Berichten van 20 november 2009 tot 21 november 2009

De Amerikaans-Poolse schrijver Isaac Bashevis Singer werd geboren op 21 november 1904 als Isaac Hertz Singer in Radzymin, Polen. Zie ook mijn blog van 21 november 2006 en ook mijn blog van 21 november 2007 en ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Shadows on the Hudson (Vertaald door Joseph Sherman)

 

„Stanislaw Luria, Ann's husband, was trying to win over his host's nephew Herman. While Herman remained a staunch Communist, Luria was bitterly opposed. His only grievance against America was its failure to drop the atomic bomb on Moscow instead of Hiroshima. Luria and Herman had one thing in common, however: they both spoke eloquent Polish. Luria had trained as a lawyer in Warsaw, and Herman had studied in the jurisprudence faculty before going off to defend Madrid.

Now Luria reasoned: "Prosze pana, I know exactly what you think. I know more Marxism than all the Marxists put together. To my regret, I too made a fool of myself for a while. There was a time I even believed in Lenin. Ah, in one's youth one makes mistakes. When a young man doesn't make mistakes, there's something wrong with him. But one thing I hope you'll grant me: that without Uncle Sam's help, without lend-lease, your Comrade Stalin would never have marched into Berlin. This, I expect even the most ardent Stalinist will concede ..."

Luria spoke as if he was begging Herman to see reason. Luria, past fifty, was short and broad-shouldered, and had an enormous head, no neck to speak of, a disheveled shock of brown hair streaked with gray, and a face that was either bloated or swollen by self-importance. His thick eyebrows overhung yellow eyes set in blue pouches flaked with crud. His nose had unusually large nostrils. There was something brutish and wild about him, yet he seemed sluggish, half-asleep. His narrow forehead was deeply cloven--whether with a wrinkle or a scar it was difficult to say.

Herman was barely thirty three, but he looked older. He was short like his uncle but not so homely. He had a square head with hair cropped short in military fashion--in Spain he had been promoted to the rank of either captain or major--and cold, steel-gray eyes behind a pince nez. Herman spoke slowly and with the deliberation of a diplomat watching every word.

His voice beat woodenly. "No one can know what would have happened without lend-lease. That is an academic question. One thing is beyond doubt: America delayed opening a second front until the Soviet Union was on the verge of decisive victory."

"Are you suggesting that the invasion of France was superfluous?" Luria demanded.

"By that time the fascists had already been smashed."

"If we let Stalin write world history, he would more than likely record that the Allies fought on Hitler's side," Luria retorded acidly.

"Until Stalingrad, the Allies always hoped for a Soviet defeat."

Luria raised his eyebrows. His yellow eyes kindled with fury. His right hand--broad, heavy, with swollen veins and fingernails resembling claws twitched as though about to strike a blow. But it never left his knee. Instead, he countered ponderously: "Oh God, look at the might of falsehood! How incredibly vast and powerful it is! Like a bottomless pit."

Boris was not a scholar, not a learned man, but he loved both Torah and knowledge. Although he had been successful in business, he regretted more than once that he had not become a rabbi, a scholar, or simply a hack writer. Short, stocky, with hands and feet too big for his small frame, large black eyes, a crooked nose, and thick lips, he wore a goatee and spoke in a booming voice. He persisted in speaking Warsaw Yiddish, having never learned either German or English properly.“

 

 

 

 

 

Isaac Bashevis Singer (21 november 1904 – 24 juli 1991)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en literatuurwetenschapster Marilyn French werd geboren op 21 november 1929 in New York. Zie ook mijn blog van 21 november 2007  en ook mijn blog van 21 november 2008. Marilyn French overleed op 2 mei van dit jaar op 79-jarige leeftijd.

 

Uit: De minnaar (Vertaald door Jeanette Bos)

“Henry nam een slok en minachting verdreef al zijn gedachten. Hij staarde naar Hawkes en wist dat het hem goed afging, dat zijn gezicht zijn gevoelens nooit verried, dat Hawkes dacht dat Henry geïmponeerd was en ingespannen luisterde om tussen de regels Hawkes’ geheim te zoeken. Henry voelde zich net een zalm die per ongeluk naar een zee vol haaien was gezwommen en alleen in leven was gebleven door zijn slimheid, door zich listig zozeer als de andere haaien te gedragen dat ze hem voor een van hen hielden. En hij had het overleefd. Maar toch, dacht hij terwijl hij Hawkes mond en wenkbrauwen zag bewegen maar geen woord hoorde, was er een probleem. Hij was een zalm, door de natuur voor iets beters bestemd, gezegend met het vermogen een heldhaftige prestatie te leveren en tegen de stroom op te tornen, de rivier op te zwemmen naar de bron om zijn eieren te leggen. Of deden alleen de vrouwtjes dat? Zwomme mannetjeszalmen ook stroomopwaarts? Hoe dan ook, hij had dat vermogen, dat iets in zich, maar kon er niets meer doen.”

 

 

 

 

Marilyn French (New York, 21 november 1929 – 2 mei 2009)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Margriet de Moor werd als Margaretha Maria Antonetta Neefjes op 21 november 1941 in Noordwijk geboren. Zie ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Witte Liefde

 

‘Op officiële recepties van de gouverneur luister ik naar iemand. Dan merk ik ineens dat ik alleen nog maar het gelijkmatige roezemoezen in de ruimte hoor, de sprekersstem is veranderd in een klank, een motorboot, een wiekslag. Mijn voeten raken los van de grond, mijn hoofd zweeft enkele millimeters boven mijn nek en kantelt langzaam als een poppenhoofd naar alle kanten, wat niemand merkt. Het is een aangenaam gevoel, niets betekent meer iets, niets hoeft. Het is wegglijden in de beslotenheid van mijn eigen gedachten. Mij is wel eens gezegd dat ik op zo’n moment bijna devoot kijk, misschien moet je het bête noemen. Maar als ik zo ben, niks versta van wat ze zeggen, dan ben ik eigenlijk tevreden, dan weet ik dat er nog een wereld bestaat buiten die pratende monden, die patio, die receptie waar ik elegant hangend aan Rudi’s arm de mensen begroet en iedereen iedereens avondjurken met de exact bijpassende juwelen, tasjes en schoenen bewondert.’

(…)

 

“Hij staat op van het plankier, mijn kant zakt wat naar beneden, hij loopt een eindje weg, steekt zijn hand op en zwaait nog als hij van me af loopt. Bij de lichtblauwe Chrysler draait hij zich naar me om en lacht. Als hij wegrijdt, maakt de motor een lekker licht, ronkend geluid. Van de pomp, een meter of tien naast de ijskiosk, komt de geur van verse benzine gedreven, ik hoor het belletje en het zoemen van de meter.'

 

 

 

 

Margriet de Moor (Noordwijk, 21 november 1941)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster en vertaalster Veza Canetti werd als Venetiana Taubner-Calderon geboren op 21 november 1897 in Wenen. Zie ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Die Schildkröten

 

“Diese vielen Braunhemden in der Allee! Er steigt in den Garten wie ein Mensch, der nicht mehr hier wohnt. Der hier fremd ist und kein Recht hat. Zum ersten Mal war er unsicher in diesem Haus, obwohl doch eben die Frau, der es gehört, sich freundlich gezeigt hat, fast mit einer Miene, als beschütze sie ihn. Sie ist sonst klar im Kopf und gar nicht weich. Südtirol hat er ihr versprochen, sie tat ihm leid. Mein Gott, wie klein sind ihre Schmerzen, und seine haben in dem Garten nicht Platz. Man muß weglaufen, wenn auch mitten hinein in die braune Rotte. Denn, wenn man nicht läuft, bricht man zusammen. Nur nicht die Haltung verlieren. Schwer, sie zu bewahren, wenn man den Berg hinunterrast, mit großen Schritten ins Dorf hineinläuft.

(...)

 

Die Schildkröte lebt in einem harten Panzer, aber er wird ihr geraubt, weil er so schön ist, er schützt sie nicht und sie bleibt nackt.
Ihr Geheimnis ist Gleichmut. Sie lebt von nichts, von Luft, von Blättern, sie läßt sich zerschneiden, zerstückeln, zerreißen, und sie lebt weiter, stumm und schwer. Aber sie braucht Wärme.
Ohne Wärme muß sie sterben.
Erspäht sie der Geier, muß sie sterben. Er trägt sie hoch in die Luft, in seinen grausamen Krallen, und läßt sie am Felsen zerschmettern. Jetzt ist ihr Fleisch sein Fleisch, jetzt verzehrt er ihr Fleisch.
Erspäht sie der Tiger, muß sie sterben. Er legt sie um und nun ist sie verloren. Er zerfetzt sie und verzehrt ihr Fleisch. Er rast um sich und in wilder Kraft legt er alle um, alle, die er findet. Er läßt sie auf dem Rücken liegen und die Schildkröte auf dem Rücken muß verhungern. Es sei denn, es erspäht sie der Mensch. Er bewundert ihren Panzer, er glänzt so schön. Der Mensch bringt das Tier zum Glühen, damit der Panzer sich löst und sein Wunsch sich erfüllt. Ist es denn ein großer Wunsch? Der Mensch ist behutsam, er sieht bald, daß das Feuer den Glanz vermindert. Er wirft das Tier doch lieber in siedendes Wasser, damit der Panzer keinen Schaden nimmt. Das Gehäuse ist gerettet und das Tier kriecht todwund davon.“

 

 

 

 

Veza Canetti (*21 november 1897 – mei 1963)

Met haar echtgenoot Elias Canetti

 

 

 

 

De Britse schrijfster Freya North werd geboren op 21 november 1967 in Londen. Zie ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Pillow Talk

 

“By day, Petra Flint is a talented jeweller working in a lively London studio. By night, she sleepwalks. She has 40 carats of the world’s rarest gemstone under her mattress but it’s the skeletons in her closet that make it difficult for her to rest. The insomniac. At one time a promising song-writer, Arlo Savidge now teaches music at a boys’ boarding school in North Yorkshire. He assumes he’s happy with his isolated lifestyle. But, like Petra, ghosts from his past disturb his sleep. Putting the past to bed. Petra and Arlo loved each other from afar during their schooldays. Now, seventeen years later, in a tiny sweetshop one rainy day, they stand before each other once more. Could this be their second chance?”

 

 

 

 

Freya North (Londen, 21 november 1967)

De Engelse schrijver en crticus Sir Arthur Thomas Quiller-Couch werd geboren op 21 november 1863 in Bodmin, Cornwall. Zie ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Dead man’s Rock

 

“Whatever claims this story may have upon the notice of the world, they will rest on no niceties of style or aptness of illustration. It is a plain tale, plainly told: nor, as I conceive, does its native horror need any ingenious embellishment.  There are many books that I, though a man of no great erudition, can remember, which gain much of interest from the pertinent and appropriate comments with which the writer has seen fit to illustrate any striking situation.

From such books an observing man may often draw the exactest rules for the regulation of life and conduct, and their authors may therefore be esteemed public benefactors.  Among these I, Jasper Trenoweth, can claim no place; yet I venture to think my history will not altogether lack interest--and this for two reasons.  It deals with the last chapter (I pray Heaven it be the last) in the adventures of a very remarkable gem--none other, in fact, than the Great Ruby of Ceylon; and it lifts, at least in part, the veil which for some years has hidden a certain mystery of the sea.  For the moral, it must be sought by the reader himself in the following pages.

To make all clear, I must go back half a century, and begin with the strange and unaccountable Will made in the year of Grace 1837 by my grandfather, Amos Trenoweth, of Lantrig in the County of Cornwall. The old farm-house of Lantrig, heritage and home of the Trenoweths as far as tradition can reach, and Heaven knows how much longer, stands some few miles N.W. of the Lizard, facing the Atlantic gales from behind a scanty veil of tamarisks, on Pedn-glas, the northern point of a small sandy cove, much haunted of old by smugglers, but now left to the peaceful boats of the Polkimbra fishermen.

In my grandfather's time however, if tales be true, Ready-Money Cove saw many a midnight cargo run, and many a prize of cognac and lace found its way to the cellars and store-room of Lantrig.  Nay, there is a story (but for its truth I will not vouch) of a struggle between my grandfather's lugger, the Pride of Heart, and a certain Revenue cutter, and of an unowned shot that found a Preventive Officer's heart.  But the whole tale remains to this day full of mystery, nor would I mention it save that it may be held to throw some light on my grandfather's sudden disappearance no long time after.  Whither he went, none clearly knew.  Folks said, to fight the French; but when he returned suddenly some twenty years later, he said little about sea-fights, or indeed on any other subject; nor did many care to question him, for he came back a stern, taciturn man, apparently with no great wealth, but also without seeming to want for much, and at any rate indisposed to take the world into his confidence.”

 

 

 

 

Arthur Quiller-Couch (21 november 1863 – 12 mei 1944)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Wilhelm Friedrich Waiblinger werd geboren op 21 november 1804 in Heilbron. Zie ook mijn blog van 21 november 2008.

 

 

Kunsturtheil

 

Kommen Sie doch, welch Gepinsel ist das, das ist ja erbärmlich,
Welch eine Farbe! - "Mein Herr, das ist ein Tizian doch!" -
Richtig - ein Tizian - es ist wahr - ich erkenn' es, ja freilich -
Ja 's ist ein Tizian - ist ein vortreffliches Bild.

 

 

 

 

Späte Einsicht

 

Die Lieb' ist wie die Sonne,
Verwegner Uebermuth,
Der schaudernd in der Wonne
Der heißen Lebensgluth,
Den Lichtquell zu ergründen,
In seine Tiefe blickt,
Muß da zuletzt erblinden
Wo sich sein Herz entzückt.

Doch wer nur still bescheiden
Das sanfte Licht genießt,
Woraus ein Meer von Freuden
Für alle Wesen fließt,
Wer nie die letzte Quelle,
Nur ihre Wirkung sucht,
Den labt die Sonnenhelle,
Der keine Thräne flucht.

So denk' ich oft und meine,
Daß ich wohl gut gedacht.
Doch wenn ich trostlos weine
Hinaus in all' die Nacht,
Wenn sich mein Auge wendet
Zu Morgensternes Glanz,
Da fühl' ich's nicht geblendet,
Wohl aber blind es ganz

 

 

 

 

 

Wilhelm Waiblinger (21 november 1804 – 17 januari 1830)

 

 

 

 

De Franse schrijver Voltaire, (pseudoniem van François-Marie Arouet) werd werd op 21 november 1694 geboren in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 november 2006 en ook mijn blog van 21 november 2007 en ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: L’Ingenu

 

“Un jour, saint Dunstan, Irlandais de nation et saint de profession, partit d’Irlande sur une petite montagne qui vogua vers les côtes de France, et arriva, par cette voiture, à la baie de Saint-Malo. Quand il fut à bord, il donna la bénédiction à sa montagne, qui lui fit de profondes révérences, et s’en retourna en Irlande par le même chemin qu’elle était venue. 

Dunstan fonda un petit prieuré dans ces quartiers-la, et lui donna le nom de prieuré de la Montagne, qu’il porte encore, comme un chacun sait. 

En l’année 1689, le 15 juillet au soir, l’abbé de Kerkabon, prieur de Notre-Dame de la Montagne, se promenait sur le bord de la mer avec Mlle de Kerkabon, sa soeur, pour prendre le frais. Le prieur, déjà un peu sur l’âge, était un très bon ecclésiastique, aimé de ses voisins, après l’avoir été autrefois de ses voisines. Ce qui lui avait donné surtout une grande considération, c’est qu’il était le seul bénéficier du pays qu’on ne fût pas obligé de porter dans son lit quand il avait soupé avec ses confrères. Il savait assez honnêtement de théologie; et, quand il était las de lire saint Augustin, il s’amusait avec Rabelais: aussi tout le monde disait du bien de lui. 

Mlle de Kerkabon, qui n’avait jamais été mariée, quoiqu’elle eût grande envie de l’être, conservait de la fraîcheur à l’âge de quarante-cinq ans. Son caractère était bon et sensible: elle aimait le plaisir, et était dévote. 

Le prieur disait à sa soeur, en regardant la mer: « Hélas! c’est ici que s’embarqua notre pauvre frère avec notre chère belle-soeur Mme de Kerkabon, sa femme, sur la frégate l’Hirondelle, en 1669, pour aller servir en Canada. S’il n’avait pas été tué, nous pourrions espérer de le revoir encore. 

— Croyez-vous, disait Mlle de Kerkabon, que notre belle-soeur ait été mangée par les Iroquois, comme on nous l’a dit? — Il est certain que, si elle n’avait pas été mangée, elle serait revenue au pays... Je la pleurerai toute ma vie... C’était une femme charmante; et notre frère, qui avait beaucoup d’esprit, aurait fait assurément une grande fortune. » 

 

 

 

 

Voltaire (21 november 1694 – 30 mei 1778)

Beeld van  Jean-Fracois Houdon, 1773

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en vertaler Franz Hessel werd geboren op 21 november 1880 in Stettin. Zie ook mijn blog van 21 november 2006. en ook mijn blog van 21 november 2008.

 

Uit: Spazieren in Berlin (1929)

 

„Lerne Gegenwart, sei nicht immer unterwegs. Es sieht ja reizend aus, wenn du beschwingten Schrittes an den noch Langsamen vorübergleitest und sicher durch die Menge zum Schaufenster steuerst, genau an der Stelle, an der du etwas Bestimmtes zu konstatieren hast. Aber mir geht der Atem aus, wenn ich deinen Knöcheln nachsehe, meine unverwandelbare Verehrung für dich bekommt etwas Asthmatisches. Verweile doch ... Nicht so faustisch, Fräulein! Bitte flaniere!

Das ist ein Fremdwort und wird ein fremder Begriff bleiben, bis du dich so bewegst, daß ein neues Wort von deinem schönen Gange redet. Lustwandeln ist zu kleinstädtisch. Berlinerin, schaff’ ein neues Wort. Mach’ einen Korso aus deinem westlichen Boulevard Tauentzienstraße- Kurfürstendamm.“

(...)

 

„Verfolge im Vorübergehn die Lebensgeschichte der Läden und der Gasthäuser. [...] Wieviel Schicksal, Gelingen und Versagen kannst du aus Warenauslagen und ausgehängten Speisekarten ablesen, ohne daß du durch Türen trittst und Besitzer und Angestellte siehst. Da ist wieder das große Vorrecht des Spaziergängers. Er braucht nicht einzutreten, er braucht sich nicht einzulassen. Er liest die Straße wie ein Buch, er blättert in Schicksalen, wenn er an Hauswänden entlang schaut.“

 

 

 

 

Franz Hessel (21 november 1880 – 6 januari 1941)

De Zuidafrikaanse schrijfster Nadine Gordimer werd geboren op 20 november 1923 in Springs. Zie ook mijn blog van 20 november 2006 en ook mijn blog van 20 november 2007 en ook mijn blog van 20 november 2008.

 

Uit: Get A Life

 

„His mother fetched him from the hospital. He opened a door of the rear seat of the car, to sit in there, right from the start he must begin to follow a certain conduct of himself, make it a habit for the time being, but his mother is like him (if that’s not a reverse order of inherited characteristics), she has decided on her own code of conduct in response to the threat he represents. She leans to open the door of the passenger seat beside her and pats it authoritatively.
He has a wife and child.
Whose life, whose risk is worth less than these?
Parents are responsible for bringing into the world their progeniture whether deliberately or carelessly and theirs is an unwritten covenant that the life of the child, and by descent the child’s child, is to be valued above that of the original progenitors.
So Paul—that’s him, the son—he has come home—oh differently, for the time being, yes—to the old home, that of his parents.
Lyndsay and Adrian are not old. The ladder of ageing has extended since medical science, sensible exercise, healthy diet have enabled people to linger longer and younger before ascending to disappear in the mystery at the top. (‘Passing away’ is the euphemism, but to where?) Unthinkable that the son is preceding, ahead of them, up there. His father is about to retire at a vigorous sixty-five from managing directorship of an agricultural vehicle and equipment plant. His mother, fifty-nine looking forty-nine, a longtime natural beauty with no wish for face-lifts, is considering whether or not she should leave her partnership in a legal practice and join her other partner in this new phase of existence.
The dog jumps and paws at him, sniffs the cold hospital pungency of his bulging hold-all and the delivered suitcase with what his wife anticipated his needs might be here, in this phase of his existence.—Which room?—It is not his old room, it’s his sister’s that has been turned into a study where his father will follow whatever interests he’s supposed to have in readiness for retirement. This sister and brother born only twelve months apart due to excessive youthful passion or a mistaken reliance on the contraceptive efficacy of breast-feeding—Lyndsay still laughs at her ignorance and the opportunism of quick breeding! There are two other sisters, better biologically spaced. He has no brother.
He’s unique.“

 

 

 

 

Nadine Gordimer (Springs. 20 november 1923)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Don DeLillo werd op 20 november 1936 geboren in New York City als zoon van Italiaanse immigranten. Zie ook mijn blog van 20 november 2008.

 

Uit: The Body Artist

 

“Time seems to pass. The world happens, unrolling into moments, and you stop to glance at a spider pressed to its web. There is a quickness of light and a sense of things outlined precisely and streaks of running luster on the bay. You know more surely who you are on a strong bright day after a storm when the smallest falling leaf is stabbed with self-awareness. The wind makes a sound in the pines and the world comes into being, irreversibly, and the spider rides the wind-swayed web.

It happened this final morning that they were here at the same time, in the kitchen, and they shambled past each other to get things out of cabinets and drawers and then waited one for the other by the sink or fridge, still a little puddled in dream melt, and she ran tap water over the blueberries bunched in her hand and closed her eyes to breathe the savor rising.

He sat with the newspaper, stirring his coffee. It was his coffee and his cup. They shared the newspaper but it was actually, unspokenly, hers.

"I want to say something but what."

She ran water from the tap and seemed to notice. It was the first time she'd ever noticed this.

"About the house. This is what it is," he said. "Something I meant to tell you."

She noticed how water from the tap turned opaque in seconds. It ran silvery and clear and then in seconds turned opaque and how curious it seemed that in all these months and all these times in which she'd run water from the kitchen tap she'd never noticed how the water ran clear at first and then went not murky exactly but opaque, or maybe it hadn't happened before, or she'd noticed and forgotten.

She crossed to the cabinet with the blueberries wet in her hand and reached up for the cereal and took the box to the counter, the mostly brown and white box, and then the toaster thing popped and she flipped it down again because it took two flips to get the bread to go brown and he absently nodded his acknowledgment because it was his toast and his butter and then he turned on the radio and got the weather.

The sparrows were at the feeder, wing-beating, fighting for space on the curved perches.

She reached into the near cabinet for a bowl and shook some cereal out of the box and then dropped the berries on top. She rubbed her hand dry on her jeans, feeling a sense somewhere of the color blue, runny and wan.

What's it called, the lever. She'd pressed down the lever to get his bread to go brown.

It was his toast, it was her weather. She listened to reports and called the weather number frequently and sometimes stood out front and looked into the coastal sky, tasting the breeze for latent implications.

"Yes exactly. I know what it is," he said.

She went to the fridge and opened the door. She stood there remembering something.

She said, "What?" Meaning what did you say, not what did you want to tell me.

She remembered the soya granules. She crossed to the cabinet and took down the box and then caught the fridge door before it swung shut. She reached in for the milk, realizing what it was he'd said that she hadn't heard about eight seconds ago.“

 

 

 

 

Don DeLillo (New York City, 20 november 1936)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Thomas Chatterton werd geboren op 20 november 1752 in Bristol als zoon van een koster. Zie ook mijn blog van 20 november 2008.

 

 

The Resignation

 

O God, whose thunder shakes the sky,

Whose eye this atom globe surveys,

To thee, my only rock, I fly,

Thy mercy in thy justice praise.

 

The mystic mazes of thy will,

The shadows of celestial light,

Are past the pow'r of human skill,--

But what th' Eternal acts is right.

 

O teach me in the trying hour,

When anguish swells the dewy tear,

To still my sorrows, own thy pow'r,

Thy goodness love, thy justice fear.

 

If in this bosom aught but Thee

Encroaching sought a boundless sway,

Omniscience could the danger see,

And Mercy look the cause away.

 

Then why, my soul, dost thou complain?

Why drooping seek the dark recess?

Shake off the melancholy chain.

For God created all to bless.

 

But ah! my breast is human still;

The rising sigh, the falling tear,

My languid vitals' feeble rill,

The sickness of my soul declare.

 

But yet, with fortitude resigned,

I'll thank th' inflicter of the blow;

Forbid the sigh, compose my mind,

Nor let the gush of mis'ry flow.

 

The gloomy mantle of the night,

Which on my sinking spirit steals,

Will vanish at the morning light,

Which God, my East, my sun reveals.

 

 

 

 

 

Thomas Chatterton (20 november 1752  - 5 augustus 1770)

'Chatterton's Holiday Afternoon'. Gravure van W Ridgway

 

 

 

 

 

De Iraanse dichteres, vertaalster en mensenrechten-advocate Sheema Kalbasi werd geboren op 20 november 1972 in Teheran. Zie ook mijn blog van 20 november 2008.

 

 

Mama In The War

 

You took us,

your children,

under your hands, mama,

beneath the steps of our home's first floor,

to protect us from the bombs.

 

You never slept

and in the hot summer nights

your only mission

was our safety.

 

You are my president mama,

you and all those women,

who protected

and still defend their children

against the blinded-with-hatred

soldiers of death

...all around the world...

 

Under the bombs, you showed no fear.

The drastic changes in our lives,

you took

quiet and peaceful

with your inner love and belief

and tried to dispel,

the terror of death

from the

filled-with-fear eyes

of your children.

 

You made a new reform of solidarity

and election of bravery

in our home.

 

You drove us to

the polished satisfaction

of holding each other's hands

through the rough times...

 

In the deepest corners of my memory,

deep in my heart,

deep in my thoughts,

of blackout

and no candlelight,

I could see your blond hair,

brown eyes

and comforting face.

 

My vote goes to you, Mama.

 

 

 

 

 

Sheema Kalbasi (Teheran, 20 november 1972)

 

 

 

 

 

De Zweedse schrijfster Selma Lagerlöf werd geboren op 20 november 1858 in Östra Emterwik in Zweden. Zie ook mijn blog van 20 november 2006 en ook mijn blog van 20 november 2008.

 

Uit: Niels Holgersson's wonderbare reis (Vertaald door Margaretha Meijboom)

 

“Er was eens een jongen, die zoo ongeveer veertien jaar oud was, lang en mager en met vlashaar. Hij was eigenlijk een deugniet: hij had 't meeste pleizier in slapen en eten, en verder hield hij van kattekwaad.

Nu was het een Zondagmorgen, en de ouders van den jongen waren bezig zich klaar te maken om naar de kerk te gaan. De jongen zelf zat in zijn hemdsmouwen op den rand van de tafel, en dacht er aan hoe heerlijk 't was, dat Vader en Moeder allebei weggingen, zoodat hij een paar uur lang zijn eigen baas zou zijn.

"Nu kan ik Vaders geweer nemen en een beetje schieten, zonder dat iemand zich er meê hoeft te bemoeien," zei hij in zichzelf.

Maar 't scheen wel, dat Vader de gedachten van den jongen geraden had, want juist toen hij op den drempel stond, klaar om heen te gaan, bleef hij staan en keerde zich om.

"Nu je niet met Moeder en mij meê naar de kerk wilt gaan," zei hij, "vind ik, dat je de preek ten minste wel hier thuis lezen kunt. Wil je me beloven, dat je dat doen zult?"

"Ja," zei de jongen, "dat kan ik wel doen." En hij dacht natuurlijk, dat hij niet meer lezen zou, dan waar hij lust in had.

De jongen vond, dat hij Moeder nooit zoo voortvarend had gezien. In een wip was zij bij den boekenhanger, kreeg het preekenboek, en legde het klaar op de tafel bij het venster, opengeslagen bij de preek van

den dag. Ze zocht in den bijbel den tekst van de preek op, en legde 't boek open naast het preekenboek. Toen trok zij den grooten leunstoel bij de tafel, waarin anders niemand dan Vader zitten mocht, en die 't vorige jaar op de verkooping in de pastorie van Vemmenhög was gekocht.

De jongen zat er op den tafelrand over te denken, dat Moeder zich al te veel moeite gaf om de tafel in orde te maken, want dat hij niet van plan was meer dan één of twee bladzijden te lezen. Maar nu was

het alweer, alsof Vader dwars door hem heen kon kijken. Hij ging op den jongen toe en zei streng:

"Denk er nu om, dat je behoorlijk leest; want als we thuis komen, zal ik je elke bladzij overhooren, en als je wat overgeslagen hebt, kom je er niet gemakkelijk af."

"De preek is veertien en een halve bladzij lang," zei Moeder, alsof ze de maat vol wou maken; "je mag wel gauw gaan zitten lezen, als je hem uit wilt krijgen."

Toen gingen zij eindelijk heen, en toen de jongen hen in de deur stond na te kijken vond hij, dat hij in den val geloopen was. "Nu loopen ze er zich in te verheugen, dat zij 't zoo mooi in orde gemaakt hebben, dat ik den heelen tijd met mijn neus in die preek zitten moet, zoolang ze weg zijn."

 

 

 

 

Selma Lagerlöf (20 november 1858 – 16 maart 1940)

Portret door Carl Larsson (detail)

 

 

 

 

 

De Russische schrijfster Yevgenia Ginzburg werd geboren op 20 november 1904 in Moskou. Zie ook mijn blog van 20 november 2008.

 

Uit: Marschroute eines Lebens

 

"Im Steinbruch erfuhr ich am eigenen Leib, was Zwangsarbeit ist. Es war Juli. Erbarmungslos trafen uns die ultravioletten Strahlen der fernöstlichen Sonne. Noch aus der Ferne ging von dem Gestein eine höllische Glut aus. Es kam hinzu, dass wir über zwei Jahre lang nicht einen einzigen Sonnenstrahl gesehen hatten und nach der Zeit in den Einzelzellen körperliche Arbeit nicht mehr gewohnt waren. Wir litten an Skorbut und Pellagra… … Und ausgerechnet wir mussten Erd- und Steinbrucharbeiten leisten, die selbst von Männern große Kraft und Widerstandsfähigkeit verlangen."

 

 

 

Yevgenia Ginzburg (20 november1904 – 25 mei 1977)

De Nederlandse schrijver A.L. Snijders (pseudoniem van Peter Cornelis Müller) werd geboren in Amsterdam in 1937. Snijders studeerde Nederlands in Amsterdam. Hij was van 1965 tot 1998 leraar Nederlands op diverse middelbare scholen. In 1971 verhuisde hij van de Oudezijds Achterburgwal in Amsterdam naar Klein Dochteren bij Lochem. hij gaf toen o.a. les op de Politie Opleidingsschool 'De Cloese' in Lochem. Snijders maakte furore als schrijver van columns (o.a. bij Het Parool) en staat nu bekend als uitvinder van het zeer korte verhaal, kortweg ZKV genoemd.  A.L. Snijders schreef zijn ZKV's vanaf 2000 voor zichzelf en mailde ze aan vrienden en kennissen. Paul Abels van uitgeverij AfdH vroeg of hij ze mocht bundelen. Dat werd 'Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk'. Pieter Steinz besprak zijn verhalen lovend, waarna zich meer uitgevers meldden. De ZKV' bleven bij AfdH verschijnen. Gebundelde colums werden uitgegeven door De Bezige Bij. In 2006 verscheen in de reeks van de Stichting De Roos het boek L.H.; A.L., geschreven tezamen met de auteur L.H. Wiener.

 

Uit: Bordeaux met ijs

 

Testpiloot

De droom van de mens. Even adem halen, zoveel pathos kan mijn borstkas niet in een keer bevatten. Verder. Droom nummer 1 is God evenaren. Dat laten we even rusten. Nummer 2 is vliegen. Die droom is uitgekomen, dagelijks vliegen miljoenen mensen naar Turkse badplaatsen en tropische seksstranden. Maar individuele dromers zijn er weinig. Mensen die niet alleen willen vliegen, maar hun vliegmachine ook zelf willen maken, de heel kleine groep rond Icarus. Joost Conijn maakt zijn vliegtuigen op een voormalig vliegveld in Tsjechië, verlaten door de communisten, verlaten door bijna iedereen. Een controleur begeleidt de bouw met een opschrijfboekje. Als het hele proces afgevinkt is, verschijnt de testpiloot. Hij spreekt alleen Tsjechisch, een taal die Joost niet machtig is. De testpiloot is heel streng, want zijn leven hangt aan de zijden draad die Joost gemaakt heeft. God heeft de Toren niet voor niets onaf gelaten. De Tsjechische testpiloot en de Nederlandse dromer vliegen in doodsangst boven de Toren van Babel. Zoiets kan niemand bedenken. Woensdag 27 juli 2005 staat het huis open, de regen is weggetrokken, het is acht uur, het eten staat op tafel. Er rijdt een 30-jarige auto het pad op, een glimmende vliegtuigmotor op de achterbank. Joost Conijn op weg van Tsjechië naar Amsterdam. Hij eet mee, wij zijn gastvrij als Turken. Hij heeft 900 kilometer in 8 uur gereden en is 5 x gecontroleerd, want zo’n oude auto is een prooi voor autoriteiten. In Amsterdam gaat hij de motor van het vliegtuig opvoeren, hij heeft iets te weinig vermogen. Een wens van de testpiloot.

 

 

 

A.L. Snijders (Amsterdam, 1937)