Libris Literatuurprijs voor Bernard Dewulf

 

 

De Vlaamse dichter, schrijver en columnist Bernard Dewulf heeft de Libris Literatuurprijs 2010 gewonnen met zijn novelle Kleine dagen. Juryvoorzitter Hans Wijers maakte dat maandagavond bekend in het Amstel Hotel in Amsterdam. Aan de prijs is een bedrag van 50.000 euro verbonden. Kleine dagen bestaat uit een een reeks columnachtige stukken waarin de schrijver zijn eigen dagelijkse omgeving, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn huis en zijn tuin beschrijft. Bernard Dewulf werd geboren op 30 januari 1960 in Brussel. Zie ook mijn blog van 30 januari 2009.

 

Uit: Kleine dagen

 

“Er groeit een vrouw in mijn huis. Een-twee-drie is ze vijf geworden. Op een ochtend kwam ze de keuken binnen. Ze zei dag en het was anders. Ze gaf een zoen en hij verschilde. Haar haar hing los, ze had een rokje aan en daaronder lange kousen. Daarin waren haar benen gestegen en ze stapte, ik zocht in verwarring het woord, pront. Parmantig. Koket. Er was iets opgeschoven in haar. Samen met de lengte van haar benen. Ik stond ernaar te kijken: zo dus groeit er een vrouw in mijn huis. Later zal ik misschien zeggen: ik heb jou zien worden. Ik heb jou uit de grond van een vrouw zien komen. Op een dag kwam je de keuken binnen, toen zag ik het beginnen.”

(…)

 

„De tram wiegt ons door een onbegrijpelijk mooie dag. Dag meisje in de tram met het ijsje in de lente. En de beentjes bengelend in het niets van het geluk. Zullen we vragen of hij doorrijdt en eindeloos rondjes maakt in vandaag? De gekke tram van 3 april 2005, die maar bleef rijden met dat meisje en die man aan boord. Morgen in de krant.“

 

 

 

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960)

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres Ida Gerhardt werd geboren in Gorinchem op 11 mei 1905. Zie ook mijn blog van 11 mei 2009. en mijn blog van 11 mei 2008 en ook mijn blog van 11 mei 2007, mijn blog van 11 mei 2006 en mijn blog van 4 mei 2006.

 

 

Kwatrijn I

's Nachts wakker in het uitgestorven huis
hoorde ik het bezig water van de sluis.
Toen riep men mij met name - twee, drie maal.
Een slaan van luiken en een groot geruis.

 

 

 

 

Christus als hovenier

Zij dacht dat het de hovenier was. Joh. 20:15

 

Eén Rembrandt kende als kind ik goed:
de Christus met de grote hoed
wandelend in de ochtendstond.
En, naar erbij geschreven stond:
Hij was de hovenier.

En nòg laat ik mijn tranen gaan
als in de gaarde ik Hem zie staan,
en - wat terzijde - in stille schrik
die éne, zij die dacht als ik:
Het was de hovenier.

O kinderdroom van groen en goud --
géén die ontnam wat ik behoud.
De laatste hoven naderen schier
en ijler wordt de ochtend hier.

Hij is de hovenier.

 

 

 

 

Vernomen tijdens een onweer

Vijf vuurstenen gaf ik u in de hand:
een harde jeugd, die ziel en ribben treft,
een sterk talent, in eenzaamheid beseft:
aanstoot blijft het voor vrienden en verwant.
Het ongeëerd zijn in uw eigen land.
Dat zich de minste boven u verheft.

Vijf oerstenen: vijf kansen die ik gaf.
Mijn wet is: kwarts of kwarts en hard op hard.
Vuur schuilt in stenen, van de schepping af.
Het slaapt tot het wakker wordt getart.

 

 

 

 

 

Ida Gerhardt (11 mei 1905 – 15 augustus 1997)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Camilo José Cela werd geboren op 11 mei 1916 in Iria Flavia. Zie ook mijn blog van 11 mei 2007 en ook mijn blog van 11 mei 2008 en ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

Uit: The Family of Pascual Duarte (Vertaald door Anthony Kerrigan)

 

“I AM NOT, sir, a bad person, though in all truth I am not lacking in reasons for being one. We are all born naked, and yet, as we begin to grow up, it pleases Destiny to vary us, as if we were made of wax. Then, we are all sent down various paths to the same end: death. Some men are ordered down a path lined with flowers, others are asked to advance along a road sown with thistles and prickly pears. The first gaze about serenely and in the aroma of their joyfulness they smile the smile of the innocent, while the latter writhe under the violent sun of the plain and knit their brows like varmints at bay. There is a world of difference between adorning one’s flesh with rouge and eau-de-cologne and doing it with tattoos that later will never wear off . . .

 I was born a great many years ago, a good fifty-five at least, in a small village lost in the province of Badajoz. It lay, that village, some two leagues from Almendralejo, squatting athwart a road as empty and endless as a day without bread, as empty and endless — an emptiness and endlessness that you, luckily for you, cannot even imagine — as the days of a man condemned to death.

 It was a hot and sunlit village, rich enough in olive trees, and (begging your pardon) hogs, its houses so bright with whitewash that the memory of them still makes me blink, a plaza all paved with cobblestone, and a fine three-spouted fountain in the middle of the plaza. No water had flowed from the three mouths of the fountain for some years before I left the village, and yet it was elegant, and a proud symbol in our eyes; its crest was topped with the figure of a naked boy, and the basin was scalloped around the edges like the shells of the pilgrims from Santiago de Compostela. The town hall stood at one side of the plaza; it was shaped like a cigar box, with a tower in the middle, and a clock in the tower; the face of the clock was as white as the Host raised during Mass, and its hands were stopped forever at nine o’clock, as if the town had no need of its services but only wanted it for decoration.”

 

 

 

Camilo José Cela (11 mei 1916 – 17 januari 2002)

Standbeeld in Padrón, Spanje

 

 

 

 

De Oostenrijks-Roemeens-joods-Amerikaanse dichteres Rose Ausländer werd geboren in Czernowitz op 11 mei 1901. Zie ook mijn blog van 11 mei 2007 en ook mijn blog van 11 mei 2008 en ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

 

Sprache

 

Halt mich in deinem Dienst

lebenslang

in dir will ich atmen

 

Ich dürste nach dir

trinke dich Wort für Wort

mein Quell

 

Dein zorniges Funkeln

Winterwort

 

Fliederfein

blühst du in mir

Frühlingswort

 

Ich folge dir

bis in den Schlaf

buchstabieren deine Träume

 

Wir verstehn uns aufs Wort

 

wir lieben einander

 

 

 

 

Prag

 

Immer träume ich nach Prag

immer kam etwas dazwischen

Zeitnot Krankheit Krieg

 

Kafka stand

vor dem Hradschin

verirrter Himmelsbote

 

Ich schwöre

beim heiligen Franz

ich kann die Mauern

nicht durchbrechen

die Zauberkünste schlafen

 

Dort träumen Dichter

ihre Wunder

Gut mit ihnen

Kirschen essen

 

Trauert Prag

um meinen Traum?

Mein Traum

trauert um Prag

 

 

 

 

Rose Ausländer (11 mei 1901 - 3 januari 1988)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver Henning Boëtius werd geboren op 11 mei 1939 in Langen, Hessen. Zie ook mijn blog van 11 mei 2007 en ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

Uit: Der Strandläufer

 

“Ich weiß nichts von Marconi. Ich weiß nur, dass er entscheidend zur Entwicklung der drahtlosen Telegraphie beigetragen hat. Ein Erfinder war er, besser gesagt, ein Entdecker neuer Welten, in der die unsichtbaren Wogen eines elektromagnetischen Meeres die kleinen Papierschiffchen und Flaschenpostbotschaften des Lebens von Ufer zu Ufer tragen. Er, Guglielmo Marconi, war der Columbus dieses unsichtbaren Meeres, dessen Wellen immer noch steigen und steigen und uns umspülen, bis die Gefahr besteht, dass wir in ihm untergehen. Er wagte sich als Erster auf diesen rätselvollen Ozean hinaus. Er besaß die Kühnheit und den Erfindungsreichtum, ihn zu durchqueren mit seinen Frittern, Funkeninduktoren und Radioröhren, um schließlich einen Kontinent zu erreichen, den es auf keiner Weltkarte gibt und der doch inzwischen die Wirklichkeit beherrscht: den achten Kontinent, den Kontinent der Information.
Ich weiß nichts von Marconi, höchstens, wann er geboren wurde und wann er starb. Ich habe mich lange gescheut, seine Lebensdaten in einem Lexikon nachzuschlagen. Warum?, frage ich mich. Vielleicht aus Angst, den Mythos dieses Entdeckers zu zerstören, ihm zu nahe zu kommen, so, wie ich Angst habe, mir selbst, meiner eigenen Lebensgeschichte zu nahe zu kommen? Ich traue mich nur ungern in den verwilderten Garten meiner Vergangenheit hinein, aus Furcht, Personen zu begegnen, die einst über die Macht verfügten, zu entscheiden, was Unkraut sei, was ausgerottet werden müsse oder was es wert sei, gepflegt und geerntet zu werden.“

 

 

 

Henning Boëtius (Langen, 11 mei 1939)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Carl Ferdinand Max Hauptmann werd geboren op 11 mei 1858 in Obersalzbrunn. Zie ook mijn blog van 11 mei 2007 en ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

 

An Vaters Sterbebett

 

Ich saß an meines Vaters Sterbebett

und sah sein stilles bleiches Angesicht.

Im Zimmer dunkelte die Mitternacht.

Ein schwacher Schimmer kam vom kleinen Licht.

Den Blick nach oben und die Lider zu,

so röchelte, der da im Bette lag,

und bleich und groß und hehr schien das Gesicht,

und einsam, totenstumm war das Gemach.

Und ich - ich grub im Rätselgrund:

"Wer ist es, der hier stöhnt? - Was schwindet hin?

Wer ist, der um den letzten Atem ringt?"

Und rang, umnachtet von dem Rätselsinn,

Und Tausend - Ungezählte sah'n mich an

aus fremden Zügen, die ich Vater nannte,

ein ewiger Zug war's, der gestorben war,

ewig der eine doch, der herzverwandte.

Der Vater und des Vaters Vater war's,

der noch im Bilde blickte von der Wand.

Und jeder hatte einmal so erschaudernd

gegriffen nach des Vaters Sterbehand;

und einmal auch im Leben hatte jeder

die Hand nach seines Sohnes Liebe ausgestreckt;

und alle stummen Trauertränen hatten

den finstern Gast, den Tod nicht fortgeschreckt.

Du warst es ewig, du, der Ich sich nannte,

und der doch immer nur der eine ist,

der ewig ruhelos in die Ewigkeit verbannte,

und den der Todmann sanft zur Ruhe küßt,

damit er fort und fort im Staube schreite,

am Rätsel löse und am Schauen webe.

Damit er allen Erdentiefen Sinn,

damit er tiefsten Gottesgrund erlebe -.

Ich bin es, der hier stöhnt und der hier sinnt,

ich reiche selbst im Leid mir Liebe zu,

ich schloß die Augen längst, - immer weiter

führt mich mein Rätsel weg aus ew'ger Ruh'.

 

 

 

 

Carl Hauptmann (11 mei 1858 – 4 februari 1921)

 

 

 

 

De Afghaanse dichter, schrijver en criticus Latif Nazemi werd geboren op 11 mei 1947 in Herat. Zie ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

 

Die Flucht

 

Weißer Schnee, fällt wie Schwanenfeder
auf die nackten Häupter alter Bäume
Der Angsteinflößende nächtliche Wind
hat die Lichter der Stadt erloschen

Ich stehe hier, allein am Fenster
im mir die Ruhe tausend alter Bäume
außer das Jaulen des Windes
hört man im Dorf keine Stimme mehr

Mit einer alten Lampen in der Hand
kommt Mutter des Weges
Ihre Augen spiegeln den Trauer
Ihre blicke leer und Herz zerbrechend:

"Wie lange willst du noch in diesen dunklen Nächten
schlaflos an sie denkend, wie ein Geist umher wandern ?
Nehme Abschied von dieser hoffnungslosen Liebe mein Sohn
eine liebe, die du selbst wie ein leeres Glas zerbrochen hast"

Weißer Schnee fällt wie Schwanenfeder
auf die nackten Köper der Bäume unseres Gartens
Mutter sitzt immer noch traurig in der dunkeln Ecke und weint

"Mutter sage nichts was mein Herz betrübt
Mutter suche nicht sanfte Worte der Vernunft
Mutter willst du das im Schutze der Nacht
sich zwei Schatten auf die Flucht machen?



Vertaald door Framorz Nazemi

 

 

 

Latīf Nāzemī (Herat, 11 mei 1947)

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver José Rubem Fonseca werd geboren op 11 mei 1925 in Juiz de Fora. Zie ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

Uit: Vast Emotions and Imperfect Thoughts (Vertaald door Clifford E.Landers)

 

„Dietrich struck me as a serious type. When I had received the letter from Germany I hadn't attached much importance to his project, even though I was anxious to get back to film-making. But after our interview the proposal had taken on new significance.

    I shut myself up in my apartment, reading and re-reading Babel and making notes. At first I was motivated merely by the desire to get back to film-making after two years away from it directing commercials for TV. But as I re-read Babel's stories my interest grew.

    I was working on the part of the script that describes the death of Dolguchov, to get an idea of the potential of Babel's text, when my brother Jose, the television evangelist, phoned. He wanted to talk about the film I was doing for his weekly TV program. He called daily with suggestions.

    `I have to reach the hearts of the faithful. You do good work,' he said, `but I think I ought to be more direct, like the Americans, say that I need money for the day-care centers, the nursing home ...'

    A hateful conversation. I agreed to go to his house in Ipanema at nine pm.

    I went back to the death of Dolguchov. Babel doesn't say how the Cossack Afonka applies the coup de grace to Dolguchov. The scene was described by Babel in this way: `They spoke briefly. I did not hear a word. Dolguchov held out his papers to the sergeant and Afonka secreted them in his boot and shot Dolguchov in the mouth.' This was much better than the scene I had written. The reader didn't need to know exactly how Afonka shot Dolguchov in the mouth, needed no details to see and feel, to imagine what was happening. The reader wasn't told what Afonka's face looked like, or Dolguchov's, at the moment the shot was fired, but he or she knew everything that mattered at that instant. In the film I could, for example, place the camera so that it framed Liutov and the coup de grace could be audible only, but that would take away from the power of the narrative. Or I could show the landscape, the sky or whatever, as the shot was heard.“

 

 

 

Rubem Fonseca (Juiz de Fora, 11 mei 1925)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster, vertaalster en componiste Ethel Lilian Voynich werd geboren op 11 mei 1864 in County Cork, Ierland. Zie ook mijn blog van 11 mei 2007 en ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

Uit: The Gadfly

 

“Is that really it? What should I do without you, Arthur? I should always be losing my things. No, I am not going to write any more now. Come out into the garden, and I will help you with your work. What is the bit you couldn’t understand?”

They went out into the still, shadowy cloister garden. The seminary occupied the buildings of an old Dominican monastery, and two hundred years ago the square courtyard had been stiff and trim, and the rosemary and lavender had grown in close-cut bushes between the straight box edgings. Now the white-robed monks who had tended them were laid away and forgotten; but the scented herbs flowered still in the gracious mid-summer evening, though no man gathered their blossoms for simples any more. Tufts of wild parsley and columbine filled the cracks between the flagged footways, and the well in the middle of the courtyard was given up to ferns and matted stone-crop. The roses had run wild, and their straggling suckers trailed across the paths; in the box borders flared great red poppies; tall foxgloves drooped above the tangled grasses; and the old vine, untrained and barren of fruit, swayed from the branches of the neglected medlar-tree, shaking a leafy head with slow and sad persistence.

In one corner stood a huge summer-flowering magnolia, a tower of dark foliage, splashed here and there with milk-white blossoms. A rough wooden bench had been placed against the trunk; and on this Montanelli sat down. Arthur was studying philosophy at the university; and, coming to a difficulty with a book, had applied to “the Padre” for an explanation of the point. Montanelli was a universal encyclopaedia to him, though he had never been a pupil of the seminary.

“I had better go now,” he said when the passage had been cleared up; “unless you want me for anything.”

“I don’t want to work any more, but I should like you to stay a bit if you have time.”

“Oh, yes!” He leaned back against the tree-trunk and looked up through the dusky branches at the first faint stars glimmering in a quiet sky. The dreamy, mystical eyes, deep blue under black lashes, were an inheritance from his Cornish mother, and Montanelli turned his head away, that he might not see them.

You are looking tired, carino,” he said.

“I can’t help it.” There was a weary sound in Arthur’s voice, and the Padre noticed it at once.“

 

 

 

Ethel Lilian Voynich (11 mei 1864 – 28 juli 1960)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 11 mei 2007.

 

De Spaanse dichter Leopoldo de Luis werd geboren op 11 mei 1918 in Córdoba.

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 11 mei 2009.

 

De Britse schrijfster Rachel Billington werd geboren op 11 mei 1942 in Londen.

De Nederlandse dichter  en classicus Jan Hendrik Leopold werd geboren in ’s-Hertogenbosch op 11 mei 1865. Vanaf zijn tijdschriftdebuut in juni-juli 1893 ('Zes Christus-verzen') publiceerde hij regelmatig in hetzelfde tijdschrift De nieuwe gids, maar hij bundelde ze pas nadat een andere collega-dcihter, P.C. Boutens, ze in een uitgave had verzameld in 1912. De oplagen van zijn werk waren niet gering: de gedichtenbundel uit 1920 werd gedrukt in meer dan 2000 exemplaren, die overigens niet snel uitverkocht raakten. Als dichter timmerde hij niet hard aan de weg, als klassicus deed hij zijn werk ook vooral in stilte, maar hij publiceerde wel vertalingen van Marcus Aurelius en Epicurus. Hoewel Leopold na Verzen nog veel gedichten schreef, bleven zijn publicaties in boekvorm beperkt tot een paar titels: Cheops (1916) en Oostersch (1924). Daarnaast bestond echter een grote hoeveelheid ongepubliceerde en ook onvoltooide gedichten. Met zijn leerlinge Ida Gerhardt, die als dichteres en lerares klassieke talen in zijn voetsporen trad, onderhield hij vriendschappelijke betrekkingen.

 

 

Ik zie de morgen als een gouden mist

 

Ik zie de morgen als een gouden mist
van eigen rijkdom trage wade
een afgehangen web van draden,
en nu in twist
vingertjes vechten, vingertjes vagen
door de ragen,
rafelen, halen de draden aan,
varen er in het losgegaan
weefsel, maken de fijne gazen
een plundering en de gevlochten mazen
wijden zij uit, werken er een begin
van scheuren, totdat er tussenin
blanke kalme handen komen
de edele twee, een gelaten paar,
die van elkaar
de omgeslagen vouwen schoven,
geruste handen langs wier boven-
vlakken in glanzende val afglijden
de ruisende plooien naar weerszijden,
en zo bedaard met een lichte duw
tillen zij nu
het slaapgordijn,
zie, zie, hoe wel de dag mag zijn?

 

 

 

Herfst

 

De blaren laten los en op de wind
drijven ze donker langs de grijze lucht,
alsof een vlucht verlate vogels wegtrok.
Onder de bomen hangt een scherpe geur
van vochte grond en van doorweekte blaren;
geen leven, geen geluid in 't grille licht,
dat gul door de ijle takken binnenvliet,
en eenzaam valt een schot, een verre knal,
die heel het woud vult, als waar' 't de eigen stem
van 't bos, dat in sonore toon verkondigt,
dat ergens op een dichte plek een vogel
getroffen hortend door de takken zakt
en naar beneden ploft, terwijl het bloed
rood langs de bruine veren op de grond drupt.

 

 

 

Ik ben een zwerver overal

 

Ik ben een zwerver overal,
een doler en een vagebond
en een, die uit zich zelf geen pad,
geen ommekeer en geen uitweg vond.

Ik ben een napraatpapegaai,
ik ben een open spiegelrond,
des Eeuwigen gesproken woord,
het hapert in mijn stamelmond.

 

 

 

 

J. H. Leopold (11 mei 1865 - 21 juni 1925)

De Nederlandse dichter J. C. Bloem werd geboren op 10 mei 1887 in Oudshoorn. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2007 en mijn blog van 22 maart 2006.

 

 

Het voorjaar

 

De lente, en 't scheemren voor de duizlende ogen

Als bij de knapen, en vanaf de straat

De luidere geruchten, en 't gedogen

Van alles, wat het voorjaar lijden laat.

 

O hart, in 't eeuwig keren der seizoenen

Verlatener dan de eerste avondster,

En nòg begerig als een boom te groenen,

Maar steeds geknakt, en altijd eenzamer.

 

 

 

 

Daaglijksheid

 

Niet hunner is het reddeloost gemis,

Die aan vervreemde omhelzingen ontkomen,

Wanneer het venster, waar de dag gaat domen,

Als lucht, weerkaatst in heimlijk water is.

 

Zij kunnen, als hen aanvuurt wat hen schiep,

Elkander met hun huiden toch bereiken,

Terwijl de harten van elkander wijken

Naar paradijzen in hun eigen diep.

 

Maar het ontwaken, zich wassen en kleden,

Het zitten aan 't gezamenlijk ontbijt,

Driehonderdvijfenzestig maal in 't jaar -

 

Dit maakt dat zij, die boven daaglijksheden

Elkaar voor immer dachten toegewijd,

Hoewel in tranen, scheiden van elkaar.

 

 

 

 

Rotterdam

 

Hoe vreemd ligt deze stad nu open,

Hoe is zij wonderlijk en licht:

De huizenlooze straten loopen

Van niets naar niets - toch niet ontwricht.

 

De hemel straalt als nooit te voren

Op waar der eeuwen bouw verdween -

De zomer heeft geen glans verloren,

De zon schijnt zooals ze altijd scheen.

 

Men gaat in innerlijke afzondering,

Herdenken hoe het is geweest,

En vindt zichzelf tot zijn verwondring

Geschokt veel minder dan bedeesd.

 

Klaag niet. Steeds bloesemen de tuinen

Boven verganklijkheid en wee

Een herder rust thans op de puinen

Van Babylon en Niniveh.

 

 

 

 

J.C. Bloem (10 mei 1887 – 10 augustus 1966)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver  Herman Leenders werd geboren te Brugge op 10 mei 1960. Zie ook mijn blog van 10 mei 2007 en ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

Mei

In de lente is er moed nodig om te leven.
Schaduwen zijn zwaar om te dragen.
Het regent gras en bladeren
en boven het zaailand hangt

een kraai aan een draad.
Een luchtballon! Een parel. Een druppel weemoed.
De geur van deeg rijst op uit de aarde.
Een dorstige vlieg verdrinkt in een glas water.

 

 

 

Deemoed is een deugd

 

Deemoed is een deugd
van lage deuren
en van boer Bral. Hij loopt gebogen
zoals een dak verzakt van het dragen.

Zoals bomen naar het oosten groeien
met diepe kloven in hun schors
en ogen als verse wonden
in het uitgedroogde hout.

 

 

 

 

Herman Leenders (Brugge, 10 mei 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver Jeremy Gable werd geboren op 10 mei 1982 in Lakenheath, Suffolk, in Engeland.  Het volgdende fragment komt uit een script dat hij geheel (interactief) op Twitter heeft gepubliceerd. (Het moet dan ook van beneden naar boven worden gelezen) Lees het geheel op Twitter: http://twitter.com/twit_play  Zie ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

Uit: The 15th Line

 

„THE END

9:16 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: I just wish I knew what that was.

9:16 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: It feels like everything’s gone off the rails in the past two months. But now I feel ready for the next part of my life.

9:15 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    SETH: Not a coward, not a hero, not a lover, not a friend. What does that make me? That’s not a riddle, I’m genuinely confused.

8:52 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    DUSTIN: This must be the final stage of grief. Acceptance. Now if only it felt more accepting.

8:23 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    DUSTIN: @angiannini89 No worries. I wish you nothing but the best of luck.

8:13 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: @turnbullseth No. No, it’s not.

6:59 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    SETH: @angiannini89 That's okay. You’re still the Pepper Potts to my Tony Stark. That was the lamest thing I’ve ever said.

5:57 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: @dustykinder Hey, I think I’m cool sticking with Dr. Wheeler. But I’m grateful for everything that you’ve done to help.

5:03 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: @turnbullseth I can’t do the Peace Corps right now. I’m sorry.

5:03 PM Mar 25th via web

Reply Retweet    ANGELA: It’s time to Etch-A-Sketch all of this.“

 

 

 

Jeremy Gable (Lakenheath, 10 mei 1982)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Petra Hammesfahr werd geboren in Immerrath op 10 mei 1951.

 

Uit: Der gläserne Himmel  

“Tage wie dieser erinnern mich an einen Traum. Im Geist gehe ich noch einmal an der weißen Mauer entlang. Glasscherben auf ihrer Krone glitzern im Licht. Ich höre eine Frau singen und komme fast um vor Sehnsucht. Ich weiß, hinter der Mau­er ist alles, was ich vom Leben erhoffen kann.
Es ist sechs Jahre her, ich war gerade nach Kirchfelden gekom­men, da träumte ich das oft. Im Traum sprang ich. Erreichte nach vielen vergeblichen Versuchen die Mauerkrone. Die Scherben zerschnitten meine Hände, bohrten sich in meine Schenkel. Und hinter der Mauer war nichts. Eine öde weiße Fläche – wie ein unbeschriebenes Blatt, durch eine Lupe be­trachtet.
Inzwischen kenne ich die Bedeutung dieses Traumes. Ich soll­te vorbereitet werden auf einen Moment wie diesen. Ich sollte begreifen, was es heißt, einen Menschen ausgelöscht zu ha­ben. Ich sollte endlich gestehen: »Ich habe getötet!«
An Tagen wie diesem wird aus Zweifel Gewissheit. Der Him­mel ist bewölkt; der heraufziehende Abend lässt ihn dunkel werden. Am Nachmittag hat es geregnet. Man sieht nichts mehr davon. Der Wind hat die Steinplatten im Hof längst wie­der getrocknet. Nun treibt er sein Spiel mit den letzten Wolken und bringt den Geruch feuchter Erde ins Zimmer.
Ein würziger Geruch. Ich liebe ihn. In den sechs Jahren hier war er ein Teil meines Lebens. Er gehört zum Sommer und zum Frühherbst, wie Sina zu mir gehörte. Sie liebte ich auch, liebe sie immer noch. Der Gedanke, dass sie mich betrog, machte mich rasend. Der Gedanke, dass ich sie verloren habe, bringt mich um den Verstand. Ich habe Angst.“

 

Petra Hammesfahr (Immerrath, 10 mei 1951)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Roberto Cotroneo werd op 10 mei 1961 geboren in Alessandria.

 

Uit: Diese Liebe (Vertaald door Karin Krieger)

 

„"Was war die Liebe zuvor gewesen?", sinniert Anna, "Wo war sie mir begegnet? Diese Frage hatte sich die meiste Zeit meines Lebens nicht oft gestellt. Ich denke nicht, dass die Liebe an und für sich existiert, ich glaube, sie ist ein Kleid, das man sich auf den Leib schneidert, und dies über einen Zeitraum, der lange währen kann. Hin und wieder ein Nadelstich, und gelegentlich vielleicht sogar die eine oder andere aufgetrennte Naht, die in Ordnung gebracht werden muss. (...) vielleicht liegt das Ewige gerade in der Fähigkeit, einen flüchtigen Horizont lebendig zu halten und darauf zu warten, dass er noch einmal erscheint."

(...)

 

"Vielleicht ist es an uns, in den Dingen der Welt eine Spur des Paradieses wiederzufinden. Wie Archäologen, die ihre Fundstücke mit einem Pinsel säubern. / Ich wusste immer, dass unsere Buchhandlung das Paradies ist, eine Kabbala aus Sätzen; Kombinationen, die es zu finden gilt, Glückssplitter in Buchstabenform. Starkes Licht von Bedeutung."

 

 

 

Roberto Cotroneo (Alessandria, 10 mei 1961)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ralf Rothmann werd op 10 mei 1953 geboren in Schleswig.

 

 

Restherz

Kein Geld für Pleiten,
kaum Zeit für Glück,
          ich lebe so panisch gern.
Verdunkeln mich auch die Motoren der Sonne,
scheint auch der Mond auf Bullen und Blut:
aushalten. Das Ende vor Augen
Anfänge machen,
gepanzert mit Verwundbarkeit,
bis an die Zähne bewaffnet mit Angst.

 

 

 

 

Ralf Rothmann (Schleswig, 10 mei 1953)

 

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en performster Jayne Cortez werd geboren op 10 mei 1936 in Fort Huachuca, Arizona. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

There It Is

And if we don't fight
if we don't resist
if we don't organize and unify and
get the power to control our own lives
Then we will wear
the exaggerated look of captivity
the stylized look of submission
the bizarre look of suicide
the dehumanized look of fear
and the decomposed look of repression
forever and ever and ever
And there it is

 

 

 

 

Rose Solitude

"I am essence of Rose Solitude
my cheeks are laced with cognac
my hips sealed with five satin nails
i carry dreams and romance of new fools and old
flames
between the musk of fat
and the side pocket of my mink tongue."

 

 

 

Jayne Cortez (Fort Huachuca, 10 mei 1936)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse schrijfster Barbara Taylor Bradford werd geboren in Leeds, West Yorkshire op 10 mei 1933.

 

Uit: Where You Belong

 

„The three of us sat in a small copse situated at the far end of the village, taking shelter from the blistering heat. It was bosky and cool on this scorching summer's day.
The jeep was parked out on the road nearby, and I peered toward it, frowning slightly, wondering what had happened to Ajet, our adviser, guide, and driver. He had gone on foot to the village, having several days before arranged to meet an old school friend there, who in turn would take us to see the leaders of the K.L.A. According to Ajet, the Kosovo Liberation Army had their main training camp in the vicinity of the village, and Ajet had assured us in Pec, and then again on the drive here, that the leaders would be in the camp, and that they would be more than willing to have their photographs taken for transmission to newspapers and magazines around the world. "Everyone should know the truth, should know about our cause, our just and rightful cause," Ajet had said to us time and again.
When he had left the copse ages ago, he had been smiling cheerfully, happy at the idea of meeting his old friend, and I had watched him step out jauntily as he walked down the dusty road in a determined and purposeful manner. But that had been over three hours ago, and he had still not returned, and this disturbed me. I could not help wondering if something unforeseen, something bad, had happened to the friendly young Kosovar who had been so helpful to us.

I rose and walked through the trees, shading my eyes with my hand and looking down the dirt road. There was no sign of Ajet, and, in fact, there was very little activity at all. But I waited for a short while longer, hoping he would appear at any moment.“

 

 

 

Barbara Taylor Bradford (Leeds, 10 mei 1933)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Benito Pérez Galdós werd geboren in Las Palmas op 10 mei 1843.

 

Uit: Our friend Manso (Vertaald door Robert Russell)

 

„AND I WAS thirty-five years old when that business happened. And  if I add that it happened recently and that many of the occurrences  included in this true story happened in less than one year's time, that  should satisfy even those readers who are most demanding in matters of  chronology. I must disappoint the sentimentalists right from the outset by  informing them that I have two Doctor's degrees and hold a professorship in  the Institute, a post I earned in open competition. The subject I teach is a  most important one but I choose not to mention it by name. I have dedicated  my small intelligence and my time totally to philosophical studies, for in  them I have found the purest joys of my life. I don't see how most people can  profess to find this delightful study dry; it's always old and yet always new,  this mistress of all wisdom who governs human existence, visibly or invisibly.

Perhaps those who reject philosophy have done so out of a failure to  study her methodically, for that is the only fashion in which to navigate her  tortuous secrets. Or perhaps in superficial study they have seen only her  external harshness, and never gone deep enough to taste the remarkable  sweetness and gentleness of what she holds within. As a special gift in my  nature, I showed from early childhood a particular fondness for speculative  labors, and for the investigation of truth and the exercise of reason. To this  privilege was added, by great good fortune, that of coming under the tutelage  of a skillful teacher, who from the very beginning put me on the right path.
How true it is that the happy achievement of difficult undertakings results  from a good start; and that a first step, correctly taken, leads to the swift and  sure completion of a long journey. „

 

 

 

Benito Pérez Galdós (10 mei 1843 - 4 januari 1920)

Portret door Joaquin Sorolla Bastida

 

 

 

 

De Duitse dichter,schrijver, pedagoog en theoloog  Johann Peter Hebel werd geboren op 10 mei 1760 in Basel.

 

Uit: Das wohlfeile Mittagessen

 

„Es ist ein altes Sprichwort: Wer andern eine Grube gräbt, fällt selber darein. - Aber der Löwenwirt in einem gewissen Städtlein war schon vorher darin. Zu diesem kam ein wohlgekleideter Gast. Kurz und trotzig verlangte er für sein Geld eine gute Fleischsuppe. Hierauf forderte er auch ein Stück Rindfleisch und ein Gemüs für sein Geld. Der Wirt fragte ganz höflich: ob ihm nicht auch ein Glas Wein beliebe? "O freilich ja!" erwiderte der Gast, "wenn ich etwas Gutes haben kann für mein Geld." Nachdem er sich alles wohl hatte schmecken lassen, zog er einen abgeschliffenen Sechser aus der Tasche und sagte: "Hier, Herr Wirt, ist mein Geld." Der Wirt sagte: "Was soll das heißen? Seid Ihr mir nicht einen Taler schuldig?" Der Gast erwiderte: "Ich habe für keinen Taler Speise von Euch verlangt, sondern für mein Geld. Hier ist mein Geld. Mehr hab' ich nicht. Habt Ihr mir zu viel dafür gegeben, so ist's Eure Schuld." - Dieser Einfall war eigentlich nicht weit her. Es gehörte nur Unverschämtheit dazu und ein unbekümmertes Gemüt, wie es am Ende ablaufen werde. Aber das Beste kommt noch. "Ihr seid ein durchtriebener Schalk", erwiderte der Wirt, "und hättet wohl etwas anders verdient. Aber ich schenke Euch das Mittagessen und hier noch ein Vierundzwanzigkrenzerstück dazu. Nur seid stille zur Sache und geht zu meinem Nachbarn, dem Bärenwirt, und macht es ihm ebenso!" Das sagte er, weil er mit seinem Nachbarn, dem Bärenwirt, aus Brotneid in Unfrieden lebte und einer dem andern jeglichen Tort und Schimpf gerne antat und erwiderte. Aber der schlaue Gast griff lächelnd mit der einen Hand nach dem angebotenen Geld, mit der andern vorsichtig nach der Türe, wünschte dem Wirt einen guten Abend und sagte: "Bei Eurem Nachbarn, dem Herrn Bärenwirt, bin ich schon gewesen, und eben der hat mich zu Euch geschickt und kein anderer."

 

 

 

Johann Peter Hebel (10 mei 1760 – 22 september 1826)

Monument in Basel

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

 

De Canadese schrijfster Antonine Maillet werd geboren op 10 mei 1929 in Bouctouche, New Brunswick. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

Uit: Gapi and Sullivan  (Vertaald door Luis De Céspedes)

 

« SULLIVAN: No need to step on each other's toes when there's enough room fer everybody. It's a large world, Gapi. A big round globe. Some spots are kind o' rocky, but others are as smooth as moss. And it turns, like a merry-go-round. And once you're on it, you just let yourself go. You perch yourself on top o' the world and you let it carry you to the islands, on water, 'n to brand new lands… / GAPI:...where no man ever set foot before you. / SULLIVAN: So you don't believe me when I tell you I've seen the world. Then what is it I've been doing all these years, according to you? »

 

 

 

Antonine Maillet (Bouctouche, 10 mei 1929)

 

 

 

 

De Sloveense schrijver, dichter en toneelschrijver. Ivan Cankar werd geboren in Vrhnika op 10 mei 1876. Zie en ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

Uit: Aus fremdem Leben (Vertaald door Erwin Köstler)

 

„... Die dritte Nacht stellten wir den Käfig in den Hof, vor den Stall. Wir gaben der Eule Fleisch auf die Streu, damit sie nicht einging. Die ganze Nacht hallte es, wie Weinen und Gelächter, wie Schmerz und Spott, es flatterte um die Kirche, verfing sich im Geäst; die Frühlingsnacht war nicht mehr unser; etwas Fremdes, Schwarzes hatte hineingegriffen, aus einer anderen, jenseitigen Nacht... Noch vor dem ersten Morgenlicht wurde plötzlich alles still, als hätte man hineingeschlagen. Eine entsetzliche Stille legte sich auf meine Brust und ich schlief müde ein ...

 

 

 

Ivan Cankar (10 mei 1876 - 11 december 1918)

Monument voor Ivan Cankar in Vrhnika

 

 

 

 

De Duitse dichter Martin Boelitz werd geboren op 10 mei 1874 in Wesel. Vanaf 1902 leidde hij de uitgeverij Nieter in Nürnberg. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

Letzte Stunde

 

Und als du starbst, da träumte dir,

Du schrittest durch ein selig Land,

Du gingst an deines Liebsten Hand

Durch Gottes lichte Gnadentür.

Still fiel das goldne Gitter zu -

Ach, wer auch sterben könnt' wie du!

 

 

 

Martin Boelitz (10 mei 1874 – 5 december 1918)

Wesel, Berliner Tor (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ariel Durant (eig, Chaya Kaufman) werd geboren op 10 mei 1898 in Proskoeriv, tegenwoordig Chmelnytsky in de Oekraïne. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008  en ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

Uit: The Physiocrats

 

„In an apartment at Versailles, under the rooms and the favoring eye of Mme. De Pompadour, that economic theory took form which was to stir and mold the Revolution, and shape the capitalism of the nineteenth century.

The French economy had been struggling to grow despite the swaddling clothes of regulations — by guilds and Colbert — and the Midas myth of a mercantilism that mistook gold for wealth. To increase exports, diminish imports, and take the “favorable balance” in silver and gold as a prop of political and military power, France and England had subjected their national economies to a mesh of rules and restraints helpful to economic order but harming production by hampering innovation, enterprise, and

competition. All this — said men like Gournay, Quesnay, Mirabeau pere, Du Pont de Nemours, and Turgot — was quite contrary to nature; man is by nature acquisitive and competitive; and if his nature is freed from unnecessary trammels he will astonish the world with the quantity, variety and excellence of his products. So, said these “physiocrats,” let nature (in Greek, physis) rule (kratein); let men invent, manufacture, and trade according to their natural instincts; or, as Gournay is said to have said, laissez

faire—”let him do” as he himself thinks best. The famous phrase was already old, for about 1664, when Colbert asked businessman Legendre, “What should we [the government] do to help you?” he answered, “Nous laisser faire — let us do it, let us alone.”

 

 

 

Ariel Durant (10 mei 1898 – 25 oktober 1981)

Will en Ariel Durant 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 10 mei 2007.

 

De Vlaamse schrijver en dichter Leonard Buyst (ook wel Léonard) werd geboren in Lokeren op 10 mei 1847.

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

De Duitse schrijver Fritz von Unruh werd geboren op 10 mei 1885 in Koblenz.

De Vlaamse dichter Didi de Paris werd geboren op 10 mei 1957 in Leuven. Gedichten van hem verschenen o.a. in de bloemlezingen Double Talk en Sprong naar de sterren en in tijdschriften als 'MillenniuM', 'De Rottend Staal Nieuwsbrief' en 'De Brakke Hond'. Hij was medewerker aan het Vlaamse glossy undergroundtijdschrift 'Gonzo Circus' en heeft regelmatig columns op Vlaamse radio- en televisiestations. 

 

 

De liefdesbrief

 

'n Electronic handshake gelijk

als het werk van jouw hand

verglijdt in de mijne : alles vloeit -

handwerk. Ik zie je, ik zie je niet

 

en toch raakt heel mijn lijf en ziel

vervuld van jou. Je bent een blad

dat trilt in de nerf van mijn hand,

(de linker), terwijl de rechter vaardig

 

kneedt en perst, de witte inkt pomp

uit mijn diepste en onverteerbare ik

en jou in een mum van tijd, ongezien

en ongehoord, dien van wederwoord.

 

Ik, jouw lijfeigene valsemunter, pleeg

schurftig schriftvervalsing, vermaak

jouw handschrift van dein tot mijn,

   tot het woekert als een miniatuur,

een hologram, Delftsch blauw

dat tintelt door mijn aderen.

 

Ik streel stuntelig je huid, je haar, en alles

verwordt tot perkament, een palimpsest,

gelooid in tijd, door ruimte verschroeid.

 

 

 

 

Didi de Paris (Leuven, 10 mei 1957)