Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 14 juli 2010 tot 15 juli 2010

Iris Murdoch, Richard Russo, Jean Christophe Grangé, Driss Chraïbi, Walter Benjamin, Jacques Rivière

De Iers-Britse schrijfster en filosofe Iris Murdoch werd geboren in Dublin op 15 juli 1919. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: The Black Prince

 

“It might be most dramatically effective to begin the tale at the moment when Arnold Baffin rang me up and said, ‘Bradley, could you come round here please, I think that I have just killed my wife.’ A deeper pattern however suggests Francis Marloe as the first speaker, the page or house-maid (these images would appeal to him) who, some half an hour before Arnold's momentous telephone call, initiates the action. For the news which Francis brought me forms the frame, or counterpoint, or outward packaging of what happened then and later in the drama of Arnold Baffin. There are indeed many places where I could start. I might start with Rachel's tears, or Priscilla's. There is much shedding of tears in this story. In a complex explanation any order may seem arbitrary. Where after all does anything begin? That three of the four starting points I have mentioned were causally independent of each other suggests speculations, doubtless of the most irrational kind, upon the mystery of human fate.

    As I have explained, I was about to leave London. It was a raw damp cold afternoon in May. The wind carried no flowery smells, but rather laid a moist healthless humour upon the flesh which it then attempted to flay. I had my suitcases ready and was about to telephone for a taxi, had in fact already lifted the phone, when I experienced that nervous urge to delay departure, to sit down and reflect, which I am told the Russians have elevated into a ritual. I replaced the instrument and went back into my crowdedlittle Victorian sitting-room and sat down. The result of this manoeuvre was that I was immediately aching with anxiety about a number of arrangements which I had already checked ten times over. Had I got enough sleeping pills? Had I packed the belladonna mixture? Had I packed my notebooks? I can only write in a certain kind of notebook with the lines a certain distance apart. I ran back into the hall. I found the notebooks and the pills and the belladonna of course, but by now the suitcases were half unpacked again and my heart was beating violently.“

 

 

 

691012-0ed536cdc0d3083c4db90d291eb84ad1.jpg
Iris Murdoch (15 juli 1919 – 8 februari 1999)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Richard Russo werd geboren op 15 juli 1949 in Johnstown, New York.  Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: That Old Cape Magic

 

„A Finer Place
Though the digital clock on the bedside table in his hotel room read 5:17, Jack Griffin, suddenly wide awake, knew he wouldn’t be able to get back to sleep. He’d allowed himself to drift off too early the night before. On the heels of wakefulness came an unpleasant realization, that what he hadn’t wanted to admit yesterday, even to himself, was now all too clear in the solitary, predawn dark. He should have swallowed his petulance and waited the extra day for Joy.
It had been their long- established habit to flee the campus as soon as Griffin taught his last class. Usually, they hopped on the Freedom Trail (his term for I- 95), drove to New York and treated themselves by checking into a good hotel. During the day he would evaluate his small mountain of student portfolios while Joy shopped or otherwise amused herself, and then, evenings, they’d catch up on movies and go to good restaurants. The whole thing reminded him of the early years of their marriage back in L.A. It cost a small fortune, but there was something about spending money they didn’t really have that made him optimistic about more coming in—which was how it had worked in L.A.—and it got him through the portfolios.
This year Kelsey’s Cape Cod wedding had royally screwed up their plans, making New York impractical, though he’d been willing to substitute Boston. But Joy, assuming that thanks to the wedding all the usual bets were off, had messed things up further by scheduling meetings on the day after his last class. “Just go,” she said when he expressed his annoyance at the way things were working out. “Have a boys’ night out in Boston and I’ll meet you on the Cape.” He’d squinted at this proposal. Didn’t you need more than one to have a boys’ night out? Or had Joy meant it to be singular, one boy celebrating his boyness? Was that how she’d understood the phrase all her life, as singular? Joy’s relationship to the English language was not without glitches.“

 

 

 

691012-5c7c6e5d9f68a516f9e6c58a269514d7.jpg
Richard Russo (Johnstown, 15 juli 1949)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean Christophe Grangé werd geboren op 15 juli 1961 in Parijs. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: La Forêt des Mânes

 

“C’etait ça. Exactement ça..

Les escarpins Prada repérés dans le Vogue du mois dernier. La note discrète, décisive, qui achèverait l’ensemble. Avec la robe qu’elle imaginait – un petit truc noir qu’elle avait acheté trois fois rien rue du Dragon –, ce serait parfait. Tout simplement dégaine. Sourire. Jeanne Korowa s’étira derrière son

bureau. Elle avait enfin trouvé sa tenue pour le soir.A` la fois dans la forme mais aussi dans l’esprit.

Elle vérifia encore une fois son portable. Pas de message. Une pointe d’angoisse lui crispa l’estomac. Plus aiguë, plus profonde encore que les précédentes. Pourquoi n’appelait-il pas ? Il était plus de 16 heures. N’était-il pas déjà trop tard pour confirmer un dîner ?

Elle balaya ses doutes et téléphona à la boutique Prada de l’avenue Montaigne. Avaient-ils les chaussures ? en 39 ? Elle serait là avant 19 heures. Bref soulagement. Aussitôt rattrapé par une autre

inquiétude. Déjà 800 euros de découvert sur son compte... Avec ce nouvel achat, elle passerait au-delà des 1 300 euros.

Mais on était le 29 mai. Son traitement lui serait versé dans deux jours. 4 000 euros. Pas un cent de plus, primes comprises. Elle allait donc attaquer son mois, encore une fois, avec un tiers de ses revenus amputés. Elle avait l’habitude. Depuis longtemps, elle pratiquait la claudication bancaire avec une certaine agilité.

Elle ferma les yeux. S’imagina juchée sur ses talons vernis. Ce soir, elle serait une autre. Méconnaissable. Flamboyante. Irrésistible. Le reste ne serait qu’un jeu d’enfant. Rapprochement. Réconciliation.

Nouveau départ...

Mais pourquoi n’appelait-il pas ? C’était pourtant lui qui avait repris contact la veille au soir. Pour la centième fois de la journée, elle ouvrit sa boîte aux lettres électronique et consulta l’e-mail.”

 

 

 

 691012-4c544688ccefc8b90f09abab3831916b.jpg

Jean Christophe Grangé (Parijs, 15 juli 1961)

 

 

 

 

 

De Marokkaanse schrijver Driss Chraïbi werd geboren in El Jadida op 15 juli 1926. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: L'Homme qui venait du passé

 

“ Les beignets étaient chauds, gluants de miel de l'Atlas, aussi appétissants que des monts de Vénus en pleine jouissance. Le thé vert était parfumé à la "chiba", cette absinthe sauvage inconnue des touristes. La journée s'annonçait sous les meilleurs auspices. Avec un soupir d'aise, l'inspecteur Ali déplia ses interminables jambes sous la table basse, noua une serviette autour de son cou et déploya un journal qui datait de quelques jours.
"De notre envoyé spécial à Washington. Le Congrès vient de voter, à l'écrasante majorité de 346 voix contre 40 et peu d'abstentions, une résolution demandant au Président George W. Bush de décréter un jour de jeûne et de prières pour que la Providence divine protège l'Amérique et les forces de la coalition engagées en Irak..."
... Ami lecteur, ce livre que vous venez d'ouvrir aurait pu s'arrêter ici, selon toutes les lois de la statistique, sinon de la tuyauterie la plus élémentaire. Vous auriez peut-être été frustré - et moi plus encore. Plus de héros, plus d'enquête ! Parce qu'à cet instant précis, l'inspecteur Ali aurait dû logiquement mourir d'étouffement. Prenez un beignet, fourrez-le de quelques olives dénoyautées (du sucré-salé en quelque sorte), et essayez donc de l'avaler sans mâcher ou presque. C'est possible, dites-vous ? D'accord ! Mais si dans le même temps, au moment de déglutir, vous étiez pris d'un brusque accès d'hilarité ?... C'est ce qui arriva ce matin-là à l'inspecteur. Ne me demandez pas comment il resta encore en vie, sans assistance respiratoire, loin de tout service de réanimation. Je puis cependant avancer une hypothèse qui vaut ce qu'elle vaut : il fut sauvé par l'habitude - une sorte de long entraînement pour les courses 400 mètres haies.”

 

 

 

 691012-220940420b888e7241170a217c81f6a5.jpg

Driss Chraïbi (15 juli 1926 – 1 april 2007)

 

 

 

 

 

De Joods-Duitse schrijver en cultuurfilosoof Walter Benjamin werd geboren op 15 juli 1892 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Berliner Kindheit um Neunzehnhundert

 

„Die Weihnachtspyramide, Die Vorgängerin des Weihnachtsbaums
Die älteste Anordnung der Weihnachtskerzen kam aus den Kirchenbräuchen: Das war die Lichterpyramide; ein stabiles und steiles Holzgestellchen, an dem die Kerzen sich in verschiedenen Schichten staffelten. Diesen Pyramiden, so zierlich sie auch waren, fehlte freilich der Duft von Harz und Tannennadeln.
Der Sieg des Weihnachtsbaums entschied sich langsam. Wie, das zeigen unsre Bilder, die alten Kinderbüchern entnommen sind.
Schließlich war es ein kleiner Zwischenfall, der für die Dauer die Pyramide durch den Weihnachtsbaum verdrängte. Es trug sich 1827 auf dem Berliner Weihnachtsmarkte zu. Damals wurden Tannen- und Fichtenbäume auf den Straßen nur sehr vereinzelt ausgeboten, Pyramiden dagegen fünfmal mehr als Weihnachtsbäume. Arbeiter nämlich, die im Winter jenes Jahres keine Beschäftigung gefunden hatten, waren auf die Idee verfallen, Weihnachtspyramiden zu basteln und verkauften sie vorm Fest an allen Ecken. Dadurch entstand ein solcher Überfluß, daß mehr als tausend Pyramiden aller Größen unverkäuflich blieben, trotzdem man sie für einen Silbergroschen ausschrie. Als keine Aussicht zu verkaufen mehr vorhanden war, schleppten die Leute ihre eigene Ware nach der Königsbrücke und schleuderten sie kopfüber auf die Eisdecke der Spree, von wo am Weihnachtsmorgen dann die armen Leute sie als Brennstoff holten. Von dieser "Krise” hat sich der Pyramidenmarkt nie mehr erholt.“

 

 

 

691012-8fe923e59f71ae838b61ae38ec174cd6.jpg
Walter Benjamin (15 juli 1892 - 27 september 1940)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Rivière werd geboren op 15 juli 1886 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Alain-Fournier

 

„Un mot d'André Gide nous avait beaucoup frappés et travaillait depuis quelque temps déjà notre esprit : « Ce n'est plus le moment d'écrire des poèmes en prose », m'avait-il déclaré en me remettant un essai de Fournier que je lui avais fait lire. Nous nous étions révoltés contre ce décret dont la sévérité nous paraissait affreuse mais en même temps nous avions réfléchi et le sens en avait pénétré profondément dans notre double pensée et l'avait émue.
  Nous distinguions maintenant, dans cette partie de nous-mêmes qui s'éprouvait créatrice, ce que Gide avait voulu dire : une impuissance, en effet, se trouvait correspondre en nous au genre qu'il avait condamné, une impuissance qu'il nous fallait bien à la fin reconnaître.
  Le poème en prose, tel que le Symbolisme nous l'avait enseigné, était devenu, par la simple faute des années, un instrument entre nos mains complètement inefficace et ne pouvait plus nous permettre aucune prise sur la sensibilité d'autrui. Il avait quelque chose de trop tacite ; de tous les éléments qu'il ordonnait à son auteur de sous-entendre sous peine de grossièreté, il ne se pouvait pas qu'à la fin l'émotion du lecteur ne se trouvât pas diminuée ; il dispensait de trop de choses pour qu'en le lisant on ne se sentît pas dispensé aussi d'en être touché.
  Et du même coup une lumière éclatante jaillissait, qui nous montrait le chemin. Fournier l'aperçut le premier et la suivit : il fallait rompre avec le Symbolisme et avec tout l'arsenal trop « mental » qu'il proposait ; il fallait sortir de l'esprit et du cœur, saisir les choses, les faits, les amener entre le lecteur et l'émotion à laquelle on voulait le conduire : « Ce qu'il y a de plus ancien, de presque oublié, d'inconnu à nous-mêmes, — c'est de cela que j'avais voulu faire mon livre et c'était fou. C'était la folie du Symbolisme. Aujourd'hui cela tient dans mon livre la même place que dans ma vie : c'est une émotion défaillante,
à un tournant de route, à un bout de paragraphe
... »
  Fournier découvrait cette fois son aptitude et sa force véritables : il se comprenait romancier. Il échappait d'un seul coup à la rêverie, à cette vague intimité avec lui-même où il s'était si longtemps complu et dans laquelle son manque de lucidité intérieure lui interdisait de faire des progrès. Il replaçait la vie avec tous ses accidents devant ce songe qu'il avait vainement essayé de modeler directement et il ne comptait plus que sur des faits, que sur des gestes scrupuleusement décrits pour faire entrevoir celui-ci à son lecteur, « à un tournant de route, à un bout de paragraphe ».

 

 

 

 691012-6b67a40fee91af680297c9fdec576237.jpg

Jacques Rivière (15 juli 1886 – 14 februari 1925)



Zie voor nog meer schrijvers van de 15e juli ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 19:57 Reageer op dit bericht

Robert Wohlleben, Heinrich Peuckmann, Clive Cussler, Jacques Derrida, Hammond Innes, Kunikida Doppo

De Duitse dichter, schrijver, vertaler, essayist en uitgever Robert Wohlleben werd geboren op 15 juli 1937 in Rahlstedt. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

 

 

Gemäßigte Zone

 

Wie jeder Tropfen, jede Flocke fällt

– die Peitschenlampe leuchtets aus –

geht uns ins Auge: ganz scharf eingestellt.

Da flimmert, was den Blick vergällt:

 

Da schneit wer rein und regnet jemand raus.

Die Türen führen all vors Haus,

was hier sich schleicht, das wird vom Spitz verbellt,

dem ist die Welt schlicht Mann und Maus.

 

Im Tag kam Bildertreibsel mitgespült,

nun staut der Schwall sich im Quartier,

aus Plankton wird gemächlich Sediment.

 

Im Schlick von gestern hat sich eingewühlt,

was sich da heckt als Muschelzeug und Pier,

was Zeit nur als Detritus kennt.

 

 

 

 

 

Soundsovieltes Liebesgedicht

 

Hier neigen Härchen unterm Griff sich so,

und hier ist krause Haut für die Papillen,

die Fingerspitze kennt den Weg durch Rillen

zum Mund, zum Bauch, zum Widerrist, zum Po.

 

Die Nase buchstabiert sich ihr Argot

von A wie Achsel bis ... das wird mich killen!

Der Schweiß verkehrt vom stillen sich zum schrillen,

und alle Brünnlein strömen lichterloh!

 

Und Absturz: Blick verfing sich stracks im Blick,

daß deckungsgleich sich Lieb und Liebe nichten –

so logisch läuft und linkt sich das Programm.

 

Der Trick vom ersten bis zum letzten Fick:

ein Sediment aus Strömung von Gesichten ...

sehr schlicht gerieft verschlacken Schlick und Schlamm.

 

für Ralf Thenior

 

 

 

 691002-80d33fa0f7d685a785e00a76064bd5e6.jpg

Robert Wohlleben (Rahlstedt, 15 juli 1937)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Peuckmann werd geboren op 15 juli 1949 in Kamen. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007  en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Schillers Vermächtnis

 

„Er atmete auf. Aber gerade, als er seinen Weg fortsetzen wollte, als er den ersten Schritt dazu tat, ertönte ein Knall aus der Dunkelheit, kurz und trocken. Gleichzeitig spürte er einen stechenden Schmerz im rechten Oberschenkel. Er brauchte einen Augenblick, um zu begreifen, dass Knall und Schmerz im Zusammenhang standen. Richtig klar wurde es ihm aber erst, als er nach seinem Bein griff und die warme Flüssigkeit spürte, die an der Hose herunter lief. Zu groß war die Überraschung gewesen, obwohl sein Instinkt ihn gewarnt hatte. Erst als er das Blut in seiner Hand sah, als er merkte, wie es von dort auf den Boden tropfte, verstand er, in welcher Situation er sich befand.

Er wollte weglaufen, so schnell wie möglich, aber er schaffte es nicht. So sehr er sich auch anstrengte, er war unfähig, auch nur einen Schritt zu tun. Da wusste er, dass er jemandem, der es auf ihn abgesehen hatte, wehrlos ausgeliefert war. Dass er ein ungeschütztes, leicht zu treffendes Ziel abgab.

Ein, zwei Sekunden, die ihm endlos lange vorkamen, stand er gebückt da, die rechte Hand auf den blutenden Oberschenkel gedrückt und mit pochendem Herzen darauf wartend, dass ein zweiter Knall ertönte. Ein Knall, den er vielleicht noch hören, aber nicht mehr spüren würde. Der ihn umreißen und sein Denken auslöschen würde. Für immer. Aber er ertönte nicht, dieser Knall. So sehr er auch lauschte, die Dunkelheit vor ihm blieb schwarz und still.“ 

 

 

 

691002-22f9f579ac583d26170413b952cab74e.jpg
Heinrich Peuckmann (Kamen, 15 juli 1949)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Clive Cussler werd geboren in Aurora, Illinois op 15 juli 1931. Zie voor ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Valhalla Rising

 

„They moved through the morning mist like ghosts, silent and eerie in phantom ships. Tall, serpentine prows arched gracefully on bow and stern, crowned with intricately carved dragons, teeth bared menacingly in a growl as if their eyes were piercing the vapor in search of victims. Meant to incite fear into the crew's enemies, the dragons were also believed to be protection against the evil spirits that lived in the sea.
The little band of immigrants had come across a hostile sea in long, elegantly shaped black hulls that skimmed the waves with the ease and stability of trout in a peaceful brook. Long oars reached from holes in the hulls and dipped into the dark water, pulling the ships through the waves. Their square red-and-white striped sails hung limp in the listless air. Small lapstrake boats twenty feet long and carrying extra cargo were tied to the sterns and towed behind.
These people were the precursors of those who would come much later: men, women and children, along with their meager possessions, including livestock. Of the paths Norsemen had blazed across the oceans, none was more dangerous than the great voyage across the North Atlantic. Despite the perils of the unknown, they'd boldly sailed through the ice floes, struggled under the gale-force winds, fought monstrous waves and endured vicious storms that surged out of the southwest. Most had survived, but the sea had exacted its cost. Two of the eight ships that had set out from Norway were lost and never seen again.“

 

 

 

691002-9c5bcc7f514ee61df9b84d25da40f04a.jpg
Clive Cussler (Aurora, 15 juli 1931)

 

 

 

 

 

De Franse literair criticus en filosoof Jacques Derrida werd geboren in El-Biar, Algerije, op 15 juli 1930. Zie ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Violence et Métaphysique

 

„Cette différence est mieux pensée aujourd’hui. Qu’elle vienne au jour et soit pensée comme telle, c’est sans doute le trait le plus inapparent à l’historien des faits, des techniques ou des idées, le plus inessentiel à ses yeux. Mais c’est peut-être, compris avec toutes ses implications, le caractère le plus profondément inscrit de notre époque. Mieux penser cette différence, ne serait-ce pas en particulier savoir que si quelque chose doit encore advenir à partir de la tradition dans laquelle les philosophes se savent toujours surpris, ce sera à condition d’en requérir sans cesse l’origine et de faire rigoureusement effort pour se tenir au plus proche d’elle-même. Ce qui n’est pas balbutier et se blottir paresseusement au creux de l’enfance. Mais précisément le contraire.»

 

 

 

691002-88b18298b9e49264d5199e1cb548160c.jpg
Jacques Derrida (15 juli 1930 – 8 oktober 2004)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Hammond Innes werd op 15 juli 1913 in Horsham geboren als zoon van een bankdirecteur. Zie ook mijn blog van 15 juli 2009.

 

Uit: Maddon's Rock

 

"I have always had a tendency to claustrophobia - a dread of being alone in small, enclosed spaces and a morbid curiosity in any cave or shaft that took me into the bowels of the earth. The result was that I was happiest sweating my guts out in that damned quarry which had provided the stone to build the prison or laboring on the prison farm. I didn't mind the cleaning, the discipline, the work - so long as I was in the company of other human beings. Even now I cannot read the accounts of men who suffered solitary confinement in German concentration camps without feeling panic seizing at me. I think if that had happened to me I should have gone mad. But as long as I had plenty of hard work during the day and a book to read at night, I managed to stave off the feeling of loneliness that I dreaded more than anything else."

 

 

 

691002-35548e5fd45899d2f2490680d63709f5.jpg
Hammond Innes (15 juli 1913 – 10 juni 1998)

 

 

 

 

De Japanse dichter en schrijver Kunikida Doppo werd geboren op 15 juli 1871 in Choshi. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007.

 

Uit: Byosho roku

 

„I have never troubled myself over stylistic matters, as form is not my object in writing. I am simply concerned with how to express the thoughts that fill my breast. And so I have written some of my stories ... in an epistolary style, others ... in a quasi-lecture style, and still others ... in diary form or ...

a hybrid of fiction and essay. I am not interested in the merits or demerits of a particular style. I seek only to convey my own true voice.... To take up your pen out of a desire to produce fine writing is to ignore your own true feelings and make it impossible to move others. Only by putting down precisely what you feel and expressing your thoughts frankly and without deception or decoration, no matter how awkward the attempt, can you create a genuine and appealing work of literature.... The task is simple: give vent to your emotions. If you do, then one work in ten at least is sure to be true literature.“

 

 

 

691002-1efe2eabc7aa92ee8145f17243b6fc16.jpg
Kunikida Doppo (15 juli 1871 – 23 juni 1908)

Geschreven door Romenu om 19:46 Reageer op dit bericht

Irving Stone, Natalia Ginzburg, Jacques de Lacretelle, Gavrila Derzjavin, Arthur Laurents

De Amerikaanse schrijver Irving Stone werd geboren op 14 juli 1903 in San Francisco. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: Der Schöpfung wunderbare Wege (Vertaald door Willy Thaler)

 

„Er stand vor seinem Rasiertisch aus Mahagoni und rührte mit dem Rasierpinsel in der weißen Rasierschale mit den blauen Blumen, goss heißes Wasser aus einem Kupferkrug hinzu, seifte sein hellhäutiges Gesicht ein und klappte sein scharf geschliffenes Rasiermesser mit dem Ebenholzgriff auf.

Für den zweiundzwanzigjährigen Charles Darwin war das Rasieren eine angenehme, wenig schwierige Aufgabe, denn er trug seinen rötlich braunen Backenbart bis zum Kinn. Er brauchte also nur seine rosa Wangen und das runde Kinn zu rasieren. Seine roten Lippen waren recht kurz geraten im Vergleich zu der Größe seiner braunen, purpurgesprenkelten Augen, die alles beobachteten und registrierten.

Er säuberte sein Gesicht vom Seifenschaum, nahm zwei Bürsten mit silbernem Rücken und scheitelte sein langes karottenrotes Haar sorgfältig, sodass es fast sein ganzes rechtes Ohr bedeckte, dann bürstete er den übrigen dichten Schopf quer über seinen großen Kopf, bis er in einem eleganten Schwung über sein linkes Ohr fi el. Er nahm ein frisches weißes Hemd aus der Kommode aus Nussholz, knöpfte den gestärkten weißen Kragen zu, dessen Spitzen seinen Bart umrahmten, legte

eine dunkelbraune Krawatte um den hohen Kragen und band eine große Schleife. Gewöhnlich rasierte er sich, wenn er am Morgen aufstand, aber er hatte den Tag auf dem Severn im Familienruderboot mit Fischen und Sammeln verbracht und das Ankleiden bis zu dem Zeitpunkt hinausgeschoben, an dem er Professor Adam Sedgwick empfangen sollte.“

 

 

 

 690376-0b88e54663f8b0238374ca05012b1fd1.jpg

Irving Stone (14 juli 1903 – 26 augustus 1989)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Natalia Ginzburg werd geboren op 14 juli 1916 in Palermo. Zie ook mijn blog van 14 juli 2006 en ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: De menselijke verhoudingen (Vertaald door etta Maris)

 

“En we verlaten ons huis en gaan voor altijd met deze persoon samenleven; niet omdat we ervan overtuigd zijn dat hij de juiste persoon is, integendeel, we zijn daar helemaal niet van overtuigd en we hebben steeds het vermoeden dat de ware juiste persoon zich wie weet waar in de stad verborgen houdt. Maar we hebben geen zin om te weten waar hij zich verbergt. We voelen dat we hem nu nog maar heel weinig te zeggen hebben, omdat we alles aan deze persoon zeggen waar we nu mee samenleven en die misschien niet de juiste is; en het goede en het kwade van ons leven willen we ontvangen van deze persoon en met hem.”

 

 

 

690376-38f6286a9555f2920c08a6b9d2a1d966.jpg
Natalia Ginzburg (14 juli 1916 – 7 oktober 1991)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en letterkundige Jacques de Lacretelle werd geboren in Cormatin (Saône-et-Loire) op 14 juli 1888. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: Silbermann

 

„En troisième on passait au grand lycée. Il occupait la moitié de l'établissement et était identique à la partie où j'avais fait mes études pendant quatre années. Même cour carrée, plantée de quelques arbres, dont faisait le tour une haute galerie couverte, élargie à un endroit pour former préau : même disposition des classes tout du long de cette galerie ; et sur les murs, entre les fenêtres, semblables moulages de bas-reliefs antiques.

Néanmoins, comme c'était la première fois, le matin de cette rentrée d'octobre, que je pénétrais dans cette cour, les choses me présentaient un aspect neuf et je portais de tous côtés des regards curieux. La pensée chagrine d'une indépendance qui expire me vint à l'esprit comme je remarquais les portes et les croisées nouvellement repeintes. Leur couleur marron rouge était pareille à celle des jujubes que l'avant-veille encore je ramassais à Aiguesbelles, près de Nîmes, dans le jardin du mas. C'était là, chez mes grands parents, que nous avions passé les vacances comme chaque année. Nous y restions jusqu'au soir du dernier dimanche, car ma mère se plaisait beaucoup à ces jours de cérémonie et de loisir qui lui rappelaient les réjouissances virginales de sa jeunesse. L'absence de mon père, qui rentrait à Paris au commencement de septembre, la rendait libre de les vivre de même façon qu'autrefois. Le matin, nous allions avec mes grands parents au temple. Au retour, ma mère ne manquait jamais de cueillir au vieux figuier dont les racines noueuses étaient captives dans le dallage de la terrasse, la figue la plus belle et la plus chaude. Elle me la tendait, ayant fendu en quatre la pulpe rose et granuleuse, et me regardait manger, cherchant dans mes yeux si j'aimais les fruits de cet arbre autant qu'elle les avait aimés à mon âge...“

 

 

 

 690376-764934ffab6bc85430c952644310d212.jpg

Jacques de Lacretelle (14 juli 1888 – 2 januari 1985)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Gavrila Romanovitsj Derzjavin werd geboren in Kazan op 14 juli 1743. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2008 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

 

Ter gelegenheid van de dood van
Katerina Jakovlevna op 15 juli 1794

 

Niet langer zingt mijn zoetgevooisde
Huiszwaluw op het dakgebint,
Gevlogen is mijn liefste, mooiste...
En of ik ooit nog vreugde vind?

 

Door het verschrikkelijke duister
Valt zelfs het licht niet van de maan;
Haar reine lichaam ligt en rust er
Morsdood, de ogen toegedaan.

 

De honden wroeten in de aarde,
En janken, net als wind en huis;
Niet wakker wordt de opgebaarde.
De donder slaat mijn hart tot gruis!

 

Jij, zwaluw, zanger zonder weerga,
Keert weder in april of mei.
Maar jij, mijn teerbeminde eega,
Jij bent voor eeuwig weg bij mij.

 

Een jarenlange disgenote,
Een metgezel die om mij gaf,
Een onvolprezen echtgenote -
Zij allen delen nu één graf.

 

't Is leeg rondom. Waartoe nog leven?
Voel mij verslagen, uitgeblust.
Hart, zielehelft, wil mij vergeven,
Ik sluit de kist waarin jij rust.

 

 

 

 

690376-88be35bdb61a956cea0914eed869e959.jpg
Gavrila Derzjavin (14 juli 1743 - 20 juli 1816)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, scenarioschrijver en regisseur Arthur Laurents is geboren in New York op 14 Juli 1918. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: Mainly on Directing: Gypsy, West Side Story, and Other Musicals

 

„With Tyne Daly in the 1989 revival of Gypsy, the defining moment between star and director happened, not in her dressing room, but in the rehearsal room. From the first day of rehearsal, it was apparent she and I were headed for that Showdown at the OK Corral.
I liked her from our first meeting, which was at her audition on the stage of the Imperial Theatre. She had an irresistible smile, a lust for life in the theatre-and great legs. I was surprised how well she sang; the timbre of her voice was oddly similar to Ethel's. This Rose could be sexual, a motor I could use to drive the whole production. From what I had seen of her work, I assumed she was a good actress-perhaps a questionable assumption, since I'd only seen her on TV. She'd begun in the theatre, though, and came from a theatrical family. As it turned out, my assumption was justified: she was a very good actress-a stubborn one, but a damn good one.
She arrived for rehearsal with her beamish smile and armed: she called me “Mr. Laurents.” While she didn't overtly question any direction I gave her, there was always the slightly raised eyebrow, the polite question, the little grin that came and went like a sudden threatening cloud on the beach. Unexpressed challenge was always polluting the air, filling the rehearsal hall; the whole company was waiting for the gas to catch fire and explode. Which it did, when we came to the last scene of the first act, where Rose reads June's letter of defection.“

 

 

 

690376-75a9b415f9e33188422e481dbc013c18.jpg
Arthur Laurents (New York, 14 juli 1918)



Zie voor nog meer schrijvers van de 14e juli ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 20:10 Reageer op dit bericht

Owen Wister, Béatrix Beck, Willard Motley, Kerstin Preiwuß, Rainer Stolz

De Amerikaanse schrijver Owen Wister werd geboren op 14 juli 1860 in  Germantown, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 14 juli 2007 en ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: The Virginian

 

„Sometimes the pony took a turn alone; next he had slid in a flash among his brothers, and the whole of them like a school of playful fish whipped round the corral, kicking up the fine dust, and (I take it) roaring with laughter. Through the window-glass of our Pullman2 the thud of their mischievous hoofsreached us, and the strong, humorous curses of the cow-boys. Then for the first time I noticed a man who sat on the high gate of the corral, looking on. For he now climbed down with the undulations of a tiger, smooth and easy, as if his muscles flowed beneath his skin. The others had all visibly whirled the rope, some of them even shoulder high. I did not see his arm lift or move. He appeared to hold the rope down low, by his leg. But like a sudden snake I saw the noose go out its length and fall true; and the thing was done. As the captured pony walked in with a sweet, church-door expression, our train moved slowly on to the station, and a passenger remarked, "That man knows his business."

But the passenger's dissertation upon roping I was obliged to lose, for Medicine Bow was my station. I bade my fellow-travellers good-by, and descended, a stranger, into the great cattle land. And here in less than ten minutes I learned news which made me feel a stranger indeed.

My baggage was lost; it had not come on my train; it was adrift somewhere back in the two thousand miles that lay behind me. And by way of comfort, the baggage-man remarked that passengers often got astray from their trunks, but the trunks mostly found them after a while. Having offered me this encouragement, he turned whistling to his affairs and left me planted in the baggage-room at Medicine Bow. I stood deserted among crates and boxes, blankly holding my check, furious and forlorn. I stared out through the door at the sky and the plains; but I did not see the antelope shining among the sage-brush, nor the great sunset light of Wyoming.“

 

 

 


690370-3a61fb8dce4cd420d263b4b9d13cbffc.jpg
Owen Wister (14 juli 1860 – 21 juli 1938)

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster van Belgische origine Béatrix Beck werd geboren in Villars-sur-Ollon op 14 juli 1914. Zie ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

Uit: Léon Morin, prêtre.

 

„Monsieur l'abbé, je voudrais vous dire quelque chose, articulai-je avec difficulté. Il leva vers moi des yeux attentifs. - Voilà. Je suis flambée. - Vous êtes flambée ? - Oui. Je me convertis. Je suis à vos ordres. Morin parut consterné... - Vous êtes peut-être un peu trop fatiguée, ou sous-alimentée, ces temps-ci. - Non, je ne suis pas fatiguée, et on vient de toucher des pommes de terre... - Elle est complètement braque, cette fille, murmura Morin.“

 

 

 

690370-0fead0d9c147ce0437235e420bf94f47.jpg
Béatrix Beck (14 juli 1914 - 30 november 2008)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

De Amerikaanse schrijver Willard Frances Motley werd geboren op 14 juli 1909 in Chicago.

 

 

 

 
Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Kerstin Preiwuß werd geboren in 1980 in Lübz en groeide op in Plau am See en Rostock. Zie ook mijn blog van 14 juli 2009.

 

 

Uit: Wohin ich in Wahrheit hingehöre

 

„Während eines einjährigen Studienaufenthaltes in Aix-en-Provence, Südfrankreich, trat mir ein Reiseziel vor Augen, das legte mir ein der aufgehenden Sonne näheres Land als Naturgesetz dar:

 

west-östlich

 

um mich herum die luft ist ein fanal:

du lebst im gesegneten land, sagt sie

wie sie mich anbläst in ihrer größe,

ich finde kein leben darin,

ich atmete gerne woanders auf

 

Was auch bedeuten mag, jene Zeit im gelobten Sonnenland war derart sättigend, dass ich mich auf die Suche begab nach dem, was wieder hungrig macht. Die Provence trägt ein schönes Licht von Januar bis März, im übrigen ist sie eine alte Frau, grell geschminkt läuft diese über ihren Steg und weiß nicht mehr, welcher Touristenführer sie am schönsten macht. Bei einem derartigen Sonnenschein bohrte so allerlei Nagegetier seinen Hunger in mich hinein. Warum ich so selbstverständlich beobachtete, was sich dort Leben nennt, wollte ich wissen, das führte unweigerlich zu jener Frage, woher einer kommt, der (noch) so sieht. Ich bin geboren in einem Land DDR, das ist nicht mehr, obwohl mir doch alles erhalten blieb an ihm.“

 

 

 

 690370-e6f0f367517bd236867b0f21881fbbc2.jpg

 Kerstin Preiwuß (Lübz, 1980)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Rainer Stolz werd geboren in hamburg in 1966. Hij woont nu in Berlijn. Hij publiceerde in diverse tijdschriften en bloemlezingen. Ook werden aan hem verschillende werkbeurzen toegekend. In 2007 verscheen zijn dichtbundel Während mich die Stadt erfindet.

 

 

Strandstück

 

Hinter uns singt das Geländer.
Es sucht den Ton des Windes
zu halten – gibt es also
noch Wetterharfen. Du
raffst dein Kleid und watest
lachend durch den Priel – es gibt
sogar noch Nixen. Ich
vertiefe mich in die Schönheit
von Totholz, besetzt
mit Flechten. Der Flugsand
umspielt mir die Knöchel,
die Fesseln.

 

 

 


 690370-6aea41fb2f153031bd11ffcb8d61a24c.jpg

Rainer Stolz (Hamburg, 1966)

Geschreven door Romenu om 19:48 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten