De Nederlandse schrijver Arnon Grunberg werd geboren in Amsterdam op 22 februari 1971. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2008 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit: Tirza

 

„De gasten druppelen later binnen dan Hofmeester verwachtte. Het is half acht en er is nog niemand. Daarom eet hij de eerste portie gebakken sardines zelf maar op. Eigenlijk had hij pas later op de avond willen beginnen met het bakken van de sardines, maar hij had zich niet in kunnen houden. Drie sardines heeft hij al op. Hij eet de graat mee. Je merkt er weinig van, het zijn zulke kleine visjes.
Hij loopt naar Tirza’s kamer om haar een versgebakken sardientje aan te bieden. Ze heeft een zwarte jurk aan die al jaren in haar kast hangt, niet de jurk die hij samen met haar voor dit feest heeft aangeschaft. Een van driehonderd euro met bijpassende schoenen van bijna hetzelfde bedrag.
Hij moet teleurgesteld hebben gekeken, want ze slaat een arm om hem heen en zegt: ‘Ik doe hem nog weleens aan, pap, maar vanavond staat hij me niet.Vanavond gaat echt niet. Ik ben er niet voor in de stemming. Het is gewoon niet de jurk die bij deze avond hoort.’
Hij glimlacht grootmoedig met het bord sardientjes in zijn hand. ‘Maar we hebben hem voor deze avond gekocht, Tirza, speciaal voor jouw feest,’ zou hij willen zeggen. Hij zwijgt. Zijn teleurstellingen zijn zijn zaak. Ze moeten onzichtbaar blijven voor de wereld. Als Tirza zich omdraait, glimlacht haar vader nog steeds, schijnbaar onaangedaan. ‘Jou staat alles,’ zegt hij en laat haar alleen.
Hofmeester opent de badkamerdeur. Ibi is in bad gaan liggen met de Elle, het soort damestijdschrift dat ze vroeger verachtte.
‘Papa,’ roept ze, ‘kun je niet kloppen?’
Hij laat zijn blik gedachteloos over haar lichaam glijden, een paar seconden staart hij naar haar buik.‘Sorry,’ zegt hij,‘ben je zwanger?’
‘Papa,’ roept ze, ‘stel niet dat soort rare vragen en laat me alleen.’
Hij sluit de badkamerdeur en gaat zijn slaapkamer binnen. De echtgenote weet nog altijd niet wat ze zal aantrekken. Om de moeilijke beslissing uit te stellen – misschien schiet haar plotseling iets te binnen – föhnt ze eerst haar haren.Vrijwel naakt zit ze voor de spiegel in de slaapkamer, de föhn losjes in haar handen. Een nasmeulende peuk in een asbak.Kennelijk heeft ze de asbakken ergens gevonden.“

 

Arnon Grunberg (Amsterdam, 22 februari 1971)

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Paul van Ostaijen werd geboren in Antwerpen op 22 februari 1896. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2008 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

 

VORST

 

Is Vorst

         breken scherp en helder de stenen rijen

         wegen scheuren

Schel schelt de schel

         van de trem in de duizelruimte

         hoge hoepel

         staalhemel   staalhelm

Naar klare spanbanen strammen stappen

         laarzen slaan de straat tot luide ruimte

 

Is Vorst

         breken stenen scherp

         slaan laarzen klaar

         schellen de schellen schel

         helder

 

                  helder

                            helder

         duizelruimte luidt

 

 

 

 

 

ARCHAÏSCHE PASTORALE

 

Ter kerk ging

de kleine jonkvrouw

                   in haar linkerhand draagt zij

                   voor de kleinsten suiker en zoethout

 

                   in haar rechter   haar hart

                   roza suikergoed

                               voor Onze Lieve Vrouw

 

en heel wit

           kaarswit

zo is zij

           simpele zang

           in haar oranje franjeskleed

           het blauwe lint is blauw toch

Blauw

 

 

 

 

Avondgeluiden

Er moeten witte hoeven achter de zoom staan

van de blauwe velden langs de maan

's avonds hoort gij aan de verre steenwegen

paardehoeven

dan hoort gij alles stille waan

van verre maanfonteinen zijpelt plots water

-gij hoort plots het zijpelen

van avondlik water -

de paarden drinken haastig

en hinniken

dan hoort men weer hun draven stalwaarts

 

 

 

 

Paul van Ostaijen (22 februari 1896 – 18 maart 1928)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hugo Ball werd geboren op 22 februari 1886 in Pirmasens. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2008 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

Ich liebte nicht

 

Ich liebte nicht die Totenkopfhusaren

Und nicht die Mörser mit den Mädchennamen

Und als am End die großen Tage kamen,

Da bin ich unauffällig weggefahren.

 

Gott sei's geklagt und ihnen, meine Damen:

Gleich Absalom blieb ich an langen Haaren,

Dieweil sie schluchzten über Totenbahren

Im Wehbaum hängen aller ihrer Dramen.

 

Sie werden auch in diesen Versen finden

Manch Marterspiel und stürzend Abenteuer.

Man stirbt nicht nur durch Minen und durch Flinten.

 

Man wird nicht von Granaten nur zerrissen.

In meine Nächte drangen Ungeheuer,

Die mich die Hölle wohl empfinden ließen.

 

 

 

 

Cabaret

 

Der Exhibitionist stellt sich gespreizt am Vorhang auf

und Pimpronella reizt ihn mit den roten Unterröcken.

Koko der grüne Gott klatscht laut im Publikum.

Da werden geil die ältesten Sündenböcke.

 

Tsingtara! Da ist ein langes Blasinstrument.

Daraus fährt eine Speichelfahne. Darauf steht: »Schlange«.

Da packen alle ihre Damen in die Geigenkästen ein

und verziehen sich. Da wird ihnen bange.

 

Am Eingang sitzt die ölige Camödine.

Die schlägt sich die Goldstücke als Flitter in die Schenkel.

Der sticht einer Bogenlampe die Augen aus.

Und das brennende Dach fällt herunter auf ihren Enkel.

 

 

 

 

Hugo Ball (22 februari 1886 – 14 september 1927)

 

 

 

 

 

De Servische schrijver Danilo Kiš werd geboren op 22 febrari 1935 in Subotica. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2008 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit: Ein Grabmal für Boris Dawidowitsch (Vertaald door Ilma Rakusa)

 

„»Mögen die Angaben über seine früheste Kindheit noch so nichtssagend sein – sie beschwören deutlich genug die provinzielle Grisaille mitteleuropäischer Kleinstädte zu Beginn dieses Jahrhunderts: die ebenerdigen grauen Häuser mit ihren Höfen, welche von der langsam vorbeiziehenden Sonne durch eine klare Demarkationslinie in Quadrate von tödlicher Helligkeit und von modrigem, finsterem Schatten zerteilt werden; die Akazienalleen, die im Frühling widerlich duften, wie die nach Kinderkrankheiten riechenden Hustensirupe und Hustenbonbons; den kühlen Barockglanz der Apotheke mit ihren strahlendweißen gotischen Porzellangefäßen; das düstere gimnázium mit dem gepflasterten Schulhof (Bänke von abgeblättertem Grün, galgenähnliche verlassene Schaukeln, weißgetünchte Holzklosette); das Rathaus in Mariatheresiagelb, der Farbe welker Blätter und herbstlicher Rosen, wie’s in den Romanzen heißt, welche die Zigeunerkapelle allabendlich im Garten des Grandhotels zum besten gibt.
Karl Taube, der Sohn des Apothekers, träumte – wie viele Kinder der Provinz – von jenem glücklichen Tag, da er durch seine dicken Brillengläser zum letzten Mal, aus der Vogelperspektive des Abschieds, auf seine Stadt blicken würde – mit der gleichen Trauer und Abscheu, die man empfindet, wenn man im Album der Gymnasiumszeit mit der Lupe die abgeschmackten gelben Schmetterlingsleichen betrachtet. Im Herbst 1920 bestieg er im Budapester Ostbahnhof den Erste-KlasseWagen des Schnellzugs Budapest-Wien; als der Zug sich in Bewegung setzte, winkte der junge Karl noch einmal seinem Vater zu (der mit wehendem Seidentaschentuch wie ein kleiner dunkler Fleck in der Ferne verschwand), dann trug er seine Ledertasche eilig in den Dritte-Klasse- Wagen und setzte sich zwischen die Arbeiter.«

 

 

 

 

Danilo Kiš (22 februari 1935 – 15 oktober 1989)

Hier samen met Susan Sontag

De Amerikaanse schrijfster Jane Bowles werd als Jane Auer geboren op 22 februari 1917 in New York. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit:  Jane und Paul Bowles. Leben ohne anzuhalten (Dubbelbiografie van Jens Rosteck)

 

„Die höchst unkonventionelle Verbindung zweier der wichtigsten amerikanischen Schriftsteller ihrer Ära nahm im Vorkriegs- New York der späten Dreißiger ihren Anfang, führte das Duo auf Abenteuerreisen nach Mittelamerika und Paris, zum Inselkauf nach Sri Lanka und schließlich in einen jahrzehntelang

währenden (Alp-) »Traum am Ende der Welt«, in das Tanger der Nachkriegszeit.

Dort, im Grenzland zwischen Europa, Afrika und Atlantik, im ästhetischen, gesellschaftlichen wie erotischen Freiraum der »Internationalen Zone«, kamen sie Hippies, Drogenabhängigen und Aussteigern zuvor, hielten bereits ab den frühen Fünfzigern Hof, standen im Zentrum mondäner Parties, erweiterten ihre Kreativität und erprobten neue Schreibtechniken durch ungehemmten Kif-Konsum, spürten den Musiktraditionen des Maghrebs nach, erkundeten die Wüste, nahmen an rituellen Trance-Zeremonien teil, wurden Zeugen innenpolitischer Unruhen. Und lockten bald die Vertreter der beat generation – mit der sie nicht allzuviel gemein hatten, aber schleunigst von ihr

vereinnahmt wurden – in ihr Refugium an diesem geheimnisvollen, abgründigen und gefährlichen äußersten Zipfel Nordwestafrikas voller Verheißung, in die dream city.

Beide wurden in und um New York geboren. Beide verweigerten sich frühzeitig tradierten Vorstellungen von Familienleben und Männer- oder Frauenrolle. Jane wuchs vaterlos mit einer dominanten Mutter auf, erlitt einen schweren Reitunfall und wurde zu Pflegeaufenthalten in schweizerische Sanatorien eingewiesen. Nach unwirklichen Monaten in alpinem Ambiente kehrte sie auf einem Atlantikdampfer in die Staaten zurück, wo sie einem enfant maudit der französischen Literatur, dem Romancier Céline, begegnete – ein Schlüsselerlebnis. Janes augenblicklichen Entschluß, selbst Schriftstellerin zu werden, krönte ein abgeschlossener Roman

der Jugendlichen in französischer Sprache. Noch nicht volljährig, lebte sie mit älteren Gefährtinnen zusammen, führte ein Bohème-Dasein in Manhattan und wurde zum Dauergast so mancher Lesbenlokale. Die kettenrauchende Trinkerin, Exzentrikerin und Vielrednerin laborierte jahrelang an Romanen (Two Serious Ladies) und Fragmenten, bei deren mühseligem Abschluß ihr Paul willkommene Hilfestellung leistete.“

 

 

 

Jane Bowles (22 februari 1917 – 4 mei 1973)

Hier met Truman Capote

 

 

 

 

De Afro-Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Ishmael Scott Reed werd geboren op 22 februari 1938 in Chattanooga, Tennessee. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

beware : do not read this poem

 

tonite, thriller was
abt an ol woman, so vain she
surrounded herself w /
many mirrors

 

it got so bad that finally she
locked herself indoors & her
whole life became the
mirrors

 

one day the villagers broke
into her house , but she was too
swift for them . she disappeared
into a mirror
each tenant who bought the house
after that , lost a loved one to

 

the ol woman in the mirror :
first a little girl
then a young woman
then the young woman/s husband

 

the hunger of this poem is legendary
it has taken in many victims
back off from this poem
it has drawn in yr feet
back off from this poem
it has drawn in yr legs

 

back off from this poem
it is a greedy mirror
you are into this poem . from
the waist down
nobody can hear you can they ?
this poem has had you up to here
belch
this poem aint got no manners
you cant call out frm this poem
relax now & go w / this poem

move & roll on to this poem

do not resist this poem
this poem has yr eyes
this poem has his head
this poem has his arms
this poem has his fingers
this poem has his fingertips

 

this poem is the reader & the
reader this poem

 

statistic : the us bureau of missing persons re-
ports that in 1968 over 100,000 people
disappeared leaving no solid clues
nor trace only
a space in the lives of their friends

 

 

 

 

Ishmael Reed (Chattanooga, 22 februari 1938)

De Amerikaanse letterkundige en literatuurwetenschapper Wayne Clayton Booth werd geboren op 22 februari 1921 in American Fork, Utah. In 1944 studeerde hij af aan de Brigham Young University. Na zijn diensttijd gedurende WO II studeerde Booth Engels aan de University of Chicago waar hij later ook promoveerde. In 1962 werd hij hoogleraar, eerst aan het Haverford College, later aan de universiteit van Chicago. In 1961 publiceerde hij "The Rhetoric of Fiction". Andere belangrijke werken van hem zijn "A Rhetoric of Irony" (1974) und "The Company We Keep" (1988). Van Booth stamt het concept van de impliciete auteur. Daarmee week hij af van de school van het New Criticism. Hij formuleerde ermee belangrijke grondslagen van de receptie-esthetica en van de verteltheorie. Ook het begrip „onbetrouwbare verteller“ stamt af van Booth.

 

Uit: The Essential Wayne Booth

 

„Even in works that are somewhat successful, there is almost always some shrinking from a fully responsible engagement with the inherent difficulties. For example, in Tender Is the Night, which is in many ways strikingly similar to Macbeth, Fitzgerald waters down the effect in several ways. Dick Diver, Fitzgerald's "noble" man, is destroyed, but he is destroyed only to helplessness-to unpopularity and drunkenness and poverty; he becomes a "failure." The signs of his destruction are never grotesque acts of cruelty or wickedness of the kind committed by Macbeth or of a kind which, for the modern reader, would be analogous in their unsympathetic quality. Rather, he speaks more sharply to people than he used to; he is no longer charming. This is indeed pitiful enough, in its own way, but it is easy enough, too, especially when the artist chooses, as Fitzgerald does, to report the final demoralization of the hero only vaguely and from a great distance: one never sees Dick Diver's final horrible moments as one sees Macbeth's. The result is that, at the end of his downward path, Diver has been more sinned against than sinning, and we have no obstacles to our pity. On the other hand, since the fall has not been nearly so great, our pity that the fall should have occurred at all is attenuated, compared with the awfulness of the last hours of Macbeth. Other attenuations follow from this one. If the fall is not a very great one, the forces needed to produce it need not be great (although one might argue that even in Tender Is the Night they should have been greater, for credibility). Nicole and a general atmosphere of gloom and decay are made to do a job which, in Macbeth, requires some of the richest degenerative forces ever employed.“

 

 

 

Wayne C. Booth (22 februari 1921 – 9 oktober 2005)

 

 

 

 

De Canadese schrijver Morley Callaghan werd geboren op 22 februari 1903 in Toronto. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007.en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit: They Shall Inherit the Earth

 

„In the early summer evening Andrew Aikenhead, of the firm of Hillquist and Aikenhead, had gone out seeking his son. He had crossed slowly through the traffic with an eager expression on his upturned florid face. He was there on the sidewalk in the crowd, in the way of the passing people, looking up at the rooming house where his son lived, and he was full of delight, as though he had at last taken a necessary step that would bring joy again into his life.
He went into the house, and when he stood in the hall and saw by the names on the wall that his son was on the third floor, he began to climb the red-carpeted stairs, puffing and sighing at every fifth step. On the second floor, where the light was brighter, he saw a small, neat man with such delicate features and such fair wavy hair parted in the middle that he looked like a pretty boy, except that his blue eyes were redrimmed and shrewd, and this man was tiptoeing along the hall carrying a basket of fruit in both hands. The light overhead shone on the blue grapes, the yellow pears and the glossy peaches as he stooped and placed the basket of fruit on the carpet by the door of a room.
“Could you tell me where Michael Aikenhead lives?” Andrew Aikenhead asked.
“Mike Aikenhead,” the man said, straightening up and looking embarrassed. “Sure, I can tell you. Go on upstairs. The last room on the right at the back. He’s in there.” Andrew Aikenhead went on climbing the stairs again, while the fairhaired young man looked doubtfully at the basket of fruit he had placed like an offering outside that door.

In the little hall at the top, where there were onlytwo doors, Andrew Aikenhead coughed, and then he began to clear his throat like a man who is about to make an important speech and offers a few preliminary sounds as a friendly gesture. Then he stood still, looking at the brown-painted door while his heart fluttered strangely and there was a yearning in him that his son might remember and know his voice that had sounded so loud. And when he rapped and his son’s voice called carelessly, “Come in,” he was full of gladness; and as he opened the door he thought, “That’s a good omen. Things will go well.”

 

 

 

Morley Callaghan (22 februari 1903 – 25 augustus 1990)

De Ierse schrijver Sean O'Faolain werd geboren op 22 februari 1900 in Cork. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit: The Trout

 

“But she went back, pretending to be going somewhere else, and she found a hole scooped in the rock at the side of the walk, choked with damp leaves, so shrouded by ferns that she only uncovered it after much searching. At the back of this little cavern there was about a quart of water. In the water she suddenly perceived a panting trout. She rushed for Stephen and dragged him to see, and they were both so excited that they were no longer afraid of the darkness as they hunched down and peered in at the fish panting in his tiny prison, his silver stomach going up and down like an engine.

Nobody knew how the trout got there. Even Old Martin in the kitchen-garden laughed and refused to believe that it was there, or pretended not to believe, until she forced him to come down and see. Kneeling and pushing back his tattered old cap he peered in.

`Be cripes, you're right. How the divil in hell did that fella get there?'

She stared at him suspiciously.

`You knew?' she accused; but he said, `The divil a know;' and reached down to lift it out.

Convinced she hauled him back. If she had found it then it was her trout.

Her mother suggested that a bird had carried the spawn. Her father thought that in the winter a small streamlet might have carried it down there as a baby, and it had been safe until the summer came and the water began to dry up. She said, `I see,' and went back to look again and consider the matter in private. Her brother remained behind, wanting to hear the whole story of the trout, not really interested in the actual trout but much interested in the story which his mummy began to make up for him on the lines of, `So one day Daddy Trout and Mammy Trout . . . .' When he retailed it to her she said, `Pooh.'

It troubled her that the trout was always in the same position; he had no room to turn; all the time the silver belly went up and down; otherwise he was motionless. She wondered what he ate and in between visits to Joey Pony, and the boat and a bathe to get cool, she thought of his hunger. She brought him down bits of dough; once she brought a worm. He ignored the food. He just went on panting. Hunched over him she thought how, all the winter, while she was at school he had been in there. All winter, in The Dark Walk, all day, all night, floating around alone. She drew the leaf of her hat down around her ears and chin and stared. She was still thinking of it as she lay in bed.“

 

 

 

 

Sean O'Faolain (22 februari 1900 – 20 april 1991)

Buste in de Cork City Library

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules Renard werd geboren op 22 februari 1864 in Châlons-du-Maine. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

Uit: Poil de Carotte

 

„- Il ne reste plus de melon pour toi, dit Madame Lepic ; d'ailleurs, tu es comme moi, tu ne l'aimes pas.
- Ca se trouve bien, se dit Poil de Carotte.
On lui impose ainsi ses goûts et ses dégoûts. En principe, il doit aimer seulement ce qu'aime sa mère. Quand arrice le fromage :
- Je suis bien sûre, dit Madame Lepic, que Poil de Carotte n'en mangera pas.
Et Poil de Carotte pense :
- Puisqu'elle en est sûre, ce n'est pas la peine d'essayer.
En outre, il sait que ce serait dangereux.
Et n'a-t-il pas le temps de satisfaire ses plus bizarres caprices dans des endroits connus de lui seul ? Au dessert, Madame Lepic lui dit :
- Va porter ses tranches de melons à tes lapins.
Poil de Carotte fait la commission au petit pas, en tenant l'assiette bien horizontale afin de ne rien renverser.
A son entrée sous leur toit, les lapins, coiffés en tapageur, les oreilles sur l'oreille, le nez en l'air, les pattes de devant raides comme s'ils allaient jouer du tambour, s'empressent autour de lui.
- Oh ! Attendez, dit Poil de Carotte ; un moment, s'il vous plaît, partageons.
S'étant assis d'abord sur un tas de crottes, de séneçon rongé jusqu'à la racine, de trognons de choux, de feuilles de mauves, il leur donne les graines de melon et boit le jus lui-même ; c'est doux comme du vin doux.
Puis il racle avec les dents ce que sa famille a laissé aux tranches de jaune sucré, tout ce qui peut fondre encore, et il passe le vert aux lapins en rond sur leur derrière.“

 

 

 

Jules Renard (22 februari 1864 – 22 mei 1910)

Monument in Chitry-les-Mines

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, essayist, uitgever en diplomaat James Russell Lowell werd geboren op 22 februari 1819 in Cambridge, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

 

My Love

 

Not as all other women are

Is she that to my soul is dear;

Her glorious fancies come from far,

Beneath the silver evening-star,

And yet her heart is ever near.

 

Great feelings hath she of her own,

Which lesser souls may never know;

God giveth them to her alone,

And sweet they are as any tone

Wherewith the wind may choose to blow.

 

Yet in herself she dwelleth not,

Although no home were half so fair;

No simplest duty is forgot,

Life hath no dim and lowly spot

That doth not in her sunshine share.

 

She doeth little kindnesses,

Which most leave undone, or despise:

For naught that sets one heart at ease,

And giveth happiness or peace,

Is low-esteemèd in her eyes.

 

She hath no scorn of common things,

And, though she seem of other birth,

Round us her heart entwines and clings,

And patiently she folds her wings

To tread the humble paths of earth.

 

Blessing she is: God made her so,

And deeds of week-day holiness

Fall from her noiseless as the snow,

Nor hath she ever chanced to know

That aught were easier than to bless.

 

She is most fair, and thereunto

Her life doth rightly harmonize;

Feeling or thought that was not true

Ne'er made less beautiful the blue

Unclouded heaven of her eyes.

 

She is a woman: one in whom

The springtime of her childish years

Hath never lost its fresh perfume,

Though knowing well that life hath room

For many blights and many tears.

 

I love her with a love as still

As a broad river's peaceful might,

Which, by high tower and lowly mill,

Seems following its own wayward will,

And yet doth ever flow aright.

 

And, on its full, deep breast serene,

Like quiet isles my duties lie;

It flows around them and between,

And makes them fresh and fair and green,

Sweet homes wherein to live and die.

 

 

 

James Russell Lowell (22 februari 1819 – 12 augustus 1891)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Edna St. Vincent Millay werd geboren op 22 februari 1892 in Rockland, Maine. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

Afternoon on a Hill

 

I will be the gladdest thing
  Under the sun!
I will touch a hundred flowers
  And not pick one.

 

I will look at cliffs and clouds
  With quiet eyes,
Watch the wind bow down the grass,
  And the grass rise.

 

And when lights begin to show
  Up from the town,
I will mark which must be mine,
  And then start down!

 

 

 

 

Sorrow

 

Sorrow like a ceaseless rain
  Beats upon my heart.
People twist and scream in pain, --
Dawn will find them still again;
This has neither wax nor wane,
  Neither stop nor start.

 

People dress and go to town;
  I sit in my chair.
All my thoughts are slow and brown:
Standing up or sitting down
Little matters, or what gown
  Or what shoes I wear.

 

 

 

 

Edna St. Vincent Millay (22 februari 1892 – 19 oktober 1950)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Ottilie Wildermuth werd geboren op 22 februari 1817 in Rottenburg am Neckar. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009.

 

 

Klagst du leise, daß hienieden.

 

Klagst du leise, daß hienieden

Dir ein Frauenloos beschieden?

Neidest du des Mannes Streben

Und sein keckes, freies Leben?

Nimm das Beste dir zu eigen,

 

Was den rechten Mann kann zeigen!

Einen guten, reinen Willen,

Kraft und Muth, ihn zu erfüllen,

Feste Treue fort und fort,

Daß wie Gold dein schlichtes Wort;

 

Lust zu graben nach dem Quell

Edlen Wissens recht und hell;

Füg’ dazu in Ernst und Scherz

Warm und treu ein Frauenherz,

Liebevolles Frauensorgen,

 

Das da waltet still verborgen;

Ruhig heiteres Ergeben,

Was auch bringe dir das Leben:

Du und andre sinds dann wohl zufrieden

Daß nicht Mannesloos dir ward beschieden.

 

 

 

Ottilie Wildermuth (22 februari 1817 – 12 juli 1877)

 

De Vlaamse dichter, essayist, journalist en tijdschriftuitgever Herman de Coninck werd geboren in Mechelen op 21 februari 1944. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007 en ook mijn blog van 21 februari 2008 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

 

Met handen kun je alles

 

Met handen kun je alles: een sigaret
opsteken, haren strelen,
een borst aanraken, een borst niet aanraken -
dit allemaal opschrijven.

 

Men moest maar eens ophouden,
tenminste in de vakantie,
met daar zo'n, waardeonderscheid tussen te maken.

 

 

 

Heb mij nodig

 

Heb mij nodig. Kun mij niet missen

Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen,

Levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:

Het is familie. Van geluk weet ik dat niet.

 

Er is geluk waarmee je alleen

moet zijn. Het te grote,

Zo heb ik, toen jij geboren was, een dag

door bossen gelopen. En toen pas besloten

dat jij er misschien mee te maken had,

en je moeder, die ik kende van vroeger.

 

Er is keihard geluk, waarvoor je moet

achterlaten en hebben en twintig zijn

zoals in het Frans: twintig jaar hebben.

Heb mij niet nodig. Kun mij missen.

 

Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.

Dan kun je ook rustig veertig worden.

Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest

Kun mij dan missen maar doe het niet.

 

 

 

Opnieuw

 

Een angorakat in de sneeuw: afgemeten,

om niet met elke stap zichzelf in al

dat witte te vergeten.

 

Sneeuw blijft het weten.

Het lijkt of hij zich pas nadien scrupuleus

rond al die pootjes heeft gelegd.

 

Zoals je praat rond tederheid

die nog niet wordt gezegd.

 

 

 

 

Herman de Coninck  (21 februari 1944 - 22 mei 1997)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Chuck Palahniuk werd geboren op 21 februari 1962 in Pasco, Washington. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Choke

 

„I t's dark and starting to rain when I get to the church, and Nico's waiting for somebody to unlock the side door, hugging herself in the cold.

"Hold on to these for me," she says and hands me a warm fistful of silk.

"Just for a couple hours," she says. "I don't have any pockets." She's wearing a jacket made of some fake orange suede with a bright orange fur collar. The skirt of her flower-print dress shows hanging out. No pantyhose. She climbs up the steps to the church door, her feet careful and turned sideways in black spike heels.

What she hands me is warm and damp.

It's her panties. And she smiles.

Inside the glass doors, a woman pushes a mop around. Nico knocks on the glass, then points at her wristwatch. The woman dunks the mop back in a bucket. She lifts the mop and squeezes it. She leans the mop handle near the doorway and then fishes a ring of keys out of her smock pocket. While she's unlocking the door, the woman shouts through the glass.

"You people are in Room 234 tonight," the woman says. "The Sunday school room."

By now, more people are in the parking lot. People walk up the steps, saying hi, and I stash Nico's panties in my pocket. Behind me, other people hustle the last few steps to catch the door before it swings shut. Believe it or not, you know everybody here.

These people are legends. Every single one of these men and women you've heard about for years.

In the 1950s a leading vacuum cleaner tried a little design improvement. It added a spinning propeller, a razor-sharp blade mounted a few inches inside the end of the vacuum hose. Inrushing air would spin the blade, and the blade would chop up any lint or string or pet hair that might clog the hose.

At least that was the plan.“

 

 

 

Chuck Palahniuk (Pasco, 21 februari 1962)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en prozaschrijver Hans Andreus werd geboren in Amsterdam op 21 februari 1926. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007 en ook mijn blog van 21 februari 2008 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

 

Wanneer ik sterren was

 

Wanneer ik de armen van sterren had

zwaaide ik die door de grote leegte.

Wanneer ik benen van sterren had,

stapte ik door de grote leegte.

 

Laatst, in onze liefde,

schreeuwde je als een zeehond, maar dan mooi.

Dat was het begin van de leegte,

torn in de tijd.

 

Wanneer ik ogen van sterren had,

zwierven die door de grote leegte.

Wanneer ik een neus van sterren had,

stak ik die in de grote leegte.

Wanneer ik een mond van sterren had,

kuste ik de leegte.

 

Het wordt gezegd

dat de leegte geen hart heeft.

Ik weet zeker

dat het hart van de leegte klopt.

 

 

 

 

De lijster weer

 

De lijster weer.

Die was geen avond

het spoor bijster:

z'n soundtrack

 

tussen de huizen

liep feilloos synchroon

met het in deze

werkelijkheid on-

 

ontkoombaar effekt

van wolken, lucht en

dalende zon,

 

en terwijl ik me hield

alsof ik voor dood lag,

floot hij. Hij floot.

 

 

 

Ik hou van je

 

Ik hou van je,

jij

uit het noorden,

met je

 

glimlach

van

geheimschrift

en je

 

kijken

zuiverder

dan

 

zelfs het

zuiverste

licht hier.

 

 

 

 

Hans Andreus (21 februari 1926 – 9 juni 1977)

Zie voor nog meer schrijvers van de 21^e februari ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

De Engelse dichter, essayist en criticus Wystan Hugh Auden werd geboren in York op 21 februari 1907. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007 en ook mijn blog van 21 februari 2008 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

 

The More Loving One    

 

Looking up at the stars, I know quite well

That, for all they care, I can go to hell,

But on earth indifference is the least

We have to dread from man or beast.

 

How should we like it were stars to burn

With a passion for us we could not return?

If equal affection cannot be,

Let the more loving one be me.

 

Admirer as I think I am

Of stars that do not give a damn,

I cannot, now I see them, say

I missed one terribly all day.

 

Were all stars to disappear or die,

I should learn to look at an empty sky

And feel its total dark sublime,

Though this might take me a little time.

 

 

 

 

If I could tell you

 

Time will say nothing but I told you so,

Time only knows the price we have to pay;

If I could tell you I would let you know.

 

If we should weep when clowns put on their show,

If we should stumble when musicians play,

Time will say nothing but I told you so.

 

There are no fortunes to be told, although,

Because I love you more than I can say,

If I could tell you I would let you know.

 

The winds must come from somewhere when they blow,

There must be reasons why the leaves decay;

Time will say nothing but I told you so.

 

Perhaps the roses really want to grow,

The vision seriously intends to stay;

If I could tell you I would let you know.

 

Suppose the lions all get up and go,

And all the brooks and soldiers run away;

Will Time say nothing but I told you so?

If I could tell you I would let you know.

 

 

 

 

Epitaph on a Tyrant    

 

Perfection, of a kind, was what he was after,

And the poetry he invented was easy to understand;

He knew human folly like the back of his hand,

And was greatly interested in armies and fleets;

When he laughed, respectable senators burst with laughter,

And when he cried the little children died in the streets.

 

 

 

 

W. H. Auden (21 februari 1907 – 29 september 1973)

Een zeer jonge Auden

 

 

 

 

De Franse schrijfster Laure Limongi werd geboren op 21 februari 1976 in Bastia (Corsica). Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Le travail de rivière

 

“Chaumont ressemble à une tête d’épingle dans la grande tapisserie française, elle-même minuscule pièce du vaste brocart du monde. L’univers est à portée de main quand on l’imagine faufilé. Chaumont est une tête d’épingle verte piquée sur le cœur de la France, qui n’en rougit pas, et c’est là que je suis née, en 1923, avec quelques dizaines de milliers d’autres âmes noyées dans cet ensemble. Têtes d’épingle sur tête d’épingle, on n’en finit pas. Océan de relativité. Ces échelles vertigineuses m’ont toujours tourné la tête mais je ne dois pas commencer à digresser. Pas déjà. M’est avis que je vous perdrai suffisamment tôt dans les méandres et leurs interstices. Combien finiront à la cave sans lumière de mon récit, sans en avoir visité le salon de musique ? Je reprends, donc, et je suis ma portée. Pas à pas, d’enjambée de sabot et d’élève appliquée. Je suis née à Chaumont, entre deux guerres. C’est là que mes yeux ont suivi un ruban d’histoire que j’aimerais vous raconter, d’une plume qui n’est bien sûr pas la mienne – imaginez-vous de quel lieu je pourrais vous parler ? – mais la voix est assez ressemblante. À la fois lente et essoufflée. Un peu absente, un peu perdue. Incongrue. Imaginez la Callas née à Clermont-Ferrand ou Camille Claudel passant sa vie à Arras. Je ne me compare pas à leur éclat, mais à leur mélancolie. Vous me citerez Emma Calvé, née à Millau, fille de brodeuse, parcourant les mers. Vous aurez raison de me porter cette contradiction brillante, parfois même ceinte du drapeau bleu blanc rouge – et rien en dessous – devant des milliers de spectateurs. Emma Calvé héritant des économies de sa mère, de sa grand-mère qui filaient paisiblement au coin du feu. Sa voix est faite de leur silence. Ma voix est faite de leur silence. Imaginez un écheveau de sentiments sombres naissant à Chaumont, se dévidant à toute vitesse à Chaumont, répétant sans cesse Chaumont, Chaumont, Chaumont, sans ordre ni logique, syllabes rassurantes et écœurantes, une aiguille à broder à la main, ou quasi, dès les balbutiements. Le temps se couvre, je suis fidèle aux éléments biographiques. Ou presque. »

 

 

 

Laure Limongi (Bastia 21, februari 1976)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver David Foster Wallace werd geboren op 21 februari 1962 in New York. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again

 

„One big girl with tattoos and a heavy-diapered infant wears a T-shirt that says ‘WARNING: I GO FROM 0 TO HORNEY IN 2.5 BEERS’

Have you ever wondered where these particular types of unfunny T-shirts come from? The ones that say things like ‘HORNEY IN 2.5’ or ‘Impeach president Clinton … AND HER HUSBAND TOO.’

As with New Yorker cartoons, there’s an elusive sameness about the shirts’ messages. A lot serve to I.D. the wearer as part of a certain group and then congratulate that group for its sexual dynamism — ‘Coon Hunters Do It All Night’ and ‘Hairdressers Tease It Till It Stands Up’ and ‘Save a Horse: Ride a Cowboy’. Some presume a weird kind of aggressive relation between the shirt’s wearer and its reader — ‘We’d Get Along Better … If You Were A BEER’ and ‘Lead Me Not Into Temptation, I Know The Way MYSELF’ and ‘What Part of NO Don’t You Understand?’

There’s something complex and compelling about the fact that these messages are not just uttered but worn, like they’re a badge or a credential. The message compliments the wearer somehow, and the wearer in turn endorses the message by spreading it across his chest, which fact is then in further turn supposed to endorse the wearer as a person of plucky or risqué wit. It’s also meant to cast the wearer as an Individual, the sort of person who not only makes but wears a Personal Statement. What’s depressing is that the T-shirts’ statements are not only preprinted and mass-produced, but so dumbly unfunny that they serve to place the wearer squarely in that large and unfortunate group of people who think such messages not only Individual but funny. It all gets tremendously complex and depressing.“

 

 

 

David Foster Wallace (21 februari 1962 – 12 september 2008)

De Franse schrijver Raymond Queneau werd geboren op 21 februari 1903 in Le Havre. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007 en ook mijn blog van 21 februari 2008 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Exercices de style

 

En partie double

 

Vers le milieu de la journée et à midi, je me trouvai et montai sur la plate-forme et la terrasse arrière d'un autobus et d'un véhicule des transports en commun bondé et quasiment complet de la ligne S et qui va de la Contrescarpe à Champerret. Je vis et remarquai un jeune homme et un vieil adolescent assez ridicule et pas mal grotesque : cou maigre et tuyau décharné, ficelle et cordelière autour du chapeau et couvre-chef. Après une bousculade et confusion, il dit et profère d'une voix et d'un ton larmoyants et pleurnichards que son voisin et covoyageur fait exprès et s'efforce de le pousser et de l'importuner chaque fois qu'on descend et sort. Ceci déclaré et après avoir ouvert la bouche, il se précipite et se dirige vers une place et un siège vides et libres.

 

Deux heures après et cent vingt minutes plus tard, je le rencontre et le revois cour de Rome et devant la gare Saint-Lazare. Il est et se trouve avec un ami et copain qui lui conseille de et l'incite à faire ajouter et coudre un bouton et un rond de corozo à son pardessus et manteau.

 

 

 

Raymond Queneau (21 februari 1903 – 25 oktober 1976)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Anaïs Nin werd geboren op 21 februari 1903 in Neuilly. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007  en ook mijn blog van 21 februari 2008 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Journal V (1947-1955)

 

“Hier, dans la pièce, Anaïs entre le soleil et moi. La chevelure illuminée, la fumée de cigarette s’élevant tout autour, grise, et puis bleue comme un rêve. Je voulais me lever et traverser la fumée pour explorer, toucher sa main. Je vois, d’après son Journal, que je ne suis pas le seul à la trouver irréelle : tout le monde l’a vue de cette manière, comme si on n’osait sourciller de peur que… pffft ! Cela fait partie de sa beauté, cette manière de ne pas être là tout à fait, comme un rêve. Je m’en aperçois moins maintenant parce que notre amitié est humaine, plus forte, et qu’elle a une fibre dans la réalité, mais, à des moments comme ceux-là, je vois l’aspect essentiellement spirituel.

Anaïs ne sera jamais maîtresse des formes artistiques. Cette faille est le prix que paient ses romans, en échange de la parfaite intégration de l’art et de la vie réalisée dans le Journal. Où est la forme dans le Journal ? La vie ? La vie est la grande œuvre. Sa solidité est dans la personne, pas dans l’artiste. L’unité du Journal est créée par la personne, pas par l’artiste. L’unité du Journal est dans la personne, pas dans l’artiste. Il y a une lumière brillante, superélectronique, la personne, aveugle de naissance, qui travaille à une seule chose, abattre les murs, supprimer les voiles, les écrans, les rideaux qui obstruent la lumière.

L’art d’Anaïs Nin est l’art de l’improvisation, son éclat et sa beauté, le résultat de moments de jazz, dans un monde de vision parfaite.”

 

 

 

Anaïs Nin (21 februari 1903 – 14 januari 1977)

 

 

 

 

De Chinees-Amerikaanse schrijver Ha Jin werd geboren op 21 februari 1956 in Jinzhou, China. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: The Crazed

 

„Everybody was surprised when Professor Yang suffered a stroke in the spring of 1989. He had always been in good health, and his colleagues used to envy his energy and productiveness--he had published more than any of them and had been a mainstay of the Literature Department, directing its M.A. program, editing a biannual journal, and teaching a full load. Now even the undergraduates were talking about his collapse, and some of them would have gone to the hospital if Secretary Peng had not announced that Mr. Yang, under intensive care, was in no condition to see visitors.
His stroke unsettled me, because I was engaged to his daughter, Meimei, and under his guidance I had been studying for the Ph.D. entrance exams for the classical literature program at Beijing University. I hoped to enroll there so that I could join my fiancee in the capital, where we planned to build our nest. Mr. Yang's hospitalization disrupted my work, and for a whole week I hadn't sat down to my books, having to go see him every day. I was anxious--without thorough preparation I couldn't possibly do well in the exams.
Just now, Ying Peng, the Party secretary of our department, had called me to her office. On her desk an electric fan was whirring back and forth to blow out the odor of dichlorvos sprayed in the room to kill fleas. Her gray bangs were fluttering as she described to me my job, which was to attend my teacher in the afternoons from now on. Besides me, my fellow graduate student Banping Fang would look after Mr. Yang too; he was to take care of the mornings.“

 

 

 

Ha Jin (Jinzhou, 21 februari 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Ingomar von Kieseritzky werd geboren op 21 februari 1944 in Dresden. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Da kann man nichts machen

 

„Zwischen den Füßen in furchtbar häßlichen Gesundheitsschuhen hütete dieser Randolf eine bauchige Tasche aus schwarzem Leder. Traurig entnahm Vicovic der leider anämischen Brieftasche ein wenig Geld für die Kinder, 4000 Schilling, 200 Franken, 300 deutsche Mark - eine einsame ägyptische Pfundnote legte er zurück, während er an den Tod dachte, den dieser Herr so diskret hinter sich gebracht hatte, ohne Lärm und ohne Schmutz. 
Als leidenschaftlicher Leser populärer medizinischer Artikel wußte Vicovic, daß alle inneren Funktionen erloschen waren; auch die Haare wuchsen nicht mehr, und niemals würde der Tote seine Soljanka verdauen. Als er die zweite Innentasche des Saccos untersuchte, ertönte ein Magengeräusch, als trennten sich verschiedene Sekrete, um in den dunklen Röhren des Leibes zu verschwinden. 
Was mochte der stille Herr hier von Beruf sein? Seine Hände waren zart, die Finger lang, und Vicovic fand ein paar Tintenspuren am Daumen der rechten Hand; er hatte X-Beine, ritt also nicht. Die Brille hatte dicke Gläser mit einer hohen Dioptrienzahl. Da wurde an die Tür geklopft, und Vicovic erstarrte, während eine Extrasystole ihm die Luft nahm. Er hielt den Atem an und betrachtete aufmerksam das Gesicht des schweigenden Herrn, die wohlgeformte, bleiche Stirn, die acht Querfalten und die abstehenden Ohren, die rosig schimmerten. 
Er sieht, dachte Vicovic, geistvoll aus, aber er hat weißen Grind auf dem Schädel. Dann wusch er sich entschlossen die Hände in einem dünnen, lauen Strahl und machte sich an die Aufgabe, den Koffer zu inspizieren. Vielleicht war der Passagier Vertreter für elektronisches Spielzeug. Das Söhnchen Milan war ganz wild auf das Zeug. Oder dieser Herr war ein berühmter Schriftsteller, gar ein Poet, was noch interessanter wäre - denn Vicovic schrieb heimlich Gedichte; nicht über Vögelein, die Wolken, Blumen oder Mädchen, sondern über Lokomotiven, selbstverständlich Dampflokomotiven.“

 

 

 

Ingomar von Kieseritzky (Dresden, 21 februari 1944)

 

 

 

De Japanse dichteres Ishigaki Rin werd geboren op 21 februari 1920 in Tokio. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

 

Mothers Need not be as beautiful as flowers.

 

Flowers blossom so magnificently

That we forget what season it is.

But industry has not progressed

To the point where it can grow hearts in greenhouses.

 

Washed by the cold waves

Assuming the expression of rocks

Mothers may have the profiles of damp white sand.

 

Though their gentleness is eroded

Though their love shattered

Though their hopes washed away.

 

In the solidity of this peninsula

It is fine for you to be a mother.

 

Connected to the continent of life

Tiny tiny land,

Mothers.

Join your hands together,

I can see a splendid coastline.

 

 

Vertaald door Leith Morton

 

 

 

Ishigaki Rin (21 februari 1920 – 26 december 2004)

 

 

 

 

De Spaanse dichter en schrijver José Zorrilla y Moral werd geboren op 21 februari 1817 in Valladolid. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Don Juan Tenorio

 

(Pointing to Don Juan)

All paid for by that master of mine.

BUTTARELLI:  He's rich, eh?

CIUTTI: He's rolling, in brief.

BUTTARELLI: Generous?

CIUTTI: Yes, like a student you see.

BUTTARELLI: And noble!

CIUTTI: As every prince should be.

BUTTARELLI: And fierce!

CIUTTI: As a pirate chief.

BUTTARELLI: A Spaniard?

CIUTTI: Well, I think so.

BUTTARELLI: His name?

CIUTTI:  I don't know, again.

BUTTARELLI: Wretch!  Where's he heading?

CIUTTI: Here, I know.

BUTTARELLI: He's been writing a lot.

CIUTTI: Well he has a big pen.

BUTTARELLI:  And who's he writing to then as carefully and fully as he's done?

CIUTTI: To his father.

BUTTARELLI: What a son!

CIUTTI:  For the times in which we live, he's an extraordinary man. But: silence!

 

 

 

José Zorrilla y Moral (21 februari 1817 – 23 januari 1893)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Justus van Effen werd geboren in Utrecht op 21 februari 1684. Zie ook mijn blog van 21 februari 2007 en ook mijn blog van 21 februari 2009.

 

Uit: Den 3. November 1732. De Hollandsche Spectator.

 

„Deze laatste Kermis by geval te Amsterdam zynde, besloot ik eens op een avond den Schouwburg te gaan zien: zo, om dat het regenachtig weêr my belette veel te wandelen; als, om dat ik een Spel aangeslagen zag dat my volkomen onbekend was; want ik ben niet zeer bedreven in de Nederduitsche Toneelstukken, die, sedert een jaar of twintig herwaard, gemaakt zyn. 't Was noch vroeg toen ik 'er kwam, en echter had ik niet veel minder dan een kwartieruurs werk met dringen tusschen de voorpoort en de bak, daar ik my dicht aan de deur met een hoek van een bank vernoegen moest, zynde alles bezet of besproken. Dewyl ik in verscheiden jaren hier niet geweest was, zag ik ten eersten verandering. In de plaats van vyf vergulde kroonen, hingen 'er nu twee zogenaamde Lustres2 van glaze kralen, gelyk La Lauze weleer plag te gebruiken. Dit gaf een zekeren mis-[140]stand daar ik geen reden van geven kon, of het moest de ongewoonte wezen. Verder sloeg ik myn ogen rondom, en zag met groot vermaak al het gewoel aan. Ieder was even bezig om een plaats te zoeken, maar de helft kon pas te recht raken. Niet ver van my stonden drie mansperzoonen en even zo veel vrouwen, die ik voor Noord-Hollanders nam. Dezen waren in hevigen twist met de meid van den Kastelein, en wilden haar dwingen om zes anderen te doen opstaan, welken, zo ze zeiden, haar plek hadden ingenomen.“

 

 

 

Justus van Effen (21 februari 1684 - 18 september 1735)
Justus van Effen, gravure door J.C.G. Fritzsch, 1735