De Nederlandse schrijver Menno ter Braak werd geboren op 26 januari 1902 in Eibergen. Zie ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Afscheid van Domineesland

 

“Sedert ik ingezien heb, dat de vooroordeelen in Nederland niet erger zijn dan elders, durf ik weer van Nederland houden, van zijn individualistische huisdeuren, van zijn koffiemaaltijd, van zijn laatsten krijgsheld van Speyck, van zijn volksuniversiteiten en het weekblad ‘De Prins’. Maar er is een tijd geweest, waarin ik dit alles haatte, omdat het niet van mij afgevallen was, omdat het voor mij een probleem beteekende, Nederlander te zijn van afstamming en gemoed, geen Nederlander te willen zijn in eruditie en formuleering. Thans, nu ik afscheid genomen heb van Nederland en zijn dominees, nu ik voor mijzelf niet langer behoef te loochenen, dat ik in plaats van in Arles in het land van Revius en Cats ter wereld ben gekomen, thans blijkt dit afscheid tevens een wederzien... Ik besef, dat deze laatste zin nog zoo duidelijk de sporen van den dominee-in-mij draagt, dat ik mij, bij het verschijnen van deze twee bundels studies uit vijf jaren, rekenschap moet geven van dien Engelbewaarder van mijn jeugd in gekleede jas, die op mijn eerste wankele schreden steeds zoo zorgvuldig acht heeft geslagen.

De onverbiddelijke erfelijkheid bestemde mij, bijna, tot dominee. Mijn overgrootvader was niet de eerste, die het ambt in mijn familie bracht; maar hij was een dominee, wiens ijzeren gehechtheid aan het moraliseeren alleen reeds een gansch nageslacht zou kunnen bestemmen tot volmaakte ethici. Hij schreef dag in dag uit dagboek na dagboek vol en hield aan zijn oude doopsgezinde geloof vast, terwijl zijn zoons hem in den steek lieten. De overtuiging, dat er iets Hoogers was, gaf hem voldoende steun, om het Evangelie op één der waddeneilanden te blijven verkondigen.”

 

 

Menno ter Braak (26 januari 1902 -  14 mei 1940)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Achim von Arnim werd geboren in Berlijn op 26 januari 1781. Zie ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Des Knaben Wunderhorn

 

 

Der traurige Garten

Frische Liedlein

 

 Ach Gott, wie weh thut Scheiden,

Hat mir mein Herz verwundt,

So trab ich über Helden,

Und traure zu aller Stund,

Der Stunden der sind alsoviel,

Mein Herz trägt heimlich Leiden,

Wiewohl ich oft fröhlich bin.

Hät mir ein Gärtlein bauet,

Von Veil und grünem Klee,

Ist mir zu früh erfroren,

Thut meinem Herzen weh;

Ist mir erfrorn bei Sonnenschein

Ein Kraut je länger je lieber,

Ein Blümlein Vergiß nicht mein.

 

Das Blümlein, das ich meine,

Das ist von edler Art,

Ist aller Tugend reine,

Ihr Mündlein das ist zart,

Ihr Aeuglein die sind hübsch und fein,

Wann ich an sie gedenke,

So wollt ich gern bei ihr seyn.

 

Mich dünkt in all mein Sinnen,

Und wann ich bei ihr bin,

Sie sey ein Kaiserinne,

Kein lieber ich nimmer gewinn,

Hat mir mein junges Herz erfreut,

Wann ich an sie gedenke,

Verschwunden ist mir mein Leid.

 

 

 

Knabe und Veilchen

Mündlich

 

Knabe.

 Blühe liebes Veilchen,

Das so lieblich roch,

Blühe noch ein Weilchen,

Werde schöner noch.

Weist du was ich denke,

Liebchen zum Geschenke,

Pflück ich Veilchen dich,

Veilchen freue dich!

Veilchen.

 Brich mich stilles Veilchen,

Bin die Liebste dein,

Und in einem Weilchen

Werd ich schöner seyn!

Weist du, was ich denke,

Wenn ich duftend schwenke

Meinen Duft um dich:

Knabe liebe mich!

 

 

 

 

 

Achim von Arnim (26 januari 1781 -  21 januari 1831)

Portret door Peter Eduard Ströhling, 1805

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Jonathan Carroll werd geboren op 26 januari 1949 in New York. Zie ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Kissing the Beehive

 

“Pauline Ostrova and Edward Durant Jr. were made for each other and never should have met. He was practical and thorough, she was not. The first time he ever insulted her, he said she was as complicated and bustling as a beehive. It became his nickname for her. She laughed in his face and said she'd rather be that than a key or a pencil, like him, which served exactly one boring purpose and thus was constantly forgotten or lost.

Both kids were brilliant and moody. Durant had lived his life in the shadow of his important and powerful father. Pauline's dad was a mechanic.

That's how they met, one afternoon when Edward's car wouldn't start. He had the hood up and was futzing around with the hoses and whatever else he could turn with his fingers. He knew squat about car engines but all men pop the hood and fiddle helplessly when their cars don't start; it's in the genes.

Pauline had just finished a freshman philosophy class where once again college proved to be a disappointment. Her peers were mostly interested in doing things she considered old hat: screwing and drinking, staying up all night cramming for tests because of all the classes they'd missed screwing and drinking”.

 

 

Jonathan Carroll (New York, 26 januari 1949)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jochen Missfeldt werd geboren op 26 januari 1941 in Satrup. Zie ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Steilküste

 

„Die glücklichen Tage waren geblieben, und das Glück würde nicht vergehen. Das Wetter versprach, vom strahlenden Siegesgesang noch strahlender zu werden. Weit ging der Blick über die Ostsee und über Stadt und Land. Schönwetterwolken trieben am Maihimmel. Der Maiwind blies kühl. Das liebliche Osterfest war ohne Auferstehung an den Menschen vorbeigegangen. Das liebliche Pfingstfest stand vor der Tür. Erst mal Himmelfahrt, Leute.

