De Nederlandse journalist, toneelschrijver, filmacteur en televisiepresentator Ischa Meijer werd geboren in Amsterdam op 14 februari 1943. Zie ook mijn blog van 14 februari 2008. en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: Een jongetje dat alles goed zou maken

 

“Israel.

 

De Dikke Man zat deze zomerse namiddag op zijn favoriete bank in het stadsparkje van de betrekkelijke koelte te genieten, toen naast hem een vage joodse kennis plaatsnam.

‘Wat een gedonder nou weer, hè, Met die bom in Argentinië, de Israëli's en de Palestijnen- bedoel ik,' sprak Die Vage Joodse kennis.

‘Het houdt ook nooit op.'

De Dikke man glimlachte maar wat.

‘En het begon indertijd zo mooi, herinner ik me,' vervolgde de Vage Joodse Kennis.

‘O ja,' barstte De Dikke Man inenen, bijkans tomeloos, los.

‘Ik herinner me nog die avond in mei'48. Mijn vader kwam huilend van vreugde thuis- omdat de Staat Israël was gesticht. En er hing een sfeer van puur vreugdevolle hoop- dat alles goed zou komen; enkel en alleen omdat we nu een eigen land hadden- een eigen land, met eigen postzegels.'

‘Jaja- die postzegels, grinnikte de vage Joodse Kennis, in fijne herinnering verzonken.

‘En die foto's van de Jonge Staat.'

‘Nou en of!' riep De Dikke Man, bijkans met overslaande stem.

‘Voormalige hoogleraren in de filosofie uit Duitsland, die op tractoren gezeten Het Nieuwe Land beploegden. Vrolijke jongelui met onveranderlijk stralende gezichtsuitdrukkingen, die onophoudelijk de horra dansten.'

‘O, ja, mijmerde de Vage Joodse Kennis. ‘Die horra! En de eerste Joodse sinaasappeltjes.'

‘Onze eigen, onvolprezen Jaffa!' exclameerde De Dikke Man.

‘Mijn hemel- wat smaakten die best! Als je eenmaal zo'n joodse citrusvrucht hebt geproefd, begreep je gewoonweg niet meer hoe de niet-joden het in hun hoofd durfden te halen door te gaan met hun productie.'

‘Achja- Israël', murmelde De Vage Joodse Kennis.”

 

 

 

 

Ischa Meijer (14 februari 1943 – 14 februari 1995)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en regisseur Alexander Kluge werd op 14 februari 1932 geboren in Halberstadt. Zie ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: Die Kunst, Unterschiede zu machen

 

„Die Gallier, die Kelten also, haben gelernt zu erzählen, einen Kokon zu spinnen, um die Wirklichkeit zu versüßen, sie so zu verschönern, daß sie kommunikationsfähig ist. Die unangenehmsten Ereignisse werden durch Erzählung schön, mitteilbar, uminterpretiert, gefälscht. Deswegen gibt es nicht nur Facts, sondern Fakes. Das ist eine Notwendigkeit. Behauptet einer, er könne mit Fakten umgehen, ohne sich etwas dazuzudenken, ohne zu fälschen, dem glaube ich nicht. Aber aus einem, der lügt, aus dessen Lügen, kann ich immer noch ein Stück Fakt herausentwickeln.

Es gibt eine Unterscheidung zwischen >vertrauenswürdig< und >nicht vertrauenswürdig<. Ovid beschreibt in seinen >Metamorphosen<, daß Lebewesen, die leiden, sich lieber verwandeln, als weiter zu leiden. Das ist die ganze Geschichte der Metamorphosen. Natürlich sind das alles Fiktionen, Göttergeschichten. Wissenschaftlich, historisch überprüft, stimmt keine dieser Geschichten. Es ist nicht wahr, daß Daphne sich in einen Lorbeerbaum verwandelte, nur weil ein gieriger Apoll hinter ihr her war. Als er sie fassen wollte, wurde sie ein Baum, der die Regionen des Mittelmeers erfreut. Diese Geschichte ist mit Intensität erdacht, mit notwendigem falschen Bewußtsein erzeugt worden.

Ovid ist Montaignes Gott, Heiner Müllers und auch meiner.

Jede dieser Geschichten, dieser Märchen in den >Metamorphosen< von Ovid ist vertrauenswürdiger als eine Nachrichtensendung von heute, in der zumindest alles äußerst verkürzt erzählt wird.“

 

 

 

Alexander Kluge (Halberstadt, 14 februari 1932)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en predikant Piet Paaltjens werd geboren in Leeuwarden op 14 februari 1835. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2008 en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Immortelle XVI

 

Zijn goudblonde lokken en knevel,

Zijn geestvolle neus en mond,

Zijn vergeetmijnietblik, zijn tenorstem

En zijn New-Foundlandsche hond,

 

Ik moet er gedurig aan denken;
Zelfs adem ik soms nog flauw

Den geur in van zijn sigaren.

Hij kocht ze gewoonlijk bij Blaauw.

 

Ruik ik opnieuw die sigaren,

Dan word ik eensklaps zoo raar.

Is 't, omdat hij ze rookte,

Of was de tabak mij te zwaar?

 

 

 

Aan Rika

 

Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart

Gezeten in een sneltrein, die den trein,

Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.

De kennismaking kon niet korter zijn.

 

En toch, zij duurde lang genoeg, om mij

Het eindloos levenspad met fletsen lach

Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij

Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.

 

Waarom ook hebt gij van dat blonde haar,

Daar de englen aan te kennen zijn? En dan,

Waarom blauwe oogen, wonderdiep en klaar?

Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!

 

En waarom mij dan zoo voorbijgesneld,

En niet, als 't weerlicht, 't rijtuig opgerukt,

En om mijn hals uw armen vastgekneld,

En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?

 

 

 

Piet Paaltjens (14 februari 1835 – 19 januari 1894)

Standbeeld door Auke Hettema in Leiden

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Robert Shea werd geboren op 14 februari 1933 in New York. Zie ook mijn blog van 14 februari 2008 en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: The Illuminatus! Trilogy (samen met Robert A. Wilson)

 

„Then, say, for a while at least, that I have found an identity as ringmaster; but that crown sits uneasily on my head (if I have a head) and I must warn you that the troupe is small for a universe this size and many of us have to double or triple our stints, so you can expect me back in many other guises. Indeed do many things come to pass.

For instance, right now, I am not at all whimsical or humorous. I am angry. I am in Nairobi, Kenya, and my name is, if you will pardon me, Nkrumah Fubar. My skin is black (does that disturb you? it doesn't me), and I am, like most of you, midway between tribalism and technology; to be more blunt, as a Kikuyu shaman moderately adjusted to city life, I still believe in witchcraft-I haven't, yet, the folly to deny the evidence of my own senses. It is April 3 and Fernando Poo has ruined my sleep for several nights running, so I hope you will forgive me when I admit that my business at the moment is far from edifying and is nothing less than constructing dolls of the rulers of America, Russia, and China. You guessed it: I am going to stick pins in their heads every day for a month; if they won't let me sleep, I won't let them sleep. That is Justice, in a sense.

In fact, the President of the United States had several severe migraines during the following weeks; but the atheistic rulers of Moscow and Peking were less susceptible to magic. They never reported a twinge. But, wait, here is another performer in our circus, and one of the most intelligent and decent in the lot-his name is unpronounceable, but you can call him Howard and he happens to have been born a dolphin. He's swimming through the ruins of Atlantis and it's April 10 already-time is moving; I'm not sure what Howard sees but it bothers him, and he decides to tell Hagbard Celine all about it. Not that I know, at this point, who Hagbard Celine is. Never mind; watch the waves roll and be glad there isn't much pollution out here yet. Look at the way the golden sun lights each wave with a glint that, curiously, sparkles into a silver sheen; and watch, watch the waves as they roll, so that it is easy to cross five hours of time in one second and find ourselves amid trees and earth, with even a few falling leaves for a touch of poetry before the horror. Where are we?“

 

 

 

Robert Shea (14 februari 1933 – 10 maart 1994)

 

 

 

 

 

De Canadees-Duitse schrijver en vertaler Frederick Philip Grove werd geboren als Felix Paul Greve op 14 februari 1879 in Radomno, Westpruisen. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: Settlers of the Marsh

 

At this point the road leapt the Muddy River and passed through its sheltering fringe of bush to strike out over a sheer waste of heath-like country covered with low, creeping brush. The wind which had been soughing through the tree tops had free sweep here; and an exceedingly fine dust of dry, powdery ice-crystals began to fly — you could hardly call it snow so far.

It did not occur to Niels to utter or even harbour apprehensions. His powerful companion knew the road; where he went, Niels could go.

They swung on, for the most part in silence.

The road became a mere trail; but for a while longer it was plainly visible in the waning light of the west; in the smooth ruts a film of white was beginning to gather.

The wind came in fits and starts, out of the hollow north-west; and with the engulfing dark an ever thickening granular shower of snow blew from the low-hanging clouds. As the trail became less and less visible, the very ground underfoot seemed to slide to the south-east.

By that time they had made about half the distance they intended to make. To turn back would have given them only the advantage of going with, instead of against, the gathering gale. Both were eager to get to work again: Nelson had undertaken to dig wells for two of the older settlers in the bush country; and he intended to clear a piece of his own land during the winter and to sell the wood which he had accumulated the year before.

They came to a fork in the trail and struck north-east. Soon after the turn Nelson stopped.

“Remember the last house?” he asked.

“Yes,” said Niels, speaking Swedish.

“From there on, for twenty miles north and for ten miles east the land is open for homestead entry. But it is no good. Mere sand that blows with the wind as soon as the brush is taken off.”

 

 

Frederick Philip Grove (14 februari 1879 – 19 augustus 1948)

 

 

 

 

De Iers-Engelse schrijver, publicist, uitgever en redacteur Frank Harris werd geboren op 14 februari 1856 in Galway, Ierland. Zie ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: My Life and Loves

 

„Early in this century when I was about 45, I made up my mind to go around the world again as I had done twenty-odd years before and study those parts of it--India, China and Japan--which I had missed before. By this time in my life I realized distinctly that I liked young girls more than I ought to like them. The girlish form before the characteristics of sex become mature attracts me intensely.

One evening in London, a friend advised me to visit India, assuring me that my peculiarity was dominant there. I started for India determined to see all there was to be seen and, if my friend was indeed correct, to indulge myself whenever the temptation became overpowering.

Going through the Red Sea in September, the heat was terrific; the women passengers for the most part chose to sleep on deck in armchairs and, as the temperature rose, their clothing grew slighter and slighter. I had got to know a Mrs. Wilson and her daughter of eighteen going out to join the husband and father, a civil servant in Bombay. Mrs. Wilson was pretty, well-read and enthusiastic about my writings, with which she was familiar. The girl, Winnie, was far prettier with an adolescent figure on the verge of womanhood and the loveliest dark brown eyes. I thought her almost a perfect beauty, with her girlish outlines and entrancing face. How to win her! Naturally I began by paying attention to her and dispensing compliments of all sorts at every opportunity. I found she loved music, so I talked to her of Wagner and Liszt for an hour at a time. One day I stated the thesis that perfect beauty such as hers must be the outward and visible sign of a perfect soul. "You must live up to it," I said, "and in ten yearsyou will be famous. You will make all men adore you. We all long for perfection and never find it--it is the passion of the soul."

We soon became friends, till one day Mrs. Wilson took me to task: "You are turning Winnie's head," she said, "and it really isn't fair of you."

"I shall do her no harm, I promise you," I said. "I only tell her she must make her spirit as perfect as her face.

"She is pretty, isn't she?" said the mother.

"A charming girl," we both agreed. All the while I was thinking about how I could win her.“

 

 

 

Frank Harris (14 februari 1856 – 27 augustus 1931)

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Puerto Ricaanse dichteres en schrijfster Julia de Burgos (eig. Julia Constanze Burgos García) werd geboren op 14 februari 1914 in Carolina. Zie ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

 

The sea and you

 

The stroke of the sea upon my door
is blue sensation between my toes,
and your impetuous leap through my spirit
is no less blue, an eternal birth.

 

All the color of awakened aurora
the sea and you swim to my encounter,
and in the madness of loving me
     until the shipwreck
you both go breaking the ports and the oars.

 

If I just had a ship of seagulls,
and could for an instant stop them,
and shout my voice that they fight
in a simple duel of mystery!

 

That one in the other might find
     his own voice,
interweave their dreams in the wind,
bind stars in their eyes
so that they give, united, their beams.

 

May there be a duel of music in the air
the opened magnolias of their kisses,
that the waves dress in passions
and the passion dress in sailboats.

 

All the color of awakened aurora
may the sea and you expand it into a dream
that it carry my ship of seagulls
and leave me in the water of two skies.

 

 

 
Vertaald door Jack Agueros

 

 

 

Julia de Burgos (14 februari 1914 – 6 juli 1953)

 

 

 

 

De Russische schrijver Vsevolod Garsjin werd geboren op 14 februari 1855 in Prijatnaja Dolina. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: Eine Nacht

 

„Ich weiß noch, ein Mensch lag im Sterben, ich war zugegen; ein italienischer Leierkastenmann machte halt vor dem offenen Fenster, und im selben Augenblick, als der Kranke seine letzten, zusammenhanglosen Worte gesprochen, den Kopf zurückgeworfen hatte und in der Agonie zu röcheln begann, ertönte das fade Motiv aus ›Martha‹:

›Spitze Pfeile für die Vögel...‹

Und seitdem erscheint, sooft ich dieses Motiv höre – und ich höre es zuweilen bis auf den heutigen Tag. Fadheiten pflegen lange nicht zu sterben – vor meinen Augen sofort das zerwühlte Kissen und ein bleiches Gesicht darauf. Wenn ich aber ein Leichenbegängnis sehe, beginnt sofort ein kleiner Leierkasten mir ins Ohr zu spielen:

›Spitze Pfeile ...‹

»Pfui, wie abscheulich! ... Ja. worüber habe ich eigentlich angefangen nachzudenken? Ja, ja: warum erinnert mich die Uhr, an deren Schlag ich scheinbar mich längst hätte gewöhnen müssen, an so vieles? An das ganze Leben. ›Weißt du noch, weißt du noch, weißt du noch‹ ... Ich weiß noch! Ich weiß sogar noch viel zu gut alles, selbst das, woran ich mich lieber nicht erinnern sollte. Von diesen Erinnerungen verzerrt sich das Gesicht, die Faust ballt sich, und schlägt wie rasend auf den Tisch ... Jetzt hat der Schlag das Lied der Uhr übertönt und einen Augenblick höre ich es nicht, aber nur einen Augenblick, denn sofort ertönt es wieder frech, zudringlich und hartnäckig:

›Weißt du noch, weißt du noch, weißt du noch?‹« »O ja, ich erinnere mich. Man braucht mich nicht daran zu erinnern, mein ganzes Leben – da liegt es vor mir wie auf der flachen Hand. Eine Augenweide!«

 

 

Vsevolod Garsjin (14 februari 1855 – 31 maart 1888)

Portret door Mikhail Malyshev (Detail)

 

 

 

 

De Franse schrijver Edmond François Valentin About werd geboren op 14 februari 1828 in Dieuze, Lorrainne. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2009  en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

 Uit: Germaine

 

„Les armes des Sanglié, peintes à la cire, se répètent sur tous les murs du vestibule. C'est un sanglier d'or sur champ de gueules. L'écusson est supporté par deux lévriers et surmonté d'un tortil de baron avec cette légende: SANG LIÉ AU ROY. Une demi-douzaine de lévriers vivants, groupés suivant leur fantaisie, s'agacent au pied de l'escalier, mordillent les véroniques en fleur dans les vases du Japon, ou s'aplatissent sur le tapis en allongeant leur tête serpentine. Les valets de pied, assis sur des banquettes de Beauvais, se croisent solennellement les bras, comme il convient à des gens de bonne maison.

Le 1er janvier 1853, vers les neuf heures du matin, tous les domestiques de l'hôtel tenaient sous le vestibule un congrès tumultueux. L'intendant du baron, M. Anatole, venait de leur distribuer leurs étrennes. Le maître d'hôtel avait reçu cinq cents francs, le valet de chambre deux cent cinquante. Le moins favorisé de tous, le marmiton, contemplait avec une tendresse inexprimable deux beaux louis d'or tout neufs. Il y avait des jaloux dans l'assemblée, mais pas un mécontent, et chacun disait en

son langage que c'est plaisir de servir un maître riche et généreux.

Ces messieurs formaient un groupe assez pittoresque autour d'une des bouches du calorifère. Les plus matineux avaient déjà la grande livrée; les autres portaient encore le gilet à manches, qui est la petite tenue des domestiques. Le valet de chambre était tout de noir habillé, avec des chaussons de lisière; le jardinier ressemblait à un villageois endimanché; le cocher était en veste de tricot et en chapeau galonné; le suisse, en baudrier d'or et en sabots. On apercevait ça et là, le long des murs, un fouet, une étrille, un bâton à cirer, une tête de loup, et des plumeaux dont je ne sais pas le nombre.“

 

 

 

Edmond About  (14 februari 1828 – 16 januari 1885)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver en dichter Johann Martin Usteri werd geboren op 14 februari 1763 in  Zürich. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2009 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

 

 

Wer Neid und Mißgunst

 

Wer Neid und Mißgunst sorgsam flieht,

Und Genügsamkeit im Gärtchen zieht,

Dem schießt sie schnell zum Bäumchen auf,

Was goldne Früchte trägt.

 

 

 

Freundliches Geben

 

Freundliches Geben zieret das Leben.

Schließe dem Bedürftigen nimmer die Hand.

Frommes Erbarmen läßt nicht verarmen:

Wohltun ist Quelle im brennenden Sand.

 

 

 

 

Johann Martin Usteri (14 februari 1763 – 29 juli 1827)

Portret door Franz Hegi Aquatinta

 

 

 

 

 

De Franse toneelschrijver Pierre-Claude Nivelle de La Chaussée werd geboren op 14 februari 1692 in Parijs. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007  en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

 

 

L'origine de la fossette de menton (Fragment)

Jadis Amour fut, après bien des larmes,
L'amant aimé d'un objet plein de charmes;
Mais, non content de ce titre si doux
Il y joignit encor celui d'époux.
Quelle imprudence aux amans ordinaire!
Sans que l'hymen se mêle de l'affaire,
Hélas! on cesse assez tôt de s'aimer.
Or il fallut, comme on peut présumer
Faire à Psyché (c'est le nom de la belle).
Un équipage, une cour immortelle,
Pleine de Jeux, de Graces et de Ris,

Train convenable à la bru de Cypris.
On manda donc Flore avec ses compagnes,
Nymphes des eaux, des bois et des campagnes;
Ce que la terre a de Jeux et d'Amours,
Tout fut sommé de venir au concours.
Pour en répandre encor mieux la nouvelle,
Amour choisit un messager femelle;
Et, par ainsi, pas ne fut antre creux,
Réduit secret, même d'amours heureux,
Où ne fut bruit du mandement suprême,
Le rendez-vous étoit Cithere même.

 

 

 

Pierre-Claude de La Chaussée (14 februari 1692 – 14 mei 1754)

Anoniem portret

 

 

 

 

De Italiaanse dichter, schilder, taalkundige, filosoof, cryptograaf, musicus en architect Leone Battista Alberti werd geboren in Genua op 14 februari 1404. Zie ook mijn blog van 14 februari 2007 en ook mijn blog van 14 februari 2010.

 

Uit: De Re Aedificatoria

 

„Architecten maken gebruik van alle verhoudingen die hier genoemd zijn. Niet verward en onduidelijk maar op zo'n manier dat het steeds harmonisch is. Bij de opstand van een kamer die twee keer zo lang als breed is, maken zij bijvoorbeeld geen gebruik van getallen die het drievoud zijn, maar alleen van die getallen die het tweevoudige vormen. Zo gebruiken ze in een kamer waar de lengte drie keer de breedte is, ook alleen de eigen verhoudingen en geen vreemde, dat wil zeggen, ze nemen het drievoud, daar dat het beste past bij de omstandigheden van het bouwwerk.

Er zijn enkele andere natuurlijke verhoudingen voor het gebruik in gebouwen die niet ontleend zijn aan getallen maar aan wortels en kwadraten. Wortels zijn de zijden van vierkanten. Kwadraten zijn de oppervlakken van die vierkanten. De vermenigvuldiging van de oppervlakken maakt kubussen. De eerste van alle kubussen (met de wortel één) is opgedragen aan God omdat het in iedere richting één is, aangezien het afgeleid is van één. Waaraan we mogen toevoegen dat het de meest stabiele en constante van alle figuren is en de basis van alles.“

 

 

 

Leone Battista Alberti (14 februari 1404 — 25 april 1472)

Monument voor Alberti in de basilica Santa Croce, Florence

De Nederlandse dichteres en psychiater M. Vasalis werd geboren in Den Haag op 13 februari 1909. Dat is vandaag dus precies honderd jaar geleden. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008. en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit de nevel over het weiland

 

Uit de nevel over het weiland
met half-uitgewiste koeien
komt vandaag het werk van Mauve
bleek, allerzachtzinnigst boven,
daarna de gebroeders Maris,
weiden, bruiden, tederheid
in sluiers - die nog altijd waar is
maar uit een zó andre tijd.
De uil het wit en hol gezicht
van Mankes, eitjes van Verster
de geiten-weitjes - alles vaag
uit het vroegere Den Haag
woont nog in mij - stil en ver
in het land van losse haren
en van wit katoenen jurken
die zo lekker gingen ruiken
in een plotselinge regen.
In het land van vaders vrienden
bijna allemaal met snor
socialisten, debatterend over toekomst
en historie -
En van moeders zwerm vriendinnen
die ons aan haar strakverpakte
borsten, verende ballonnen,
drukten en zo pittig roken
naar de buitenlucht en zweet.

 

 

 

In de oudste lagen van mijn ziel

 

In de oudste lagen van mijn ziel,
waar hij van stenen is gemaakt,
bloeit als een gaaf ontkleurd fossiel,
de stenen bloem van uw gelaat.

Ik kan mij niet van U bevrijden,
er bloeit niets in mijn steen dan Gij,
de oude weelden zijn voorbij.
Maar niets kan mij meer van U scheiden.

 

 

 

 

M. Vasalis (13 februari 1909 - 6 oktober 1998)

Boekomslag

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en dichter Jan Arends werd geboren op 13 februari 1925 in Den Haag. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008. en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

Ach er komen wel weer bloemen

 

Ach
er komen
wel weer bloemen.

Heb je ooit
zoveel honger gehad
als nu?

Als er weer bloemen komen
zal het brood zijn.

Dan komen alle dromen
terug.

Boze dromen
van honger
zullen weer terugkomen.

Er komen weer bloemen
van lente
en angst voor de winter.

 

 

 

 

Jan Arends (13 februari 1925 – 21 januari 1974)

 

 

 

 

 

De Duits-Amerikaanse schrijfster Irene Dische werd op 13 februari 1952 in New York geboren. Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Die Decke

 

„Einer der Risse war seit letzten Sonntag breiter geworden. Ein halber Zentimeter in drei Tagen, mal nachrechnen, sagte sich Simone. Sie hatte viel Zeit. Dieser Riss bildete die lange Seite von einem unordentlichen Trapez aus lauter Rissen direkt über ihrem Bett. Sie hatte dem Trapez den Namen von Max gegeben, der vor ein paar Jahren verschwunden war. Sein Gesicht hatte eine ähnliche Form gehabt, aber geliebt hatte sie ihn trotzdem. Ein hässliches Gesicht war ihr lieber als ein hässlicher Körper, und Max war drahtig gewesen. Drahtig und amüsant. Wenn sie ihn an der Decke sah, amüsierte sie sich noch immer.

Max war da oben nicht allein. Die Lampe leistete ihm Gesellschaft – der Kleine Raik, wie Simone sie nannte, weil aus dem mit Gips verkleisterten Loch in der Decke mehrere Kabelenden hervortraten und die Lampe unansehnlich herunterbaumelte, eigentlich bloß ein Kabel mit einer nackten Glühbirne, die ein grelles, dummes Licht verstrahlte. Seit Jahren wollte sie sie herunternehmen und etwas Hübscheres anbringen, aber sie war nie dazu gekommen. Die Decke war sehr hoch, und um die Lampe zu erreichen, brauchte sie eine höhere Leiter. Ein halber Zentimeter in drei Tagen bedeutete, dass sich der Stuck pro Tag um fast zwei Millimeter verschob. Vielleicht war in der Wohnung darüber jemand herumgehopst und hatte den Vorgang beschleunigt.

Vielleicht würde er sich jetzt wieder verlangsamen. Raik, ihr Mann, war groß genug. Er konnte die Lampe erreichen, der sie den Spitznamen Kleiner Raik gegeben hatte. Aber er ließ sich nicht dazu bringen, etwas zu reparieren, das sie repariert haben wollte. Er bastelte gern an irgendwelchen Sachen herum, aber nicht wenn sie ihn darum bat, und sie hatte den Fehler gemacht, ihn zu bitten,

und damit nur seinen Unwillen geweckt.”

 

 

 

Irene Dische (New York,  13 februari 1952)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Friedrich Christian Delius werd geboren in Rome op 13 februari 1943. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008.en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Selbstporträt mit Schimpansen

 

„Wenige Tage nach dem Ende der Schlacht von Stalingrad nicht weit vom Vatikan in das warme Frühlingslicht von Rom geboren, die Mutter eine milde Mecklenburgerin, der Vater ein westfälischer Pfarrer, zwischen hessischen Wäldern und Fachwerkhäusern, Bücherregalen und Fußballplatz Lesen und Schreiben gelernt und zugleich stotternd und stumm geworden – wo fängt es an, das Ich, das mit gelähmter Zunge zur Sprache drängt und im Alter von zehn Jahren mit der Schreibmaschine des gefürchteten Vaters sich einen “Weltplan” tippt? Und als “Beruf” angibt: Dichter.
Dies Rätsel habe ich auch in der Erzählung “Der Sonntag, an dem ich Weltmeister wurde” nicht gelöst, und ich will es nicht lösen, denn es treibt mich voran. Wer schweigt und stottert, mag, im Idealfall, ein besonders glühender Liebhaber der Sprache sein. Widerspruch – erst gegen die Sprache der Väter und Götter, dann gegen die Sprachen der Floskeln, der Macht, der Ideologie. Sich am Schopf der eigenen Lyrik aus dem Sumpf ziehen – mit solchem Sublimationsgewinn läßt sich wuchern. Es zog mich ins Zentrum der deutschen Widersprüche, anderthalb Jahre nach dem Mauerbau. Aber was wäre Berlin gewesen ohne den Weg durch die Mauer, ich brauchte Gesprächspartner in beiden Berlins. Doch bei allem bescheidenen Größenwahn hätten wir uns nie vorgestellt, uns 30 Jahre später in einer Akademie wiederzutreffen.
Der politische Schub von 1965, 1966, 1967, 1968 hat mich nicht gehindert, zehnmal mehr Jean Paul und Fontane zu lesen als Marx. Theorie war meine Sache nie, und der Höhepunkt meiner Studentenbewegung war eine Dissertation über “Der Held und sein Wetter”. Eine Maxime von Friedrich Schlegel begleitet mich seit 1965: “Jeder Satz, jedes Buch, so sich nicht selbst widerspricht, ist unvollständig.”

 

 

Friedrich Christian Delius (Rome, 13 februari 1943)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Urs Faes werd geboren op 13 februari 1947 in Aarau. Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Paarbildung

 

„Vor sieben Uhr dämmerte das Institut vor sich hin; die ersten Patientengespräche und die ersten Bestrahlungen waren auf halb acht angesetzt. Noch waren keine Schritte, keine Stimmen zu hören; in den langen Fluren lag ein Warten. Meist war er vor den andern da. Er schätzte diese Momente vor der Betriebsamkeit des Spitalalltags, ging langsam durch die Korridore. Sein Blick folgte dem Einfall des Lichts, das über die Wände kroch, in den Bronzereliefs aufleuchtete, in schmalen Bahnen über die

Schwellen zu den Behandlungsräumen lief, dort auf die bereitstehenden Apparate fiel.

In dieser Stille sah er die Patienten und Patientinnen deutlicher vor sich als am Tag, wenn sie wirklich da waren und auf den Bildschirmen ihre von der Krankheit befallenen Körper sichtbar wurden, eine Brust, ein Kehlkopf, ein Lymphknoten, befallenes und bestrahltes Gewebe.

An diesem Montag war er besonders zeitig in die Klinik gefahren, er wollte vor dem Achtuhrrapport die Patientenblätter durchsehen, um vorbereitet zu sein. Wie jeden Tag war er auf dem Weg vom Parkplatz zum Institut durch das Eingangstor geschritten: vorbei an zwei hochaufragenden weißen Säulen. Auf ihnen waren alle Geburten der letzten Wochen verzeichnet. Er hatte es sich angewöhnt, einen Augenblick stehenzubleiben und die Namen der Neugeborenen zu lesen: Myriam, Ralf, Zaid, Liliane, Jan.

Wenn auf seiner Station ein Exitus gemeldet wurde, dachte er an den Namen eines der Neugeborenen und gewann darin wieder so viel Festigkeit, daß es ihm leichter fiel, sich bei den Besprechungen den letalen Verlauf einer Krankheit anzuhören, ohne leer zu schlucken. Seit einiger Zeit fragte er nicht mehr insistierend nach oder fing gar in der Mittagspause nochmals über den Todesfall zu sprechen an.“

 

 

Urs Faes (Aarau,13 februari 1947)

 

 

 

 

De Pakistaanse (Urdu) dichter Faiz Ahmed Faiz werd geboren op 13 februari 1911 in Sialkot. Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

It Is Spring Again 

 

It is spring, And the ledger is opened again.

From the abyss where they were frozen,

those days suddenly return, those days

that passed away from your lips, that died

with all our kisses, unaccounted.

The roses return: they are your fragrance;

they are the blood of your lovers.

Sorrow returns. I go through my pain

and the agony of friends still lost in the memory

of moon-silver arms, the caresses of vanished women.

I go through page after page. There are no answers,

and spring has come once again asking

the same questions, reopening account after account.

 

 

 

Stanza 

 

If they snatch my ink and pen,

I should not complain,

For I have dipped my fingers

In the blood of my heart.

I should not complain

Even if they seal my tongue,

For every ring of my chain

Is a tongue ready to speak.

 

 

 

Faiz Ahmed Faiz (13 februari 1911 - 20 november 1984)



Zie voor nog meer schrijvers van de 13e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Belgische (Franstalig) schrijver Georges Simenon werd geboren in Luik op 13 februari 1903. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008. en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Le chien sans maître

 

„Vendredi 7 novembre. Concarneau est désert. L’horloge lumineuse de la vieille ville, qu’on aperçoit au-dessus des remparts, marque onze heures moins cinq.

C’est le plein de la marée et une tempête du sud-ouest fait s’entrechoquer les barques dans le port. Le vent s’engouffre dans les rues, où l’on voit parfois des bouts de papier filer à toute allure au ras du sol.

Quai de l’Aiguillon, il n’y a pas une lumière. Tout est fermé. Tout le monde dort. Seules, les trois fenêtres de l’Hôtel de l’Amiral, à l’angle de la place et du quai, sont encore éclairées.

Elles n’ont pas de volets mais, à travers les vitraux verdâtres, c’est à peine si on devine des silhouettes. Et ces gens attardés au café, le douanier de garde les envie, blotti dans sa guérite, à moins de cent mètres.

En face de lui, dans le bassin, un caboteur qui, l’après-midi, est venu se mettre à l’abri. Personne sur le pont. Les poulies grincent et un foc mal cargué claque au vent. Puis il y a le vacarme continu du ressac, un déclic à l’horloge, qui va sonner onze heures.

La porte de l’Hôtel de l’Amiral s’ouvre. Un homme paraît, qui continue à parler un instant par l’entrebâillement à des gens restés à l’intérieur. La tempête le happe, agite les pans de son manteau, soulève son chapeau melon qu’il rattrape à temps et qu’il maintient sur sa tête tout en marchant. Même de loin, on sent qu’il est tout guilleret, mal assuré sur ses jambes et qu’il fredonne. Le douanier le suit des yeux, sourit quand l’homme se met en tête d’allumer un cigare.“

 

 

Georges Simenon (13 februari 1903 - 4 september 1989)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Nynke van Hichtum (pseudoniem van Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer) werd geboren in Nes op 13 februari 1860. Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Over den invloed van ‘Robinson Crusoë’

 

„Heel dikwijls kreeg ik het verwijt te hooren, dat ik veel opat en mijn ouders veel kostte, terwijl ik nog niets verdiende. Dat speet me erg, maar - hoe zou ik iets verdienen? Ik wist er geen middel op. Deze pijnlijke overwegingen trokken mijn gedachten en gevoelens van de buitenwereld af, en in mijzelf vond ik nog geen stof genoeg om dit te vergoeden door gedachten of eigen geesteswerkzaamheid; en zoo leefde ik dan geheel in het rijk der fantasie, en een boek, dat mij het tegenwoordige geheel kon doen vergeten, was voor mij de hemel. Eens liet een van mijn kameraden van de avondschool me een boek zien, dat hem toebehoorde. 't Was een in bruin leder gebonden exemplaar van den ouden, oorspronkelijken Ronbison (hetzelfde, waarnaar Campe zijn uitgaaf bewerkt heeft.) Hij leende 't me, en nooit herinner ik me oogenblikken van hooger zielsgenot doorleefd te hebben, dan toen ik, ineengedoken in een hoekje, met Robinson meeleefde op zijn eiland.

De vorm van het boek is weliswaar zoo vervelend mogelijk: elk klein voorval wordt uitvoerig verteld in dagboekstijl. Het aantal bijlslagen, die hij moest doen, eer zijn bootklaar was, het aantal oesters, dat hij vond, vormde den inhoud van geheel bladzijden: maar hoe bevredigde mij dit! Ik werd er geheel door ontrukt aan de ruwe werkelijkheid, ik leefde in gedachten geheel met hem mee, ik voelde met hem een rilling van angst, toen de wilden verschenen, en verheugde me innig over zijn eindelijke redding, waaraan voor mij maar één groot verdriet verbonden was, - dat het boek hiermee eindigde.“

 

 

 

Nynke van Hichtum (13 februari 1860 - 9 januari 1939)

 

 

De Duitse schrijfster Katja Lange-Müller werd geboren op 13 februari 1951 in Berlijn-Lichtenberg. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

Uit: Die Enten, die Frauen und die Wahrheit

 

»Guck«, fiepte ich dem Kollegen D. ins haarige Ohr, »da hinten, das ist der Gott.« Möglicherweise, und möglicherweise nicht ganz zu Unrecht, vermutete der gerade mal dreißigjährige D. wohl, ich sei nicht mehr nüchtern. »Gott!« brüllte er, »der soll hier sein?« - »Leise, Mann«, sagte ich und ergriff den Ärmel des reiferen Kollegen M. »Ja«, sprach M., früher selbst Künstler bei Bühne, Funk und Fernsehen, sachlich, »das isser. Der macht grade 'ne Platte mit Daliah Lavi.«
Ich versuchte zu vergessen, daß Karel Gott Spargel aß, ganz in meiner Nähe, aber nach zwei, drei weiteren sturzgetrunkenen Weißweinen hatte ich mein Herz mitsamt den Erinnerungsresten, die es barg dann doch auf der Zunge: »Als Mädchen«, erzählte ich den Kollegen, »hatte ich so eine Ansichtspostkartenschallplatte; das 'hunderttürmige Mütterchen Prag', wie es in Karel Capeks 'Krieg mit den Molchen' heißt, war drauf, aus der Luft fotografiert, im strahlenden Sonnenschein, und dann noch so Rillen, die man mit bloßem Auge kaum erkennen konnte. Angeblich waren solche Kartenplatten höchstens achtzigmal abspielbar, doch diese eine habe ich fast ein Jahr lang jeden Tag von früh bis spät gehört. Es war die Melodie von 'Ein verregneter Sonntag' mit tschechischem Text, gesungen von einer jubelnden Tenorstimme, der meines Karel Gott. Wie ein Papagei, ohne die Bedeutung auch nur einer einzigen Silbe jemals wenigstens ahnen zu können, formte ich jedes Wort nach, immer wieder, immer weiter, so lange, bis ich das ganze strophenreiche Lied auswendig gelernt hatte. Noch heute weiß ich im Schlaf, wie es geht.« - »Vcera nedele byla, vcera byl hezky cas/ vcera nedele byla, za tyden bude zas ...« knödelte ich lauter werdend und nicht ohne Stolz auf all die runden »r« und weichen »l«, und die Kollegen fanden es komisch, weiß der Himmel, warum. Schließlich kam der Moment, ich mußte zur Toilette.“

 

 

 

Katja Lange-Müller (Berlijn, 13 februari 1951)

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Ivan Andrejevitsj Krylov werd geboren op 13 februari 1769 in Moskou. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

Elephant And Pug 

 

Along the streets Big Elephant was led,

To show him off, most likely.

Since Elephants are not a common thing to see

A crowd of gapers followed on his heels.

All of a sudden Pug springs up in front of them.

And seeing Elephant, it raises a great rumpus,

It lunges, barks and howls

And does its best to pick a quarrel.

'Hey neighbor, stop the fuss,'

A mutt intones, 'You? Deal with Elephant?

Look at you barking yourself hoarse, and he just strolls

Nonplussed

And doesn't care one bit about your noise.'

'Ho ho!' Pug says,

'That's just what I enjoy,

Since I can be a real tough guy

Without a single blow or bruise.

That way, the other dogs will say:

'To bark at Elephant this Pug

Must be a real strong mug!'

 

 

 

 

 

Ivan Krylov (13 februari 1769  - 21 november 1844)

Portret door Johann Leberecht Eggink, 1832

De Engelse dichteres en schrijfster Eleanor Farjeon werd geboren op 13 februari 1881 in Londen. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

A Kitten

 

He's nothing much but fur
And two round eyes of blue,
He has a giant purr
And a midget mew.

 

He darts and pats the air,
He starts and cocks his ear,
When there is nothing there
For him to see and hear.

 

He runs around in rings,
But why we cannot tell;
With sideways leaps he springs
At things invisible –

 

Then half-way through a leap
His startled eyeballs close,
And he drops off to sleep With one paw on his nose.

 

 

 

 

Eleanor Farjeon (13 februari 1881 – 5 juni 1965)

 

 

 

 

 

De Argentijnse dichter en schrijver Ricardo Güiraldes werd geboren op 13 februari 1886 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

Tango

 

Tonight we may discuss—after the Chopin
Nocturnes, after the I-don’t-know-how-many
Performances of Beethoven’s “Moonlight” Sonata—
The gradual reduction of Roman columns,
The disease of too many lakes and clouds.
Do cobblestones have a future? Is rain
Removable? Depressing mornings find
Characters in bed who have no reason
To get up, the light a yellowish half-light
Mirroring the mind, its sad affections.

"Creator of silhouettes that glide by silently
as if hypnotized by a blood-filled dream,
hats tilted over sardonic sneers.
The all-absorbing love of a tyrant,
jealously guarding his dominion
over women who have surrendered submissively,
like obedient beasts...
Sad, severe tango...
Dance of love and death..."

 

 

 

Ricardo Güiraldes (13 februari 1886 – 8 oktober 1927)

 

 

 

 

De Italiaanse dichteres Antonia Pozzi werd geboren op 13 februari 1912 in Milaan. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

Reflections

 

Words – glass

that unfaithfully

reflects my sky –

 

I thought of you

after sunset

in a darkened street

when a pane fell to the stones

and its fragments at length

spread shattered light —

 

 

 

 

If this is it

Since I too have fallen,

Lord,

at a doorstep —

like a pilgrim

who has used up bread, water,

and sandals,

whose vision is dim

and whose breath burns,

life’s edge

and the street would have her

laid flat out there —

dead there,

before she could touch

a stone of the Sepulchre —

since I too have fallen,

Lord,

and am nailed here

to this street

as to the cross —

oh, won’t You grant me

this evening

from the depths of Your

nocturnal immensity —

as to the corpse of a pilgrim —

the mercy

of stars.

 

 

Vertaald door Nick Benson

 

 

 

Antonia Pozzi (13 februari 1912 – 3 december 1938)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver, vertaler en jurist Friedrich Adler werd geboren op 13 februari 1857 in Amschelberg in Midden-Bohemen (nu Tsjechisch: Kosova Hora). Zie ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 13 februari 2010.

 

 

Ecloge

 

Duftreich ist die Erde und die Luft krystallen,

Und das Moos erzittert unter deinem Fuß,

Aus dem Schilfrohr hör ich's wie von Pfeifen schallen,

Und vom Hagedorn fällt heller Blütengruß.

 

Und das Aug' von Freude naß,

Fragst du: ja, was soll all das?

«Was?» ruft der Vogel und die Blume spricht:

«Anders kommen doch des Lenzes holde Wunder nicht!»

 

Hell dein Blick, dein Atem süß vom Duft der Erlen,

Und es bebt dein Busen, wie ich dich umfang';

Wie aus hartem Felsen springen Quellenperlen,

Bricht aus meinem Herzen glühender Lieder Drang.

 

Und das Aug' von Freude naß,

Fragst du: ja, was soll all das?

«Was?» ruft der Vogel, und die Blume spricht:

«Anders kommen doch der Liebe holde Wunder nicht!»

 

 

 

 

Friedrich Adler (13 februari 1857 – 2 februari 1938)

Ansichtkaart Kosova Hora (Geen portret beschikbaar)