De Duitse dichter en schrijver Johann Christoph Friedrich von Schiller werd geboren op 10 november 1759 in Marbach. Zie ook mijn blog van 10 november 2006 en ook mijn blog van 10 november 2007 en ook mijn blog van 10 november 2008 en ook mijn blog van 10 november 2009.

 

Uit: Wallenstein

 

Zweiter Aufzug. Fünfter Auftritt

 

Terzky.
Gönn ihnen doch das Fleckchen Land, geht's ja
Nicht von dem deinen! Was bekümmert's dich,
Wenn du das Spiel gewinnest, wer es zahlt.

Wallenstein.
Fort, fort mit ihnen – das verstehst du nicht.
Es soll nicht von mir heißen, daß ich Deutschland
Zerstücket hab', verraten an den Fremdling,
Um meine Portion mir zu erschleichen.
Mich soll das Reich als seinen Schirmer ehren,
Reichsfürstlich mich erweisend, will ich würdig
Mich bei des Reiches Fürsten niedersetzen.
Es soll im Reiche keine fremde Macht
Mir Wurzel fassen, und am wenigsten
Die Goten sollen's, diese Hungerleider,
Die nach dem Segen unsers deutschen Landes
Mit Neidesblicken raubbegierig schauen.
Beistehen sollen sie mir in meinen Planen
Und dennoch nichts dabei zu fischen haben.

Terzky.
Doch mit den Sachsen willst du ehrlicher
Verfahren? Sie verlieren die Geduld,
Weil du so krumme Wege machst –
Was sollen alle diese Masken? sprich!
Die Freunde zweifeln, werden irr an dir –
Der Oxenstirn, der Arnheim, keiner weiß,
Was er von deinem Zögern halten soll.
Am End' bin ich der Lügner, alles geht
Durch mich. Ich hab nicht einmal deine Handschrift.

Wallenstein.
Ich geb nichts Schriftliches von mir, du weißt's.

Terzky.
Woran erkennt man aber deinen Ernst,
Wenn auf das Wort die Tat nicht folgt? Sag selbst,
Was du bisher verhandelt mit dem Feind,
Hätt' alles auch recht gut geschehn sein können,
Wenn du nichts mehr damit gewollt, als ihn
Zum besten haben.

Wallenstein(nach einer Pause, indem er ihn scharf ansieht).
Und woher weißt du, daß ich ihn nicht wirklich
Zum besten habe? Daß ich nicht euch alle
Zum besten habe? Kennst du mich so gut?
Ich wüßte nicht, daß ich mein Innerstes
Dir aufgetan – Der Kaiser, es ist wahr,
Hat übel mich behandelt! – Wenn ich wollte,
Ich könnt' ihm recht viel Böses dafür tun.
Es macht mir Freude, meine Macht zu kennen;
Ob ich sie wirklich brauchen werde, davon, denk ich,
Weißt du nicht mehr zu sagen als ein andrer.

Terzky.
So hast du stets dein Spiel mit uns getrieben!

 

 

 

Friedrich Schiller (10 november 1759 - 9 mei 1805)

Standbeeld van Reinhold Begas op de Gendarmenmarkt in Berlijn

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter schrijver, zanger en producer Rick de Leeuw werd geboren in Haarlem op 10 november 1960. Zie ook mijn blog van 10 november 2007 en ook mijn blog van 10 november 2008 en ook mijn blog van 10 november 2009. Rick de Leeuw viert vandaag zijn 50e verjaardag.

 

 

Dit laatste uur

 

wees maar stil nu
ik heb het al begrepen
wat je zeggen wil
heb jij allang gezegd
het staat te lezen in jouw ogen
mijn lief, het zijn jouw ogen
heel de wereld ligt besloten
in jouw blik

kom eens hier nu
we hebben nog maar even
voor wat ik zeggen wil
zijn woorden niet genoeg
het wordt geschreven door mijn hartslag
het woeste handschrift door mijn hartslag
kom eens hier en luister
naar mijn hart

in dit laatste uur
laat het voor altijd duren
dit laatste uur
alles is vredig
alles is mooi
in dit laatste uur

moed, geluk en wijsheid
brachten ons tot hier
liefde in de schaduw
van het slagveld
moed, geluk en wijsheid
wens me
moed, geluk en wijsheid
tot ook deze storm is geluwd

 

 

 

Rick de Leeuw (Haarlem, 10 november 1960)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Jan van Nijlen werd geboren op 10 november 1884 in Antwerpen. Zie ook mijn blog van 10 november 2006 en ook mijn blog van 10 november 2008 en ook mijn blog van 10 november 2009.

 

 

Bericht aan de reizigers

 

Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen,
dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.

Zit rustig en geduldig naast het open raam:
gij zijt een reiziger en niemand kent uw naam.

Zoek in 't verleden weer uw frisse kinderogen,
kijk nonchalant en scherp, droomrig en opgetogen.

Al wat ge groeien ziet op 't zwarte voorjaarsland,
wees overtuigd: het werd alleen voor u geplant.

Laat handelsreizigers over de filmcensuur
hun woordje zeggen: God glimlacht en kiest zijn uur.

Groet minzaam de stationschefs achter hun groen hekken,
want zonder hun signaal zou nooit één trein vertrekken.

En als de trein niet voort wil, zeer ten detrimente
van uwe lust en hoop en zuurbetaalde centen,

Blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad
en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat.

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,
waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

Dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen
betekent voor de dolaards en de ware wijzen...

Wees vooral niet verbaasd dat, langs gewone bomen,
een doodgewone trein u voert naar 't hart van Rome.

 

 

 

 

Scottish Terrier in een Koffiehuis

 

Hij zit zoo rustig in het koffiehuis

Op 't smalle bankje lusteloos te geeuwen,

Als een die, overal en nergens thuis,

Tevreden is, tot aan het eind der eeuwen,

 

Met 't leven dat hem nimmer heeft bedrogen.

Zijn blijdschap spreekt uit 't kwisplen van zijn staart

En gansch de vriendschap van zijn listige oogen

Groeit tot een glimlach in zijn ruigen baard.

 

Hij werd als ik in 't Paradijs geschapen

In wilden staat en ligt voor zijn plezier

Thans in dit zeer voornaam café te slapen...

 

Een eender lot? Neen, wat men ook vertelle,

Ik ben beschaafd en dit onmondig dier

Kan voor zichzelf niet eens een glas bestellen.

 

 

 

 

Jan van Nijlen (10 november 1884 – 14 augustus 1965)

Omslag biografie

 

 

 

 

De Duitse schrijver Arnold Zweig werd op 10 november 1887 in een gematigd religieuze joodse familie geboren in Glogau, Neder-Silezië (nu Głogów, Polen). Zie ook mijn blog van 10 november 2008 en ook mijn blog van 10 november 2009.

 

Uit: De Vriendt kehrt heim

 

„Lolard B. Irmin, der wichtigste Mann des Geheimdienstes bei der Verwaltung von Judäa (Südpalästina), hatte heute seinen europäischen Tag. So nannte er Zustände, die ihn von Zeit zu Zeit anfielen; dann schlug sein Herz schwer in der Brust, er neigte zu Schweißausbrüchen und trägem Hinbrüten und wunderte sich über alles, was ihm begegnete oder ihn betraf - über seine Tätigkeit, über die Stadt Jerusalem, über das Land und über sich selbst.

Ohne zu ahnen, daß der heutige Mittwoch besonders zählte, weil das gleichmütige Auge des Geschicks auf einen seiner Freunde gefallen war und Veränderung anhob für ihn und viele Tausende von Menschen, saß er am späten Vormittag im kühlsten Zimmer des Hauses in der Musrara, das er von Achmed Khouzy Effendi gemietet hatte - gegen gutes Geld. aber es war auch ein schönes Haus, mit großüberwölbtem Eingangsraum, den ein Springbrunnen erfrischte, eine Seltenheit in der wasserärmsten Bergstadt der Welt. Auf einem niedrigen Schemel hockte er, die Pfeife schmeckte ihm nicht, seine Hände hingen heiß zwischen den Oberschenkeln in den weißen Hosen, und aus dem geröteten Gesicht mit dem rotblond geschwungenen Schnurrbart blickten die blauen Augen gedankenvoll, fanatisiert vom Zweifel. War er verrückt? Ohne Frage.“

 

 

 

Arnold Zweig (10 november 1887 – 26 november 1968)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jacob Cats werd geboren op 10 november 1577 in Brouwershaven. Zie ook mijn blog van 10 november 2006 en ook mijn blog van 10 november 2008 en ook mijn blog van 10 november 2009.

 

 

Wilt gij...

 

Wilt gij bemind en eerlijk leven?
Dan wil ik u een regel geven.
Vier dingen dient gij wel te weten:
Geleden onrecht snel vergeten
Ontvangen weldaad lang gedenken
Geen mens door achterklap krenken
En hebt gij lust uw leed te wreken
Zo gaat en betert uw gebreken
Want een die betert zijnen staat
Doet leed degene die hem haat.

 

 

 

 

Volwassen appel en rijpe peer, zijgt licht ter neer

 

Indien je minnen wilt, en dat met korte zwieren,
En stelt u zinnen nooit op al te jonge dieren;
Te licht, helaas, te licht, en dikmaal op een sprong,
Wordt iemand daar gezeid: mijn dochter is te jong.
Een rijper dient u best, daar vrij je veel geruster,
Doch meest indien u lief nu krijgt een vlugge zuster:
Groen fruit is wonder taai, ’t en wil niet van de tak;
Tast naar een rijpe peer, zo pluk je met gemak.

 

 

 

 

Jacob Cats (10 november 1577 – 12 september 1660)

Standbeeld in Groede in West Zeeuwsch-Vlaanderen

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Georgische schrijver Aka Morchiladze werd geboren op 10 november 1966 in Tbilisi. Zie ook mijn blog van 10 november 2008.

 

Uit: Santa Esperanza

 

“The owner of such a passport will also have to indicate, in some other papers, his future address and the exact sum of money which is or will be at his disposal. And so on, and so forth.
But a real pilgrim never knows where he is going to end his pilgrimage. A real pilgrim simply likes to travel a lot. Anyway, it seems to be rather difficult for him to deal with the Europe without any borders ( if he is not a citizen of such Europe, of course), as far as the borderless Europe is always very curious about the aim of the pilgrim's pilgrimage, and about the sum of money the pilgrim is going to live on.
Well now, it's somewhat clear with Europe. But Santa Esperanza is not a part of this borderless continent. It lies off the Black Sea Coast.
Quite recently though, there was a war, and for that very reason it must have restricted its rules towards those other miserable Europeans who are not from the borderless Europe either (and who don't seem to be quite European at all).
This, in its turn, must have been done for the sake of preventing them from fleeing away from their Patria.
But where on earth could the visa for Santa Esperanza ever be obtained? This tiny country has no Embassies or Consulates anywhere in Georgia, not even in Russia. The answer to this difficult question was to be found in the internet tourist sites of the country. So, I started searching for the answer and, before long, I got it.
It turned out that the country had no Ambassadors, as is the case with many former British colonies that now are the members of the Commonwealth. These three small islands have their Supreme Commissioner who resides in London, and ranks as high as a consul. The British side also has the Supreme Commissioner who resides in St. John Citadel. Furthermore, if one tries hard, one will find in Istanbul the man who might be considered the Consul of Santa Esperanza, and who is able to give a non-European European (who is not likely to be a real European at all) the cherished visa. The position the man holds is called that of the Supreme Commissioner too.”

 

 

 

Aka Morchiladze (Tbilisi, 10 november 1966)

 

 

 

 
De Belgische schrijver August De Winne werd geboren in Brussel op 10 november 1861. Zie ook mijn blog van 10 november 2008.

 

Uit: Door arm Vlaanderen

 

“De wevers zijn ingeperkt in een gehucht van het dorp, bekend onder den naam van 't Eindeke, aldus gedoopt omdat het aan het uiteinde der gemeente gelegen is. De huizen schijnen hier en daar ordeloos geworpen, en vormen modderachtige, onregelmatige steegjes. Zij bestaan gewoonlijk uit twee plaatsen. De voorplaats dient te zelfder tijd voor keuken en voor slaapkamer; in de achterplaats staan het getouw van den wever en het spinrad der spinster in den grond geplant. Wanneer er kinderen zijn, hetgeen bijna altijd het geval is, vindt men een tweede bed dat de inwoners plaatsen waar zij kunnen, soms naast het weefgetouw! Het huis heeft geen verdiep, zelfs geen zolder. Het is in baksteen of in strooklei opgetrokken, en een dak van roode pannen staat bovenop.Wij stapten in de bijzonderste straat van het gehucht. Ik zegde tot mijne gezellen:

- Ik ruik de zelfde geur van armoede als te Hamme.

- De armoede is hier misschien nog grooter, antwoordde Beerblock. De kleine en groote burgers der gemeente spreken alleen met walg en misprijzen van 't Eindeke, en wagen er zich slechts met eene zekere vrees. Zij houden niet van de wevers. Deze zijn zoo slecht opgevoed!

Maar de wevers betalen het hun terug, en het gebeurt wel dat de mevrouw die door het gehucht ging, in het dorp terugkeert met spuwsel op haren schoonen rok!

- En zijn de socialisten hier welkom?

- Wij zijn in overwonnen land. Berragan, Vande Weghe en ikzelf, wij zijn door al de inwoners gekend.

En inderdaad, op onzen doortocht zegden de werklieden ons vriendelijk goeden dag of ontblootten het hoofd. Anderen kwamen ons de hand drukken.“

 

 

 

August De Winne (10 november 1861 – 23 mei 1935)

Het eindeken, werkerswijk in Zele, een groep spinsters

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en dichter Willem Levinus Penning werd geboren in Schiedam op 10 november 1840. Zie ook mijn blog van 10 november 2008.

 

 

Zomerkluis (Fragment)

 

‘Hoe gaarne ik vaak uit schoone dalen

Mij naar de vrije toppen spoed,

En immer verder 't oog laat dwalen,

En dankbaar voor haar schuine stralen

De zon mijn gezellinne groet - -

 

Wen 't middag-uur met laaien luister

Het landschap zengende overgiet,

Omhuift mij 't Bosch!... Door schemerduister

Vonkt goud-groen schijnsel; koelte huist er,

En broks-wijs schalt er nog een lied!

 

Reinst is zijn rust, en meest volkomen,

Waar 'k - door een murmeling geleid -

De half-verzande beek zie stroomen,

Zich spieg'lend er 't Verleên vind droomen

In tooverachtige eenzaamheid:

 

Vergeten ligt ge en diep verholen,

Zóó rust'loos klepp'rende weleer -

Zóó lang-nu-al gewézen Molen...

Naar uwe Stilte kom 'k gestólen -

Hierheen voert pad noch voetspoor meer;

 

 

 

 

Willem Penning (10 november 1840 – 29 februari 1924)

Schiedam, Lange Haven met kerk

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Pieter Frans van Kerckhoven werd geboren in Antwerpen op 10 november 1818. Zie ook mijn blog van 10 november 2008.

 

Uit: Ziel en lichaem

 

“Brief van Frederik aen Frans.

Myn goede vriend Frans,

Meermaels heb ik eenen glimlach van zachte spotterny op uw wezen ontdekt, wanneer wy, te samen in gezelschap met den heer Wolfang, dien toonkundige zyne wonderbare stelsels hoorden ontvouwen, en ik met de grootste aendacht op zyne woorden luisterde, terwyl gy aen die droomeryen - zoo als gy ze noemde - ter nauwernood gehoor kondet verleenen. - Ik weet niet, myn goede Frans, of ik in dit opzigt beter van harte ben dan gy, die my in zoo vele dingen overtrest; doch immer luister ik met welgevallen naer het woord van menschen zoo als de heer Wolfang. Te meer nog heb ik altyd voorliefde gekoesterd jegens diegenen welke, door de glinsterende fantazy verleid, als het ware, hun gansch leven in eene andere sfeer doorbrengen, - en wanneer zulke lieden eene kunstenaers ziel bezitten en dan in het bovenaerdsche wegdwalen, kan ik my niet onthouden hunne droomeryen - indien men ze zoo noemen wil - met innig genot na te hooren - zelfs met diepen eerbied; want telkens schynt het my in hen een van die verheven geesten te ontmoeten, welke op onze dagen dikwils voor dwaes aenzien worden en in de oudheid met den naem van Waerzegger, Profeet of Pythonissen werden genoemd. - Er zyn soorten van zinneloosheid welke slechts uit eene overtollige kracht der geestvermogens voortspruiten, en zou het soms niet kunnen gebeuren dat wy menschen voor krankzinnig houden, enkel omdat hunne geestvermogens boven de gewoonelyke klimmen en door onzen geest niet meer kunnen gevat worden? - Wie zegt ons waer de echte krankzinnigheid begint! – Verschrikkelyke vraeg, welke ik niet zal beslissen; doch wier betrachting myne ziel tot in het diepste harer gewaerwordingen verontrust.....”

 

 

 

 

Pieter Frans van Kerckhoven (10 november 1818 - 1 augustus 1857)
Antwerpen, Aanlegplaats en het Steen, oude prent

 

 

 

 

De Ierse dichter en schrijver Oliver Goldsmith werd geboren in Pallas (Ierland) op 10 november 1730. Zie ook mijn blog van 10 november 2008.

 

 

Parson Gray

 

A quiet home had Parson Gray,

Secluded in a vale;

His daughters all were feminine,

And all his sons were male.

 

How faithfully did Parson Gray

The bread of life dispense--

Well "posted" in theology,

And post and rail his fence.

 

'Gainst all the vices of the age

He manfully did battle;

His chickens were a biped breed,

And quadruped his cattle.

 

No clock more punctually went,

He ne'er delayed a minute--

Nor ever empty was his purse,

When he had money in it.

 

His piety was ne'er denied;

His truths hit saint and sinner;

At morn he always breakfasted;

He always dined at dinner.

 

He ne'er by any luck was grieved,

By any care perplexed--

No filcher he, though when he preached,

He always "took" a text.

 

As faithful characters he drew

As mortal ever saw;

But ah! poor parson! when he died,

His breath he could not draw!

 

 

 

 

Oliver Goldsmith (10 november 1730 - 4 april 1774)

Standbeeld van John Henry Foley uit 1864, Trinity College, Dublin

 

 

 

 

Onafhankelijk van gebooortedata:

 

De Chileense schrijver Alejandro Zambra werd in 1975 geboren in Santiago de Chile, waar hij  ook opgroeide. Hij publiceerde twee dichtbundels (Bahia Inutil, 1998 en Mudanza, 2003) voordat hij zich waagde aan het proza. Met zijn debuutroman Bonsai (2006) won hij de prijs van de Chileense literatuurcritici. Ook met zijn tweede roman, Het verborgen leven van bomen, gooide hij hoge ogen in de Spaanstalige literaire wereld. Zambra is docent literatuur aan de Diego Portales Universiteit van Santiago en schrijft literatuurkritieken in Chileense media (o.a. in Las últimas noticias, El País en El mercurio).  Daarnaast schrijft hij voor verschillende literaire tijdschriften. In 2009 werd hij genomineerd voor de prijs van het beste vertaalde boek van dat jaar in de Verenigde Staten, voor Bonsai.

 

Uit: Bonsai  (Vertaald door Carolina De Robertis)

 

„The first lie Julio told Emilia was that he had read Marcel Proust. He didn't usually lie about reading, but that second night, when they both knew they were starting something, and that that something, however long it lasted, was going to be important, that night Julio made his voice resonant and feigned intimacy, and said that, yes, he had read Proust, at the age of seventeen, one summer, in Quintero. At that time no one spent their summers in Quintero anymore, not even Julio's parents, who had met on the beach at El Durazno, who went to Quintero, a pretty beach town now invaded by slum dwellers, where Julio, at seventeen, got his hands on his grandparents' house and locked himself up to read In Search of Lost Time. It was a lie, of course: he had gone to Quintero that summer, and he had read a lot, but he had read Jack Kerouac, Heinrich Böll, Vladimir Nabokov, Truman Capote, and Enrique Lihn, but not Marcel Proust.
That same night Emilia lied to Julio for the first time, and the lie was, also, that she had read Marcel Proust. At first she only went so far as to agree: I also read Proust. But after that there was a long period of silence, which was not so much an uncomfortable silence as an expectant one, such that Emilia had to complete the story: It was last year, recently, it took me five months, I was so busy, you know how it is, with the courseload at the university. But I undertook to read the seven volumes and the truth is that those were the most important months of my life as a reader.
She used that phrase: my life as a reader, she said that those had been, without a doubt, the most important months of her life as a reader.“

 

 

 

 

Alejandro Zambra (Santiago de Chile, 1975)

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Werner Söllner werd geboren op 10 november 1951 in Arad, Roemenië. Na zijn afstuderen in 1970 studeerde hij in Cluj in eerste instantie een jaar natuurkunde, daarna germanistiek en anglistiek. Tijdens zijn studie werd hij door de Roemeense geheime dienst Securitate meerdere keren ondervraagd over zijn eigen teksten en opvattingen, daarna ook over vrienden, leerkrachten en collega’s uitgehoord evenals over vertalingen en teksten of tekstgedeelten die waren ingediend voor publicatie in het studendenblad waarvan hij redacteur was.  Hij studeerde af in 1975 met een scriptie over het vroege werk van Paul Celan. Hij werkte vervolgens korte tijd als leraar Duitse en Engels op een middelbare school in Boekarest. Door de verandering van locatie ontsnapte hij uit de klauwen van de Securitate. In Boekarest weigerde hij elke vorm van samenwerking en korte tijd later opende de Securitate een operationele procedure voor vermeende subversieve machinaties tegen hem. Van 1976 tot 1982 was hij lector Duitse literatuur in de Boekarester uitgeverij van kinderboeken Ion Creanga. In 1982 verhuisde hij naar de Bondsrepubliek Duitsland en sindsdien woonde hij  in Frankfurt am Main. In 1993 verzorgde hij de Frankfurter poëzie colleges aan de Goethe Universiteit in 1997 was hij gastdocent aan het Dartmouth College en Oberlin College. Werner Söllner werd als schrijver van gedichten beïnvloed door het werk van Paul Celan is sterk, evenals door Hölderlin, Rilke, Benn, Huchel, soms Brecht, Rolf Dieter Brinkmann en Reiner Kunze.

 

 

 

Der Schlaf des Trommlers

Nacht, gelb
von Gewittern, die Häuser
sind leer, im kühlen Grund
wo der Holunder sich hält
schlafen die Schläfer
sich aus der Welt

Aber der Hüter geht
unruhig, im flackernden Traum
geht er schwer, er rührt
die Trommeln aus Stein
und ruft mit der Schierlingsposaune
das verstreute Gebein

Sie stehn auf
und kauen den Mohn, sie reden
mit dem unruhigen Vieh, sie fragen
die Mäuse nach Brot
und ziehen eiserne Nägel
sich aus dem Tod

Grund, kühl
vom Vergessen, da war ich
mit Pechmarie, hatte Liebstöckel
im Mund, im hölzernen Kleid
steht der Trommler
in zerrissener Zeit

 

 

 

 

Was bleibt

 

Das Haus der Welt ist schlecht gebaut,

ich sitze krumm und schief darin.

Ach Sprache, meine stumme Braut,

sag mir, wo ich zuhause bin.

 

Hier steht ein Bett, ein Stuhl, ein Tisch,

da ist noch Brot und dort ist Wein.

Was bleibt? Versteinertes Gemisch

aus Sätzen vom Lebendigsein.

 

Der Sinn der Wörter ist die Haut,

die langsam auseinanderfällt.

Ach Sprache, meine stumme Braut -

das Aug weint, was die Silbe hält.

 

 

 

 

Werner Söllner (Arad, 10 november 1951)

De Russische schrijver Ivan Sergejevitsj Toergenjev werd geboren op 9 november 1818 in Orjol, in de Oekraïne. Zie ook mijn blog van 9 november 2006 en ook mijn blog van 9 november 2007 en ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

Uit: Vaders en zonen (vertaald door Karel van het Reve)

 

“— Waar is toch die nieuwe vriend van je? — vroeg hij aan Arkadij.
— Hij is van huis; hij staat meestal vroeg op en gaat dan ergens zijn benen strekken. Het voornaamste is dat je geen aandacht aan hem hoeft te schenken: Hij houdt niet van plechtigheden.
— Ja, dat was me al opgevallen. . Hoe lang zal hij bij ons te gast zijn?
— Zo lang als nodig is.
Pavel Petrovitsj bewoog zijn snor. — Maar wat is die meneer Bazarov nu eigenlijk voor iets? — vroeg hij met een zeker vertoon.
— Wat Bazarov voor iets is? — Arkadij grijnsde. — Zal ik jou eens vertellen, oompje, wat hij nu eigenlijk is?
— Heel graag, neeflief.
— Hij is een nihilist.
— Een wat? — vroeg Nikolaj Petrovitsj, terwijl het mes dat Pavel Petrovitsj in handen had in de lucht tot stilstand kwam met een klontje boter balancerend op het puntje.
— Hij is een nihilist, — herhaalde Arkadij.
— Nihilist, — sprak Nikolaj Petrovitsj. — Dat komt van het Latijnse woord nihil, niets, als ik het goed begrepen heb; met dat woord bedoelt men iemand die niets zomaar accepteert?
— Of beter gezegd: iemand die niets respecteert — voegde Pavel Petrovitsj toe.
— Iemand die alles met een kritische blik onthaalt — corrigeerde Arkadij.
— Maar dat komt toch op hetzelfde neer? — vroeg Pavel Petrovitsj.
— Nee, dat is niet hetzelfde. Een nihilist is iemand die niet het hoofd buigt voor welke autoriteit dan ook, die geen enkel principe op goed geloof aanneemt, met hoeveel eerbied dat principe ook omgeven moge zijn.
— En waar mag dat goed voor zijn? — onderbrak Pavel Petrovitsj hem.
— Dat hangt van de persoon af, oompje. Voor de één is het iets goeds en voor de ander is het iets slechts.
— Aha. Ik snap het, maar het is niet mijn ding. Wij, mensen van een oudere generatie, wij geloven dat een mens zonder geloofsprincipes nog geen stap kan verzetten en nog geen ademtocht kan volbrengen.”

 

 

 

Ivan Toergenjev (9 november 1818 – 3 september 1883)

Portret door Ilya Repin, 1879

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Erika Mann werd geboren op 9 november 1905 in München als oudste dochter van de Duitse schrijver Thomas Mann. Zie ook mijn blog van 9 november 2006 en ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

Uit: Das Buch von der Riviera  (door Klaus en Erika Mann)

 

„Woher hat diese blaue Küste ihren großen Ruhm? Warum bleibt diese Côte d’Azur durch verschiedene Jahrzehnte der Vergnügungs- und Erholungs­strand des Kontinents, der Welt?

The Coast of Pleasure – Die Riviera: Legende von Luxus, Glanz, rollender Kugel, Hermelinpelz und Champagnerseligkeit. […] Der französische Künst­ler, der aus dem perlgrauen Licht von Paris sich keine neuen Inspirationen mehr holen zu können glaubt, besteigt den D-Zug und ist nach einer Nacht­fahrt dort unten, wo das Licht härter und heißer, zugleich satter, blühender und trockener ist. […] Natürlich haben Luft und Stimmung dieser Riviera zwischen Marseille und Mentone die französische Malerei sehr beeinflußt, und der Impressionismus wäre kaum ohne sie denkbar. Von Renoir, der in Cagnes arbeitete, über Van Gogh bis zu Matisse und Derain hat die licht­gesättigte Atmosphäre der Côte d’Azur am Ende des 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts eingewirkt. […]

Sanary scheint zunächst durchaus das freundliche und intime Hafenstädt­chen, wie es deren an der Riviera viele gibt: mit einer Straße am Meer, die Quai Victor Hugo heißt und an der das Café de la Marine liegt. […] In Wahrheit aber hat es seine eigene Bewandtnis mit Sanary, denn seit einigen Jahren ist es die erklärte große Sommerfrische des Café du Dôme, der sommerliche Treffpunkt der pariserisch-berlinisch-schwabingerischen Malerwelt, der angelsächsischen Bohème. Für die Deutschen hat es Meister Rudolf Levy in Mode gebracht, der mit der vielbesungenen Marietta und einigen jungen Leuten im Café de la Ma­rine Hofstaat hielt. […]

Alles spricht dafür, daß es hoch herging, vor allem, wenn über den Quai Victor Hugo sich noch Pascin näherte, leicht schwankend, die Zigarette zwischen den genußsüchtigen Lippen, den Hut schief über den melancholisch-lasziven Augen, umgeben von ein paar Damen, die auch nicht mehr nüchtern schienen. – Pascin, der Abgott von Montparnasse […].«

 

 

 

 

Erika Mann (9 november 1905 - 27 augustus 1969)

Erika en Klaus Mann 

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Velemir Chlebnikov werd geboren op 9 november 1885 in Tundotovo. Zie ook mijn blog van 9 november 2006 en ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

 

Das Vögelchen im Käfig

 

Wovon singst du, Vögelchen im Käfig?
Davon, wie man dich fing mit dem Netzchen?
Wie du dein Nestchen gewunden?
Wie dich der Käfig der Freundin entbunden?
Oder von dem Glück allein
Im lieben Nestchen, einstmal dein?
Oder wie du fingst die Fliegen,
Sie den Kindlein darzubieten?
Von deiner Freiheit, den Wäldern,
Von hohen Hügeln und Feldern,
Von grünenden Wiesen,
Von Bächlein, die fließen?
Du, Ärmster, bist's Leid, auf der Stange zu sitzen
Und aus dem Fenster zur Sonne zu blicken.
An sonnigen Tagen sieht man dich baden,
Willst uns mit deinem Liedchen laben,
Denkst an das, was einst gewesen,
Würdst dein Leid so gern vergessen,
Pickst die Körnerchen versiert,
Trinkst dein Wässerchen voll Gier.

6. April 1897

 

 

 

Großrussland vergaß die Gesöffe

 

Großrussland vergaß die Gesöffe,
In ihnen war Ewigkeitswein,
Die Gefolgschaft, die erstliche, öffnet
Den Brief, der verhängnisvoll scheint.

Du lauschtest der Schar schweigeweilig,
Wie's Kind lauscht dem Großen, der motzt,
Und die schurkische Macht, die geheime,
Hat dich beobachtet trotz.

Anfang 1908

 

 
Vertaald door Eric Boerner

 

 

 

Velemir Chlebnikov (9 november 1885 - 28 juni 1922)

Portret door Michail Kopjow, 1989

 

 

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Anne Sexton werd geboren op 9 november 1928 in Newton, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

 

For God While Sleeping 

 

Sleeping in fever, I am unfair

to know just who you are:

hung up like a pig on exhibit,

the delicate wrists,

the beard drooling blood and vinegar;

hooked to your own weight,

jolting toward death under your nameplate.

 

Everyone in this crowd needs a bath.

I am dressed in rags.

The mother wears blue.

You grind your teeth

and with each new breath

your jaws gape and your diaper sags.

I am not to blame

for all this. I do not know your name.

 

Skinny man, you are somebody's fault.

You ride on dark poles -

a wooden bird that a trader built

for some fool who felt

that he could make the flight. Now you roll

in your sleep, seasick

on your own breathing, poor old convict.

 

 

 

 

I Remember 

 

By the first of August

the invisible beetles began

to snore and the grass was

as tough as hemp and was

no color—no more than

the sand was a color and

we had worn our bare feet

bare since the twentieth

of June and there were times

we forgot to wind up your

alarm clock and some nights

we took our gin warm and neat

from old jelly glasses while

the sun blew out of sight

like a red picture hat and

one day I tied my hair back

with a ribbon and you said

that I looked almost like

a puritan lady and what

I remember best is that

the door to your room was

the door to mine.

 

 

 

Anne Sexton (9 november 1928 – 4 oktober 1974)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Karin Kiwus werd geboren op 9 november 1942 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

 

Kleine Erinnerung an den Fortschritt

 

Ja, damals, als wir Kinder waren,

nach der Revolution, haben wir

in Baschkirien noch

den Großvater gesehen, wie er

mit hellen lachenden Augen

die erste Glühbirne verfolgt hat,

die blitzend nackt durch unser

Dorfschulzimmer gependelt ist,

hin und her und hin und her.

 

Aber nun?

 

 

 

Alle Herrlichkeit auf Erden

 

Abtragen

Alles abtragen
Den ganzen Plunder

Zusammenkarren

Und in den großen Kessel stopfen

Einen kleinen festen Filzhut kochen

Als Wetterschutz

Als Pinkelpott

Als Fressnapf

Als Kotztüte

Als Füllhorn

Auf einem blank gewaschenen Stein hocken

Und alle Sinne verlieren

An das Nichts,

An das liebliche Nichts

 

 

 

 

Karin Kiwus (Berlijn, 9 november 1942)

Foto: Renate von Mangold, 1984



Zie voor nog meer schrijvers van de 9e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse dichter en schrijver Roger Joseph McGough werd geboren op 9 november 1937 in Litherland, Lancashire. Zie ook mijn blog van 9 november 2008 en ook mijn blog van 9 november 2009.

 

 

First Day at School 

 

A millionbillionwillion miles from home

Waiting for the bell to go. (To go where?)

Why are they all so big, other children?

So noisy? So much at home they

Must have been born in uniform

Lived all their lives in playgrounds

Spent the years inventing games

That don't let me in. Games

That are rough, that swallow you up.

 

And the railings.

All around, the railings.

Are they to keep out wolves and monsters?

Things that carry off and eat children?

Things you don't take sweets from?

Perhaps they're to stop us getting out

Running away from the lessins. Lessin.

What does a lessin look like?

Sounds small and slimy.

They keep them in the glassrooms.

Whole rooms made out of glass. Imagine.

 

I wish I could remember my name

Mummy said it would come in useful.

Like wellies. When there's puddles.

Yellowwellies. I wish she was here.

I think my name is sewn on somewhere

Perhaps the teacher will read it for me.

Tea-cher. The one who makes the tea.

 

 

 

Cake 

 

I wanted one life

you wanted another

we couldn't have our cake

so we ate eachother.

 

 

 

 

Roger McGough (Litherland, 9 november 1937)

 

 

 

 

De Belgische humorist, cabaretier en schrijver Raymond Devos werd geboren in Moeskroen op 9 november 1922. Zie ook mijn blog van 9 november 2008.

 

Uit: Parler pour ne rien dire

“Mesdames et messieurs ... Je vous signale tout de suite que je vais parler pour ne rien dire. Oh! je sais! Vous pensez : "S'il n'a rien à dire ... il ferait mieux de se taire!"
Evidemment! Mais c´est trop facile! ... c´est trop facile! Vous voudriez que je fasse comme tout ceux qui n´ont rien à dire et qui le garde pour eux? Eh bien non! Mesdames et messieurs, moi, lorsque je n'ai rien à dire, je veux qu'on le sache! Je veux en faire profiter les autres! Et si, vous-mêmes, mesdames et messieurs, vous n´avez à rien dire, eh bien, on en parle, on en discute!
Je ne suis pas ennemi du colloque. Mais, me direz-vous, si on en parle pour ne rien dire, de quoi allons-nous parler? Eh bien, de rien! De rien! Car rien ... ce n'est pas rien! La preuve c'est qu'on peut le soustraire.
Exemple: Rien moins rien = moins que rien! Si l´on peut trouver moins que rien c´est que rien vaut déjà quelque chose!
On peut acheter quelque chose avec rien! En le multipliant Une fois rien ... c´est rien Deux fois rien ... c´est pas beaucoup! Mais trois fois rien! ... Pour trois fois rien on peut déjà acheter quelque chose! ... Et pour pas cher!
Maintenant si vous multipliez trois fois rien par trois fois rien : Rien multiplié par rien = rien. Trois multiplié par trois = neuf. Cela fait rien de neuf!
Oui ... ce n´est pas la peine d´en parler! Bon! Parlons d´autres choses! parlons de la situation, tenez! Sans préciser laquelle! Si vous le permettez, je vais faire brièvement l´historique de la situation, quelle qu'elle soit!“

 

 

Raymond Devos (9 november 1922 - 15 juni 2006)

 

 

 

 

 

De Indische dichter en schrijver Mohammed Iqbal werd geboren op 9 november 1877 in Sialkot in het tegenwoordige Pakistan. Zie ook mijn blog van 9 november 2006 en ook mijn blog van 9 november 2008.

 

 

Bright are Thy tresses, brighten them even more

 

Bright are Thy tresses, brighten them even more,
And ravish my eyes, ravish my mind, ravish my heart and soul.

That love should be concealed, and beauty should be veiled!
Reveal Thyself to me, O Lord, or reveal me to myself.

Thou art the eternal ocean; I am a rivulet.,
Make me a part of Thee, O Lord, or make me fathomless.

If I possess a pearl within, give it a starry lustre,
But if I am a piece of brick, give it a diamond's sheen.

If of spring I cannot sing as a bird of paradise,
Make this half-enrapturcd soul a skylark of Thy spring.

 

 

 

Vertaald door Naeem Siddiqui

 

 

 

 

The child's invocation

 

My longing comes to my lips as supplication of mine
O God! May like the candle be the life of mine!

May the world's darkness disappear through the life of mine!
May every place light up with the sparkling light of mine!

May my homeland through me attain elegance
As the garden through flowers attains elegance

May my life like that of the moth be, O Lord!
May I love the lamp of knowledge, O Lord!

May supportive of the poor my life's way be
May loving the old, the suffering my way be

O God! Protect me from the evil ways
Show me the path leading to the good ways

 

 

 

 

Mohammed Iqbal (9 november 1877 – 21 april 1938)

 

 

 

 

 

De joods-Hongaarse schrijver Imre Kertész werd geboren op 9 november 1929 in Boedapest. Zie ook mijn blog van 9 november 2006 en ook mijn blog van 9 november 2008.

 

Uit: Roman eines Schicksallosen (Vertaald door Christina Viragh)

 

„Heute war ich nicht in der Schule. Das heißt doch, ich war da, aber nur, um mir vom Klassenlehrer freigeben zu lassen. Ich habe ihm das Schreiben meines Vaters überbracht, in dem er wegen «familiärer Gründe» um meine Freistellung nachsucht. Der Lehrer hat gefragt, was das für familiäre Gründe seien. Ich habe gesagt, mein Vater sei zum Arbeitsdienst einberufen worden; da hat er weiter keine Schwierigkeiten gemacht.
Ich bin losgeeilt, aber nicht nach Hause, sondern gleich zu unserem Geschäft. Mein Vater hatte gesagt, sie würden mich dort erwarten. Er hatte noch hinzugefügt, ich solle mich beeilen, vielleicht würden sie mich brau­chen. Eigentlich hat er mir gerade darum freigeben las­sen. Oder vielleicht, um mich «an diesem letzten Tag an seiner Seite zu wissen», bevor er «seinem Zuhause ent­rissen wird»: denn auch das hat er gesagt, allerdings, ja, zu einem anderen Zeitpunkt. Er hat es, wenn ich mich recht erinnere, zu meiner Mutter gesagt, als er am Mor­gen mit ihr telefonierte. Es ist nämlich Donnerstag, und an diesem Tag und sonntags hat strenggenommen meine Mutter Anrecht auf meinen Nachmittag. Doch mein Va­ter hat ihr mitgeteilt: «Es ist mir heute nicht möglich, Gyurka zu dir hinüberzulassen» und hat das dann so
begründet. Oder vielleicht doch nicht. Ich war heute morgen ziemlich müde, wegen des Fliegeralauns in der Nacht, und erinnere mich vielleicht nicht richtig. Aber daß er es gesagt hat, da bin ich sicher. Wenn nicht zu meiner Mutter, dann zu jemand anderem.
Ich habe dann mit meiner Mutter ebenfalls ein paar Worte gewechselt, worüber, das weiß ich nicht mehr. Ich glaube, sie war mir dann auch ein wenig böse, denn we­gen der Anwesenheit meines Vaters blieb mir nichts an­deres übrig, als mit ihr etwas kurz angebunden zu sein: schließlich muß ich mich heute nach ihm richten. Als ich schon im Begriff war aufzubrechen, hat auch meine Stiefmutter noch ein paar vertrauliche Worte an mich gerichtet, im Flur, unter vier Augen. Sie hat gesagt, sie hoffe, an diesem für uns so traurigen Tag bei mir «mit einem angemessenen Verhalten rechnen zu können». Ich wußte nicht, was ich da hätte sagen sollen, und so habe ich nichts gesagt.“

 

 

 

Imre Kertész (Boedapest, 9 november 1929)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, astronoom en populariseerder van de wetenschap Carl Edward Sagan werd geboren in New York op 9 november 1934. Zie ook mijn blog van 9 november 2008.

 

Uit: The Varieties of Scientific Experience: A Personal View of the Search for God

 

„If we are to discuss the idea of God and be restricted to rational arguments, then it is probably useful to know what we are talking about when we say "God." This turns out not to be easy. The Romans called the Christians atheists. Why? Well, the Christians had a god of sorts but it wasn't a real god. They didn't believe in the divinity of apotheosized emperors or Olympian gods. They had a peculiar, different kind of god. So it was very easy to call people who believed in a different kind of god "atheists". And that general sense that an atheist is anybody who doesn't believe exactly as I do prevails in our own time.

Now, there is a constellation of properties that we generally think of when we in the West or more generally in the Judeo-Christian-Islamic tradition, think of God. The fundamental differences among Judaism, Christianity, and Islam are trivial compared to their similarities. We think of some being who is omnipotent, omniscient, compassionate, who created the universe, is responsive to prayer, intervenes in human affairs, and so on.

But suppose there were definitive proof of some being who had some but not all of these properties. Suppose somehow it were demonstrated that there was a being who originated the universe but is indifferent to prayer. Or, worse, a God who was oblivious to the existence of humans. That's very much like Aristotle's God. Would that be God or not? Suppose it were someone who was omnipotent but not omniscient or vice versa. Suppose this God understood all the consequences of his actions but there were many things he was unable to do, so he was condemned to a universe in which his desired ends could not be accomplished. These alternative kinds of gods are hardly ever thought about or discussed. A priori there is no reason why they should not be as likely as the more conventional sorts of gods.“

 

 

 

Carl Sagan (9 november 1934 – 20 december 1996)

De Duitse schrijver Jan Decker werd geboren op 9 november 1977 in Kassel. Jan Decker studeerde aan het Duitse Literatuur Instituut in Leipzig. Zijn toneelstukken gingen in première in het Theater Vorpommern en het Staatstheater Nürnberg. Geënsceneerde lezingen van zijn toneelstukken waren te zien in het Schauspiel Leipzig, Staatstheater Nürnberg en het Schauspielhaus in Wenen. Hij schreef talloze toneelstukken, onder andere voor de SWR en de WDR. In 2008 werd hij samen met Christoph Schwarz bekroond bij de Leipziger Hörspielwettbewerb als beste auteur. Hij publiceerde talloze artikelen in tijdschriften en bloemlezingen.

 

Uit: Japanische Miniaturen

 

„Ein weiter Himmel, grauweiß getuscht. Stetes Platschen der Wellen, das sich in der Bucht verliert. Vom Wind gerecht, liegt Sand in feinen Streifen. Ein Leuchtturm ragt hervor. An seinem Sockel liegt angeschwemmtes Treibholz. Dahinter hoher Schilf, wo ein Frosch kauert. Lautlos wartet er auf die Ankunft der Flut.
Hoch geschlossene Holzmauern umfassen den Schrein. Die Planken von gekreuzten Giebeln ragen in die Luft. Verborgen hinter alten Bäumen liegt das Schwert der Sonnengöttin. Ein Tor spannt sich über den Weg. Unter dem Balken dreht leise der Wind. Zwei Krähen strecken ihre Flügel. Sie flattern auf und fliegen davon.
Gehörntes Schiff auf dem Berg. Die Achse eines Schiffs, dreimal gedreht. Wehrhaft und stark wie der Helm eines Kriegers. Unten treibt der Fluss, lang und geschwungen. Die Blüten der Kirschbäume schwimmen. Sie legen sich auf drei steinerne Hunde, ihre Mäuler aufwärts gespannt. Ein Tempelläuten weht aus der Ferne.
Die Felsinsel ist vom Fischteich begrenzt. Flach im Wasser liegt eine kleine Brücke. Rote Brüstung, sanft zum Bogen gespannt. Ein Schrein aus rotem Holz, die Flügel zum Fischteich geöffnet. Man hat ihn mit Gaben geschmückt. Glücksboten aus Porzellan, vier Maulwürfe. Ihre Bäuche sind ein glattschwarzer Strich.“

 

 

 

Jan Decker (Kassel, 9 november 1977)