Zum Baden war das Wasser an diesem 5. Mai noch zu kalt. Wer den Fuß eintauchte, zog ihn zurück. Ein Blick auf die Uhr ergab: drei Minuten nach sechs. Die einzige stille Morgenminute war unwiderruflich abgelaufen. Schon erwachte die Neugier. Oben auf der Steilküste standen viele Schaulustige, herbeigelaufene Flüchtlinge und Einheimische, Junge und Alte. Sie waren vom wieder-

kehrenden, dumpfen Bum-Bum der Unterwasser-Detonationen, vom Orgeln, Seufzen und Stöhnen der auf den Grund der Geltinger Bucht sinkenden U-Boote geweckt worden.

Das erste U-Boot war frühmorgens um vier Uhr zehn in die Tiefe gesunken. Bis spätestens acht musste die Aktion «Regenbogen» beendet sein, denn danach galt der mit Feldmarschall Montgomery ausgehandelte Waffenstillstand. Warum die U-Boote versenkt wurden, darüber lässt sich gut spekulieren. Der unausgesprochene Herzenswunsch des Großadmirals, des frisch gebackenen deutschen Reichspräsidenten Karl Dönitz, also des Staatsoberhaupts, war der Wunsch der Kriegsmarine und sollte in Erfüllung gehen.

Von jeher war es in aller Herren Länder Marine-Tradition: Kein Boot, kein Schiff darf in Feindeshand fallen. Kurz vor acht bäumte sich ein Boot auf mit einem Flagge schwenkenden Matrosen. Nein, er hatte sich die Flagge um den Körper gewickelt, hielt sich noch mit einer Hand am Turm fest, als der Bug bereits zum Himmel zeigte. Das sinkende Boot orgelte und stöhnte von der entweichenden

Luft, die dem einlaufenden Wasser Platz machte und zu allen Luken und Löchern hinauspfiff.“

 

 

Jochen Missfeldt (Satrup, 26 januari 1941)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Gerrit Jan Zwier werd geboren in Leeuwarden op 26 januari 1947. Zie ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Een reisverhaal uit Noord-Portugal

 

„Wij besluiten eerst naar Braga te rijden en vervolgens via Ponte de Lima naar de kust te gaan. In Braga wordt veel gebeden, zeggen de Portugezen. Maar in Fatima gebeuren de wonderen, voegen ze er stiekem aan toe. Braga is Portugals heilige stad en dus ruim voorzien van kerken en bisschoppelijke paleizen. De kathedraal ziet er echter van buiten niet bepaald indrukwekkend uit. Dat is wel het geval met de Igreja do Bom Jesus do Monte (Kerk van de Goede Jezus op de Berg), een bedevaartsoord aan de rand van de stad. Het heiligdom ligt op de pelgrimsroute van Fatima naar het Spaanse Santiago de Compostela. De ware pelgrim maakt de lange klim over de zigzaggende trap van de voet naar de top en werpt onderweg een blik op de grotten en kapelletjes die de via sacra, de heilige weg, omzomen. Met de auto of per kabelbaan naar boven kan ook. Het is echter beslist niet de bedoeling om joelend en rennend de trappen af te dalen, zoals groepen schoolkinderen graag doen. In de naaste omgeving houden zich nog enkele bedevaartkerken op. Zo is in Sameiro een witte koepelkerk verrezen, omringd door bordessen, trappen, beelden, pleinen en parkeerplaatsen. Net als in Lourdes en Fatima wordt het religieuze spektakel hier in een massaregie opgevoerd.“ 

 

 

Gerrit Jan Zwier (Leeuwarden, 26 januari 1947)



Zie voor nog meer schrijvers van de 26e januari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver Philip José Farmer werd geboren in North Terre Haute (Indiana) op 26 januari 1918. Zie ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: The Magic Labyrinth

 

“Everybody should fear only one person, and that person should be himself.”

That was a favorite saying of the Operator.

The Operator had also spoken much of love, saying that the person most feared should also be much loved.

The man known to some as X or the Mysterious Stranger neither loved nor feared himself the most.

There were three people he had loved more than he loved anybody else.

His wife, now dead, he had loved but not as deeply as the other two. His foster mother and the Operator he loved with equal intensity or at least he had once thought so.

His foster mother was light-years away, and he did not have to deal with her as yet and might never. Now, if she knew what he was doing, she would be deeply ashamed and grieved. That he couldn’t explain to her why he was doing this, and so justify himself, deeply grieved him.

The Operator he still loved but at the same time hated.

Now X waited, sometimes patiently, sometimes impatiently or angrily, for the fabled but real Riverboat. He had missed the Rex Grandissimus. His only chance now was the Mark Twain.

If he didn’t get aboard that boat . . . no, the thought was almost unendurable. He must.

Yet, when he did get on it, he might be in the greatest peril he’d ever been in, bar one. He knew that the Operator was downRiver. The surface of his grail had shown him the Operator’s location. But that had been the last information he would get from the map.“

 

 

 

Philip José Farmer (26 januari 1918 - 25 februari 2009)

 

 

 

 

De Surinaamse dichter Bhai (eig.James Ramlall) werd geboren op 26 januari 1935 in het toenmalige district Suriname. Zie ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

De stilte
Hangt
Op de lippen
De wimpers
Kussen
Elkaar
Nu ook
De adem
Is ontslapen
Is de tijd
Tot niet tijd
Ontbonden
Dit leven
Tot de dood
Gepromoveerd

 

 

 

ahân se dur

 

Ginds, ver van hier

bloeien de amandelbomen

met hun brede bladeren.

Daar heb ik veel verloren

wat ik nimmer

hervinden zal.

 

 

 

Bhai (District Suriname, 26 januari 1935)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Rudolf Alexander Schröder werd geboren op 26 januari 1878 in Bremen. Zie ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

An die Nelke

 

Blume, runder Sternenkreis,

Du, der Rose jüngre Schwester,

die sich stolzer noch und fester

In sich selbst zu schließen weiß,

 

Offen weisest du dein Herz;

Aber zwo gerollte Flammen

Züngeln über ihm zusammen,

Zückend brünstig himmelwärts

 

Bittersüßen Würzgeruch

Feuerstrahl aus dunklen Schlüften;

Und doch schwebst du rank in Lüften

Wie der Falter, dein Besuch.

 

Blühst im Fenster noch, wenn neu

Sich der Garten vorbereitet,

Schöne Blume, die mich treu

Durch das ganze Jahr begleitet.

 

 

 

 

Rudolf Alexander Schröder (26 januari 1878 – 22 augustus 1962)

Hier links tijdens een tv-interview in 1958

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en journalist Alfons Paquet werd geboren op 26 januari 1881 in Wiesbaden. Zie ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Im kommunistischen Rußland

 

„Der Bahnhof von Eydtkuhnen mit seinem schwärzlichgelben Gebäude, noch einmal Zusammenfassung preußischster Nüchternheit,  entläßt den Reisenden kasernenniäßig. Wirballen ist überstanden; an  der Stelle des russischen Gendarmen stand ein Männlein vom Bodensee;  wie geht sie einem hier zu Herzen, die dunkelblaue Dienstmütze mit  der schwarzroten württembergischen Kokarde, Das Land beginnt sich  aufzutun; unter der Memelbrücke liegt die dörfliche Stadt /Coze'wo; Auf  dem von grünen Festungskegeln beherrschten Bahnhof ist feiertägliche Leere. Unter grauen Wolken, die in der Ferne schwärzhch werden und  sich regnend ausschütten wie angeschnittene Säcke, wogen litauische  Hügel. Ockerbraune hölzerne Stationsgebäude stehen unter hohen zot-

tigen Tannen. Lokalzüge mit Landvolk, offene Güterwagen mit grauen  Soldaten halten an, und hellgrüne Birkenzweige an den Geschützen  wehen Abschied von den tiefen Wäldern. In Wilna geht ein Alltag zu  Ende, voll Gewöhnung an das Leiden, vom Schicksal abseits gestellt zu  sein, bis eines Tages das Weitere geschehen wird. Die bronzene Kaiserin  Katharina, nach rascher Eroberung einst Herrin dieser Stadt, hat sich  nach unbekanntem Ort begeben. Die rötlichen Marmorquadern ihres

Denkmals klaffen, kunstgerecht zerlegt, vor den Laubkulissen der öffentlichen Anlage. Volk ist über die warmen Straßen ausgeschüttet, bäuerlich langsam geht es einher, oder steht bettlerhaft vor Kircheneingänge  hingepflanzt oder kleinhandelsmäßig in Läden beschäftigt. Landsturmleute mit gelben Blasinstrumenten gehen durch Geschäftsstraßen in der  Richtung auf das Kasino. Aus oberen Stockwerken bellen Grammophone. Ein ländlich gebogener Fluß in hängenden Ufern umschimmert

Flöße, gibt Anglern ihr dunkles Spiegelbild. Die weiße Kathedrale, griechisch und barock, bewacht den weiten Platz vor dunkel dämmernden  Bäumen des Stadtgartens.“

 

 

Alfons Paquet (26 januari 1881 – 8 februari 1944)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Lode Baekelmans werd geboren in Antwerpen op 26 januari 1879. Zie en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: Mijnheer Snepvangers

„Mijnheer Snepvangers en Madame Snepvangers, geboren Verstraete, hadden jaren gediend bij Notaris Boeykens in de Hobokenstraat. In het statig, oude huis werd de vrijage van den heerenknecht met de keukenmeid niet opgemerkt of stilzwijgend geduld. Daarbij gaf de minnehandel geen aanstoot, geen stoornis in den dienst. Beiden waren zeer degelijk en ernstig, en alle aardsche zotternij was hun oogenschijnlijk vreemd. Om de veertien dagen profiteerden zij van een half Zondagmiddagverlof om te wandelen en om plannen voor de toekomst te beramen. De andere Zondagen, wanneer bovenmeid en koetsier op gang waren, zaten zij gezellig voor het keukenraam uit te rekenen wat er nog aan hun spaarpot ontbrak. Jaren lang hadden zij zoo hun leven gesleten, gierig gespaard hun loon En de fooien, tot zij eindelijk een flinken duit bezaten. En op een Zondag, zij waren toen zes-en-dertig jaar geworden, was de beslissing gevallen. Een eenige gelegenheid bood zich aan om een bloeiende kruidenierszaak over te nemen en hun eigen meester te worden. Spitsvondig onderzochten zij de kansen om noch Mevrouw noch den Notaris te krenken, vermits zij in de buurt bleven en de oude meesters goede klanten konden wezen. Daarbij was de bescherming niet te versmaden voor kleine lieden! Toen zij het eens waren dat Snepvangers M. Boeykens onder vier oogen om raad zou vragen, zaten zij in de schemering te staren naar de poort van het krijgsgasthuis aan den overkant der straat. En toen het tijd werd om voor het avondmaal te zorgen, overviel hun voor de eerste maal het gevoel vreemden, ondergeschikten in dit huis te zijn.

Na het souper zat de Notaris meestal nog een uurtje op zijn bureel en las er, onder pruttelend gaslicht, zijn gazet. Snepvangers talmde niet, waagde het voor den eersten keer zijn meester te storen in zijne rustige afzondering.“

 

 

 

Lode Baekelmans (26 januari 1879 - 11 mei 1965)

De Franse dichter en schrijver François Coppée werd geboren op 26 januari 1842 in Parijs. Zie ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

Janvier

 

Songes-tu parfois, bien-aimée,
Assise près du foyer clair,
Lorsque sous la porte fermée
Gémit la bise de l'hiver,

Qu'après cette automne clémente,
Les oiseaux, cher peuple étourdi,
Trop tard, par un jour de tourmente,
Ont pris leur vol vers le Midi ;

Que leurs ailes, blanches de givre,
Sont lasses d'avoir voyagé ;
Que sur le long chemin à suivre
Il a neigé, neigé, neigé ;

Et que, perdus dans la rafale,
Ils sont là, transis et sans voix,
Eux dont la chanson triomphale
Charmait nos courses dans les bois ?

Hélas ! comme il faut qu'il en meure
De ces émigrés grelottants !
Y songes-tu ? Moi, je les pleure,
Nos chanteurs du dernier printemps.

Tu parles, ce soir où tu m'aimes,
Des oiseaux du prochain Avril ;
Mais ce ne seront plus les mêmes,
Et ton amour attendra-t-il ?

 

 

 

François Coppée (26 januari 1842 – 23 mei 1908)

 

 

 

 

De Franse schrijver Eugène Sue zou geboren zijn op 26 januari 1804. Zie voor meer informatie en een fragment mijn blog van 10 december 2006 en ook mijn blog van 26 januari 2007 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

Uit: The Mysteries of Paris (Vertaald door Henry C. Deming)

 

„A few days after the murder of Madame Séraphin, the death of the Chouette, and the arrest of the gang of desperadoes taken by surprise at Bras-Rouge's house, Rodolph paid another visit to the house in the Rue du Temple.

We have already observed that, with the view of practising artifice for artifice with Jacques Ferrand, discovering his hidden crimes, obliging him to repair them, and inflicting condign punishment should the guilty wretch, either by skill or hypocrisy, continue to evade the just punishment of the laws, Rodolph had sent to fetch from one of the prisons in Germany a young and beautiful creole, the unworthy wife of the negro David. This female, lovely in person as depraved in mind, as fascinating as dangerous, had reached Paris the preceding evening, and had received the most minute instructions from Baron de Graün.

The reader will recollect that in the last interview between Rodolph and Madame Pipelet, the latter having very cleverly managed to propose Cecily to Madame Séraphin, as a servant to the notary in place of Louise Morel, her proposition had been so well received that the „femme de charge“ had promised to speak to Jacques Ferrand on the subject; and this she had done, in terms most flattering to Cecily, the very morning of the day on which she (Madame Séraphin) had been drowned at the Isle

du Ravageur.“

 

 

 

De Nederlandse dichter Jan van Hoogstraten werd geboren in Rotterdam op 26 januari 1662. Zie ook mijn blog van 26 januari 2008 en ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

Geen schuim voor Goud (fragment)

 

II. Zang.

Wyze: O droevig Ongeval, &c.

 

 1.

 HOe (riep het vlees verbaast)

 Myn ziel wat maakt gy haast?

 Zoud gy dus scheyden van uw hartvrindin?

 Wie blaast u deze ontydige afkeer in?

 Kan dat ô ziel! bestaan voor God?

 Dat gy my stelt tot yders schimp en spot?

 Verlaat gy zelf uw eygen vlees, en been,

 Daar ik my stel in al uw doen te vreen?

 2.

 Zoo klaagt steeds de oude mens,

 Berooft van zynen wens,

 Gehegt aan 't snoer der aardse slaverny,

 Wanneer de ziel van deze banden vry,

 Al 's werrelts ydelheen verzaakt,

 En eenzaam in bespiegling zig vermaakt,

 Niet min belust als op 't verganklyk goed,

 Waarom hier elk begeerig slaaft, en vroet.

 

 

 

Jan van Hoogstraten (26 januari 1662 – 28 juli 1736)

Uit: Arnold Houbraken's Schouburg, G- Johan Lingelbach en Samuel en Jan van Hoogstraten, 1719

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Delphine Gay werd geboren op 26 januari 1804 in Aken. Zie ook mijn blog van 26 januari 2009 en ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

Le Dernier Jour de Pompéi (fragment)

 

Ô désastre ! ô terreur ! effrayante merveille !

Dans le sein des Enfers un volcan se réveille.

Par de sombres vapeurs les astres sont voilés ;

Les fleuves sont taris sous les rocs ébranlés ;

Les cités ont frémi sur leur base mouvante ;

Les lies sur les flots reculent d’épouvante ;

Renversant des Romains les orgueilleux travaux,

De la terre, soudain, sortent des monts nouveaux ;

Du Vésuve en fureur on voit tomber la cime.

Un tonnerre inconnu gronde au sein de Tabime ;

La montagne de feu se couronne d’éclairs ;

L’orage souterrain éclate dans les airs,

Lance des tourbillons de cendre et de fumée,

Et du gouffre jaillit une gerbe enflammée !

 

 

 

Delphine Gay (26 januari 1804 – 29 juni 1855)

Aken

 

 

 

 

De Baskische schrijver en politicus Sabino de Arana y Goiri werd geboren op 26 januari 1865 in Bilbao. Zie ook mijn blog van 26 januari 2010.

 

 

Eusko Abendaren Ereserkia

 

Vive et vive le Pays basque

gloire et gloire

à son bon seigneur d'en haut.

 

Il y a un arbre de chêne en Biscaye

vieux, fort, sain

comme sa loi

 

Au-dessus de l'arbre nous trouvons

la sainte croix

toujours au-dessus de nous

 

Chantes "Vive le Pays Basque"

gloire et gloire

à son bon seigneur d'en haut

 

 

 

Sabino Arana Goiri (26 januari 1865 – 25 november 1903)

Standbeeld in Bilbao

De Engelse schrijver William Somerset Maugham werd geboren in Parijs op 25 januari 1874. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: The Trembling Of A Leaf (The Pacific)

 

„He splashed about for a few minutes in the sea; it was too shallow to swim in and for fear of sharks he could not go out of his depth; then he got out and went into the bath-house for a shower. The coldness of the fresh water was grateful after the heavy stickiness of the salt Pacific, so warm, though it was only just after seven, that to bathe in it did not brace you but rather increased your languor; and when he had dried himself, slipping into a bath-gown, he called out to the Chinese cook that he would be ready for breakfast in five minutes. He walked barefoot across the patch of coarse grass which Walker, the administrator, proudly thought was a lawn, to his own quarters and dressed. This did not take long, for he put on nothing but a shirt and a pair of duck trousers and then went over to his chief's house on the other side of the compound. The two men had their meals together, but the Chinese cook told him that Walker had set out on horseback at five and would not be back for another hour.

Mackintosh had slept badly and he looked with distaste at the paw-paw and the eggs and bacon which were set before him. The mosquitoes had been maddening that night; they flew about the net under which he slept in such numbers that their humming, pitiless and menacing, had the effect of a note, infinitely drawn out, played on a distant organ, and whenever he dozed off he awoke with a start in the belief that one had found its way inside his curtains. It was so hot that he lay naked.

He turned from side to side. And gradually the dull roar of the breakers on the reef, so unceasing and so regular that generally you did not hear it, grew distinct on his consciousness, its rhythm hammered on his tired nerves and he held himself with clenched hands in the effort to bear it.

The thought that nothing could stop that sound, for it would continue to all eternity, was almost impossible to bear, and, as though his strength were a match for the ruthless forces of nature, he had an insane impulse to do some violent thing. He felt he must cling to his self-control or he would go mad.“

 

 

 

William Somerset Maugham (25 januari 1874 – 16 december 1965)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Virginia Woolf werd geboren op 25 januari 1882 te Londen. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: The Voyage Out

 

„As the streets that lead from the Strand to the Embankment are very narrow, it is better not to walk down them arm-in-arm. If you persist, lawyers’ clerks will have to make flying leaps into the mud; young lady typists will have to fidget behind you. In the streets of London where beauty goes unregarded, eccentricity must pay the penalty, and it is better not to be very tall, to wear a long blue cloak, or to beat the air with your left hand.
One afternoon in the beginning of October when the traffic was becoming brisk a tall man strode along the edge of the pavement with a lady on his arm. Angry glances struck upon their backs. The small, agitated figures—for in comparison with this couple most people looked small—decorated with fountain pens, and burdened with despatch-boxes, had appointments to keep, and drew a weekly salary, so that there was some reason for the unfriendly stare which was bestowed upon Mr. Ambrose’s height and upon Mrs. Ambrose’s cloak. But some enchantment had put both man and woman beyond the reach of malice. In his case one might guess from the moving lips that it was thought; and in hers from the eyes fixed stonily straight in front of her at a level above the eyes of most that it was sorrow. It was only by scorning all she met that she kept herself from tears, and the friction of people brushing past her was evidently painful. After watching the traffic on the Embankment for a minute or two with a stoical gaze she twitched her husband’s sleeve, and they crossed between the swift discharge of motor cars. When they were safe on the further side, she gently withdrew her arm from his, allowing her mouth at the same time to relax, to tremble; then tears rolled down, and, leaning her elbows on the balustrade, she shielded her face from the curious. Mr. Ambrose attempted consolation; he patted her shoulder; but she showed no signs of admitting him, and feeling it awkward to stand beside a grief that was greater than his, he crossed his arms behind him, and took a turn along the pavement.“

 

 

 

Virginia Woolf (25 januari 1882 – 28 maart 1941)

Portret door Franki Brotzler

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Renate Dorrestein werd geboren in Amsterdam op 25 januari 1954. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: Verborgen gebreken

 

„Agnes ziet de zwarte oogjes uitpuilen van schrik. Haar mond wordt kurkdroog. Ze hoort in de verte, in een ander tijdperk, iemand roepen: 'Pas op!'Robert, het was Robert die dat riep, tegen haar andere broers. Robert die zijn hele spaarvarken had omgekeerd om een pop met echte haren voor haar te kopen toen ze uit het ziekenhuis was ontslagen. Haar kapotte oog was genezen, de wereld was weer wijd en diep en groots. Bij haar thuiskomst had Justus haar onder het slaken van vreugdekreten in de tuin in de lucht gegooid en weer opgevangen. 'Pas op!'Frank die zijn fiets in het grind had neergesmeten om haar tegemoet te rennen. Benjamin die over het voorwiel struikelde in zijn haast deel uit te maken van de feestvreugde. 'Er is taart, Aggie,' riep hij terwijl hij in zijn val tegen Justus aan smakte. 'Pas op!' schreeuwde Robert toen Justus eveneens omviel. En Agnes kraaide van plezier toen ze voelde hoe Robert haar uit de lucht greep, en toen ze samen omver rolden lachte ze nog steeds. Robert stortte, haar tegen zich aanklemmend, met zijn volle gewicht boven op haar, en met een gekraak alsof haar hele schedel werd versplinterd, boorde het handvat van Franks fietsstuur in haar oogkas.“

 

 

 

Renate Dorrestein (Amsterdam, 25 januari 1954)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en regisseur Stephen Chbosky werd geboren op 25 januari 1970 in Pittsburgh, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: The Perks of Being a Wallflower

 

„We then went to eat french fries at McDonald's and he taught me how to play pinball. He even made a joke that because of me he got to skip an afternoon of school and asked me if I wanted to help him work on his Camaro. I guess I was pretty messy because he never let me work on his Camaro before.

At the guidance counselor sessions, they asked the few of us who actually liked Michael to say a few words. I think they were afraid that some of us would try to kill ourselves or something because they looked very tense and one of them kept touching his beard.

Bridget who is crazy said that sometimes she thought about suicide when commercials come on during TV. She was sincere and this puzzled the guidance counselors. Carl who is nice to everyone said that he felt very sad, but could never kill himself because it is a sin.

This one guidance counselor went through the whole group and finally came to me.

"What do you think, Charlie?"

What was so strange about this was the fact that I had never met this man because he wasa "specialist" and he knew my name even though I wasn't wearing a name tag like they do in open house.

"Well, I think that Michael was a nice guy and I don't understand why he did it. As much as I feel sad, I think that not knowing is what really bothers me."

I just reread that and it doesn't sound like how I talk. Especially in that office because I was crying still. I never did stop crying.“

 

 

 

Stephen Chbosky (Pittsburgh, 25 januari 1970)

 

 

 

 

De Iers-Britrse schrijver James Gordon Farrell werd geboren op 25 januari 1935 in Liverpool. Zie ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: Troubles

 

„In the summer of 1919, not long before the great Victory Parade marched up Whitehall, the Major left hospital and went to Ireland to claim his bride, Angela Spencer. At least he fancied that the claiming of her as a bride might come into it. But nothing definite had been settled.

Home on leave in 1916 the Major had met Angela in Brighton where she had been staying with relations. He now only retained a dim recollection of that time, dazed as he was by the incessant, titanic thunder of artillery that cushioned it thickly, before and after. They had been somewhat hysterical – Angela perhaps feeling amid all the patriotism that she too should have something personal to lose, the Major that he should have at least one reason for surviving. He remembered declaring that he would come back to her, but not very much else. Indeed, the only other thing he recalled quite distinctly was saying goodbye to her at an afternoon thé dansant in a Brighton hotel. They had kissed behind a screen of leaves and, reaching out to steady himself, he had put his hand down firmly on a cactus, which had rendered many of his parting words insincere. The strain had been so great that he had been glad to get away from her. Perhaps, however, this suppressed agony had given the wrong impression of his feelings.

Although he was sure that he had never actually proposed to Angela during the few days of their acquaintance, it was beyond doubt that they were engaged: a certainty fostered by the fact that from the very beginning she had signed her letters 'Your loving fiancée, Angela'. This had surprised him at first. But, with the odour of death drifting into the dug-out in which he scratched out his replies by the light of a candle, it would have been trivial and discourteous beyond words to split hairs about such purely social distinctions.”

 

 

 

J. G. Farrell (25 januari 1935 – 11 augustus 1979)

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e januari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Israëlische schrijver David Grossman werd geboren op 25 januari 1954 in Jeruzalem. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: Vrouw op de vlucht voor een bericht (Vertaald door Ruben Verhasselt)

 

„Ook de volgende nacht verscheen hij voor twaalven in haar deuropening om haar op haar kop te geven en te klagen dat ze in haar slaap lag te zingen, dat ze hem en de hele wereld wakker maakte. Ze lachte in zichzelf en vroeg of zijn kamer echt zo ver weg was, en pas toen viel hem op

dat haar stem niet klonk vanaf dezelfde plek als de vorige of eervorige nacht.

‘Omdat ik nu zít,’ legde ze uit. Hij polste voorzichtig: ‘Waarom zit je eigenlijk?’‘Omdat ik niet sliep,’ zei ze. ‘En ik was niet aan het zingen. Ik zat hier rustig op jou te wachten.’

Ze hadden allebei het idee dat de duisternis nog zwarter werd. Een nieuwe golf van hitte, die misschien niets te maken had met haar ziekte, kroop vanuit Ora’s tenen omhoog en ontstak rode vlekken in haar hals en haar gezicht. Gelukkig is het donker, dacht ze en ze hield met haar hand

de kraag van haar ruime pyjama dicht.

Daarna schraapte hij, in de deuropening, zachtjes zijn keel en zei: ‘Goed, ik moet terug.’ En toen ze vroeg waarom eigenlijk, zei hij dat hij zich dringend in de pek en veren moest gaan wentelen. Ze snapte het niet meteen, maar even later begon ze hard te lachen en zei: ‘Kom op, sufferd, nou is het genoeg met die toneelstukjes van je, ik heb hier naast me een stoel voor je klaargezet.’

Hij tastte zijn weg af langs een deurpost, stalen kastjes en bedden, tot hij ergens bleef staan uithijgen als een oud pakpaard, leunend op een leeg bed. ‘Ik ben hier,’ kreunde hij.

‘Kom dichterbij,’ zei ze.“

 

 

 

David Grossman (Jeruzalem, 25 januari 1954)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Alessandro Baricco werd geboren op 25 januari 1958 in Turijn. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007  en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: Zijde (Vertaald door Manon Smits)

 

„Frankrijk, de reizen over zee, de geur van de moerbeibomen in Lavilledieu, de stoomtreinen, de stem van H?ne. Herv?oncour bleef maar over zijn leven vertellen, zoals hij nog nooit in zijn leven had gedaan. Dat meisje bleef hem maar aanstaren, met een heftigheid die elk woord van hem de verplichting ontlokte om gedenkwaardig te klinken. De kamer leek inmiddels in een roerloosheid zonder weg terug te zijn gegleden toen zij ineens, en volkomen stil, een hand uit haar jurk stak en hem over de stromat voor haar liet glijden. Herv?oncour zag die bleke vlek aan de rand van zijn gezichtsveld verschijnen, zag haar het kopje thee van Hara Kei beroeren en daarna, absurd genoeg, doorglijden totdat ze zonder aarzeling het andere kopje vastpakte, wat onverbiddelijk het kopje was waaruit hij had gedronken, het lichtjes optillen en met zich meevoeren. Hara Kei was onophoudelijk uitdrukkingsloos naar de lippen van Herv?oncour blijven staren.
Het meisje tilde lichtjes haar hoofd op.
Voor het eerst maakte ze haar ogen los van Herv?oncour en richtte ze op het kopje.
Langzaam draaide ze het totdat ze het exacte punt waar hij had gedronken onder haar lippen had.
Ze sloot haar ogen half en dronk een slokje thee.
Ze nam het kopje van haar lippen weg.
Ze liet het terugglijden naar waar ze het had gepakt.
Ze liet haar hand onder de jurk verdwijnen.
Ze legde haar hoofd weer op de schoot van Hara Kei.“

 

 

 

Alessandro Baricco (Turijn, 25 januari 1958)

 

 

 

 

De Pools-Britse dichter, schrijver, filmmaker, componist en filosoof Stefan Themerson werd geboren in Płock op 25 januari 1910. Zie ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: The Mystery of the Sardine

 

„Actually he distinguished two kinds of logic. He called one Perfect Logic, and the other Good Logic. They were not always in agreement with each other. Sometimes they were like cog wheels, Plato’s Heaven or Dante’s Earth, rotating each other in opposite directions. His Perfect Logic would start from some firm convictions and march remorselessly forward, goose step by goose step, coûte que coûte, to some final solution. His Good Logic was different. It had safeguards built into it in case the axioms were wrong. His axioms were spelt out in the Statute book. They could be changed only by an Act of Parliament. Thus, when he saw that the perfect logical conclusion was going to be unjust to the man, the woman, or the child, he, the judge, unable to change the Act of Parliament, would cheat by mincing the steps of his logic, and that’s why he called it “good.” Because (and here he would quote Queen Victoria?) “Goodness is the only thing that never loses it value.”

 

 

 

Stefan Themerson (25 januari 1910 - 6 september 1988)

 

 

 

 

De Surinaamse dichter en journalist Jozef Hubert Maria Slagveer werd geboren in Totness op 25 januari 1940. Zie ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

Ik

 

ik had mij

een pak

van de christenen

aangemeten

maar het zat

zo slap

aan het lichaam

van een neger

 

ik heb me

gewassen

met jasmijnen

en mijn kra

danst

van zoveel

geluk

 

negerachtig

of vernegerd

ik ben mezelf

trouw gebleven.

 

 

 

Jozef Slagveer (25 januari 1940 — 8 december 1982)

Het staatslogeergebouw in Totness

 

 

 

 

De Finse dichter, toneelschrijver en uitgever Paavo Juhani Haavikko werd geboren in Helsinki op 25 januari 1931. Zie ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

Odysseus

 

Odyseus: I am one of ten suitors too
in my own house, ten years have gone and the sea is black,
I am ten suitors and I've lost the sea, it's the sea of another man,
All the time I've the sky in my eyes, the sky is jealous, just as we are
The mowers in the sky are jealous, not only here at the earth, but also in the sky, that is empty: our thoughts are sky-walking.

There's the sea, the seafarer is near to the pervert star,
his brown bears copper, silver and hallmarked gold,
his journey is cursed, he will never arrive, it's his ship's last sail,
we envied his rambles the whole ten years,
the land waited for his bones' rest,

There's the sea., the sea is his, the sky
and Penelope, all these does not scale less than his mourning,
most of all we envied his mourning, the morning on his brown:
the guests invited, all of them welcome, my house is debauched: I am Odysseus.

 

 

Vertaald door Anselm Hollo

 

 

 

Paavo Haavikko (25 januari 1931 – 6 oktober 2008)

De Duitse dichter, schrijver, musicus en filmmaker Alfred Gulden werd geboren op 25 januari 1944 in Saarlouis. Zie ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

In der dunklen Ecke

 

Nein gesagt immer
Widerstand sein das Kind
das hört nicht
die Hände abfaulen
sehen reiß das Auge aus
in der dunklen Ecke
stehen bis die Luft
aus geht der Widerstand
sein

 

 

 

Fall tot um sag

 

Ganz offen sein
fall tot um sagen
wörtlich gemeint
das glaub mal
einer weiß es

 

 

 

Alfred Gulden (Saarlouis, 25 januari 1944)

 

 

De Schotse dichter Robert Burns werd geboren op 25 januari 1759 in Alloway, Ayrshire. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2008 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

Rantin' rovin' Robin

 

Er was een knaap geboren op aard,
zijn moeder heeft hem in Kyle gebaard;
't is nauwelijks de moeite waard,
om net te zijn voor Robert.

 

De koning was in zijn een na laatste jaar,
van januari vijfentwintig dagen daar,
een windvlaag blies met groot gevaar
een welkomstgift voor Robert!

 

Vrouw Roddel keek hem recht in 't oog,
ze zei: "dit kind dat houd ik hoog,
die heeft heel wat pijlen op zijn boog:
vooruit, we noemen hem Robert!"

 

"Zijn lot is vreugde en ook venijn,
zijn hart dat is niet werkelijk klein,
hij zal ons niet tot schande zijn.
Wij zijn straks nog trots op Robert!"

 

 

 

 

Pet's welcome to his love-begotten daughter

 

Welkom, welkom, liefste kleine,
moge alle geluk van mij verdwijnen,
als ik maar een moment zou schijnen
ontrouw aan je moeder en aan jou,
als schaamrood op mijn kaken zou verschijnen,
als jij me vader noemen zou.

 

Welkom, dochter, lief en zoet,
je komt hier met wat snelle spoed,
en kerk en rechter vragen wat dat moet;
daarvoor zal ik dan strijden,
want niemand neemt jouw recht en goed,
wat jou eens moet verblijden!
.
Laat mij de minst bedeelde zijn,
voor jou het schoonste, mooi en fijn,
oprecht en zonder voze schijn.
Ook zul je naar de beste school toe gaan,
alsof in huwelijkse staat, kind mijn,
je naam en recht geschreven staan.

 

 

Vertaald door Dr M.J.M. de Haan

 

 

 

Robert Burns (25 januari 1759 – 21 juli 1796)

 

 

 

 

De Duitse dichter Daniel Caspar von Lohenstein werd geboren op 25 januari 1635 in Nimptsch, in Silezië. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

Auff einen namens-tag

 

O Venus leihe mir den zierath deiner wahre/

Vergiß ja keine schminck/ umzircke doch die haare

Der schönsten Tharackin/ nimm diamanten-stein/

Und was noch köstlicher alls alles diß kan seyn/

Das leg' ihr um das haupt. Vergiß auch nicht der ohren/

Laß deinen kleinen sohn bald lauffen zu den mohren/

Und bringen perlen her/ die jenen gäntzlich gleich/

So die Cleopatra/ da sie ihr schönes reich

Zu zeigen emsig war/ in einer nacht verschwendet;

Damit das schöne haupt/ dem wir so hoch verpfändet/

Noch schöner möge seyn/ und dessen wunder-pracht

Zu zeigen/ wie ein stern/ der bey gewölckter nacht

Den weiten himmel ziert; komm Flora/ binde kräntze/

Ihr Nymphen säumt euch nicht/ und heget neue täntze

Um eure königin. Bekennet auch dabey/

Daß ihr berühmter leib der schatz der schönheit sey.

Ach könt ich Paris seyn! solt ich ein urtheil fällen!

Wem doch mit würden sey der apffel zuzustellen/

Den Venus überkam; Ich nähme deine hand/

Ich gäb' ihr einen kuß/ und dieses schönheits-pfand.

 

 

 

 

Daniel Caspar von Lohenstein (25 januari 1635 - 28 april 1683)

De Ring in Nimptsch, oude ansichtkaart

 

 

 

 

De Russische zanger, acteur en dichter Vladimir Semjonovitsj Vysotsky werd geboren op 25 januari 1938 in Moskou. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

 

 

Weinen wird die Braut um mich

Weinen wird die Braut um mich, die Hände ringen.
Meine Schulden zahlt vielleicht ein Freund für mich.
Stümper werden meine besten Lieder singen.
Meine Feinde lachen und besaufen sich.

Bücher, die ich gern hab, wird man mir nicht geben.
Die Gitarre wird verstauben, saitenleer.
Kann nicht tiefer sinken, darf mich nicht erheben,
Sonne, Mond und Sterne seh ich wohl nicht mehr.

Hab kein Recht auf Freiheit, kann fünf Schritt nur gehen
von der Tür zur Wand in diesem schmalen Raum.
Nicht nach rechts und nicht nach links kann ich mich drehen,
nur ein Stück Himmel bleibt mir und – mein Traum.

Nur der Traum, daß bald mein Schloß wird abgenommen,
daß man mir die eignen Kleider wiederbringt,
daß, mich zu empfangen, gute Freunde kommen,
und – was für ein Freiheitslied man mir dann singt.

 

Vertaald door Martin Remane

 

 

 

 

Vladimir Vysotsky (25 januari 1938 – 25 juli 1980)

Monument in Jekaterinenburg

 

 

 

 

De Duitse schrijver en filosoof Friedrich Heinrich Jacobi werd geboren in Düsseldorf op 25 januari 1743. Zie ook mijn blog van 25 januari 2009 en ook mijn blog van 25 januiari 2010.

 

Uit: Aus Eduard Allwills Papieren

 

„Itzt kam der Geistliche hinzu, und begann seine Geschäfte. Ich versichere Ihnen, die gute Frau zagte nicht der Zukunft wegen, hatte nicht die mindeste Seelenangst; nur das Dahinsterben ihrer Kräfte, die Lebensermattung preßte ihr manches Ach aus der Brust; und da kam jedesmal ein Zuruf, ein Spruch, ein Vers aus einem Liede, das dann nur die ohnmächtigen Organen zu einem marternden Gebrauche wieder auffing, die milde Hand des Todes bewaffnete, und der Seele wehrte, still und sanft von dannen zu scheiden. – O des Wusts von Welt!

Heute nun ist der Verstorbenen wegen ein Klagen, ein Weinen, auch hier bei meiner Tante, daß einem um Trost bange wäre, der nicht wüßte, daß unter allen diesen Hochbetrübten keiner ist, der die Gattin, Mutter, Freundin bei ihrem Leben nicht immer ganz entbehren konnte. Und nun ich, welcher dies alles so klar vorschwebt, mitten unter diesem Haufen, ganz ohne Teilnehmung; aber ach! im Innersten meines Wesens erschüttert, von unerträglichen Gedanken. – Du mit den vielen Namen, das die Menschen alle zueinanderzerrt, durcheinanderschlinget, was bist du? Quell und Strom und Meer der Gesellschaft, woher? und wohin? ...

Ich sehe die finstere Hohle, und den großen Kessel, worin »Macbeths« Hexen, allerhand Stücke von Tier und Mensch, Froschzehen, Wolfszahn, Fledermaushaar, Judenleber, Türkennase, Tartarlippe, und wieviel andre Dinge sammeln, um das Werk ohne Namen zu bereiten; kochen und kochen am [507] Zauberwesen, bis aus dem Gemenge die Phantomen all hervorgehn:

 

Erscheinen, erscheinen, erscheinen,

Kommen wie Schatten, und verschwinden wieder

 

Und dazu dann den grotesken Rundetanz, und die herrliche Musik, und die bezauberte Luft, die ganze, beste, vollständigste Lustbarkeit!“

 

 

 

Friedrich Jacobi (25 januari 1743 - 10 maart 1819)

Buste in het Malkasten-Haus („Jacobihaus“), Düsseldorf

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 25 januari 2010.

 

De Duitse schrijfster en dichteres Eva Zeller werd geboren op 25 januari 1923 in Eberswalde. Zie ook mijn blog van 25 januari 2007 en ook mijn blog van 25 januari 2009.

 

 

De Franse schrijfster Stéphanie Félicité Du Crest de Saint-Aubin, comtesse de Genlis, werd geboren op 25 januari 1746 in Champcéry bij Autun. Zie ook mijn blog van 25 januari 2009.