De Poolse dichter, schrijver en Nobelprijswinnaar Czesław Miłosz werd geboren in Šeteniai op 30 juni 1911. Zie ook mijn blog van 30 juni 2006 en ook mijn blog van 30 juni 2007 en ook mijn blog van 30 juni 2008 en ook mijn blog van 30 juni 2009.

 

 

Mijnheid

'Mijn ouders, mijn man, mijn zuster.'
Ik ontbijt in een cafetaria, luister aandachtig.
Vrouwenstemmen ritselen en vinden hun vervulling
in het ritueel dat we zo nodig hebben.
Tersluiks beschouw ik hun beweeglijke monden.
En ik geniet ervan hier op aarde de zijn,
nog een ogenblik, samen, hier op aarde,
om onze kleine mijnheid te celebreren.

 

 

 

 

De zin

'Eenmaal dood zal ik de voering van de wereld zien.
De achterkant, voorbij de vogel, berg, zonsondergang,
de ware betekenis, die om ontcijfering roept.
Wat onverenigbaar was, wordt nu verenigd.
Wat buiten ons begrip viel, zal begrepen worden.'

'Maar als de wereld nu geen voering heeft?
Als de lijster op de tak geen enkel teken is,
alleen een lijster op een tak, als de dagen en de nachten
elkaar opvolgen en zich niet bekommeren om een zin
en er op aarde niets is buiten deze aarde?'

'Al zou het zelfs zo zijn, dan nog blijft het woord
dat, eenmaal gewekt door vergankelijke lippen,
zal rennen, rennen als een onvermoeibare koerier,
over interstellaire velden, wentelende melkwegen
en protesteren, roepen, schreeuwen.'

 

 

 

 

Tafel [2]

 

In deze auberge aan de wankele pracht van de zee

beweeg ik me als in een aquarium, bewust van mijn vergaan,

temidden van ons, zo sterfelijk dat we nauwelijks leven.

Hoewel we ook rouwen, verheugt mij deze gemeenschap

van blikken, gebaren, aanrakingen, van nu en eeuwen her.

Ik dacht dat ik de stilzetting van de tijd zou afsmeken,

maar ik leer me verzoenen, zoals anderen voor mij.

En ik voel alleen aan de dingen die hier blijven:

de messen met hoornen heft, de tinnen schotels,

het blauwe porselein, sterk hoewel breekbaar,

en, als een wachter-rots tussen

troebele golven,

glimmend gepolijst, deze zware

tafel van hout.

Vertaald door Gerard Rasch

 

 

 

 

Czeslaw Milosz (30 juni 1911 – 14 augustus 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Juli Zeh werd geboren in Bonn op 30 juni 1974.

 

Uit: Spieltrieb

 

“Nichts wies auf einen Donnerstag hin. Fern von den geregelten Abläufen der Städte, fern von Schulalltag, Morgenzeitung und Abendnachrichten verloren die Namen der Wochentage mit solcher Geschwindigkeit an Bedeutung, dass man sich fragte, ob sie ihre Bezeichnungen jemals zu Recht getragen hätten. Die Zeit sprang aus ihrem Korsett, dehnte und streckte sich nach Belieben und ließ die Annahme, man sei erst anderthalb Tage zuvor in Dahlem angereist, als dummdreisten Trick des Erinnerungsvermögens erscheinen. An gefühlter Zeit waren seit der Ankunft zwei Wochen vergangen, und Ada fing bereits an, ihr gewöhnliches Leben für unglaubwürdig zu halten. Mit etwas mehr Erfahrung hätte sie im prompten Plausibilitätsverlust der eigenen Herkunft ein zeitgemäßes Talent zum Vagabundieren erkannt. So aber hielt sie den Effekt für eine Folge des ungewohnten Alleinseins unter Menschen, das sich gegenüber dem üblichen Alleinsein ohne Menschen durch spürbar höheren Kräfteverbrauch auszeichnete.
Gegen zehn am Abend beendete Smutek die Vorbereitungen zu einer fiktiven Stadtführung durch Wien. In den verschiedenen Räumen des Hauses bereiteten Schülergruppen die Darstellung von Sehenswürdigkeiten und, Oxymoron hin oder her, von wichtigen historischen Ereignissen vor, bemalten Tapeten, probten dramatische Szenen, klebten Photos und Postkarten an die Wände. Ada hatte darum gebeten, wegen mangelnder Teamfähigkeit ein Stück Musil auswendig lernen und vortragen zu dürfen. Als Smutek die Schüler mit fröhlicher Stimme und geräumigen Handbewegungen entließ, drehte sich in ihr noch immer ein Geschwader nicht zu Ende gedachter Gedanken, so dass die Aussicht, den restlichen Abend zwischen menschlichen Kapseln unbekannten Inhalts zu verbringen, unerträglich erschien. Ungesehen gelangte sie in die Eingangshalle, schnürte die Laufschuhe zu und floh ins Freie.

 

 

 

Juli Zeh (Bonn, 30 juni 1974)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Jacqueline Zirkzee werd geboren in Leiden op 30 juni 1960.

 

Uit: De waterkar

 

„Ik ben een reiziger uit noodzaak, niet uit liefde. Overal ter wereld kom ik mensen tegen die mij benijden om mijn werk, dat me letterlijk overal brengt, en die verbaasd zijn dat ik hun enthousiasme niet deel. Meestal probeer ik mijn gevoelens te verbergen, want je wordt zo gauw voor blasé aangezien. Met name verre bestemmingen vertegenwoordigen voor mij voornamelijk een onaangename confrontatie met armoede, vervuiling en verspilling. Het gelukkigst ben ik wanneer mijn werkgevers mij vragen om enkele weken in Europa of de Verenigde Staten door te brengen,
maar helaas gebeurt dat niet zo vaak.
Ik ben adviseur voor een internationale investeringsmaatschappij en het is mijn opdracht om organisaties en projecten in het buitenland te bezoeken die mogelijk interessant zouden kunnen zijn voor onze maatschappij. Zo’n dertig procent van onze belangen zit in het bedrijfsleven van de zogeheten emerging markets, de opkomende economieën; wat we vroeger derdewereldlanden noemden. Dit klinkt nobeler dan het is, want uiteraard investeren wij uitsluitend in financieel gezonde en veelbelovende ondernemingen. Naar aanleiding van mijn analyse ter plaatse wordt besloten of mijn werkgever geld in een bepaald bedrijf gaat steken.
Wanneer ik op reis moet is het voornamelijk naar de meest achterlijke gebieden die zich op deze aardkloot bevinden. De aldaar aanwezige mogelijkheden om te investeren dienen zeer grondig onderzocht te worden en dat laat de directie bij voorkeur aan mij over. Vanwege mijn kritisch inzicht, zoals men beweert. Het is waar dat mijn maatstaven hoog zijn, en dat is precies de reden waarom ik au fond een afkeer van mijn werk heb. Vrijwel nergens in die regionen vind je immers een betrouwbare zakelijke onderneming, gebaseerd op voldoende kapitaal en met een hoge productiviteit. Een afspraak punctueel nakomen blijkt vaak al een hele opgave. Mijn rapporten vallen in de meeste gevallen dan ook negatief uit, en dat spijt mijzelf soms meer dan de maatschappij, lijkt het wel.”

 

 

 

Jacqueline Zirkzee (Leiden, 30 juni 1960)

 

 

 

 

 

De Algerijnse schrijfster Assia Djebar (eig. Fatima-Zohra Imalayen) werd geboren op 30 juni 1936 in Cherchell, een kleine kustplaats in de buurt van Algiers.

 

Uit: Fern von Medina (Vertaald door Hans Thill)

 

»Die Weigerung, mit der sie, die geliebte Tochter Mohammeds, den Nachfolgern entgegentritt, wird sie lange in sich lebendig halten, als einen Splitter, den sie mit sich trägt. Es geht um ihre Rechte als Tochter, um ihr Erbteil. Nein, hier geht es nicht um einen Garten, nicht um einige Güter in Medina und Umgebung, sondern um ein Symbol von weit höherer Bedeutung; so versteht es Fatima.>Nein<, sagt Fatima anklagend, >ihr habt die Absicht, mir meine Rechte als Tochter zu nehmen!< Sie könnte noch weiter gehen, könnte sagen: >Mohammed ist kaum tot, da habt ihr die Stirn, sogleich seine eigene Tochter zu enterben, die einzige lebende Tochter des Propheten!< Die entrechtete Fatima steht an der Spitze einer endlosen Prozession von Mädchen ...Mit ihren Forderungen tritt Fatima vor Abu Bekr. DasZimmer ist voll mit Gefährten, sie bleibt aufrechtstehen; keinen dieser Männer würdigt sie eines Blickes.«

 

 

 

Assia Djebar (Cherchell, 30 juni 1936)

 

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 30 juni 2009.

 

 

 

 

De Mexicaanse schrijver, dichter, essayist en vertaler José Emilio Pacheco werd geboren in Mexico City op 30 juni 1939.

 

Uit: Self-consuming second-person fiction: Jose Emilio Pacheco's "Tarde de Agosto" (door Kimberly A. Nance)

 

“Pacheco's "Tarde de agosto" (from the collection of stories El viento distante [The Distant Wind]) juxtaposes two commonplace versions of male initiation in a fresh and ironic take on both: "boy embarrasses himself in front of first love" and "war makes men of boys." Told in the Spanish second-person familiar tu by a narrator who is never explicitly identified, the action takes place in a single afternoon during the narratee-protagonist's adolescence. Sleeping, waking, or immersed in his Bazooka novels, the quiet boy dreams of glorious wars and of the only person who pays him any attention: Julia, his twenty-year-old cousin. On the afternoon in question he is sent along with Julia and her boyfriend, Pedro, to a park where the usual posted prohibition against disturbing the animals or picking the flowers sparks fantasies of desperate forays into enemy territory. Transported to "Tobruk, Narvik, Dunkerke, Las Ardenas, Iwo Yima, Midway, Monte Cassino, El Alamein, Varsovia" (23), the boy becomes a combat hero, capable of any action. When Julia mentions she would like to take one of the squirrels home as a pet and Pedro refuses because "habia cien, mil, cien mil guardabosques para guardar el bosque y las ardillas" (24) ("there were a hundred, a thousand, a hundred thousand rangers on patrol to protect the park and the squirrels") (69),(1) the boy has his orders. A moment later he is cornered in a tree and both the branch and his soldierly courage begin to give way. Ten interminable minutes pass before he can descend, pale and tearful and bereft of his illusions of valor. Julia reproaches Pedro for laughing at him, and no one speaks during the tense ride home. Although the boy consigns the Bazooka collection to the flames of the boiler, the memory of the afternoon is indelible.“

 

 

 

 

José Emilio Pacheco (Mexico City, 30 juni 1939)

 

 

 

 

 

De Kameroense schrijver Mongo Beti (eig. Alexandre Biyidi) werd geboren op 30 juni 1932 in Mbalmayo, een klein dorp ten zuiden van Yaoundé.

 

Uit: L’ironie et l’humour dans Le pauvre christ de Bomba de Mongo Beti (door Fernando Lambert)

 

„On ne peut parler du Pauvre Christ de Bomba  de Mongo Beti, sans penser à l'Aventure ambiguë de Cheikh Hamidou Kane.

Ces deux romans nous plongentchacun dans un univers religieux caractéristique. Mais, alors que l'Islam possède de solides racines dans l'Afrique de l'Ouest, le Christianisme apparaît tout à fait étranger au Cameroun. Ses représentants sont considérés par Beti comme les agents les plus efficaces de l'entreprise coloniale. Cela suffit sans doute à expliquer pourquoi l'Église catholique est placée au centre du roman, le Pauvre Christ de Bomba, de sorte qu'elle constitue une des structures essentielles, sinon la principale, de l'univers romanesque de Beti. Elle est présente aussi dès la première oeuvre, Ville cruelle3, où elle met son pouvoir moral au service de l'administration coloniale.

Son influence demeure implicite dans Mission terminée4. Par contre, dans le quatrième roman, le Roi miraculé5, elle revient au premier rang : elle entre en conflit avec les valeurs fondamentales de la société traditionnelle, en particulier la polygamie.

Au-delà de la thèse anti-cléricale et anti-chrétienne que beaucoup de critiques y ont d'abord vue, le Pauvre Christ de Bomba illustre bien la manière dont Beti tire sa matière romanesque du monde missionnaire camerounais qu'il connaît bien. Ce roman, qui représente très dignement la littérature de

contestation en Afrique, permet de mettre en lumière ce qui se révèle être l'originalité de Beti. L'auteur est visiblement hanté par le monde colonial en général, et d'une façon spéciale par le monde missionnaire.“

 

 

 

Mongo Beti (30 juni 1932 – 8 oktober 2001)

 

 

 

 

 

De Franse dichter, romanschrijver en essayist Georges Duhamel werd geboren op 30 juni 1884 in Parijs.

 

 

La devinette  

 

 

Oh ! Papa ! Toi qui sais tout

Toi qui lis dans tous les livres

Et même dans le journal,

Où les lettres sont si fines,

Oh, Papa ! Devine ! Devine !

Ses yeux sont deux billes de verre,

Ses oreilles, feuilles de chou,

Il a mis la peau de son père

Avec son nez en caoutchouc

Il fait peur aux petits enfants

Qu'est-ce que c'est ?

C'est l'éléphant !

Il dit tout ce qu'on lui fait dire

Il est vert. Il parle du nez.

Il nous demande avec colère

Si nous avons bien déjeuné

Oh ! Père, tu le reconnais ?

C'est un père, le perroquet !

 

 

 

 

Georges Duhamel (30 juni 1884 – 13 april 1966)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en dramaturg John Gay werd op 30 juni 1685 geboren in Barnstaple, Devon.

 

 

 

IF THE HEART OF A MAN

 

IF the heart of a man is deprest with cares,

The mist is dispell'd when a woman appears;

Like the notes of a fiddle, she sweetly, sweetly

Raises the spirits, and charms our ears.

Roses and lillies her cheeks disclose,

But her ripe lips are more sweet than those.

Press her,

Caress her,

With blisses,

Her kisses

Dissolve us in pleasure, and soft repose.

 

 

 

 

John Gay (30 juni 1685 – 4 december 1732)

 

 

Zie voor de vier bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 30 juni 2007 en ook mijn blog van 30 juni 2008 en ook mijn blog van 30 juni 2009.

De Duitse dichter en schrijver Ror Wolf (pseudoniem van Raoul Tranchirer) werd geboren op 29 juni 1932 in Saalfeld/Saale. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

 

Erstes Stück des letzten Teils

 

Jetzt kommt der Moment auf den wir warten.

Er beginnt mit einem kurzen harten

 

Knall. Heraus aus der Vergangenheit

stürzt Hans Waldmann, kalt und zugeschneit.

 

Er erscheint und sagt ganz allgemein:

Wenn es sein muß, muß es eben sein.

 

Waldmann, er steht da und er beginnt,

und er sieht die Dinge wie sie sind.

 

In der Ferne hört man Nacken knacken,

Kuchenbacken ach und Knochenhacken,

 

Wolken kratzen und Tapeten platzen,

und man hört ein Schmatzen auf Matratzen.

 

Waldmann, um die Ruhe herzustellen,

geht davon mit seinen leichten schnellen

 

Schritten, und man hört Hans Waldmann sprechen.

Stühle kippen um und Wände brechen,

 

Teller klirren kalt und Tüten knallen,

Herren schreien auf und Damen fallen.

 

Wie die Welt so ist, so ist sie eben,

und genauso ist es mit dem Leben,

 

sagt Hans Waldmann, hier am Rand von O:

Wenn die Welt so ist, dann ist sie so,

 

sie verschwimmt dort an den weichen Rändern,

aber das ist leider nicht zu ändern.

 

Waldmann steht am Rand von O und spricht:

Wenns nicht geht, dann geht es eben nicht.

 

Waldmann hebt die Hand und sagt vergnügt:

Nun ist Ruhe, doch die Ruhe trügt.

 

 

Ror Wolf (Saalfeld/Saale, 29 juni 1932)

 

 

 

 

De Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci werd geboren in Florence op 29 juni 1929. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Haile Selassie I, Interviewed by Oriana Fallaci (24 junu 1973)

 

“Fallaci: Your Majesty, I would like you to tell me something about yourself. Tell me were you ever a disobedient youth? But maybe I ought to ask you first whether you have ever had time to be young, Your Majesty?
Selassie: We don't understand that question. What kind of question is that? It is obvious that We have been young. We weren't born old! We have been a child, a boy, a youth, an adult, and finally an old man. Like everyone else. Our Lord the Creator made us like everyone else. Maybe you wish to know what kind of youth We were. Well We were a very serious, very diligent, very obedient youth. We were sometimes punished, but do you know why? Because what We were made to study did not seem enough and We wished to study further. We wanted to stay on at school after lessons were over. We were loath to amuse ourselves, to go riding, to play. We didn't want to waste time on games.
Fallaci: Your Majesty, of all the monarchs still occupying the thrones you are the one that has ruled the longest. Moreover, in all age that has seen the ruinous downfalls of so many kings, you are the one the only absolute monarchy. Do you ever feel lonely in a world so different from the one you grew up in?
Selassie: It is our opinion that the world hasn't changed at all. We believe that such changes has modified nothing. We don't ever notice any differences between monarchies and republics. To us they appear two substantially similar methods of governing the nation. Well, tell us,: What is the difference between a republic and a monarchy?

Fallaci: Actually, your Majesty, I mean to me, it appears that in republics where democracy reigns the leader is elected. But in monarchies he isn't.
Selassie: We don't see where the difference lies.“

 

 

Oriana Fallaci (29 juni 1929 - 15 september 2006)

 

 

 

De Servische dichter Vasko Popa werd geboren in Grebenac op 29 juni 1922. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

 

Between Games  

 

Nobody rests

 

This one constantly shifts his eyes

Hangs them on his head

And whether he wants it or not starts walking

backwards

He puts them on the soles of his feet

And whether he wants it or not returns walking

on his head

 

This one turns into an ear

He hears all that won't let itself be heard

But he grows bored

Yearns to turn again into himself

But without eyes he can't see how

 

That one bares all his faces

One after the other he throws them over the roof

The last one he throws under his feet

And sinks his head into his hands

 

This one stretches his sight

Stretches it from thumb to thumb

Walks over it walks

First slow then fast

Then faster and faster

 

That one plays with his head

Juggles it in the air

Meets it with his index finger

Or doesn't meet it at all

 

Nobody rests

 

 

 

Race 

 

Some bite from the others

A leg an arm or whatever

 

Take it between their teeth

Run out as fast as they can

Cover it up with earth

 

The others scatter everywhere

Sniff look sniff look

Dig up the whole earth

 

If they are lucky and find an arm

Or leg or whatever

It's their turn to bite

 

The game continues at a lively pace

 

As long as there are arms

As long as there are legs         

As long as there is anything

 

 

 

Vasko Popa (29 juni 1922 – 5 januari 1991)

 

 

 

 

De Italiaanse dichter en schrijver Giacomo Leopardi werd geboren in Recanati op 29 juni 1798. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

 

Calm After Storm

 

The storm hath passed;

I hear the birds rejoice; the hen,

Returned into the road again,

Her cheerful notes repeats. The sky serene

Is, in the west, upon the mountain seen:

The country smiles; bright runs the silver stream.

Each heart is cheered; on every side revive

The sounds, the labors of the busy hive.

The workman gazes at the watery sky,

As standing at the door he sings,

His work in hand; the little wife goes forth,

And in her pail the gathered rain-drops brings;

The vendor of his wares, from lane to lane,

Begins his daily cry again.

The sun returns, and with his smile illumes

The villas on the neighboring hills;

Through open terraces and balconies,

The genial light pervades the cheerful rooms;

And, on the highway, from afar are heard

The tinkling of the bells, the creaking wheels

Of waggoner, his journey who resumes.

 

Cheered is each heart.

Whene'er, as now, doth life appear

A thing so pleasant and so dear?

When, with such love,

Does man unto his books or work return?

Or on himself new tasks impose?

When is he less regardful of his woes?

O pleasure, born of pain!

O idle joy, and vain,

Fruit of the fear just passed, which shook

The wretch who life abhorred, yet dreaded death!

With which each neighbor held his breath,

Silent, and cold, and wan,

Affrighted sore to see

The lightnings, clouds, and winds arrayed,

To do us injury!

 

O Nature courteous!

These are thy boons to us,

These the delights to mortals given!

Escape from pain, best gift of heaven!

Thou scatterest sorrows with a bounteous hand;

Grief springs spontaneous;

If, by some monstrous growth, miraculous,

Pleasure at times is born of pain,

It is a precious gain!

O human race, unto the gods so dear!

Too happy, in a respite brief

From any grief!

Then only blessed,

When Death releases thee unto thy rest!

 

 

 

Giacomo Leopardi (29 juni 1798 - 14 juni 1837)

 

 

 

 

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry werd geboren op 29 juni 1900 in Saint-Maurice-de-Rémens. Zie ook mijn blog van 29 juni 2006 en ook ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Le Petit Prince

 

„Lorsquej'avais six ansj'ai vu, une fois, une magnifique image, dans un livre sur la forêt vierge qui s'appelait Histoires vécues. Ca représentait un serpent boa qui avalait un fauve. Voilà la copie du dessin. On disait dans le livre 'Les serpents boas avalent leur proie toute entière, sans la mâcher. Ensuite ils ne peuvent plus bouger et ils dorment pendant les six mois de leur digestion'.

(...)

 

Le premier soir je me suis donc endormi sur le sable à mille milles de toutes les terres habitées.J'étais plus isolé qu'un naufragé sur un radeau au milieu de l'océan. Alors vous imaginez ma surprise, au lever du jour, quand une drôle de petite voix m'a réveillé. Elle disait :

- S'il vous plaît... dessine-moi un mouton !

J' ai sauté sur mes pieds comme sij'avais été frappé par la foudre.J'ai bien frotté mes yeux.J'ai bien regardé. Etj'ai vu un petit bonhomme tout à fait extraordinaire qui me considérait gravement. Je regardai donc cette apparition avec des yeux tout ronds d'étonnement. N'oubliez pas que je me trouvais à mille milles de toutes les régions habitées. Quand je réussis enfin à parler, je lui dis :

- Mais... qu'est-ce que tu fais là ?

Et il me répéta alors, tout doucement, comme une chose très sérieuse :

- S'il vous plaît... dessine-moi un mouton.

Et c'est ainsi que je fis la connaissance du petit prince.“

 

 

 

Antoine de Saint-Exupéry (29 juni 1900 - 31 juli 1944)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Anton "Tony" Bergmann werd geboren te Lier op 29 juni 1835. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Ernest Staas

 

„Eenzaam en treurig zat ik op mijn studiekamer.

Ik had dien dag vervelende processen onderzocht, lange brieven nagezien, verdrietige wetboeken doorbladerd, en bevond mij gelukkig eindelijk in mijnen breeden leunstoel een weinig rust te genieten.

Het raam stond open. De warmte was drukkend. Half droomend volgden mijn oogen de phantastische vormen en donkere kleuren der zware onweerswolken, die log en traag voorbijdreven.

In de verte leiden als een orkaan de duizenden stemmen der groote stad, en haar verward geluid kwam als een zware zucht uitsterven aan mijn oor. Was het begoocheling? Maar op eens schijnt het mij, dat ik, buiten, op het land, het geraas der waggelende populieren hoor, en dit melancholisch geruisch, dat mij eertijds zoo dikwijls wiegelde, roept mij een geheele wereld van beelden en herinneringen voor den geest.

Het tegenwoordige verdwijnt met al zijn last en kommer. Mijn ongezellig vertrek, mijn stofferige boeken en verdufte papieren zijn vergeten. Een frissche wind blaast mij uit lang verloopene jaren tegen. Voor een oogenblik word ik nog eens jong, ik voel mijn hart warmer kloppen, mijn bloed sneller vlieden; ik vind de heldere dagen mijner kindsheid met hunne levendige vreugden en eindelooze smarten, mijn lang vervlogen jeugd met haar gulden droomen weder.

Ginds tegen den belommerden straatweg ontwaar ik, tusschen de vermolmde eiken, een nederige woning met witte muren, groene luiken en roode-pannedak.

Me dunkt, ik herken ‘het Pannenhuis’, het buitenverblijf van Tante, dat zijn rooden top, achter het groene loover, boven de strooien daken der boerenwoningen uitsteekt.“

 

 

Anton Bergmann (29 juni 1835 – 21 januari 1874)

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Vlaamse schrijver Paul Lebeau werd geboren in Borgerhout op 29 juni 1908 – Brussel. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: De vernieuwing van de romankunst 1913-1941  (door prof. dr. M. Dupuis)

 

In Xanthippe (1959) zou Lebeau zich in het lot van zo'n vrouwenfiguur verdiepen: Xanthippe, Sokrates' vrouw, blijft onbegrepen achter omdat haar bestaan niet overeen te brengen is met de geestelijke roeping van haar man. Aan de vrouw wordt door Lebeau een eerder intuïtieve en op het concrete gerichte opvatting van haar opdracht en geluk toegewezen, alsook een sterk vermogen tot verzaken.

Typisch voor zijn oeuvre is, zoals reeds gebleken is, een overwegend intellectualisme. Zelfs Mijn vriend Max (1942), een roman over zijn hond, is daarvan doordrongen: de studie van de verhouding tussen mens en dier biedt er voortdurend stof tot bespiegelingen. Dat intellectualisme zou Lebeau steeds bijblijven, en als romancier zou hij daar nieuwe uitdrukkingsvormen voor zoeken. In Het experiment doet het intellect zich nog gelden in de vorm van een erg analytische verhaaltrant: auteur en personages betogen graag. Vanaf De zondenbok (1947) echter zou Lebeau in toenemende mate een neiging vertonen om psychologische gegevens en ideeën een objectieve vorm te verlenen. In de laatstgenoemde roman distantieert hij zich reeds van zijn verhaal door een beroep te doen op het procédé van het (in een kloostercel) gevonden manuscript. Daar de ik-verteller de beslissende episoden uit zijn leven sinds zijn prille jeugd reconstrueert, krijgt het feitenrelaas ook meer belang. Daardoor worden de problemen en o.a. de intermenselijke relaties talrijker en gevarieerder. Onder de loep worden thema's genomen zoals de schoolopvoeding, het huwelijk, de vriendschap - een thema dat in Het Siegfriedmotief (1954) weer behandeld zou worden. Ook vraagstukken uit de actualiteit worden aangeroerd. Zo treedt in een niet gering gedeelte van het werk de historische achtergrond naar voren wanneer het de samenwerking van Kerk en (verfranst) gezag geldt - destijds een steen des aanstoots bij de katholieke jongeren.“

 

 

 

Paul Lebeau (29 juni 1908 – 18 oktober 1982)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Willibald Alexis (eig. Georg Wilhelm Heinrich Häring) werd geboren op 29 juni 1798 in Breslau. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Der falsche Woldemar

 

„Um die Mitte des vierzehnten Jahrhunderts sah es traurig aus zwischen Elbe und Oder. Der Herr, der Himmel und Erde geschaffen, hat den Sonnenschein verschieden ausgetheilt über die Länder; aber dorthin, wo die deutsche Zunge ausgeht, und die slavische anfängt, fiel die Spende seines Sonnenlichtes kärglich aus. Es hatte nicht Macht, die Sümpfe auszutrocknen, die das Meer zurückließ, noch zu durchglühen die dichten, starren Wälder, noch zu wärmen den Boden, daß er die Geschlechter der Menschen freiwillig ernähre, welche der Strom der Völker dahin verschlug. Diesen Geschlechtern selbst hat der Herr die Aufgabe gestellt, daß sie mit der Natur ringen. Sie sollen den Boden im Kampf mit den Stürmen und Gewässern selber sich machen, der warmen Sonne einen Teppich ausbreiten, drauf sie mit Lust weilen, und ein Land sich schaffen, das ihnen lieb wäre, und den andern ein froher Anblick.

Das war eine harte Aufgabe; und, wie viele Jahrhunderte darüber verstrichen, sie ist selbst heute noch nicht zu Ende. Noch immer müssen sie fortarbeiten im Schweiß ihres Angesichts, daß sie den Sand bändigen und festigen, den der Wind unter der Pflugschar fortweht; und es ist nicht mit der Arbeit gethan, die der Arm verrichtet und lenkt; denn dadurch wird die träge Natur nicht zum Leben bewältigt, noch die Sonne gezwungen, daß sie heller scheine auf das errungene Land. Die saure Arbeit ruft den Geist um Beistand auf, daß er erfinderisch neue Mittel schaffe, und ein ander Licht leuchten lasse, wo die Sonne nicht dringt durch die nordischen Nebel.

 

Willibald Alexis (29 juni 1798 – 16 december 1871)

Monument in Arnstadt

 

 

 

 

De Duitse schrijver, taalkundige, pedagoog en uitgever Joachim Heinrich Campe werd geboren op 29 juni 1746 in Deensen bij Holzminden. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

 

Abendempfindung

 

Abend ist's, die Sonne ist verschwunden,
Und der Mond strahlt Silberglanz;
So entfliehn des Lebens schönste Stunden,
Fliehn vorüber wie im Tanz.

 

Bald entflieht des Lebens bunte Szene,
Und der Vorhang rollt herab;
Aus ist unser Spiel, des Freundes Träne
Fließet schon auf unser Grab.

 

Bald vielleicht (mir weht, wie Westwind leise,
Eine stille Ahnung zu),
Schließ ich dieses Lebens Pilgerreise,
Fliege in das Land der Ruh.

 

Werdet ihr dann an meinem Grabe weinen,
Trauernd meine Asche sehn,
Dann, o Freunde, will ich euch erscheinen
Und will himmelauf euch wehn.

 

Schenk auch du ein Tränchen mir
Und pflückte mir ein Veilchen auf mein Grab,
Und mit deinem seelenvollen Blicke
Sieh dann sanft auf mich herab.

 

Weih mir eine Träne, und ach! schäm
dich nur nicht, sie mir zu weihn;
Oh, sie wird in meinem Diademe
Dann die schönste Perle sein!

 

 

 

 

Joachim Heinrich Campe (29 juni 1746 – 22 oktober 1818)

 

 

 

 

 

De Belgische surrealist, schrijver, dichter en dwarse geest Louis Scutenaire werd geboren in Ollignies op 29 juni 1905. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Mes Inscriptions

 

• J'écris pour des raisons qui poussent les autres à dévaliser un bureau de poste, abattre le gendarme ou son maître, détruire un ordre social. Parce que me gêne quelque chose : un dégoût ou un désir.

 

• C'est étonnant combien les honnêtes gens ont une connaissance parfaite de la saloperie.

 

• Faire le moins possible mes sales métiers d'homme.

 

• L'avenir n'existe qu'au présent.

 

• Il y a des gens dont je pense tant de mal qu'il est inutile que j'en dise.

 

• Chaque fois qu'il y a un type qui meurt, ce n'est jamais le même.

 

• N'oublions pas que nos maîtres ont des âmes d'esclave.

 

• Ce sont des hommes publics : ils sont sortis de l'ombre pour entrer dans la boue.

 

• L'homme a passé du règne de l'absurde au règne de l'absurdité.

 

• Je n'ai pas d'autre but que la libération totale de tout ce qui vit.
Et rien n'est qui ne vit pas.

 

 

 

 

Louis Scutenaire (29 juni 1905 – 15 augustus 1987)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en historicus John Willard Toland werd geboren op 29 juni 1912 in  La Crosse, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

 

Uit: Living History

 

“What am I? I've been called everything from an extreme liberal to an ultra-conservative. I am neither. I have been labeled a "Nazi" because of my numerous interviews with Hitler's adjutants, secretaries, doctors, and military leaders, both SS and Wehrmacht. I loved the remark the Soviets made in 1976 about me being "the leading Western running-dog, lacky historian." I would have put it on my stationery, if I bothered to have stationery. On the other hand, the People's Republic of China has published five of my books.

I fell for Communism when I was a young man, like so many others in those days who were idealistic and thought a lot about the world and people. We were attracted by the humanitarianism in Communism, and we were innocent. By being with those people, I learned more about Communism, and saw how they distorted the truth. For example, when Hitler invaded the Soviet Union, we were called in and told that we were no longer the American peace mobilizers, but were now part of a united front against the peace campaign. "The hell you say," I replied. "I'm still against the war." I was criticized for that, but after the Japanese attack against Pearl Harbor, I changed. I went down and enlisted in the air force.

Well, what am I? God knows! I belong to no school of history. I'm not a conventional historian, but primarily a teller of tales without thesis. I deal with history's human side, portraying history through the experiences of participants of all ranks. I write what I call living history.

My new publisher, William Morrow, asked me to explain why my latest book is different from other histories of the Korean war. This was my answer:

 

I regard history as the stream of life, touching base with man's most vile attributes and ascending to his most noble qualities: evoking passions, turmoil and violent change, as it pushes its relentless and unpredictable way forward. I have no thesis. I start each book of war as a fresh subject, wiping out all previous conjectures in an attempt to achieve objectivity.“

 

 

 

John Willard Toland (29 juni 1912 – 4 januari 2004)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 29 juni 2008.

 

De Amerikaans-Russische dichter en schrijver Oleg Korenfeld werd geboren op 29 juni 1977 in Khabarovsk, Rusland. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007.