond mede aan de wieg van het surrealisme. Van 1924 tot 1929 gaf hij samen met Pierre Naville de eerste drie nummers uit van Zeitung La Révolution Surréaliste. Van 1941 tot 1947 leefde hij in ballingschap in Mexico, waar hij amenwerkt met de weduwe van Trotzki en zich verdiept in de cultuur van de indianen. Daar schreef hij ook het grote gedicht Air Mexicain. Na zijn terugkeer in Parijs werkte hij tot aan zijn dood samen met André Breton.

 

Je Sublime

 

Allo

Mon avion en flammes mon château inondé de vin du Rhin

mon ghetto d'iris noirs mon oreille de cristal

mon rocher dévalant la falaise pour écraser le garde-champêtre

mon escargot d'opale mon moustique d'air

mon édredon de paradisiers ma chevelure d'écume noire

mon tombeau éclaté ma pluie de sauterelles rouges

mon île volante mon raisin de turquoise

ma collision d'autos folles et prudentes ma plate-bande sauvage

mon pistil de pissenlit projeté dans mon oeil

mon oignon de tulipe dans le cerveau

ma gazelle égarée dans un cinéma des boulevards

ma cassette de soleil mon fruit de volcan

mon rire d'étang caché où vont se noyer les prophèthes distraits

mon inondation de cassis mon papillon de morille

ma cascade bleue comme une lame de fond qui fait le printemps

mon revolver de corail dont la bouche m'attire comme l'oeil d'un puits

scintillant

glacé comme le miroir où tu contemples la fuite des oiseaux mouches de ton regard

perdu dans une exposition de blanc encadrée de momies

je t'aime

 

 

 

 

 

peret
Benjamin Péret (4 juli 1899 – 28 september 1959)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en filosoof Christian Fürchtegott Gellert werd geboren op 4 juli 1715 in Hainichen. Zie ook mijn blog van 4 juli 2006  en ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

 

Der Blinde und der Lahme

 

Von ungefähr muß einenBlinden

Ein Lahmer auf der Straße finden,

Und jener hofft schon freudenvoll,

Daß ihn der andre leiten soll.

 

"Dir", spricht der Lahme, "beizustehen?

Ich armer Mann kann selbst nicht gehen;

Doch scheint's, daß du zu einer Last

Noch sehr gesunde Schultern hast.

 

Entschließe dich, mich fortzutragen,

So will ich dir die Stege sagen:

So wird dein starker Fuß mein Bein,

Mein helles Auge deines sein."

 

Der Lahme hängt mit seinen Krücken

Sich auf des Blinden breiten Rücken.

Vereint wirkt also dieses Paar,

Was einzeln keinem möglich war.

 

Du hast das nicht, was andre haben,

Und andern mangeln deine Gaben;

Aus dieser Unvollkommenheit

Entspringet die Geselligkeit.

 

Wenn jenem nicht die Gabe fehlte,

Die die Natur für mich erwählte,

So würd er nur für sich allein

Und nicht für mich bekümmert sein.

 

Beschwer die Götter nicht mit Klagen!

Der Vorteil, den sie dir versagen

Und jenem schenken, wird gemein,

Wir dürfen nur gesellig sein.

 

 

 

 

Gellert
Christian Gellert (4 juli 1715  - 13 december 1769)

Portret door Anton Graff

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Nathaniel Hawthorne werd geboren op 4 juli 1804 in Salem, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008.

 

Uit: Fanshawe

 

“In an ancient though not very populous settlement, in a retired corner of one of the New England States, arise the walls of a seminary of learning, which, for the convenience of a name, shall be entitled "Harley College." This institution, though the number of its years is inconsiderable compared with the hoar antiquity of its European sisters, is not without some claims to reverence on the score of age; for an almost countless multitude of rivals, by many of which its reputation has been eclipsed, have sprung up since its foundation. At no time, indeed, during an existence of nearly a century, has it acquired a very extensive fame; and circumstances, which need not be particularized, have, of late years, involved it in a deeper obscurity. There are now few candidates for the degrees that the college is authorized to bestow. On two of its annual "Commencement Days," there has been a total deficiency of baccalaureates; and the lawyers and divines, on whom doctorates in their respective professions are gratuitously inflicted, are not accustomed to consider the distinction as an honor. Yet the sons of this seminary have always maintained their full share of reputation, in whatever paths of life they trod. Few of them, perhaps, have been deep and finished scholars; but the college has supplied--what the emergencies of the country demanded--a set of men more useful in its present state, and whose deficiency in theoretical knowledge has not been found to imply a want of practical ability.“

 

 

 

 

Nathaniel_Hawthorne
Nathaniel Hawthorne (4 juli 1804 - 19 mei 1864)

Beeld van Bela Pratt in Salem, Massachusetts

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Michel-Jean Sedaine werd op 4 (of 2) juli 1719 in Parijs geboren. Hij werkte als metselaar, totdat zijn werkgever zijn talenten ontdekte en hem liet studeren. Later vertrouwde hij Sedaine zelfs de opvoeding toe van zijn kleinzoon, de beroemde schilder Jacques-Louis David. Na wat kleinere werken richtte Sedaine zich op de opera. François-André Danican Philidor, Pierre-Alexandre Monsigny en André-Ernest-Modeste Grétry behoren tot de bekendste compinisten die zijn teksten op muziek hebben gezet.

 

Uit: Richard Cœur de Lion

 

„SCÈNE III

RICHARD, BLONDEL, ANTONIO.

(Richard se rassied ; il a le coude appuyé sur une saillie de pierre, et paraît abîmé dans le plus profond chagrin : sa tête est en partie caché par sa main.)

BLONDEL.

Petit garçon, arrêtons-nous ici : j’aime à respirer cet air frais et pur qui annonce et accompagne le lever de l’aurore. Où suis-je à présent ?

ANTONIO.

Près du parapet de cette forteresse, où vous m’avez dit de vous mener.

BLONDEL.

C’est bien.

Comme il semble tâter ce parapet pour monter dessus.

ANTONIO.

Ah ! Ne montez pas dessus ce parapet, vous tomberiez dans un grand fossé plein d’eau, et vous vous noieriez.

BLONDEL.

Ah ! je n’en ai pas d’envie. Tiens, mon fils, voilà de l’argent, va nous chercher quelque chose pour déjeuner.

ANTONIO.

Ah ! vous me donnez trop.

BLONDEL.

Le reste sera pour toi.“

ANTONIO.

En vous remerciant. (Il part.)

BLONDEL.

Quand tu seras revenu, nous irons promener. Sans doute que les campagnes sont aussi belles que je les ai vues autrefois. Au défaut de mes yeux, je me plais à l’imaginer. Tu ne réponds pas ? Ah ! Est-il parti ?

 

 

 

Sedaine
Michel-Jean Sedaine (4 juli 1719 – 17 mei 1797)
Beeld voor de gevel van
l'Hôtel de ville de Paris

 

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten