Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 26 november 2010 tot 27 november 2010

Navid Kermani, James Agee, Philippe Delerm, Nicole Brossard

De Duits-Iraanse schrijver en islamist Navid Kermani werd geboren op 27 november 1967 in Siegen. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Du sollst

 

“– Sag nicht, daß du mich liebst.
Er sah, daß sie sah, daß er den Atem anhielt. Eine Sekunde, ihre fragenden braunen Augen, zwei Sekunden, die Kontraktion ihrer Scheide, drei, ihr offener Mund. Als er ausatmete, hatte sie es nicht gesagt.
Nie sagten sie sich, daß sie sich liebten. Er wollte das nicht, er hatte es ihr verboten. Seine Liebe hatte er erklärt, indem er erklärte, niemals von Liebe zu sprechen.
– Ich werde niemals sagen, daß ich dich liebe, und versprich mir, daß du es auch nie sagst, noch mich danach fragst.
– Wie bitte?
– Ich werde niemals sagen, daß ich dich liebe, und versprich mir, daß du es auch nie sagst, noch mich danach fragst.
– Was soll das? Was meinst du?
– Versprich es mir einfach.
Weil sie nichts sagte, legte er seine rechte Hand um ihren Hals und küßte sie zum ersten Mal. Er küßte sie auf den Mund. Das war gefährlich, denn sie hatte noch nicht versprochen, von Liebe nicht zu sprechen. Ihm fiel auf, daß ihre Lippen trocken waren. Seine waren es nicht. Ihm fiel auf, wie seine Lippen die ihren benetzten. Er öffnete die Augen, die Lippen noch immer auf ihrem Mund, die Zunge darinnen, und blickte auf ihre gesenkten Lider, in denen sich Äderchen wie gehaucht verästelten. Sein Blick spazierte auf der oberen Hälfte ihres Gesichts umher. Wie schön sie war, dachte er, das Gesicht so schmal, daß er es mit beiden Augen umarmte. Er spürte ihre Wangenknochen, die sich sanft erhoben. Eine braune Linie entdeckte er in der Narbe, die sie auf der Stirn trug, fingerkuppenlang. Es war keine spontane Entscheidung gewesen, sie zu küssen. Er hatte es sich für den Fall ihres Zögerns überlegt. Wenn er sie küßte, so hatte er gedacht, würde sie ihm seine Liebe glauben, ohne daß er sie aussprach, und er brächte sie vielleicht dazu, das Versprechen abzugeben, ohne es zu verstehen. Erklären konnte er es nicht. Sie mußte es unbesehen versprechen: nicht zu reden, über alles zu reden, aber nicht darüber. Unscharf wegen der Nähe, beobachtete er, wie sich im Winkel ihres rechten Auges eine Träne bildete.”

 

 

 

793442-68e6140a5f21c8a90ef384227f5545b1.jpg
Navid Kermani (Siegen, 27 november 1967)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en prozaïst James Agee werd geboren in Knoxville, Tennessee.op 27 november 1909. Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2008.en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Knoxville summer of 1915

 

„We are talking now of summer evenings in Knoxville Tennessee in that time that I lived there so successfully disguised to myself as a child.
... It has become that time of evening when people sit on their porches, rocking gently and talking gently and watching the street and the standing up into their sphere of possession of the tress, of birds' hung havens, hangars. People go by; things go by. A horse, drawing a buggy, breaking his hollow iron music on the asphalt: a loud auto: a quiet auto: people in pairs, not in a hurry, scuffling, switching their weight of aestival body, talking casually, the taste hovering over them of vanilla, strawberry, pasteboard, and starched milk, the image upon them of lovers and horsemen, squared with clowns in hueless amber. A streetcar raising its iron moan; stopping; belling and starting, stertorous; rousing and raising again its iron increasing moan and swimming its gold windows and straw seats on past and past and past, the bleak spark crackling and cursing above it like a small malignant spirit set to dog its tracks; the iron whine rises on rising speed; still risen, faints; halts; the faint stinging bell; rises again, still fainter; fainting, lifting, lifts, faints foregone: forgotten. Now is the night one blue dew.

Now is the night one blue dew, my father has drained, he has coiled the hose.
Low on the length of lawns, a frailing of fire who breathes...
Parents on porches: rock and rock. From damp strings morning glories hang their ancient faces.
The dry and exalted noise of the locusts from all the air at once enchants my eardrums.

On the rough wet grass of the back yard my father and mother have spread quilts. We all lie there, my mother, my father, my uncle, my aunt, and I too am lying there... They are not talking much, and the talk is quiet, of nothing particular, of nothing at all in particular, of nothing at all. The stars are wide and alive, they seem each like a smile of great sweetness, and they seem very near. All my people are larger bodies than mine, ... with voices gentle and meaningless like the voices of sleeping birds. One is an artist, he is living at home. One is a musician, she is living at home. One is my mother who is good to me. By some chance, here they are, all on this earth; and who shall ever tell the sorrow of being on this earth lying on quilts, on the grass, in a summer evening, among the sounds of the night. May God bless my people, my uncle, my aunt, my mother, my good father, oh, remember them kindly in their time of trouble; and in the of hour of their taking away.
After a little I am taken in and put to bed. Sleep, soft smiling, draws me unto her; and those receive me, who quietly treat me, as one familiar and well-beloved in that home; but will not, oh, will not, not now, not ever; but will not ever tell me who I am.“

 

 

 

 793442-d2a31df21199159a6b02893aeacadc90.jpg

James Agee (27 november 1909 - 16 mei 1955)

Foto door Walker Evans, Old Field, Long Island, New York, zomer 1937

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Philippe Delerm werd geboren op 27 november 1950 in Auvers-sur-Oise. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

Uit: Les amoureux de l'Hôtel de Ville

“Le baiser de l’Hôtel de Ville. Je n’aimais pas cette photo. Tout ce noir et ce blanc, ce gris flou, c’était juste les couleurs que je ne voulais pas pour la mémoire. L’amour happé au vol sur un trottoir, la jeunesse insolente sur fond de grisaille parisienne bien sûr… Mais il y avait la cigarette que le garçon tenait dans sa main gauche. Il ne l’avait pas jetée au moment du baiser. Elle semblait presque consumée pourtant. On y sentait qu’il avait le temps, que c’était lui qui commandait. Il voulait tout, embrasser et fumer, provoquer et séduire. La façon dont son écharpe épousait l’échancrure de sa chemise trahissait le contentement de soi, la désinvolture ostentatoire. Il était jeune. Il avait surtout cette façon d’être jeune que je n’enviais pas, mais qui me faisait mal, pourquoi ? La position de la fille était émouvante : son abandon à peine raidi, l’hésitation de son bras droit surtout, de sa main le long du corps. On pouvait la sentir à la fois tranquille et bouleversée, offerte et presque réticente. C’était elle qui créait le mystère de cet arrêt sur image. Lui, c’était comme s’il bougeait encore. Mais elle, on ne la connaissait pas. Il y avait son cou fragile, à découvert, et ses paupières closes –moins de plaisir que de consentement, moins de volupté que d’acquiescement… au bonheur, sans doute. Mais déjà le désir avait dans sa nuque renversée la crispation du destin ; déjà l’ombre penchée sur son visage recelait une menace. Je trichais, évidemment ; je mentais, puisque je les connaissais. Enfin, je croyais les connaître.
L’homme au béret, la femme aux sourcils froncés donnaient à la scène une tension qui en faisait aussi le prix. Et puis il y avait Paris, une table, une chaise de café, l’Hôtel de Ville, la calandre d’une automobile. Dans la rumeur imaginée, le gris brumeux, il y avait la France aussi, toute une époque. Trop. C’était beaucoup trop facile, la photo de Doisneau, beaucoup trop à tout le monde. On la trouvait partout. Le Baiser de l’Hôtel de Ville. 1950. Comme on eût dit L’Embarquement pour Cythère ou Le Déjeuner sur l’herbe.“

 

 


793442-00053ed78a6f79456577dc5b3a81cd4f.jpg
Philippe Delerm (Auvers-sur-Oise, 27 november 1950)

 

 

 

 

 

De Canadese dichteres en schrijfster Nicole Brossard werd geboren op 27 november 1943 in Montreal (Quebec). Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2007 en ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Vertige de l'avant-scène

 

 

beaucoup de mots s’emparent de nos vies
à notre insu
le présent nous garde en équilibre
au bord du futur à force de caresses
nous vivons nos meilleurs moments
l’étrange disparition très douce de la nuit dans un miroir
sans image pour la retenir

 

 

*

 

notre vie bien remplie
de Sibérie, Antilles, e-mail
au futur un vaste goût de soudain
entre nos yeux fous de virtuel et l’étrange
vraie vie de griffes et de quotidien
notre humanité violente
masse d’eau et de silence
je dis
souvent votre nudité déplace
ma vie bien remplie

 

 

 

 793442-33e8e04c570d459649a3311a945bb31d.jpg

Nicole Brossard (Montreal, 27 november 1943)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27e november ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:54 Reageer op dit bericht

Jacques Godbout, Klara Blum, Jos. Habets, Friedrich von Canitz, Dennis Gaens

De Canadese dichter, schrijver, essayist en filmmaker  Jacques Godbout werd geboren op 27 november 1933 in Montreal, Quebec. Zie ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Les Têtes à Papineau

 

„Nous sommes venus au Royal Victoria Hospital rencontrer le Dr Gregory B. Northridge, autrefois attaché à l'institut des anciens combattants de Vancouver (B.C.). C'est lui qui nous a aimablement invités à le faire, par téléphone, il y a de cela plusieurs semaines. Il devait de toute manière se rendre à Montréal. Il avait entendu parler de nos deux têtes. Il affirmait connaître le sujet, notre situation lui était familière. Il désirait procéder à quelques examens dont il avait seul le secret, et peut-être par la suite allait-il nous offrir une intervention chirurgicale définitive ? Définitive.

Les anciens combattants sont tous tellement anciens aujourd'hui qu'ils ont dépassés depuis longtemps l'âge des défis. C'est pourquoi notre jeunesse l'intéresse. Nous sommes une aventure.

Nous nous serions présentés plus tôt à son bureau, mais nous avions des problèmes personnels qui nous en empêchaient.

Par la suite ce fut au Dr Northridge d'être empêché. Vous savez ce que c'est. Il avait été mandé au chevet du shah d'Iran, à New-York, à propos d'un cancer de l'oesophage et d'une rate trop dilatée . Les chefs d'État n'ont pas que des plaisirs. Le Dr Northridge est reconnu aux USA où il s'est spécialisé en diverses chirurgies. Il est diplômé, si l'on peut dire, de la célèbre Clinique Mayo. C'est un cas intéressant : cette clinique est célèbre parce que des gens célèbres y amènent leurs viscères . De là la rate du sha. A. Mayo, le Dr Northridge était aussi capitaine de l'équipe de basket. Il porte ses cheveux ambre coupés dru et court depuis cette époque. C'est un chirurgien hors pair. Il a opéré le monarque qui a pu subséquemment se retirer à Panama, dans les bras de sa chatte. Cela se passait au cours de l'automne de l'année mille neuf cent soixante-dix-neuf.“

 

 

 

 793439-0bb176423930aa04d4ae53da33715b90.jpg

Jacques Godbout (Montreal, 27 november 1933)

 

 

 

 

De Duitstalige, joodse, Oostenrijkse, Russische en Chinese schrijfster Klara Blum werd geboren op 27 november 1904 in Czernowitz in de Bukowina. Zie ook mijn blog van 27 november 2006 en ook mijn blog van 27 november 2008 en ook mijn blog van 27 november 2009.

 

Uit: Wie aus Klara Blum Dhsu Bai-Lan wurde (Fragment)

 

Mutter

Du glaubst, dass mich nur Puppen interessieren.

Du hältst mich für ein Kind. Du kennst mich schlecht ...

Du willst vom Vater weg, du willst studieren,

Ich merk es wohl und finde: du hast recht.

 

Ich bin acht Jahre alt. Ich sitz und spiele,

Doch meine Meinung mach ich mir allein,

Es kommen Gäste, dicke, dumme, viele,

Die streicheln mich und schwatzen auf mich ein.

 

 

Sie sitzen im Salon und spielen Karten.

Baron Griborcza schnalzt bei jedem Stich,

Die Gouvernante weint versteckt im Garten –

Das alles hier ist nichts für dich und mich.

 

Lass sie dich Blaustrumpf nennen mit Gekicher,

Ich spiele still und merk mir jedes Wort.

Zeig mir die Bilder deiner vielen Bücher

Und denk dir aus: wie kommen wir hier fort ?

 

Du musst mir alles vom Prozess jetzt sagen.

Vom Richter ist das eine Schweinerei,

So zu entscheiden, ohne mich zu fragen.

Egal. Wir sind geflüchtet, wir sind frei.

 

Darum sagt er, muss ich beim Vater bleiben ?

Was heißt „wirtschaftlich stärker?“ Heißt das reich?

Die Polizei versucht mich aufzutreiben ?

Nun, Wien ist groß, sie finden uns nicht gleich.

 

Wir sind hier unter deinem Mädchennamen,

Ich weiß schon, Mutter, ich versteh dich glatt,

Ich sage niemandem, woher wir kamen:

„Aus Czernowitz ? Ja gibt’s denn diese Stadt ?“

 

So schön sind hier in der Pension die Zimmer,

So kahl, so frei, so einfach und so klein.

Du wirst studieren dort beim Lampenschimmer,

Wirst die gescheiteste Studentin sein.

 

 

 

793439-d9b0592d7beed2fa0150b2f32a55ea27.jpg
Klara Blum (27 november 1904 - 4 mei 1971)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, priester en archivaris Joannes Josephus (Jozef) Habets werd geboren in Oirsbeek op 27 november 1829. Hij wordt beschouwd als een grondlegger van de Limburgse archeologie­ en geschiedbeoefening. Zijn hoofdwerk, de Geschiedenis van het bisdom Roermond, vormde voor historici vaak de eerste kennismaking met de Limburgs historie tot de Franse tijd. Na zijn opleiding te Rolduc werd hij in 1856 tot priester gewijd. In 1880 werd Jos Habets lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen te Amsterdam. Van het het Oudheidkundig Genootschap in Limburg was hij president. In deze hoedanigheid redigeerde hij de "Publications du Limbourg". Ook schreef hij eigen bijdragen. Ook was hij een van de schrijvers van het tijdschrift de Maasgouw. Dit tijdschrift dat 2 keer per maand verscheen ging over limburgse geschiedenis, taal en letterkunde. Jos Habets was schrijver van vele artikelen en teksten zoals onder ander "Een Valkenburgsch Dorp in 1789", "levensschets van Egidius Slanghen", en "Levensbericht van Martinus Joseph Jansen".

 

Uit: Levensbericht van Martinus Joseph Jansen

 

„Reeds in zijne vroege jeugd had Jansen den lust gekregen om bijzonderheden aan te teekenen en boeken te verzamelen betrekkelijk dit gedeelte van Limburg, hetwelk vroeger tot het hertogdom Gulik heeft behoord. Wij herinneren ons daarvan den volgenden trek. In 't begin des jaars 1867 - Jansen was toen nog maar een jongeling - had eene boekverkooping plaats ten sterfhuize van den WelEerwaarden Heer J.W. Smeets, pastoor te Limbricht. Deze waardige geestelijke stond bekend als een bijzonder liefhebber en kenner van boeken en kunstvoorwerpen; hij bezat onder anderen eene merkwaardige verzameling schilderijen en gravuren, en in zijne rijke bibliotheek was het vak onzer provinciale geschiedenis bij uitstek goed vertegenwoordigd. Wij waren daar met eenige liefhebbers vergaderd om 't een of ander voor eigen gebruik aan te koopen. Zulks lukte evenwel maar half. Wie daár de duurte in de boeken bracht was een jongeheer die, per fas et nefas alle Limburgensia, waarop wij onze aandacht gevestigd hadden tot de hoogste prijzen opdreef. Deze heer was niemand anders dan Martin Jansen. Wij maakten met hem na afloop van de verkooping kennis, en uit die kennismaking is onze latere vriendschap geboren.

De werkkring, dien zich Jansen tijdens zijn verblijf te Sittard tot bijzonder veld zijner historische studiën had gekozen, bepaalde zich tot het voormalig ambt Borne en de overige plaatsen van Limburg, die vroeger deel hebben gemaakt van het hertogdom Gulik. Het ambt Borne lag tusschen de Maas, het Bovenkwartier van Gelderland, het land van Valkenburg en de heerlijkheid Heinsberg. De voornaamste plaatsen van dit gebied waren Borne, Sittard, Susteren en Limbricht. In de middeleeuwen bevonden er zich eigen heeren aan het hoofd, die behoorden tot de geslachten van Borne, Valkenburg, Heinsberg-Loon, Salm en Wied.“



 

 

 793439-c7776d2c5b431e49f7a33fa2a84060ab.jpg

Jos. Habets (27 november 1829 - 22 juni 1893)

Oirsbeek (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en diplomaat Friedrich Ludwig Rudolf Freiherr von Canitz werd geboren op 27 november 1654 in Berlijn. Canitz studeerde vanaf 1671 in Leiden en Leipzig rechten en reisde naar Italië, Frankrijk, Engeland en Nederland. Keurvorst Friedrich III. benoemde hem tot staatraad in 1697 en vervolgens tot geheim staatsraad. In 1698 werd hij verheven tot rijksbaron. Hij was in diplomatieke dienst en nam in 1699  als gevolmachtigd minister in Den Haag deel aan de onderhandelingen over de Spaanse Successieoorlog.  Von Canitz schreef gedichten als ook vertalingen uit het Franse Classicisme (Nicolas Boileau), die eigenlijk niet bedoeld waren voor publicatie. Beroemd is zijn rouwgedicht om de dood van zijn vrouw Doris.

 

 

Das Neue Jahr

 

So bleibt auf ewig nun das alte Jahr zurücke.

Wie teilt der Sonnen Lauf so schnett die Zeiten ab!

Wie schleppet und so bald das Alter in das Grab!

Das heißt wohl schlecht gelebt die wenig Augenblicke,

 

In welchen viel Verdruß vermischt mit schlechtem Glücke

Und lauter Unbestand sich zu erkennen gab!

Das heißt wohl schlecht gewohnt wenn uns der Wanderstab

Nie aus den Händen kömmt, wenn wir durch List und Stricke

 

Hinstraucheln in der Nacht, da wenig Licht zu sehn

Und Licht, dem allemal nicht sicher nachzugehn.

Denn so der Höchste nicht ein eignes Licht will weisen,

 

Das, wenn wir uns verirrt, uns Sinn und Auge rührt,

Ist alles Licht ein Licht, das zur Verdammnis führt.

O gar zu kurze Zeit! O gar zu schweres Reisen!

 

 

 

793439-ea85671b00b60adde89a1126cd499788.jpg
Friedrich von Canitz (27 november 1654 - 11 augustus 1699)

 

 

 

 

Dennis Gaens nieuwe stadsdichter van Nijmegen

 

 

De Nederlandse dichter Dennis Gaens wordt de nieuwe stadsdichter van Nijmegen. Dat is gisterenavond op het Wintertuinfestival bekendgemaakt door wethouder van Cultuur van Nijmegen Henk Beerten. Per 1 januari 2011 zal hij de vorige stadsdichter, Jaap Robben, opvolgen. Zie ook mijn blog van 1 juni 2009 en ook mijn blog van 1 juni 2010.

 

 

De besluitvorming hier

 

Zo'n wereld is toe aan eindelijk
weer een beslissing. Ik (bijvoorbeeld)
duur te lang zoals ik ben.

 

Eenvoudige oplossingen verwijzen
vaak naar de breekbaarheid van
bepalende kenmerken, bijvoorbeeld:
kaaklijnen, cd-collecties en herinneringen.

 

Ter voorbereiding maak ik lijstjes, mixtapes
en schetsen. Monteer ze op de muur
met vier verschillende soorten plakband en
probeer aantrekkelijke patronen te ontwaren.

 

De manier waarop ik nieuwe kleren draag
grenst aan zelfvertrouwen, mijn haar houd
ik overtuigend op mijn hoofd en elke ochtend
was ik mijn gezicht, is er koffie bij het ontbijt.

 

Mijn mondhoeken stijgen en dalen met mijn
sneller wordende hartslag. Mijn botten maken
klikgeluiden, alsof ze aftellen. Er staat iets
te gebeuren. Locatie: in mijn schoenen.

 

 

 

 793439-24304ff1e340e4580e42a3bd2f4b8d5d.jpg

Dennis Gaens (Susteren, 1982)

Dennis Gaens op het terras van Lux in Nijmegen

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Eugène Ionesco, Marilynne Robinson, William Cowper, Louis Verbeeck, Luisa Valenzuela, René Becher

De Frans-Roemeense schrijver Eugène Ionesco werd geboren op 26 november 1912 in Slatina, Roemenië. Zie ook mijn blog van 26 november 2006 en ook mijn blog van 26 november 2007 en ook mijn blog van 26 november 2008 en ook mijn blog van 26 november 2009.

 

Uit: The Bold Soprano

 

„SCENE: A middle-class English interior, with English armchairs. An English evening. Mr. Smith, an Englishman, seated in his English armchair and wearing English slippers, is smoking his English pipe and reading an English newspaper, near an English fire. He is wearing English spectacles and a small gray English mustache. Beside him, in another English armchair, Mrs. Smith, an Englishwoman, is darning some English socks. A long moment of English silence. The English clock strikes 17 English strokes.

MRS. SMITH: There, it's nine o'clock. We've drunk the soup, and eaten the fish and chips, and the English salad. The children have drunk English water. We've eaten well this evening. That's because we live in the suburbs of London and because our name is Smith.

MR. SMITH [continues to read, clicks his toungue.]

MRS. SMITH: Potatoes are very good fried in fat; the salad oil was not rancid. The oil from the grocer at the corner is better quality than the oil from the grocer across the street. It is even better than the oil from the grocer at the bottom of the street. However, I prefer not to tell them that their oil is bad.

MR. SMITH [continues to read, clicks his tongue.]

MRS. SMITH: However, the oil from the grocer at the corner is still the best.

MR. SMITH [continues to read, clicks his tongue.]

MRS. SMITH: Mary did the potatoes very well, this evening. The last time she did not do them well. I do not like them when they are well done.

MR. SMITH [continues to read, clicks his tongue.]

MRS. SMITH: The fish was fresh. It made my mouth water. I had two helpings. No, three helpings. That made me go to the w.c. You also had three helpings. However, the third time you took less than the first two times, while as for me, I took a great deal more. I eat better than you this evening. Why is that? Usually, it is you who eats more. It is not appetite you lack.

MR. SMITH [clicks his tongue.]

MRS. SMITH: But still, the soup was perhaps a little too salt. It was saltier than you. Ha, ha, ha. It also had too many leeks and not enough onions. I regret I didn't advise Mary to add some aniseed stars. The next time I'll know better.“

 

 

 

 792657-1278c655fee1f362ed4309d2e8d383a4.jpg

Eugène Ionesco (26 november 1912 – 28 maart 1994)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Marilynne Robinson werd geboren in Sandpoint, Idaho op 26 november 1943. Zie ook mijn blog van 26 november 2008 en ook mijn blog van 26 november 2009.

 

Uit: Housekeeping

 

“My name is Ruth. I grew up with my youngersister, Lucille, under the care of my grandmother, Mrs.Sylvia Foster, and when she died, of her sisters-in-law,Misses Lily and Nona Foster, and when they fled, ofher daughter, Mrs. Sylvia Fisher. Through all thesegenerations of elders we lived in one house, my grandmother'shouse, built for her by her husband, EdmundFoster, an employee of the railroad, who escaped thisworld years before I entered it. It was he who put usdown in this unlikely place. He had grown up in theMiddle West, in a house dug out of the ground, withwindows just at earth level and just at eye level, so thatfrom without, the house was a mere mound, no more ahuman stronghold than a grave, and from within, theperfect horizontality of the world in that place foreshortenedthe view so severely that the horizon seemedto circumscribe the sod house and nothing more. Somy grandfather began to read what he could find oftravel literature, journals of expeditions to the mountainsof Africa, to the Alps, the Andes, the Himalayas,the Rockies. He bought a box of colors and copied amagazine lithograph of a Japanese painting of Fujiyama.He painted many more mountains, none of them identifiable,if any of them were real. They were all suavecones or mounds, single or in heaps or clusters, green,brown, or white, depending on the season, but alwayssnowcapped, these caps being pink, white, or gold, dependingon the time of day. In one large painting he hadput a bell-shaped mountain in the very foreground andcovered it with meticulously painted trees, each of whichstood out at right angles to the ground, where it grewexactly as the nap stands outon folded plush. Every treebore bright fruit, and showy birds nested in the boughs,and every fruit and bird was plumb with the warp in theearth. Oversized beasts, spotted and striped, could beseen running unimpeded up the right side and unhasteneddown the left. Whether the genius of thispainting was ignorance or fancy I never could decide.“

 

 

 

792657-ecfc3d54d305d975bc2288906a11ed16.jpg
Marilynne Robinson (Sandpoint, 26 november 1943)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijfster Luisa Valenzuela werd geboren op 26 november 1938 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 26 november 2009.

 

Uit: I'm your horse in the night (Vertaald door Deborah Bonner)

 

„The doorbell rang: three short rings and one long one. That was the signal, and I got up, annoyed and a little frightened; it could be them, and then again, maybe not; at these ungodly hours of the night it could be a trap. I opened the door expecting anything except him, face to face, at last.

He came in quickly and locked the door behind him before embracing me. So much in character, so cautious, first and foremost checking his - our - rear guard. Then he took me in his arms without saying a word, not even holding me too tight but letting all the emotions of our new encounter overflow, telling me so much by merely holding me in his arms and kissing me slowly. I think he never had much faith in words, and there he was, as silent as ever, sending me messages in the form of caresses.

We finally stepped back to look at one another from head to foot, not eye to eye, out of focus. And I was able to say Hello showing scarcely any surprise despite all those months when I had no idea where he could have been, and I was able to say

I though you were fighting up north

I thought you'd been caught

I thought you were in hiding

I thought you'd been tortured and killed

I thought you were theorizing about the revolution in another country.

Just one of many ways to tell him I'd been thinking of him. I hadn't stopped thinking of him or felt as if I'd been betrayed. And there he was, always so goddamn cautious, so much the master of his actions.

"Quiet, Chiquita. You're much better off not knowing what I've been up to."

Then he pulled out is treasures, potential clues than at the time eluded me: a bottle of cachaca and a Gal Costa record. What had he been up to in Brazil? What was he planning to do next? What had brought him back, risking his life, knowing they were after him? Then I stopped asking myself questions (quiet, Chiquita, he'd say). Come here Chiquita, he was saying, and I chose to let myself sink into the joy of having him back again, trying not to worry. What would happen to us tomorrow, and the days that followed?“

 


 

792657-63909a250b7933a2b5dd6107442a65c8.jpg
Luisa Valenzuela (Buenos Aires, 26 november 1938)

 

 

 

 

De Engelse dichter William Cowper werd geboren op 26 november 1731 in Berkhamstead, Herford. Zie ook mijn blog van 26 november 2006 en ook mijn blog van 26 november 2008 en ook mijn blog van 26 november 2009.

 

 

Retirement

 

Far from the world, O Lord, I flee,

From strife and tumult far;

From scenes where Satan wages still

His most successful war.

 

The calm retreat, the silent shade,

With prayer and praise agree;

And seem, by Thy sweet bounty made,

For those who follow Thee.

 

There if Thy Spirit touch the soul,

And grace her mean abode,

Oh, with what peace, and joy, and love,

She communes with her God!

 

There like the nightingale she pours

Her solitary lays;

Nor asks a witness of her song,

Nor thirsts for human praise.

 

Author and Guardian of my life,

Sweet source of light Divine,

And, -- all harmonious names in one, --

My Saviour! Thou art mine.

 

What thanks I owe Thee, and what love,

A boundless, endless store,

Shall echo through the realms above,

When time shall be no more.

 

 

 

 792657-6acd4999b57fd58181272196bfacc6d3.jpg

William Cowper (26 november 1731 – 25 april 1800)

Portret door Lemuel Francis Abbott, 1792

 

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Louis Verbeeck werd geboren in Tessenderlo op 26 november 1932. Zie ook mijn blog van 26 november 2009.

 

 

Opa

 

Er was eens een grootvader op een portret,
Die vroeger veel bloempjes had buitengezet,
hij hing aan de schouw en soms dacht hij met spijt
Nog even terug aan die heerlijke tijd. 

 

De heerlijke tijd van de sjarreleston,
die niemand kon dansen gelijk hij dat kon.
Soms welde er dan fluks een traan naar zijn oog,
maar hij kon niet huilen: portretten staan droog.

 

Soms kijkt men naar hem en men murmelt heel zoet:
“Ach ach, wat was opa toch braaf en toch goed!”
Dan heeft hij veel last om zijn lach in te houden,
want ze hebben hem nooit gekend voor hij trouwde.

 

 

 

 792657-da32900c97604f34f234e403c8a16aa8.jpg

Louis Verbeeck (Tessenderlo, 26 november 1932)

Foto: Theo Klerkx, Hasselt

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Duitse schrijver René Becher werd geboren in 1977 in Bayreuth. Zie ook mijn blog van 26 november 2009.

 

Uit: Schreien

 

„Dann haben mir die Schweine auch noch die Elfi weggenommen. Ich saß gerade an meiner Novelle, auf meiner sandfarbenen Couch, stand vor dem tuberkulösen Spiegel im Bad, da musste es passiert sein. Diese Saftsäcke! Wo sie mir doch bereits im Juli des vorangegangenen Jahres den toten Säugling Sven von der Terrasse stibitzt hatten. Ich erinnere mich noch gut: Ich ließ die Rollläden ab, in der Ferne sah ich Leuchtraketen in den Himmel steigen, sie hatten gewonnen. Wollte schon schreien. Die Wurstigkeit hatte sich endgültig Bahn gebrochen, wie auch Bärbel jetzt sagen würde, wäre sie verdammtnochmal hier.

Und was hätte ich dem Sven nicht noch alles beibringen können? Ich hätte ihm vielleicht Geschichten vorgetragen. Die wahnwitzigen Räuberpistolen eines Wilhelm Hauff beispielsweise, als das Wünschen noch half, und Sven hätte gewiehert vor Glück und ich hätte mit ihm gelacht, hätte ihm Sprache beigebracht (vielleicht), ihm gezeigt, wie man schreibt (wohl eher nicht).

Im vergangenen Jahr beschäftigte ich mich noch mit Büchern. Ich nahm ein Buch aus dem Regal (wahrscheinlich den Pascal, den Storm, das Autorenlexikon, und ich vergewisserte mich, dass im Zeichen des Zwillings geborene Schriftsteller die allerschlimmsten sind) und stellte es wieder zurück.

Das Bücherregal in der Ecke meines Wohnzimmers. Darin Bücher, die in zweiterdritter Reihe parkten, Zettel zwischen Seite 112/113.

Zettelwirtschaft auf meinem Schreibtisch, zum Kotzen! Also verschob ich die Bücher, ordnete sie dem Alphabet nach, säuberte daraufhin meinen Schreibtisch, trat einen Schritt zurück und beguckte, was ich da eben angerichtet hatte.“

 

 

 792657-c7d69eecaa6fa12ee5d3dd9f16effa14.jpg

René Becher (Bayreuth, 1977)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten