Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 15 juli 2009 tot 16 juli 2009

Tony Kushner, Reinaldo Arenas, Georges Rodenbach, Anita Brookner, Jörg Fauser

De Amerikaanse schrijver Tony Kushner werd geboren op 16 juli 1956 in New York. Hij studeerde Engels aan de Columbia Unicversity. In 2003 trouwde hij met zijn vriend Mark Harris, een redacteur bij „Entertainment Weekly“. Zijn bekendste theaterstuk is het omstreden Angels in America waarvoor hij o.a. de Pulitzer prijs kreeg. Een gelijknamige opera van Peter Eötvös ging in 2004 in Parijs in première. Ook is er een miniserie van gemaakt voor de televisie. Het is het verhaal over een groep homo’s die halverwege de jaren tachtig worstelen met hun identiteit en de ziekte aids. Andere stukken van hem zijn „Slavs“, „Homebody/Kabul“ en „Carolin, or Change“.

 

Uit: Angels in America


 (Joe and Louis sitting shoulder to shoulder in the dunes at Jones Beach, facing the ocean. It's cold. The sound of waves and gulls and distant Belt Parkway traffic. New York Romantic. Joe is very cold, Louis as always is oblivious to the weather.)

JOE. Louis ...?

LOUIS. The winter Atlantic. Wow, huh?

JOE. Ferocious. It's freezing, what are we ...

LOUIS. There used to be guys in the dunes even when it snowed. Nothing deterred us from the task at hand.

JOE. Which was?

LOUIS. Exploration. Across an unmapped terrain. The body of the homosexual human male. Here, or the Ramble, or the scrub pines on Fire Island, or the St. Mark's Baths. Hardy pioneers. Like your ancestors.

JOE. Not exactly.

LOUIS. And many have perished on the trail. I fucked around a whole lot more than he did. So why is he the sick one? No justice. Anyway I wanted you to see this.

JOE. Why?

LOUIS. No reason.

(Little pause)

JOE. I love you.

LOUIS. No you don't.

JOE. Yes I do.

LOUIS. NO YOU DON'T. You think you do but that's just the gay virgin thing, that's ...

JOE. (tousling Louis' hair) Stop working so hard. Listen to the ocean. I love it when you can get to places and see what it used to be. The whole country was like this once. A paradise.

LOUIS. Ruined now.

JOE. It's a great country. Best place on earth. Best place to be.

LOUIS. I can't believe you're a Mormon. You never told me.

JOE. You never asked.

LOUIS. You said you were a Protestant.

JOE. I am. Sort of.

LOUIS. So what else haven't you told me? So the fruity underwear you wear, that's ...

 

 

 

tony_kushner
Tony Kushner (New York, 16 juli 1956)

 

 

 

 

 

De Cubaanse dichter en schrijver Reinaldo Arenas werd geboren op 16 juli 1943 in Holguin. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008.

 

Uit: The Empty Shoes (Vertaald door Dolores M. Koch)

 

“Gosh! when did this happen? Heaven knows. . . . A while back, no date I can remember, everything was always so much the same that it was really difficult to distinguish one month from the next. Oh, but January was different. You know, January is the month of the upitos and the bellflowers, but it is also the month when the Three Wise Men pay us a visit.
The grass by the window was tall enough for their horses, and my shoes, a little bashful because they had holes in their tips, were there, waiting, openmouthed and a bit damp with evening dew.
It will soon be midnight.
They will come after you’re asleep, my cousin had whispered in a confidential tone. And they will leave your gifts on top of the shoes. When I am asleep! But I couldn’t fall asleep, I was hearing the crickets chirping outside, and I thought I heard steps too; but no, it was not them.
To sleep. I had to fall asleep, but how? My shoes were there on the windowsill, waiting.
I have to think about something else so I can fall asleep. Yes, that’s it, I’ll think about something else: Tomorrow we have to trim the flight feathers and fill the water tank. After that I’ll go by the brook and bring back a basket of honey berries. . . . I should not have brought down that nest that had two naked baby birds with gaping beaks and a look of fear in their eyes. . . .
I woke up. It was so early that only a few scant rays of light were coming through the window. Almost blindly I walked to the window. How many surprises, I thought, were awaiting me. . . . But no. I touched the moist leather of my shoes: they were empty, completely empty.
Then my mother came and kissed me in silence, caressed my wet eyes with hands tired of washing dishes, nudged me softly to the edge of the bed, and slipped the shoes on my feet. Come, she whispered then, the coffee is ready. Then I went out and got soaked with dew.
I had some flight feathers to trim.”

 

 

 

 

Reinaldo_Arenas
Reinaldo Arenas (16 juli 1943 – 7 december 1990)

 

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Georges Rodenbach werd geboren in Doornik op 16 juli 1855. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008.

 

 

Le Soir Dans Les Vitres (Fragment)

 

I.

 

Le soir descend dans les vitres et les submerge...

Un rayon y vacille un moment comme un cierge,

Dernier cierge frileux des vêpres terminées!

L'ombre déferle; on ne sait quoi chavire en elles;

Les ultimes clartés sont vite éliminées,

Et c'est comme un sommeil délayant des prunelles.

Clair-obscur! Douloureux combat de la Lumière

Et de l'Ombre, parmi les vitres -- non moins beau

Que le même conflit dans le ciel et dans l'eau,

Quand le soleil n'est plus qu'une rose trémière

Qui s'effeuille parmi le déluge du soir.

Et les vitres, dernier champ clos du crépuscule,

Où l'Ombre a poursuivi le Couchant et l'accule,

Luisent, à cause d'eux, d'un adieu jaune et noir.

 

II.

 

Pourtant l'ombre s'amasse aux fenêtres vaincues.

Les vitrages, bouquets brodés et tulle frêle,

Cèdent, et l'on dirait que leur blancheur dégèle,

Comme s'ils adhéraient aux vitres contiguës

Et que leur givre en fleur était né dans le verre.

Unanime débâcle: un bouquet se desserre,

Un brusque afflux de soir rompt la plus claire branche,

Et c'est la fin d'un fin bouton de rose blanche

Qui fond, s'écoule en pleurs et lentement s'annule,

Débâcle d'un dégel dans les rideaux de tulle.

 

 

 

 

 

rodenbach
Georges Rodenbach (16 juli 1855 – 25 december 1898)

 

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster en historica Anita Brookner werd geboren op 16 juli 1928 in Herne Hill, een voorstad van Londen. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007  en ook mijn blog van 16 juli 2008.

 

Uit: Leaving Home

 

“Suddenly, from the depths of an otherwise peaceful night, a name erupted from the past: Dolly Edwards, my mother’s friend, a smiling woman with very red lips and a fur coat. I remember the coat because it was not removed for the whole of her visit, which she no doubt intended to be fleeting, having, she implied, much to do. There was another friend from my mother’s prehistory, before I existed, but this presence was less distinct, perhaps not seen at such close quarters. Betty? Betty Pollock? The Pollock seemed shifting, uncertain, an approximation. Maybe that had been her name before she married, for in my mother’s day everyone got married. Women wore their husbands much as they wore their pearl necklaces, or indeed their fur coats. The shame that attached to unmarried women was indelible, and my mother seemed to bear something of that imprint although she was a respectable widow. Dolly Edwards, with her flourishing presence, obviously felt sorry for my mother in her lonely state, with only an eight-year-old child for company. Fortunately my mother did not perceive this, although I did. My mother was impressed by this visit, grateful, even happy. And Dolly Edwards played her part valiantly, reminiscing, producing names unknown to me and rejected by me as having no relevance to my own life. I may even have been jealous of this woman who had known my mother before her anomalous condition was confirmed by the death of my father. Truth to tell she did not much miss him: solitude seemed so much her natural state that Dolly Edwards was not mistaken in making of this a flying visit. My mother marvelled for days over this, with no resentment. It was less a visit than a visitation. It was never repeated.”

 

 

 

 

anita-brookner
Anita Brookner (Herne Hill, 16 juli 1928)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en journalist Jörg Christian Fauser werd geboren op 16 juli 1944 in Bad Schwalbach. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007 en ook mijn blog van 16 juli 2008.

 

Uit: Der dunkle Ort

 

“Als ich anfing zu schreiben, wollte die deutsche Literatur noch vernünftiger sein, als sie es schon gewesen war. Sie ging daran, die Welt zu verbessern. Damals gab es für mich keinen einzigen interessanten deutschschreibenden Autor. Sie waren alle unglaublich optimistisch, penetrant wohlmeinend, und außerordentlich rührig um ihren Betrieb bemüht. Mit meiner Art zu leben, und so ähnlich lebten damals nicht wenige, hatten sie und ihre Produktionen nicht sehr viel zu tun. Unser Lebensgefühl war von Amerika geprägt, ohne daß wir je dort gewesen waren oder hin wollten. Aber wir lebten in einer amerikanischen Provinz.

Das Deutschland, das die Literaten beschrieben, war nicht unser Land. Ich erkannte mich nicht darin. Ich erkannte mich eher in einem Gedicht der Lasker-Schüler, aber das war ja Expressionismus, untergegangen mit all dem anderen. Und wie war das, bitte, mit diesem Untergang gewesen? Das konnte doch gar kein Untergang gewesen sein.

Was war denn untergegangen? Der Staat war da, die Politik war da, die Kirche war da. Das Geschäft blühte, die Polizei blühte, die Wissenschaft blühte. Auf den Trümmerplätzen waren jetzt Terrassencafés, und nicht die Dichter berührten das Blau des Himmels, sondern die Flugzeuge und Wolkenkratzer. Die Mörder saßen mit den Opfern am Tisch. Tranken sie Brüderschaft? In den Terrassencafés saßen wirkliche Juden und machten wirkliche Geschäfte. Nach Auschwitz sollte es

keine Gedichte mehr geben. Geschäfte waren keine Gedichte. Sie machten weiter, wie alles weitermachte, außer den Toten. Aber die machten ja auch weiter. Im Himmel. Nicht wahr? Was ist denn wahr, wenn das wahr sein soll? Ich suchte nach Antworten in der Literatur.”

 

 

 

 

Fauser
Jörg Fauser (16 juli 1944 – 17 juli 1987)

 

 

Geschreven door Romenu om 20:20 Reageer op dit bericht

Dag Solstad, Bernard Dimey, Andrea Wolfmayr, Pierre Benoit, Franz Nabl

De Noorsde schrijver Dag Solstad werd geboren op 16 juli 1941 in Sandefjord. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007.

 

Uit: Scham und Würde (Vertaald door Ina Kronenberger)

 

“Er war zutiefst getroffen, wenn die Zeitungen und das Fernsehen sich anscheinend nicht länger an ihn und diejenigen, die wie er waren, richteten. Es schien, als würden sich jene, die die Herolde der Gesellschaft waren, überhaupt nicht für ihn interessieren. Ganz im Gegenteil, es kam ihm vor, als würden sie demonstrativ an ihm vorbeischauen, fast so, als hätten sie gar eine besondere Freude daran. Er war wie Luft für sie, und das fand Elias Rukla zutiefst verletzend."

(...)

"Er hatte nichts mehr zu sagen, und es sah auch nicht so aus, als hätten andere in seinem Freundeskreis oder seiner kulturellen Schicht noch etwas zu sagen. Es schien, als interessierte es niemanden mehr, ein Gespräch zu führen. Sich richtig zu unterhalten, sich zusammen um eine Erkenntnis von persönlichem und gesellschaftlichem Charakter zu bemühen, und sei es nur um den Hauch einer momentanen Erkenntnis willen. Elias Rukla musste, was seine Person betraf, einräumen, dass er dazu nicht länger imstande war, er konnte schlicht und einfach nicht mehr reden."

 

 

 

 

 

Solstad
Dag Solstad (Sandefjord, 16 juli 1941)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver van chansons Bernard Dimey werd geboren op 16 juli 1931 in Nogent-en-Bassigny (tegenwoordig Nogent).  Zie ook mijn blog van 16 juli 2007.

 

 

Les vieillards

 

Les vieillards c'est pas beau, ça fout rien, ça fait d'l'ombre,
Qu'on les fout' n'importe où c'est moche et ça encombre,
Les faire bosser macach', c'est immoral comme tout,
Ça vous f'rait mal juger, montrer du doigt partout.

 

Alors on garde ça, juste un p'tit peu d'patience,
On les coll' dans un coin où ça s'remarque pas,
C'est sage et ça dit rien, on sait pas c'que ça pense,
L' plus triste c'est qu'ça bouffe et qu' ça n'rapporte pas.

 

Quand j'rassembl' les souv'nirs que j'ai de ma grand-mère
, Pauv' femm' qui finissait ses jours en déconnant,
Je m'rappell' c'que ma mèr' lui braillait si souvent :
"Tu n 'sais plus fair' qu'un' chos', ramasser la poussière !"

 

La viocqu' répondait rien, ell' rigolait tout' seule
En mordillant ses ch'veux qu'ell' ram'nait par devant,
Et mon pèr' bougonnait, songeur en la r'gardant :
"Non content' de m'fair' suer, faut qu'ell' s'fout' de ma gueule."

 

Et plus qu'ils sont toquards, plus qu'ils ont la vie dure,
En buter quelques-uns, pas question, y a des lois.
J'ai essayé un jour d'en s'mer un dans un bois,
Peau d'balle, essayez donc, ils vous r'vienn'nt en voiture !

 

 

 

 

Dimey
Bernard Dimey (16 juli 1931 – 1 juli 1981)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster en politica Andrea Wolfmayr werd geboren op 16 juli 1953 in Gleisdorf. Zie ook mijn blog van 16 juli 2007.

 

Uit: Wenn du weggehst von zuhause

 

“Und mein Blick in die Welt, in die Zusammenhänge von Gemeinde, Stadt, Land und Staat, von Österreich und Europa, das Zusammenleben von Menschen hat sich dadurch gewandelt und erweitert, zwangsläufig und schnell. Denn die Welt ist im Umbruch, ganze Völker machen sich auf in eine mit dramatischer Schnelligkeit in unabsehbare Richtungen sich entwickelnde Zukunft. Und Gleisdorf ist keine Insel.

Was hat sich verändert für mich, für viele, im Umgang mit politischen Strukturen, sozialen Einrichtungen, Verwaltungszentren und Institutionen: Nichts mehr ist fix, der Wandel überall spürbar, – und das löst Ängste aus. Manches muß losgelassen werden, es gibt Trennungen und Verluste.
Die Chancen aber liegen eben darin. Neues kann entstehen. Als erstes eine andere Einschätzung von Machbarkeit. Und vieles lässt sich erreichen, beinahe alles lässt sich auch ändern. In einer Demokratie kann und darf das allerdings – Gott sei Dank – niemand allein, es braucht Konsens, Gruppe, Partei, meinetwegen auch eine Lobby. Deutlich wächst die Lust, an der Gestaltung und Herausbildung mitzuarbeiten und immer geschicktere und effizientere Möglichkeiten zu suchen, im konkreten Alltag heißt das Absprache mit Verantwortungsträgern, Zusammenarbeit mit Beamten, Inanspruchnahme von neuen Informations- und Kommunikationswegen, ständiger Kontakt mit Betroffenen und Beteiligten.“

 

 

 

 

wolfmayer
Andrea Wolfmayr (Gleisdorf, 16 juli 1953)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Pierre Benoit werd geboren op 16 juli 1886 in Albi. Hij diende eerst in het leger in het noorden van Afrika en werd daarna ambtenaar. Zijn eerste roman Koenigsmark verscheen in 1918, gevolgd door L'Atlantide een jaar later. In 1931 werd hij lid van de l'Académie française. Benoit schreef ook voor verschillende kranten reisverslagen over de reizen die hem o.a. naar het Verre Oosten, Afrika en Zuisd-Amerika voerden.

 

 

Imagine

 

Imagine

Ce soleil immense si loin

Devenu ce point de lumière hésitante

Ici dans la nuit.

Imagine

Toi si petit sur une si petite boule

Autour d’un si petit soleil.

Imagine

Pour lui tu es invisible

Et pourtant tu penses, tu sais,

Tu existes.

Imagine maintenant

Quand tu regardes le ciel

Là où tu ne vois rien,

Tous ces invisibles qui pensent, qui savent,

Qui existent

Et te regardes en disant

Je ne vois rien….

 

 

 

Haïku

 

La pluie contente l'herbe

Ravit les feuilles et les arbres

Et fait pleurer les fleurs

 

 

 

 

benoit
Pierre Benoit (16 juli 1886 – 3 maart 1962)

 

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 16 juli 2007.

 

De Oostenrijkse schrijver Franz Nabl werd geboren op 16 juli 1883 in Lautschin.

 

Geschreven door Romenu om 20:19 Reageer op dit bericht

Iris Murdoch, Richard Russo, Jean Christophe Grangé, Robert Wohlleben, Heinrich Peuckmann

De Iers-Britse schrijfster en filosofe Iris Murdoch werd geboren in Dublin op 15 juli 1919. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Antwoord op het raadsel (Vertaald door Annet Mons)

 

“Natuurlijk hebben we nu met twee gekken te maken, niet met één.”

“Je bedoelt dat Marcus ook gek is?”

“Nee hij bedoelt dat Patrick ook gek is.”

“Hoe bedoel je?”

De eerste spreker was Gildas Herne, de tweede was Alfred Ludens, de derde Jack Sheerwater.

“Ik bedoel, zei Gildas, “dat Patrick zo langzamerhand gek is geworden. Dat Marcus gek is behoeft geen betoog.”

“Marcus is niet gek, zei Ludens, “en Pat is erg ziek, maar niet krankzinnig.”

“Gildas wil alleen maar uiting geven aan zijn frustratie,” zei Jack.

“We zijn inderdaad wel gefrustreerd.”

Gildas zat achter de piano en sloeg wat melancholieke akkoorden aan. Door het openstaande raam dreven voorjaarsgeuren naar binnen uit Regent’s Park, dat hier niet ver vandaan was. Ze hadden zoals gewonnlijk zullen zingen; maar vanavond zaten de twee anderen, hoewel het al laat was, nog steeds met de whiskeyfles aan de eettafel. Ze hadden het onderwerp Marcus Vallar natuurlijk niet moeten aanroeren, maar nu Patrick Fenman niet opknapte en zichtbaar nog verder achteruitging, werd het onderwerp Varrar in toenemende mate onvermijdelijk.

“Aangezien wij niet weten waar hij zit”, zei Ludens, “en we hebben toch aan alle kanten geprobeerd…”.

Zijn vrienden noemden hem meestal bij zijn achternaam, behalve wanneer ze het niet met hem eens waren of een retorisch effect zochten.

“Misschien is hij wel dood”, zei Ludens.

“Wat is er van dat meisje geworden?” vroeg Jack.

“Zijn dochter?””, zei Gildas. “Geen idee. Is ze er niet vandoor gegaan, naar Parijs of zo? Ik kan het haar niet kwalijk nemen als ze ‘m is gesmeerd. Marcus was onuitstaanbaar, werkelijk niet te hàrden.”

 

 

 

 

 
iris-murdoch
Iris Murdoch (15 juli 1919 – 8 februari 1999)

Portret door Tom Phillips, 1985

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Richard Russo werd geboren op 15 juli 1949 in Johnstown, New York. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit The Whore's Child

 

„Sister Ursula belonged to an all but extinct order of Belgian nuns who conducted what little spiritual business remained to them in a decrepit old house purchased by the diocese seemingly because it was unlikely to outlast them. Since it was on Forest Avenue, a block from our house, I'd seen Sister Ursula many times before the night she turned up in class, but we never had spoken. She drove a rusted-out station wagon that was always crowded with elderly nuns who needed assistance getting in and out. Though St. Francis Church was only a few blocks away, that was too far to walk for any of them except Sister Ursula, her gait awkward but relentless. "You should go over there and introduce yourself someday," Gail, my wife, suggested more than once. "Those old women have been left all alone." Her suspicion was later confirmed by Sister Ursula herself. "They are waiting for us to die," she confessed. "Impatient of how we clutch to our miserable existences."
"I'm sure you don't mean that," I said, an observation that was to become my mantra with her, and she, in turn, seemed to enjoy hearing me say it.
She appeared in class that first night and settled herself at the very center of the seminar despite the fact that her name did not appear on my computer printout. Fiction writing classes are popular and invariably oversubscribed at most universities, and never more so than when the writer teaching it has recently published a book, as I had done the past spring.“

 

 

 

 

 

Russo
Richard Russo (Johnstown, 15 juli 1949)

 

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean Christophe Grangé werd geboren op 15 juli 1961 in Parijs. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Miserere

 

“Le CRI était prisonnier des orgues.

Il sifflait dans les tuyaux. Résonnait dans toute l'église. Atténué. Feutré. Détaché. Lionel Kasdan fit trois pas et demeura près des cierges allumés. Il observa le choeur désert, les piliers de marbre, les chaises revêtues de skaï, couleur de framboise sombre.

Sarkis avait dit : "En haut, près de l'orgue." Il pivota et se coula dans la spirale de pierre qui monte jusqu'à la tribune. À Saint-Jean-Baptiste, l'orgue a une particularité : ses tuyaux trônent au centre, comme une batterie de lance-missiles, mais son clavier se tient à droite, dissocié, formant un angle perpendiculaire avec le buffet. Kasdan avança sur la tapis rouge, longeant la rambarde de Pierre Bleue.

Le corps était coincé entre les tuyaux et le pupitre du clavier.

Allongé sur le ventre, jambe droite repliée, mains crispées, comme s'il était en train de ramper. Une petite mare noire auréolait sa tête. Partitions et livres de prières se répandaient autour de lui. Par réflexe, Kasdan regarda sa montre : 16h22.

Un instant, il envia cette mort, ce repos. Il avait toujours cru qu'avec l'âge, il ressentirait une angoisse, une appréhension intolérable à l'égard du néant. Mais c'était le contraire qui s'était produit. Au fil des années, une impatience, une sorte d'attirance magnétique pour la mort était montée en lui.

La paix, enfin.

Le silence de ses démons intérieurs. »

 

 

 

 

Granger
Jean Christophe Grangé (Parijs, 15 juli 1961)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, vertaler, essayist en uitgever Robert Wohlleben werd geboren op 15 juli 1937 in Hamburg.. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

 

Wandernder Engel

 

Ich spann dir Himmelszelte frei nach Wahl,

du kannst sie tauschen, bis die Zeichen passen,

sich nach Belieben kommandieren lassen

und wiederkehren ein- und allemal.

 

Bestimmen kannst du dann nach Maß und Zahl,

wie, wo und wann zu lieben oder hassen,

wovor zu fliehen und wonach zu fassen ...

du ahnst jetzt: kein Vertun mit Glück und Qual.

 

Du brauchst mir dafür nur im Tausch zu geben,

was nächtens dich mit Sternen überspannt

und dich allein läßt mit dem Wunsch zu leben.

 

Daß nur durch Zufall eine fremde Hand

vertraut dich anrührt, dich dann aufzuheben ...

wird das nun wenig oder viel genannt?

 

 

 

 

Wegzeichen

 

Zu gut verschlüsselt ist das Sternenzelt,

als daß sich lesen ließe, ob von klaren

Bescheiden jemals Spur und Ahnung waren …

was solls, daß so was mir den Kopp zerspellt!

 

Gehört all Selbstberechnetes zerschellt?

Vernarbte Würgemale von Kandaren

verraten, wie uns dann, wenn grad die raren

Versprechen blühn, Verhängnis Hoffnung schwellt.

 

Die Atmung hetzt, und Schweiß tritt aus den Poren,

verrinnselt hin zu tief vertorften Mooren,

versickert sich, wo Felsen Gletschern wich.

 

Dort wuchs Geringes, aber wuchs und glich

Verwunschnem, wenn das Rudel Carnivoren

in engen Kreisen uns ums Biwak strich.

 

 

 

 

 

 

RobertWohlleben
Robert Wohlleben (Hamburg, 15 juli 1937)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Peuckmann werd geboren op 15 juli 1949 in Kamen. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007  en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

 

Der Sommer fällt

 

Der Sommer fällt vom Baum

und zeigt ihn nackt

so wie er war

als ich die Arbeit hier begann

die mich begleitete durch

Regentage, viel zu viele

gefolgt von blauen Tagen gelben Lichts

die ihn dann werden ließen, Sommer

die kamen, gingen, die mir

fehlten, viel zu oft

 

Wie viel ist fertig hier

von meiner Arbeit

wie viel nicht

ach, nur ein Jahr

ein Jahr nur, dann

der Baum vor meinem Fenster

der nackte, von dem der Sommer

fiel an einem blauen Tage

gelben Lichts, unmerklich

Blatt für Blatt

 

 

 

 

September

 

Es ist das Grün

das sanfter wird

unmerklich nur

 

Es ist die Luft

glasklar

wie leer geweht

 

Es ist das Feld

rasiert und

wehrlos in der Sonne

 

Es ist die Krähe

stumm und unsichtbar

Doch dämmert schon

ihr Schrei.

 

 

 

 

 

 

Peuckmann
Heinrich Peuckmann (Kamen, 15 juli 1949)

 

Geschreven door Romenu om 23:34 Reageer op dit bericht

Clive Cussler, Jacques Derrida, Driss Chraïbi, Hammond Innes, Walter Benjamin, Jacques Rivière, Kunikida Doppo

De Amerikaanse schrijver Clive Cussler werd geboren in Aurora, Illinois op 15 juli 1931. Zie voor ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

Uit: Trojan Odyssey

 

“Dr. Heidi Lisherness was about to meet her husband for a night out on the town when she took one last cursory glance at the latest imagery collected by a Super Rapid Scan Operations satellite. A full-figured lady with silver-gray hair pulled back in a bun, Heidi sat at her desk in green shorts and matching top as a measure of comfort against the heat and humidity of Florida in August.

She came within a hair of simply shutting down her computer until the following morning. But there was an indiscernible something about the last image that came into her computer from the satellite over the Atlantic Ocean southwest of the Cape Verde Islands off the coast of Africa. She sat down and gazed more intently into the screen of her monitor.

To the untrained eye the picture on the screen simply took on the appearance of a few innocent clouds drifting over an azure blue sea. Heidi saw a view more menacing. She compared the image with one taken only two hours earlier. The mass of cumulus clouds had increased in bulk more rapidly than any spawning storm she could remember in her eighteen years monitoring and forecasting tropical hurricanes in the Atlantic Ocean with the National Underwater and Marine Agency Hurricane Center. She began enlarging the two images of the infant storm formation.”

 

 

 

CliveCussler
Clive Cussler (Aurora, 15 juli 1931)

 

 

 

 

 

De Franse literair criticus en filosoof Jacques Derrida werd geboren in El-Biar, Algerije, op 15 juli 1930. Derrida wordt beschouwd als de grondlegger van deconstructie. Zijn omvangrijke werk had een diepe invloed op de continentale filosofie en de literaire theorie.  Jacques Derrida groeide op in El Biar, Algerije. Hij kwam uit een niet-intellectueel Joods gezin. Als gevolg van het Frans-Algerijns antisemitische beleid onder het Vichy-regime, werd hij net als de meeste andere Joden in die tijd gediscrimineerd en van school gestuurd. In 1949 verhuisde hij naar Frankrijk, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Vanaf 1952 studeerde Derrida aan de École Normale Supérieure te Parijs bij onder andere Michel Foucault en Louis Althusser. Tijdens de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog vroeg Derrida om, bij wijze van vervangende dienstplicht, van 1957 tot 1959 kinderen van soldaten Frans en Engels te onderrichten. Na die oorlog verbond hij zich met de Tel Quel-groep, bestaande uit literaire en filosofische theoretici. Tegelijkertijd, van 1960 tot 1964, doceerde hij filosofie aan de Sorbonne, vervolgens nog eens twintig jaar aan de École Normale Supérieure, waar hij zelf had gestudeerd.

 

Uit: Monolinguisme de l'autre ou la prothèse d'origine

 

"Si j'ai bien confié le sentiment d'être ici, ou là, le seul franco-maghrébin, cela ne m'autorisait à parler au nom de personne, surtout pas de quelque entité franco-maghrébine dont justement l'identité demeure en question. Nous allons y venir car tout cela, dans mon cas, est loin d'être si clair.

Etre franco-maghrébin, l'être « comme moi », ce n'est pas, pas surtout, surtout pas, un surcroît ou une richesse d'identités, d'attributs ou de noms. Cela trahirait plutôt, d'abord, un trouble de l'identité.

C'est « mon cas », c'est la situation, à la fois typique et singulière, dont je voudrais parler.

[Non], je parle d'un ensemble « communautaire » (une « masse » groupant des dizaines ou des centaines de milliers de personnes), d'un groupe supposé « ethnique » ou « religieux » qui, en tant que tel, se voit un jour privé de sa citoyenneté par un État qui, dans la brutalité d'une décision unilatérale, la lui retire sans lui demander son avis et sans que ledit groupe recouvre aucune autre

citoyenneté. Aucune autre.

Or j'ai connu cela. Avec d'autres, j'ai perdu puis recouvré la citoyenneté française. Je l'ai perdue pendant des années sans en avoir d'autre. Pas la moindre, vois-tu. Je n'avais rien demandé. Je l'ai à peine su sur le moment, qu'on me l'avait enlevée…“

 

 

 

Jacques-Derrida
Jacques Derrida (15 juli 1930 – 8 oktober 2004)

 

 

 

 

 

De Marokkaanse schrijver Driss Chraïbi werd geboren in El Jadida op 15 juli 1926. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Le passé simple

 

“ Chaque fois que je l’ai pu, j’ai étudié les lèvres d’une femme. J’en possède une mnémonique, somnifère et source de divertissement. Mais jusqu’à ce soir, la jalousie maritale voile le vissage des femmes et je ne m’intéresse pas aux petites filles, que je sache…ma mère mea culpa ! La collection n’était que de lèvres européennes. Ainsi…
J’ai vu des commissures basses d’abrutissement, avachie de sensualité. J’ai vu des plis de chagrin, d’ironie et de férocité. J’ai vu des lèvres sans rides, unies, pleines, impersonnelles, mais révélant leurs secrets parce que fardées du rose à l’écarlate, du sec au gras, du trait à la fleur, épaissies, amincies, dessinées avec art, barbouillées en hâte, lèvres de vielle fille malgré l’alliance au doigt, lèvres

étonnantes de jeunesse en plein milieu d’un parchemin, lèvres sarcastiques, bonnes à tout faire, même à dire la vérité, lèvres vénales, ignobles de bestialité et de calomnie, serrées sur une énigme ou sur une souffrance, crispées par un dépit, par une envie, par un cancer, tordues par un hépatisme ou dans un sourire fermé, commercial, circonstanciel, bas, entrouvertes sur des dents blanches, pourries, égales, inégales, sur un dentier, sur un jeu de touches de piano, sur une mixture d’or, de plomb, de platine et d’ivoire, ou tout simplement sur des gencives sans dents ; j’ai vu des lèvres toujours ouvertes, respirant à la place des narines un mélange d’oxygène et d’azote, de coquetterie et de cupidité, d’étonnement et de passivité, de sourire et d’ennui, d’apathie et d’espoir.
Lèvres antipathiques, lèvres sympathique, lèvres qui nous laissent indifférents, lèvres gonflées de vie et qui nous laissent indifférents, lèvres gonflées de vie et qui nous donnent envie de les mordre pour les punir, provocantes, insensibles à nos murmures et à nos morsures ; lèvres inexpérimentées, sans fard ou avec fard, si belles même irrégulières, si douce même inharmoniques, si charmeresses qu’un baiser les souillerait et sur lesquelles flotte un songe et passe notre caresse aussi lisse que leur velouté ; lèvres de vieilles, d’adolescentes, de concierges, de vendeuses, de putains et d’épouses moyennes, toutes retiennent mon attention et j’en connais plusieurs impossibles à oublier. Ce sont des lèvres d’Européennes, de Françaises, voire de Parisiennes. Elles ont droit à la crème de la civilisation. Des lèvres d’hommes qui s’y posent baisent l’apogée de l’industrie scientifique fine. »

 

 

 

 

ChraibiDriss
Driss Chraïbi (15 juli 1926 – 1 april 2007)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Hammond Innes werd op 15 juli 1913 in Horsham geboren als zoon van een bankdirecteur. Hij begon zijn loopbaan op de redactie van de krant Financial News, die later de Financial Times werd. In de tweede wereldoorlog was hij ingedeeld bij de Britse artillerie. Enkele van zijn bekendste boeken zijn 'The white south' (1949), 'The 'Mary Deare'' (1956), 'The doomed oasis' (1960), ' 'The Levkas man' (1971), 'The last voyage: Captain Cook's lost diary' (1971) en 'The black tide' (1982). In de jaren tachtig haakte hij in op de actualiteit van de milieuproblematiek. 'The black tide' en 'High stand' (1985) zijn daar voorbeelden van. Innes was een fervent aanhanger van Greenpeace. Verschillende van zijn boeken zijn verfilmd, waaronder 'Campbell's kingdom' (verfilmd in 1957), 'The wreck of the Mary Deare' (verfilmd in 1959). Hammond Innes oogstte ook succes met reisbeschrijvingen, populaire historische boeken en jongensboeken.

 

Uit: Het land dat God aan Kaïn gaf (Vertaald door A.C. Hermans-De Roos) 

 

“Paule begint Laroche ook niet meer te vertrouwen ze wou een keer de kaart zien en Laroche wou hem niet geven ze kregen ruzie en Laroche werd erg bang volgens mij houd Laroche echt iets verborgen voor ons. We hadden een meer overgestoken en hoorden gesnater Darcy pakte zijn geweer en schoot 1 gans dood die had heerlijk gesmaakt. De gedachte die ik voor dat we weg gingen laat me steeds niet los ook op de manier waarop Laroche zich gedraagt begint die gedachte steeds meer waar te worden volgens mijn gevoel. Het eten was weer een keer lekker onze voedsel voorraad begint al aardig leeg te raken en we moeten snel bij het “Meer van de Leeuw” zijn anders moeten we noodgedwongen terug keren. Iedereen was naar bed maar Paule is weer uit bed en zegt dat ik naar bed moet gaan maar dat doe ik niet. Opeens begint ze over haar vader te vertellen en dat hij mij wel aardig zou hebben gevonden ze word verdrietig en ik probeerde haar geruststellen maar ze rent weg naar de tent. Als ik even later naar bed gaat slaapt iedereen of anders dat lijkt zo.“

 

 

 

Innes_Hammond
Hammond Innes (15 juli 1913 – 10 juni 1998)

 

 

 

 

 

De Joods-Duitse schrijver en cultuurfilosoof Walter Benjamin werd geboren op 15 juli 1892 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Uit: Berliner Kindheit um Neunzehnhundert

 

Bettler und Huren

“In meiner Kindheit war ich ein Gefangener des alten und neuen Westens. mein Clan bewohnte diese beiden Viertel damals in einer Haltung, die gemischt war aus Verbissenheit und Selbstgefühl und die aus ihnen ein Ghetto machte, das er als sein Lehen betrachtete. in dieses Quartier Besitzender blieb ich geschlossen, ohne um ein besseres zu wissen. die Armen - für die reichen Kinder meines Alters gab es sie nur als Bettler. Und es war ein großer Fortschritt der Erkenntnis, als mir zum erstenmal die Armut in der Schmach der schlechtbezahlten Arbeit dämmerte. Das war in einer kleinen Niederschrift, vielleicht der ersten, die ich ganz für mich selbst verfaßte. Sie hatte es mit einem Mann zu tun, der Zettel austeilt und mit den Erniedrigungen, die er durch ein Publikum erfährt, das für die Zettel kein Interesse hat. So kommt es, daß der Arme - damit schloß ich - sich heimlich seines ganzen Packs entledigt. Gewiß die unfruchtbarste Bereinigung der Lage. Aber keine andere Form der Revolte ging mir damals ein als die der Sabotage; diese freilich aus eigenster Erfahrung. Auf sie griff ich zurück, wenn ich der Mutter mich zu entziehen suchte. Am liebsten aber bei den "Besorgungen”, und zwar mit einem verstockten Eigensinn, der meine Mutter oft zur Verzweiflung brachte. Ich hatte nämlich die Gewohnheit angenommen, immer einen halben Schritt zurück zubleiben. Es war als wolle ich in keinem Falle eine Front, und sei es mit der eigenen Mutter, bilden.“

 

 

 

 

 

benjamin
Walter Benjamin (15 juli 1892 - 27 september 1940)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Rivière werd geboren op 15 juli 1886 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008.

 

Uit: Sur une généralisation possible des thèses de Freud

 

„Dans l’exposé des faits que lui ont suggérés la première idée de sa théorie et qui sont, comme on sait, l’ensemble des manifestations de l’hystérie, Freud insiste avec une force particulière sur la complète ignorance où se trouvaient ses patients des causes et des fins des actes qu’ils accomplissaient : “Pendant qu’elle exécutait l’action obsessionnelle, écrit-il, le “sens” en était inconnu à la malade aussi bien en ce qui concerne l’origine de l’action que son but. Des processus psychiques agissaient donc en elle, processus dont l’action obsessionnelle était le produit. Elle percevait bien ce produit par son organisation psychique normale, mais aucune de ses conditions psychiques n’était parvenue à sa connaissance consciente... C’est à des situations de ce genre que nous pensons quand nous parlons de processus psychiques inconscients”. Et Freud conclut : “Dans ces symptômes de la névrose obsessionnelle, dans ces représentations et impulsions qui surgissent on ne sait d’où, qui se montrent si réfractaires à toutes les influences de la vie normale et qui apparaissent au malade lui-même comme des hôtes tout-puissants venant d’un monde étranger, comme des immortels venant se mêler au tumulte de la vie des mortels, comment ne pas reconnaître l’indice d’une région psychique particulière, isolée de tout le reste, de toutes les autres activités et manifestations de la vie intérieure ? Ces symptômes, représentations et impulsions, flous amènent infailliblement à la conviction de l’existence de l’inconscient psychique”.

 

 

 

 

riviere
Jacques Rivière (15 juli 1886 – 14 februari 1925)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

De Japanse dichter en schrijver Kunikida Doppo werd geboren op 15 juli 1871 in Choshi.

 

Geschreven door Romenu om 19:58 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten