De Iers-Britse schrijfster en filosofe Iris Murdoch werd geboren in Dublin op 15 juli 1919. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Antwoord op het raadsel (Vertaald door Annet Mons)

 

“Natuurlijk hebben we nu met twee gekken te maken, niet met één.”

“Je bedoelt dat Marcus ook gek is?”

“Nee hij bedoelt dat Patrick ook gek is.”

“Hoe bedoel je?”

De eerste spreker was Gildas Herne, de tweede was Alfred Ludens, de derde Jack Sheerwater.

“Ik bedoel, zei Gildas, “dat Patrick zo langzamerhand gek is geworden. Dat Marcus gek is behoeft geen betoog.”

“Marcus is niet gek, zei Ludens, “en Pat is erg ziek, maar niet krankzinnig.”

“Gildas wil alleen maar uiting geven aan zijn frustratie,” zei Jack.

“We zijn inderdaad wel gefrustreerd.”

Gildas zat achter de piano en sloeg wat melancholieke akkoorden aan. Door het openstaande raam dreven voorjaarsgeuren naar binnen uit Regent’s Park, dat hier niet ver vandaan was. Ze hadden zoals gewonnlijk zullen zingen; maar vanavond zaten de twee anderen, hoewel het al laat was, nog steeds met de whiskeyfles aan de eettafel. Ze hadden het onderwerp Marcus Vallar natuurlijk niet moeten aanroeren, maar nu Patrick Fenman niet opknapte en zichtbaar nog verder achteruitging, werd het onderwerp Varrar in toenemende mate onvermijdelijk.

“Aangezien wij niet weten waar hij zit”, zei Ludens, “en we hebben toch aan alle kanten geprobeerd…”.

Zijn vrienden noemden hem meestal bij zijn achternaam, behalve wanneer ze het niet met hem eens waren of een retorisch effect zochten.

“Misschien is hij wel dood”, zei Ludens.

“Wat is er van dat meisje geworden?” vroeg Jack.

“Zijn dochter?””, zei Gildas. “Geen idee. Is ze er niet vandoor gegaan, naar Parijs of zo? Ik kan het haar niet kwalijk nemen als ze ‘m is gesmeerd. Marcus was onuitstaanbaar, werkelijk niet te hàrden.”

 

 

 

 

Iris Murdoch (15 juli 1919 – 8 februari 1999)

Portret door Tom Phillips, 1985

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Richard Russo werd geboren op 15 juli 1949 in Johnstown, New York. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit The Whore's Child

 

„Sister Ursula belonged to an all but extinct order of Belgian nuns who conducted what little spiritual business remained to them in a decrepit old house purchased by the diocese seemingly because it was unlikely to outlast them. Since it was on Forest Avenue, a block from our house, I'd seen Sister Ursula many times before the night she turned up in class, but we never had spoken. She drove a rusted-out station wagon that was always crowded with elderly nuns who needed assistance getting in and out. Though St. Francis Church was only a few blocks away, that was too far to walk for any of them except Sister Ursula, her gait awkward but relentless. "You should go over there and introduce yourself someday," Gail, my wife, suggested more than once. "Those old women have been left all alone." Her suspicion was later confirmed by Sister Ursula herself. "They are waiting for us to die," she confessed. "Impatient of how we clutch to our miserable existences."
"I'm sure you don't mean that," I said, an observation that was to become my mantra with her, and she, in turn, seemed to enjoy hearing me say it.
She appeared in class that first night and settled herself at the very center of the seminar despite the fact that her name did not appear on my computer printout. Fiction writing classes are popular and invariably oversubscribed at most universities, and never more so than when the writer teaching it has recently published a book, as I had done the past spring.“

 

 

 

 

 

Richard Russo (Johnstown, 15 juli 1949)

 

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean Christophe Grangé werd geboren op 15 juli 1961 in Parijs. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Miserere

 

“Le CRI était prisonnier des orgues.

Il sifflait dans les tuyaux. Résonnait dans toute l'église. Atténué. Feutré. Détaché. Lionel Kasdan fit trois pas et demeura près des cierges allumés. Il observa le choeur désert, les piliers de marbre, les chaises revêtues de skaï, couleur de framboise sombre.

Sarkis avait dit : "En haut, près de l'orgue." Il pivota et se coula dans la spirale de pierre qui monte jusqu'à la tribune. À Saint-Jean-Baptiste, l'orgue a une particularité : ses tuyaux trônent au centre, comme une batterie de lance-missiles, mais son clavier se tient à droite, dissocié, formant un angle perpendiculaire avec le buffet. Kasdan avança sur la tapis rouge, longeant la rambarde de Pierre Bleue.

Le corps était coincé entre les tuyaux et le pupitre du clavier.

Allongé sur le ventre, jambe droite repliée, mains crispées, comme s'il était en train de ramper. Une petite mare noire auréolait sa tête. Partitions et livres de prières se répandaient autour de lui. Par réflexe, Kasdan regarda sa montre : 16h22.

Un instant, il envia cette mort, ce repos. Il avait toujours cru qu'avec l'âge, il ressentirait une angoisse, une appréhension intolérable à l'égard du néant. Mais c'était le contraire qui s'était produit. Au fil des années, une impatience, une sorte d'attirance magnétique pour la mort était montée en lui.

La paix, enfin.

Le silence de ses démons intérieurs. »

 

 

 

 

Jean Christophe Grangé (Parijs, 15 juli 1961)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, vertaler, essayist en uitgever Robert Wohlleben werd geboren op 15 juli 1937 in Hamburg.. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

 

Wandernder Engel

 

Ich spann dir Himmelszelte frei nach Wahl,

du kannst sie tauschen, bis die Zeichen passen,

sich nach Belieben kommandieren lassen

und wiederkehren ein- und allemal.

 

Bestimmen kannst du dann nach Maß und Zahl,

wie, wo und wann zu lieben oder hassen,

wovor zu fliehen und wonach zu fassen ...

du ahnst jetzt: kein Vertun mit Glück und Qual.

 

Du brauchst mir dafür nur im Tausch zu geben,

was nächtens dich mit Sternen überspannt

und dich allein läßt mit dem Wunsch zu leben.

 

Daß nur durch Zufall eine fremde Hand

vertraut dich anrührt, dich dann aufzuheben ...

wird das nun wenig oder viel genannt?

 

 

 

 

Wegzeichen

 

Zu gut verschlüsselt ist das Sternenzelt,

als daß sich lesen ließe, ob von klaren

Bescheiden jemals Spur und Ahnung waren …

was solls, daß so was mir den Kopp zerspellt!

 

Gehört all Selbstberechnetes zerschellt?

Vernarbte Würgemale von Kandaren

verraten, wie uns dann, wenn grad die raren

Versprechen blühn, Verhängnis Hoffnung schwellt.

 

Die Atmung hetzt, und Schweiß tritt aus den Poren,

verrinnselt hin zu tief vertorften Mooren,

versickert sich, wo Felsen Gletschern wich.

 

Dort wuchs Geringes, aber wuchs und glich

Verwunschnem, wenn das Rudel Carnivoren

in engen Kreisen uns ums Biwak strich.

 

 

 

 

 

 

Robert Wohlleben (Hamburg, 15 juli 1937)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Peuckmann werd geboren op 15 juli 1949 in Kamen. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007  en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

 

Der Sommer fällt

 

Der Sommer fällt vom Baum

und zeigt ihn nackt

so wie er war

als ich die Arbeit hier begann

die mich begleitete durch

Regentage, viel zu viele

gefolgt von blauen Tagen gelben Lichts

die ihn dann werden ließen, Sommer

die kamen, gingen, die mir

fehlten, viel zu oft

 

Wie viel ist fertig hier

von meiner Arbeit

wie viel nicht

ach, nur ein Jahr

ein Jahr nur, dann

der Baum vor meinem Fenster

der nackte, von dem der Sommer

fiel an einem blauen Tage

gelben Lichts, unmerklich

Blatt für Blatt

 

 

 

 

September

 

Es ist das Grün

das sanfter wird

unmerklich nur

 

Es ist die Luft

glasklar

wie leer geweht

 

Es ist das Feld

rasiert und

wehrlos in der Sonne

 

Es ist die Krähe

stumm und unsichtbar

Doch dämmert schon

ihr Schrei.

 

 

 

 

 

 

Heinrich Peuckmann (Kamen, 15 juli 1949)

 

De Amerikaanse schrijver Clive Cussler werd geboren in Aurora, Illinois op 15 juli 1931. Zie voor ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

Uit: Trojan Odyssey

 

“Dr. Heidi Lisherness was about to meet her husband for a night out on the town when she took one last cursory glance at the latest imagery collected by a Super Rapid Scan Operations satellite. A full-figured lady with silver-gray hair pulled back in a bun, Heidi sat at her desk in green shorts and matching top as a measure of comfort against the heat and humidity of Florida in August.

She came within a hair of simply shutting down her computer until the following morning. But there was an indiscernible something about the last image that came into her computer from the satellite over the Atlantic Ocean southwest of the Cape Verde Islands off the coast of Africa. She sat down and gazed more intently into the screen of her monitor.

To the untrained eye the picture on the screen simply took on the appearance of a few innocent clouds drifting over an azure blue sea. Heidi saw a view more menacing. She compared the image with one taken only two hours earlier. The mass of cumulus clouds had increased in bulk more rapidly than any spawning storm she could remember in her eighteen years monitoring and forecasting tropical hurricanes in the Atlantic Ocean with the National Underwater and Marine Agency Hurricane Center. She began enlarging the two images of the infant storm formation.”

 

 

 

Clive Cussler (Aurora, 15 juli 1931)

 

 

 

 

 

De Franse literair criticus en filosoof Jacques Derrida werd geboren in El-Biar, Algerije, op 15 juli 1930. Derrida wordt beschouwd als de grondlegger van deconstructie. Zijn omvangrijke werk had een diepe invloed op de continentale filosofie en de literaire theorie.  Jacques Derrida groeide op in El Biar, Algerije. Hij kwam uit een niet-intellectueel Joods gezin. Als gevolg van het Frans-Algerijns antisemitische beleid onder het Vichy-regime, werd hij net als de meeste andere Joden in die tijd gediscrimineerd en van school gestuurd. In 1949 verhuisde hij naar Frankrijk, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Vanaf 1952 studeerde Derrida aan de École Normale Supérieure te Parijs bij onder andere Michel Foucault en Louis Althusser. Tijdens de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog vroeg Derrida om, bij wijze van vervangende dienstplicht, van 1957 tot 1959 kinderen van soldaten Frans en Engels te onderrichten. Na die oorlog verbond hij zich met de Tel Quel-groep, bestaande uit literaire en filosofische theoretici. Tegelijkertijd, van 1960 tot 1964, doceerde hij filosofie aan de Sorbonne, vervolgens nog eens twintig jaar aan de École Normale Supérieure, waar hij zelf had gestudeerd.

 

Uit: Monolinguisme de l'autre ou la prothèse d'origine

 

"Si j'ai bien confié le sentiment d'être ici, ou là, le seul franco-maghrébin, cela ne m'autorisait à parler au nom de personne, surtout pas de quelque entité franco-maghrébine dont justement l'identité demeure en question. Nous allons y venir car tout cela, dans mon cas, est loin d'être si clair.

Etre franco-maghrébin, l'être « comme moi », ce n'est pas, pas surtout, surtout pas, un surcroît ou une richesse d'identités, d'attributs ou de noms. Cela trahirait plutôt, d'abord, un trouble de l'identité.

C'est « mon cas », c'est la situation, à la fois typique et singulière, dont je voudrais parler.

[Non], je parle d'un ensemble « communautaire » (une « masse » groupant des dizaines ou des centaines de milliers de personnes), d'un groupe supposé « ethnique » ou « religieux » qui, en tant que tel, se voit un jour privé de sa citoyenneté par un État qui, dans la brutalité d'une décision unilatérale, la lui retire sans lui demander son avis et sans que ledit groupe recouvre aucune autre

citoyenneté. Aucune autre.

Or j'ai connu cela. Avec d'autres, j'ai perdu puis recouvré la citoyenneté française. Je l'ai perdue pendant des années sans en avoir d'autre. Pas la moindre, vois-tu. Je n'avais rien demandé. Je l'ai à peine su sur le moment, qu'on me l'avait enlevée…“

 

 

 

Jacques Derrida (15 juli 1930 – 8 oktober 2004)

 

 

 

 

 

De Marokkaanse schrijver Driss Chraïbi werd geboren in El Jadida op 15 juli 1926. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Le passé simple

 

“ Chaque fois que je l’ai pu, j’ai étudié les lèvres d’une femme. J’en possède une mnémonique, somnifère et source de divertissement. Mais jusqu’à ce soir, la jalousie maritale voile le vissage des femmes et je ne m’intéresse pas aux petites filles, que je sache…ma mère mea culpa ! La collection n’était que de lèvres européennes. Ainsi…
J’ai vu des commissures basses d’abrutissement, avachie de sensualité. J’ai vu des plis de chagrin, d’ironie et de férocité. J’ai vu des lèvres sans rides, unies, pleines, impersonnelles, mais révélant leurs secrets parce que fardées du rose à l’écarlate, du sec au gras, du trait à la fleur, épaissies, amincies, dessinées avec art, barbouillées en hâte, lèvres de vielle fille malgré l’alliance au doigt, lèvres

étonnantes de jeunesse en plein milieu d’un parchemin, lèvres sarcastiques, bonnes à tout faire, même à dire la vérité, lèvres vénales, ignobles de bestialité et de calomnie, serrées sur une énigme ou sur une souffrance, crispées par un dépit, par une envie, par un cancer, tordues par un hépatisme ou dans un sourire fermé, commercial, circonstanciel, bas, entrouvertes sur des dents blanches, pourries, égales, inégales, sur un dentier, sur un jeu de touches de piano, sur une mixture d’or, de plomb, de platine et d’ivoire, ou tout simplement sur des gencives sans dents ; j’ai vu des lèvres toujours ouvertes, respirant à la place des narines un mélange d’oxygène et d’azote, de coquetterie et de cupidité, d’étonnement et de passivité, de sourire et d’ennui, d’apathie et d’espoir.
Lèvres antipathiques, lèvres sympathique, lèvres qui nous laissent indifférents, lèvres gonflées de vie et qui nous laissent indifférents, lèvres gonflées de vie et qui nous donnent envie de les mordre pour les punir, provocantes, insensibles à nos murmures et à nos morsures ; lèvres inexpérimentées, sans fard ou avec fard, si belles même irrégulières, si douce même inharmoniques, si charmeresses qu’un baiser les souillerait et sur lesquelles flotte un songe et passe notre caresse aussi lisse que leur velouté ; lèvres de vieilles, d’adolescentes, de concierges, de vendeuses, de putains et d’épouses moyennes, toutes retiennent mon attention et j’en connais plusieurs impossibles à oublier. Ce sont des lèvres d’Européennes, de Françaises, voire de Parisiennes. Elles ont droit à la crème de la civilisation. Des lèvres d’hommes qui s’y posent baisent l’apogée de l’industrie scientifique fine. »

 

 

 

 

Driss Chraïbi (15 juli 1926 – 1 april 2007)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Hammond Innes werd op 15 juli 1913 in Horsham geboren als zoon van een bankdirecteur. Hij begon zijn loopbaan op de redactie van de krant Financial News, die later de Financial Times werd. In de tweede wereldoorlog was hij ingedeeld bij de Britse artillerie. Enkele van zijn bekendste boeken zijn 'The white south' (1949), 'The 'Mary Deare'' (1956), 'The doomed oasis' (1960), ' 'The Levkas man' (1971), 'The last voyage: Captain Cook's lost diary' (1971) en 'The black tide' (1982). In de jaren tachtig haakte hij in op de actualiteit van de milieuproblematiek. 'The black tide' en 'High stand' (1985) zijn daar voorbeelden van. Innes was een fervent aanhanger van Greenpeace. Verschillende van zijn boeken zijn verfilmd, waaronder 'Campbell's kingdom' (verfilmd in 1957), 'The wreck of the Mary Deare' (verfilmd in 1959). Hammond Innes oogstte ook succes met reisbeschrijvingen, populaire historische boeken en jongensboeken.

 

Uit: Het land dat God aan Kaïn gaf (Vertaald door A.C. Hermans-De Roos) 

 

“Paule begint Laroche ook niet meer te vertrouwen ze wou een keer de kaart zien en Laroche wou hem niet geven ze kregen ruzie en Laroche werd erg bang volgens mij houd Laroche echt iets verborgen voor ons. We hadden een meer overgestoken en hoorden gesnater Darcy pakte zijn geweer en schoot 1 gans dood die had heerlijk gesmaakt. De gedachte die ik voor dat we weg gingen laat me steeds niet los ook op de manier waarop Laroche zich gedraagt begint die gedachte steeds meer waar te worden volgens mijn gevoel. Het eten was weer een keer lekker onze voedsel voorraad begint al aardig leeg te raken en we moeten snel bij het “Meer van de Leeuw” zijn anders moeten we noodgedwongen terug keren. Iedereen was naar bed maar Paule is weer uit bed en zegt dat ik naar bed moet gaan maar dat doe ik niet. Opeens begint ze over haar vader te vertellen en dat hij mij wel aardig zou hebben gevonden ze word verdrietig en ik probeerde haar geruststellen maar ze rent weg naar de tent. Als ik even later naar bed gaat slaapt iedereen of anders dat lijkt zo.“

 

 

 

Hammond Innes (15 juli 1913 – 10 juni 1998)

 

 

 

 

 

De Joods-Duitse schrijver en cultuurfilosoof Walter Benjamin werd geboren op 15 juli 1892 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Uit: Berliner Kindheit um Neunzehnhundert

 

Bettler und Huren

“In meiner Kindheit war ich ein Gefangener des alten und neuen Westens. mein Clan bewohnte diese beiden Viertel damals in einer Haltung, die gemischt war aus Verbissenheit und Selbstgefühl und die aus ihnen ein Ghetto machte, das er als sein Lehen betrachtete. in dieses Quartier Besitzender blieb ich geschlossen, ohne um ein besseres zu wissen. die Armen - für die reichen Kinder meines Alters gab es sie nur als Bettler. Und es war ein großer Fortschritt der Erkenntnis, als mir zum erstenmal die Armut in der Schmach der schlechtbezahlten Arbeit dämmerte. Das war in einer kleinen Niederschrift, vielleicht der ersten, die ich ganz für mich selbst verfaßte. Sie hatte es mit einem Mann zu tun, der Zettel austeilt und mit den Erniedrigungen, die er durch ein Publikum erfährt, das für die Zettel kein Interesse hat. So kommt es, daß der Arme - damit schloß ich - sich heimlich seines ganzen Packs entledigt. Gewiß die unfruchtbarste Bereinigung der Lage. Aber keine andere Form der Revolte ging mir damals ein als die der Sabotage; diese freilich aus eigenster Erfahrung. Auf sie griff ich zurück, wenn ich der Mutter mich zu entziehen suchte. Am liebsten aber bei den "Besorgungen”, und zwar mit einem verstockten Eigensinn, der meine Mutter oft zur Verzweiflung brachte. Ich hatte nämlich die Gewohnheit angenommen, immer einen halben Schritt zurück zubleiben. Es war als wolle ich in keinem Falle eine Front, und sei es mit der eigenen Mutter, bilden.“

 

 

 

 

 

Walter Benjamin (15 juli 1892 - 27 september 1940)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Rivière werd geboren op 15 juli 1886 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Sur une généralisation possible des thèses de Freud

 

„Dans l’exposé des faits que lui ont suggérés la première idée de sa théorie et qui sont, comme on sait, l’ensemble des manifestations de l’hystérie, Freud insiste avec une force particulière sur la complète ignorance où se trouvaient ses patients des causes et des fins des actes qu’ils accomplissaient : “Pendant qu’elle exécutait l’action obsessionnelle, écrit-il, le “sens” en était inconnu à la malade aussi bien en ce qui concerne l’origine de l’action que son but. Des processus psychiques agissaient donc en elle, processus dont l’action obsessionnelle était le produit. Elle percevait bien ce produit par son organisation psychique normale, mais aucune de ses conditions psychiques n’était parvenue à sa connaissance consciente... C’est à des situations de ce genre que nous pensons quand nous parlons de processus psychiques inconscients”. Et Freud conclut : “Dans ces symptômes de la névrose obsessionnelle, dans ces représentations et impulsions qui surgissent on ne sait d’où, qui se montrent si réfractaires à toutes les influences de la vie normale et qui apparaissent au malade lui-même comme des hôtes tout-puissants venant d’un monde étranger, comme des immortels venant se mêler au tumulte de la vie des mortels, comment ne pas reconnaître l’indice d’une région psychique particulière, isolée de tout le reste, de toutes les autres activités et manifestations de la vie intérieure ? Ces symptômes, représentations et impulsions, flous amènent infailliblement à la conviction de l’existence de l’inconscient psychique”.

 

 

 

 

Jacques Rivière (15 juli 1886 – 14 februari 1925)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

De Japanse dichter en schrijver Kunikida Doppo werd geboren op 15 juli 1871 in Choshi.

 

De Amerikaanse schrijver Irving Stone werd geboren op 14 juli 1903 in San Francisco. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007.

 

Uit: The Agony and the Ecstasy

 

„He began with the Deluge, a large panel toward the entrance of the chapel. By March he had the cartoon blown up and ready to be transferred to the ceiling. Winter had not released its grip on Rome. The Sistine was bitterly cold. A hundred braziers could not heat its lowest areas. He wore his warm wool stockings, brache and shirt.

Rosselli, who had left for Orvieto for a profitable commission, had trained Michi in the mixing of the plaster and the method of applying it. Michelangelo helped him carry the sacks of lime, sand and pozzolana, volcanic tufa dust, up the steep wall ladders to the top of the scaffolding. Here Michi made his mix. Michelangelo was dissatisfied with the tawny color caused by the pozzolana, adding more lime and ground marble. He and Michi then climbed the series of three receding platforms that Rosselli had built so that they could plaster and paint the top of the rolling vault. Michi laid an area of intonaco, then held the cartoon.

Michelangelo used the stick, charcoal bag, red ochre for connecting lines. Michi descended, set to work grinding colors below. Michelangelo was now on his top platform, sixty feet above the floor. He had been thirteen when he stood for the first time on the scaffolding in Santa Maria Novella, alone on a peak above the chapel and the world. Now he was thirty-four, and now, as then, he suffered vertigo. The Sistine seemed so hollow from up here, with his head just one foot below the ceiling. He smelled the wet plaster, the pungence of his freshly ground paints.

He turned from his view of the marble floor, picked up a brush, squeezed it between the fingers and

thumb of his left hand, remembering that he would have to keep his colors liquid this early in the

morning. . . .“

 

 

 

 

Irving Stone (14 juli 1903 – 26 augustus 1989)

 

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Natalia Ginzburg werd geboren op 14 juli 1916 in Palermo. Zie ook mijn blog van 14 juli 2006 en ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008.

 

Uit: Human Relationships (Vertaald door Dick Davis)

 

“In that brief moment we found a point of equilibrium for our wavering life: and it seemed to us that we could always rediscover that secret moment and find there the words for our vocation, the words for our neighbour; that we could look at our neighbour with a gaze that would always be just and free, not the timid or contemptuous gaze of someone who whenever he is with his neighbour always asks himself if he is his master or his servant. All our life we have only known how to be masters and servants: but in that secret moment of ours, in our moment of perfect equilibrium, we have realized that there is no real authority or servitude on the earth. And so it is that now as we turn to that secret moment we look at others to see whether they have lived through an identical moment, or whether they are still far away from it; it is this that we have to know. It is the highest moment in the life of a human being, and it is necessary that we stand with others whose eyes are fixed on the highest moment of their destiny “

 

 

 

 

Natalia Ginzburg (14 juli 1916 – 7 oktober 1991)

 

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en letterkundige Jacques de Lacretelle werd geboren in Cormatin (Saône-et-Loire) op  14 juli 1888. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008.

 

Uit: Le Retour de Silbermann

 

« Tout ce qu’on m’apprendra, disait-il, je le sais déjà. Ce que je ne sais pas, c’est comment on gagne de l’argent. »
C’est ainsi qu’il se mit tout de suite aux affaires avec un zèle un peu inexpérimenté que l’oncle Joshua avait dû ralentir à plus d’une reprise. Il avait voulu être initié en même temps à toutes les branches de sa profession. Dès qu’il entendait parler, dans le bureau, d’une vente ou d’un achat possible, il se proposait pour conclure le marché. « Laissez-moi aller voir, oncle Joshua, laissez-moi traiter. »
- Naturellement, me dit son cousin, mon père, qui avait mis trente ans à faire sa fortune, ne lui confiait rien d’important, et il se moquait parfois de l’impétuosité de David.“

 

 

 

 

Jacques de Lacretelle (14 juli 1888 – 2 januari 1985)

 

 

 

 

 

 

De Russische dichter Gavrila Romanovitsj Derzjavin werd geboren in Kazan op 14 juli 1743. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008.

 

 

The Storm

As my bark in restless ocean
  Mounts its rough and foaming hills,
Whilst its waves in dark commotion
  Pass me, hope my bosom fills.

Who, when warring clouds are gleaming,
  Quenches the destructive spark?
Say what hand, where safety's beaming,
  Guides through rocks my little bark?

Thou Creator! all o'erseeing,
  In this scene preserv'st me dread,
Thou, without whose word decreeing
  Not a hair falls from my head.

Thou in life hast doubly blest me,
  All my soul to thee's revealed,
Thou amongst the great hast placed me,
  Be midst them my guide and shield!

 

 

 

Vertaald door William D. Lewis

 

 

 

 

 

Gavrila Derzjavin (14 juli 1743 - 20 juli 1816)

Monument voor Derzjavin in Kazan

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, scenarioschrijver en regisseur Arthur Laurents is geboren in New York op 14 Juli 1918. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007.

 

Uit: My Good Name

 

„HARRY: Not in their class. Either class. You think they went down because they're outsiders. I think because they were greedy. I wasn't greedy, Rachel. I simply wanted to live well. I wanted to be sure that you and I and your child and my childr - child lived well. We do. We have everything we need and a bit more. But we don't live in the land of Ferraris. I was neither gaudy nor greedy. When they caught up with me, what did they catch? Good name, good clubs, a personable, affable asset to be counted on and no threat to anyone. A gentleman. That's an old fashioned concept, so they don't say it. But they think it, and what they think is: you can believe him. In the case of the Feds: you can believe his testimony. That's why they gave me the choice. I could help them and get immunity or I could be sent to jail. Why should I go to jail? What good would it do anyone if I went to jail? You and Becca would have to give up this room. Why should you? Why should I?

RACHEL: (After a moment.) This is ridiculous. I feel like I'm hyperventilating.

HARRY: Take some slow deep breaths.

RACHEL: I'm not hyperventilating. This is ridiculous! You know what it is? I know what it is. Everything in my head is jammed. all circuits closed down. I had it once before. Years ago, before you. Even before Becca. I was trying to get away from Mickey and wound up back-packing through Europe with him. In Paris, I spoke French - from college. In Madrid, Spanish - from high school. By the time we got to Italy, I had stopped thinking in English and was translating from either Spanish or French into Italian in the present tense. Until one night, in a bar in Positano. Out of season, just before Easter - the Buca di Bacco! I can see the carving over the door. all the languages seemed jammed in my head and I couldn't speak anything for ten minutes. Nothing, not one word, not even English for ten minutes. The next day, I flew home alone. But Becca was already underway.”

 

 

 

 

Arthur Laurents (New York, 14 Juli 1918)

 

De Amerikaanse schrijver Owen Wister werd geboren op 14 juli 1860 in  Germantown, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007.

 

Uit: Red men and white (Little Big Horn Medicine)

 

“Something new was happening among the Crow Indians. A young pretender had appeared in the tribe. What this might lead to was unknown alike to white man and to red; but the old Crow chiefs discussed it in their councils, and the soldiers at Fort Custer, and the civilians at the agency twelve miles up the river, and all the white settlers in the valley discussed it also. Lieutenants Stirling and Haines, of the First Cavalry, were speculating upon it as they rode one afternoon.

“Can’t tell about Indians,” said Stirling. “But I think the Crows are too reasonable to go on the war-path.”

“Reasonable!” said Haines. He was young, and new to Indians.

“Just so. Until you come to his superstitions, the Indian can reason as straight as you or I. He’s perfectly logical.”

“Logical!” echoed Haines again. He held the regulation Eastern view that the Indian knows nothing but the three blind appetites.

“You’d know better,” remarked Stirling, “if you’d been fighting ’em for fifteen years. They’re as shrewd as Æsop’s fables.”

Just then two Indians appeared round a bluff—one [Pg 4]old and shabby, the other young and very gaudy—riding side by side.

“That’s Cheschapah,” said Stirling. “That’s the agitator in all his feathers. His father, you see, dresses more conservatively.”

The feathered dandy now did a singular thing. He galloped towards the two officers almost as if to bear them down, and, steering much too close, flashed by yelling, amid a clatter of gravel.

“Nice manners,” commented Haines. “Seems to have a chip on his shoulder.”

But Stirling looked thoughtful. “Yes,” he muttered, “he has a chip.”

 

 

 

 

Owen Wister (14 juli 1860 – 21 juli 1938)

De Franse schrijfster van Belgische origine Béatrix Beck werd geboren in Villars-sur-Ollon op 14 juli 1914. Zij was de dochter van de Belgische dichter Christian Beck uit Verviers, die van Lets-Italiaanse afkomst was. Haar moeder was Ierse. Na haar rechtenstudie werd zij communiste en trouwde met de statenloze Jood, Naun Szapiro, die in de tweede wereldoorlog overleed. Na verschillende andere jobs werd zij secretaresse van André Gide, die haar aanmoedigde om over haar ervaringen te schrijven, zoals de zelfmoord van haar moeder, de oorlog, de armoede, enz. In 1955 werd zij Franse. De schrijfster kreeg in 1952 de Goncourtprijs voor Léon Morin, prêtre. Het boek omvat de dialoog tussen een oorlogsweduwe van een communistische Jood en een priester tijdens de bezetting. De roman werd nog beroemder door de verfilming in 1961 door Jean-Pierre Melville, met Jean-Paul Belmondo en Emmanuelle Riva.

Uit: Une

"- Pourquoi son geste vous a-t-il fait souffrir moralement ?

- C’était insolite, anormal, inavouable, pas du tout comme les exaltantes bagarres avec les garçons. Avant, à peine, savais-je que j’avais des seins (le mot m’est pénible à prononcer). J’ai d’abord cru avoir deux grains de beauté, curieusement symétriques, mais ils se sont développés et j’ai à peu près compris qu’il s’agissait d’un phénomène naturel.

- Et plus tard ?

- Suis tombée des nues en apprenant qu’ils pouvaient jouer un rôle dans les rapports sexuels. J’ai lu autrefois un récit où l’héroïne, atteinte d’un cancer, avait subi l’ablation des deux seins. Je l’enviais presque. Les Amazones, au moins, n’en avaient qu’un.

- Cette asymétrie ne vous gênait pas ?

- Le bouclier rétablissait l’équilibre. Adolescente, j’ai écrit : “L’embryon rêve au creux de l’amazone. Le nouveau-né s’abreuve à l’unique sein de l’amazone.”"

 

 
Béatrix Beck (14 juli 1914 - 30 november 2008)

De Amerikaanse schrijver Willard Frances Motley werd geboren op 14 juli 1909 in Chicago. Hij thematiseerde in zijn sociaalkritische romans de slums van zijn geboortestad. Zijn eerste roman Knock on Any Door verscheen in 1947. Het boek werd goed ontvangen door de kritiek en er werden binnen drie weken 47.000 exemplaren van verkocht. Hoofdpersoon in het boek is Nick Romano, een jongen die opgroeit in de sloppen van de wereldstad Chicago. Ondanks zijn in wezen goed hart komt hij als slachtoffer van zijn milieu op pad der misdaad. Een weg die hij gedoemd is om te volgen

Uit: Knock On Any Door

“Tony pulled the rubberband from his fingers and threw it on the floor. It landed in the aisle, halfway between Tony and Nick. Nick reached out with his foot, remembering that Tony would be expelled. His toe barely reached it, the rubberband was stubborn and jelly-like beneath his toe as he tried to pull it under his desk. He stepped over and picked it up, palming it quickly. As he straightened Father Scott’s bony fingers closed on his collar.

‘Did you do that?’ It was an accusation.  Y-y-yes Father.’

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

De Duitse dichter en schrijver Steffen Popp werd geboren in 1978 in Greifswald. Hij groeide op in Dresden en volgde daar bijzonder natuurwetenschappelijk onderwijs. Hij studeerde aan het Literaturinstitut Leipzig en daarna kiteratuur en filosofie in Berlijn. In 2004 verscheen zijn bundel Wie Alpen en in 2008 volgde de bundel Kolonie Zur Sonne. Zijn roman Ohrenberg oder der Weg dorthin werd in 2006 genomineerd voor de Deutsche Buchpreis. Samen met Uljana Wolf vertaalde hij gedichten van de Amerikaan Christian Hawkey, die 2008 verschenen onder de titel "Reisen in Ziegengeschwindigkeit".

 

Uit: Ohrenberg oder der Weg dorthin

 

“Ein schwaches Licht, das ihn hier noch erreicht, auf seinem Turm, im Eis: ein abgebrochener Jesuit, glatzköpfig, mit Bart, der, wenn er Holz einschlägt, mit Gott redet - einfach nur in diesen Schlägen, begreift er in diesem Moment, gegen das wimmernde Holz, rede ich wahrhaft mit Gott. Einmal dabei, will Ohrenberg weitere Gedanken zur Situation anfügen, Wahrheiten aussprechen, die seine Existenzleistung in dem Gebirge hier direkt betreffen - die Heizung seines Turms im Angesicht einer Welt, die mit der Sonne warm wird, die Bewältigung des lebendigen Augenblicks zwischen den Gegenständen - aber dann treibt ihn ein Anfall von Hunger von seinem Sitz: erst sucht er Schokolade auf dem Tisch, durchwühlt verschiedene Ablagen, dann gibt er auf, steigt aus dem astronomischen Kabinett in die Küche ab. Schwache Re¿exe in der Kühlschranktür, Ohrenberg klappt seinen Kiefer auf: keine Bewegung ist zu erkennen, Ohrenberg klappt seinen Kiefer wieder zu, betastet seinen Schädel - der Leninkomplex ist abgeheilt, lediglich Kopfschmerzen sind ihm geblieben. Graf Ohrenbergs physiognomische Bestandsaufnahme, vor der Tür seines Kühlschranks, Bilanz, nun ja, des zwanzigsten Jahrhunderts, das alles - ist zu vernachlässigen, im Hinblick auf den vereisten Innenraum, der leer ihn anstarrt. Ein aussichtsloses Unterfangen, hier irgendwelche Lebensmittel aufspüren zu wollen - auch unten im Dorf, Ohrenberg schaut auf seine Uhr: alle Verkaufsstellen haben geschlossen. Alle Verkaufsstellen, seit über zwanzig Jahren, geschlossen:”

 

 

 

 

Steffen Popp  (Greifswald, 1978 )

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Kerstin Preiwuß werd geboren in 1980 in Lübz en groeide op in Plau am See en Rostock. Zij studeerde filosofie en psychologie in Leipzig en Aix-en-Provence. Zij publiceerde o.a. in DIE ZEIT“, „F.A.Z.“, „Neue Rundschau“ , „plumbum. In 2006 verscheen haar eerste dichtbundel „nachricht von neuen sternen“. Sinds 2007 schrijft zij kitieken voor het tijdschrift EDIT.

 

 

später sommer

 

der see ist heute ganz verwaist

und wie benommen

legt die schwalbe ihre federn an,

das geht so herztonnah

wie es begann

 

mag sein

heut steht der hecht in seinem grund

und nach dem regen läuft der aal,

es kann die rohrdommel am ufer sein

 

frau spinne

leih sie mir ihr netz,

hab mich verloren im mückentanz,

die schwalben beschließen den sommer

 

 

 

 

 

Kerstin Preiwuß (Lübz, 1980)