De Amerikaanse schrijfster en essayiste Siri Hustvedt werd geboren op 19 februari 1955 in Northfield, Minnesota. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Wat me lief was (Vertaald door Heleen ten Holt)

 

„Ieder incident speelde zich af volgens hetzelfde vaste patroon: eerste de treurige ontdekking, dan de woede van de getroffene, dan Marks terugkomst en heftige ontkenningen. Ja, hij was weggelopen, maar hij had niets slechts gedaan. Hij had rondgelopen in de stad. Dat was alles. Hij had behoefte om alleen te zijn. Hij had niet ’s nachts in Philips auto gereden. Als er een deuk achter het portier zat, had iemand anders de stationwagon zeker gestolen. Ja, hij was die nacht van huis weggelopen, maar hij had geen geld gestolen. Violet vergiste zich, waarschijnlijk had ze het uitgegeven of verkeerd geteld. Marks verontwaardigde ontkenningen waren vreemd irrationeel. Alleen als hij met een direct bewijs werd geconfronteerd, bekende hij schuld. Als je erop terugkijkt was alles wat Mark deed akelig voorspelbaar, maar we keken toentertijd geen van allen terug, en hoewel zijn gedrag volgens een cyclus verliep, waren we niet helderziend. We konden de dag van zijn rebellie niet voorspellen.
Mark was een raadsel dat op verschillende manieren kon worden uitgelegd. Het kwam me voor dat er twee manieren waren om zijn gedrag te begrijpen, die allebei een vorm van dualisme betroffen. De eerste was manicheïstisch. Marks dubbele leven was een slinger die tussen licht en donker heen en weer zwaait. Een deel van hem wilde echt zijn best doen. Hij hield van zijn ouders en zijn vrienden, maar hij werd met regelmatige tussenpozen overvallen door plotselinge impulsen, waar hij aan toegaf.“

 

 

 

Siri Hustvedt (Northfield, 19 februari 1955)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Helen Fielding werd geboren in Morley, Yorkshire op 19 februari 1958. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Bridget Jones's Diary

 

"Julie Enderby's got one. She says she never uses anything else."

"Who's Julie Enderby?"

"You know Julie, darling! Mavis Enderby's daughter. Julie! The one that's got that super-dooper job at Arthur Andersen ..."

"Mum ..."

"Always takes it on her trips ..."

"I don't want a little bag with wheels on."

"I'll tell you what. Why don't Jamie, Daddy and I all club together and get you a proper new big suitcase and a set of wheels?"

Exhausted, I held the phone away from my ear, puzzling about where the missionary luggage-Christmas-gift zeal had stemmed from. When I put the phone back she was saying: "... in actual fact, you can get them with a compartment with bottles for your bubble bath and things. The other thing I thought of was a shopping cart."

"Is there anything you'd like for Christmas?" I said desperately, blinking in the dazzling Bank Holiday sunlight.

"No, no," she said airily. "I've got everything I need. Now, darling," she suddenly hissed, "you will be coming to Geoffrey and Una's New Year's Day Turkey Curry Buffet this year, won't you?"

"Ah. Actually, I ..." I panicked wildly. What could I pretend to be doing? "... think I might have to work on New Year's Day."

"That doesn't matter. You can drive up after work. Oh, did I mention? Malcolm and Elaine Darcy are coming and bringing Mark with them. Do you remember Mark, darling? He's one of those top-notch barristers. Masses of money. Divorced. It doesn't start till eight."

 

 

 

Helen Fielding (Morley, 19 februari 1958)

 

 

 

 

De Estlandse schrijver Jaan Kross werd geboren op 19 februari 1920 in Tallin. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit : Uncle (Vertaald door Eric Dickens)

 

« The chain led back to the spring of 1941, that is to say when the order had arrived in Tartu from a certain adviser to Herr Litzmann at the General Commission in Tallinn to swiftly pack together and transport, in part to Tallinn, in part to country manor houses, such-and-such valuable collections housed in the University Library. Those items most valuable from a German cultural (and, consequently, global cultural) point of view were to go to Tallinn, those of lesser importance to the stone cellars of suitable manor houses throughout the Province of Tartumaa.
The order to set to work the appropriate librarians plus those assistants they had come from the Vice-Chancellor of the university. Carpenters had begun (swearing as always) knocking together crates, heads of department (anxious as always) bustling about and directing operations, bibliographers (critical and whispering as always) making book inventories and packers-cum-bearers (sweating and sniffing as always) lugging piles of books and manuscripts down creaking flights of stairs. Each, of course, according to his nature. Perfunctorily and smoothly, assiduously and laboriously, thoughtlessly and twitteringly, inquisitively and mutteringly. Some hurried, others dawdled, some made sure the order was carried out to the letter while others again tried to find the easiest way of wriggling out of it. For there were two, even three attitudes for the order and as many reasons for carrying it out.

Some wished to do everything correctly. More rapidly or more slowly but above all, correctly. Others were indifferent to results as long as they got the mark notes and penni coins at the end of the day to pay for the items printed on their ration coupons. A third group which formed after much cursing and whispering among themselves, a group which grew even larger after the thin cigarettes and dishwater coffee of the lunch break, well, this third group began to hatch their own plans. Why should the most valuable items be packed in the first place? To save them from air raids? All well and good. But not only for that reason.“

 

 

 

Jaan Kross (19 februari 1920 – 27 december 2007)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Herbert Rosendorfer werd op 19 februari 1934 in Gries geboren. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Briefe in die chinesische Vergangenheit

 

« Zweiter Brief

(Samstag, '3. Juli)

[…] Aber ich sage Dir: tausend Jahre sind mehr als vergangene Zeit. Tausend Jahre sind ein so gewaltiger Berg von Zeit, daß selbst die kühnsten Vögel phantastischer Gedanken ihn nicht zu überfliegen vermögen.

Tausend Jahre sind nicht »jetzt« und »damals«.

Tausend Jahre sind »hier« und »dort«. Ich werde beim »hier« bleiben.

Ich bin sehr glücklich, daß ich den Kontaktpunkt, an dem ich diesen Brief niederlegen werde, wiedergefunden habe. Es ist mir dank eines Mannes gelungen, der mir viel geholfen hat und noch hilft. Mehr von ihm berichte ich Dir demnächst. Anders als mit fremder Hilfe hätte ich den Kontaktpunkt nicht gefunden, denn unser K'ai-feng hat sich so vollständig geändert, daß ich meine, es müßte eine andere Stadt sein. Das hängt vielleicht damit zusammen, daß der Fluß seinen Lauf gewechselt hat; er fließt jetzt fast genau nach Norden.

Die Stadt ist unvorstellbar grüß geworden, und es ist nahezu unerträglich laut. Von keinem einzigen der Paläste, die uns für die Ewigkeit gebaut erscheinen, ist auch nur eine Spur noch vorhanden (soweit ich das bisher gesehen habe), von den einfachen Häusern ganz zu schweigen. Selbst die Hügel sind weg. Alles ist flach, dafür sind die Häuser aufgetürmt wie zackige Berge, und kaum ein Baum ragt über die Häuser hinaus. Du würdest nichts, aber auch gar nichts wieder-erkennen. Wie das alles zugegangen ist, kann ich mir nicht vorstellen. Ich traue unseren barbarischen Enkeln — ich kann Dir sagen: ein würdeloser, verrohter Haufen — zu, daß sie die Hügel abgetragen haben.

Selbst unser Himmel, scheint es mir, hat sich aus dem ständigen Dunst und Ruß in eine fernere Welt zurückgezogen. Es kommt mir fast vor, als wäre ich nicht nur zeitlich, sondern auch örtlich versetzt.

Ich sitze hier, während ich das schreibe, auf einem Stein. Der Lärm, der mich umtost, ist nicht übermä-

ßig; ein, zwei Li* weiter ist er viel schlimmer. Nicht weit von dem Stein muß das kleine Sommerhaus sein, wo ich Dich vor tausend Jahren und drei Tagen zum Abschied umarmt habe. »

 

 

 

Herbert Rosendorfer (Gries, 19 februari 1934)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Amy Tan werd geboren in Oakland, Ohio, op 19 februari 1952. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit : A Brief History of My Shortened Life

 

« It was not my fault. If only the group had followed my original itinerary without changing it hither, thither, and yon, this debacle would never have happened. But such was not the case, and there you have it, I regret to say.

"Following the Buddha's Footsteps" is what I named the expedition. It was to have begun in the southwestern corner of China, in Yunnan Province, with vistas of the Himalayas and perpetual spring flowers, and then to have continued south on the famed Burma Road. This would allow us to trace the marvelous influence of various religious cultures on Buddhist art over a thousand years and a thousand miles—a fabulous journey into the past. As if that were not enough appeal, I would be both tour leader and personal docent, making the expedition a truly value-added opportunity. But in the wee hours of December 2nd, and just fourteen days before we were to leave on our expedition, a hideous thing happened . . . I died. There. I've finally said it, as unbelievable as it sounds. I can still see the tragic headline: "Socialite Butchered in Cult Slaying."

The article was quite long: two columns on the left-hand side of the front page, with a color photo of me covered with an antique textile, an exquisite one utterly ruined for future sale.

The report was a terrible thing to read: "The body of Bibi Chen, 63, retail maven, socialite, and board member of the Asian Art Museum, was found yesterday in the display window of her Union Square store, The Immortals, famed for its chinoiserie. . . ." That odious word—"chinoiserie"—so belittling in a precious way. The article continued with a rather nebulous description of the weapon: a small, rakelike object that had severed my throat, and a rope tightened around my neck, suggesting that someone had tried to strangle me after stabbing had failed. »

 

 

 

 

Amy Tan (Oakland, 19 februari 1952)

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Russische schrijver Dmitri Lipskerov werd geboren op 19 februari 1964 in Moskou. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Le Dernier Rêve de la Raison

 

„Ilya disposait aussi d’un petit local supplémentaire, où l’on entreposait toutes sortes d’outils pour travailler les différentes espèces de poissons — des couteaux pour racler les écailles les plus résistantes, des crochets en fer forgé où l’on suspendait des poissons aux dimensions particulièrement imposantes, qui avaient été légèrement salés par le Tatare sur toute leur longueur, selon une recette unique, une recette qu’il avait inventée lui-même dans sa jeunesse, désormais bien lointaine, dans la Crimée couverte de pêchers, au bord de la mer Noire... Si l’on ouvrait le ventre d’un tel colosse avec une lame tranchante, les yeux du client enthousiasmé voyaient apparaître une chair d’un rouge très tendre, plutôt grasse, et de ce fait, d’un jaune translucide sur les bords, accrochée à de molles arêtes blanches. Il était rare, le client qui restait indifférent à un tel spectacle ; en général, il se mettait aussitôt à saliver et achetait un morceau de la délicatesse pour ses bambins, tout en se représentant la chair fine et tendre, étalée tel un drapeau rouge sur une tranche de pain de mie français enduite de beurre fondu. Au-delà, son imagination lui promettait une tasse de café crème et le mélange de sensations gustatives, sucrées et légèrement salées, si agréables pour commencer un dimanche ensoleillé.

Ilya le Tatare n’était pas propriétaire, même s’il travaillait dans une coopérative, mais il gérait son affaire en patron, prenait soin de son comptoir comme s’il lui avait appartenu, et le lavait à la fin du service au moyen d’un chiffon propre, veillant tout particulièrement à ce que l’odeur de poisson n’empire pas et n’effraie pas le client, le lendemain matin, en lui donnant l’impression que les

produits étaient avariés.“

 

 

 

Dmitri Lipskerov (Moskou, 19 februari 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Thomas Brasch werd geboren in Westow,Yorkshire (Engeland) op 19 februari 1945. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008.en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

WENN DIE SCHNELLEN WINDE WEHN

in den warmen Nächten

wollen wir aber die Trümmer gehn

in den warmen Nächten

Deine Hand inmeiner, Lisa

deine Haut anmeiner

schneller Lisa, schneller

uns sieht keiner

 

Wenn der weißeMond aufgeht

über den Ruinen

siehst Du wie die Nacht sich dreht

über den Ruinen

Deine Hand inmeiner, Lisa

Deine Haut anmeiner

weiter Lisa, weiter

uns sieht keiner

 

Wenn unsre Mäntel nicht mehr schwer

auf unsern Schultern liegen

wenn sie zwei Segel unterm Wind

werden wir fliegen

deine Hand in meiner, Lisa

deine Haut an meiner

höher Lisa, höher

uns sieht keiner

 

 

 

OFT BIST DU DER, DEN ICH LIEBE

oft bist Du der, den ich hasse

viel seltener jedoch.

Auch der bist Du, vor dem ich

mich fürchte.

Du bist der, der mich schlägt

du bist der, der mich streichelt

du bist der, der mir sagt, wer

ich bin

du bist der, der mir sagt, was

ich kann.

Du bist der, der schreit

und du bist der, der flüstert.

Alles bist du.

Aber nie wirst du der sein,

der immer hier bleibt.

 

 

 

 

Thomas Brasch (19 februari 1945 – 3 november 2001)

Hier met de actrice Katharina Thalbach

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Carson McCullers werd geboren als Lula Carson Smith 19 februari 1917 in Columbus, Georgia. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Ballad of the Sad Café

 

„First of all, love is a joint experience between two persons – but the fact that it is a joint experience does not mean that it is a similar experience to the two people involved. There are the lover and the beloved, but these two come from different countries. Often the beloved is only a stimulus for all the stored up love which has lain quiet within the lover for a long time hitherto. And somehow every lover knows this. He feels in his soul that his love is a solitary thing. He comes to know a new, strange loneliness and it is this knowledge which makes him suffer. So there is only one thing for the lover to do. He must house his love within himself the best he can; he must create for himself a whole new inward world, a world intense and strange, complete in himself. Let it be added here that this lover about whom we speak need not necessarily be a young man saving for a wedding ring – this lover can be man, woman, child, or indeed any human creature on this earth.

Now, the beloved can also be of any description. The most outlandish people can be the stimulus for love. A man may be a doddering great-grandfather and still love only a strange girl he saw in the streets of Cheehaw one afternoon two decades past. The preacher may love a fallen woman. The beloved may be treacherous, greasy-headed and given to evil habits. Yes, and the lover may see this as clearly as anyone else – but that does not affect the evolution of his love one whit. A most mediocre person can be the object of a love which is wild, extravagant and beautiful as the poison lilies of the swamp. A good man may be the stimulus for a love both violent and debased, or a jabbering madman may bring about in the soul of someone a tender and simple idyll. Therefore, the value and quality of any love is examined solely by the lover himself.“

 

 

Carson McCullers (19 februari 1917 - 29 september 1967)

 

 

 

 

De Peuaanse schrijver Alfredo Bryce Echenique werd op 19 februari 1939 in Lima geboren. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Le Verger de mon aimée (Vertaald door Jean-Marie Saint-Lu)

 

„Carlitos Alegre, qui ne remarquait jamais rien, ressentit tout à coup quelque chose de très fort et de très troublant, quelque chose d’irrépressible et d’explosif, et qui devint plus fort encore, quelque chose d’aussi violent qu’inexplicable, mais de tout à fait agréable, à vrai dire, quand en rentrant chez lui par cette chaude soirée d’été il vit des préparatifs de fête, à l’extérieur, sur la terrasse et dans le jardin. Cela faisait deux semaines qu’il préparait tous les jours son examen d’entrée à l’université au dernier étage d’une très vieille bâtisse à la façade humide et poussiéreuse, jaunâtre, sale, une maison de torchis promise à la démolition et située rue de la Amargura, où vivaient doña María Salinas, veuve Céspedes, ponctuellissime employée de la Poste centrale, et les trois enfants – deux garçons, des jumeaux, ah, et une fille aussi, bien sûr, une fille… – qu’elle avait eus de son défunt mari, César Céspedes, vaillant et talentueux dermatologue originaire du département de Chiclayo qui commençait à se faire un chemin dans la Lima des années 40 et en était à rêver de se faire construire une villa à San Isidro et tout, avec son cabinet sur le devant, bien entendu, prenez-en de la graine, les garçons, cette ascension professionnelle et sociale, c’est tout seul, tout seul et en partant de zéro que je suis en train de la réaliser, vous m’avez compris?, quand la mort le surprit, ou le ravit – comme avait dit quelqu’un lors de son enterrement multitudinaire et rhétorique à Puerto Eten, département de Chiclayo, sa ville natale –; cela avait obligé sa veuve à abandonner sa condition de maîtresse de maison satisfaite et pleine d’espérances pour se vouer corps et âme à la bonne éducation de ses enfants, à brader quasiment leur petite maison du district de Jesús María, et à se transformer en très résignée et très efficace fonctionnaire de l’État et en très correcte locataire aux yeux cernés du dernier étage de cette vieille bâtisse chaque jour un peu plus promise à la démolition de la rue de la Amargura, rue qui n’était déjà plus très cotée, et même pas dans la vieille Lima historique de Pizarre, non, même pas, mais dans la Lima archaïque, où le président don Manuel Prado Ugarteche – qui exerçait alors son second mandat – avait pourtant toujours sa résidence ornée d’un remarquable balcon liménien, parce qu’il vivait à Paris, évidemment, n’importe qui dans ces conditions, sauf quand il gouvernait le Pérou, [...]“

 

 

Alfredo Bryce Echenique (Lima, 19 februari 1939)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Björn Kuhligk werd geboren op 19 februari 1975 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Sie macht am liebsten Pasta

 

Und morgens steht sie nackt
am Fenster, etwas Banales
etwas Göttliches, und sieht
die Gegenwart, wie die sich
unten auf der Straße bemüht

 

sie träumt auf russisch
und raucht filterlose Franzosen
gießt vorm Frühstück den Teppich
verleugnet Schulfreunde und hat
sich nie den Arm abgebunden

 

sie hat den falschen Freund
und selten Geld auf der Kante
den Tag, also genau diesen
den Tag, denkt sie manchmal
den hatte schon mal jemand

 

sie hat keine Fotos an den Wänden
und nach der Tagesschau
ein gewöhnliches Gesicht, sie denkt sich
einen Satz wie diesen oder jenen
etwas Banales, etwas Göttliches

 

am Wochenende sei sie, sagen
ihre Freunde, eine Mischung
aus Kneipentier und Partyknaller
manchmal, wenn sie tanzt, habe sie
Männer an den Beinen

 

am liebsten beendet sie ihre Sätze
mit: „Kannst du mir folgen?“
sie lacht nicht oft, doch manchmal
lächelt sie versteckt, am schönsten
redet sie, wenns regnet

 

 

 

Björn Kuhligk (Berlijn, 19 februari 1975)

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Kay Boyle werd geboren op 19 februari 1902 in Saint Paul, Minnesota. ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Monody to the Sound of Zithers

 

I HAVE wanted other things more than lovers … 

I have desired peace, intimately to know 

The secret curves of deep-bosomed contentment, 

To learn by heart things beautiful and slow. 

 

Cities at night, and cloudful skies, I’ve wanted;         

And open cottage doors, old colors and smells a part; 

All dim things, layers of river-mist on river— 

To capture Beauty’s hands and lay them on my heart. 

  

I have wanted clean rain to kiss my eyelids, 

Sea-spray and silver foam to kiss my mouth.         

I have wanted strong winds to flay me with passion; 

And, to soothe me, tired winds from the south. 

 

These things have I wanted more than lovers … 

Jewels in my hands, and dew on morning grass— 

Familiar things, while lovers have been strangers.         

Friended thus, I have let nothing pass.

 

 

 

 

Kay Boyle (19 februari 1902 – 27 december 1992)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Wolfgang Fritz werd geboren op 19. Februar 1947 in Innsbruck. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Eine ganz einfache Geschichte

 

„Es war da ein Jüngling mit Namen Peter Kaiser, der studierte die so trockene wie unzugängliche Rechtswissenschaft, und er war darin, nach dem Verlauf von vier Semestern, an einem Juniabend, so weit gediehen, daß ihn nur noch vierzehn Tage von seiner ersten Staatsprüfung trennten, worin er Kenntnisse unter Beweis zu stellen haben würde, deren meiste erst noch ihrer Aneignung harrten.

Nichtsdestotrotz glaubte er an diesem Abend, so gegen sechs, keine allzugroße Sünde zu begehen, wenn er seine durch intensives Skriptenbüffeln geschwächten Kräfte mit Hilfe eines Abendspazierganges wiederherzustellen suchte, wobei er, wie sich verstand, spätestens in zwei Stunden wieder an die Stätte seiner Pflicht zurückgekehrt sein wollte. Peter hauste zu seinem nicht geringen Leidwesen noch immer in der elterlichen Wohnung, welche sich am Alsergrund, in einer der Seitengassen der Währingerstraße befand. Seine beiden Eltern dienten im Rathaus als Beamte von subalternem Wirkungskreis. Daß ihr Sohn dereinst dortselbst, als Jurist, zu Macht und Ansehen gelangen würde, schien ihnen ausgemacht, obschon er ihnen wegen seiner allzu träumerischen, allzu wenig zielgerichteten Wesensart nicht wenige Sorgen bereitete.

Da erschien es nur als konsequent, wenn die gestrenge Mama die effiziente Ausnützung der entscheidenden vierzehn Tage höchstselbst überwachte; aber gegen einen Abendspaziergang nach einem ganzen Tag Fleiß wußte auch sie nichts einzuwenden. Später gelangte sie manchmal in ihrem nächtlichen Grübeln zu der Theorie, daß dies vielleicht ihr größer Fehler in dieser Sache, wenn nicht gar der größte Fehler in ihrem Leben gewesen sei, denn an diesem Abend zerrann die Frucht von einundzwanzig Jahren Mühe wie ein kunstvoll gebauter Schneemann an der Märzsonne, und das kam so: Peter eilte zielstrebig zur Fußgängerzone rund um den Stephansdom, denn hier, auf Graben und Kärntnerstraße, kommt der einsame Flanierer auf seine Rechnung.’

 

 

 

 

Wolfgang Fritz (Innsbruck, 19 februari 1947)

 

 

 

 

De Russische schrijver Yuri Olesha werd geboren op 19 februari 1899 in Elizavetgrad (nu Kirovohrad, Oekraïne). Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: The Cherry Seed

 

„The bird's not there anymore. It flew up through the crown of the tree. The flight is difficult. The bird flies, hitting the leaves.

Natasha treated us to cherries. By a childish habit, I kept one seed in my mouth. It rolled around in my mouth and was sucked clean. I took it out. It looked wooden.

I left the dacha with a cherry seed in my mouth.

I travel through the invisible country.

I return from the dacha to the city. The sun is setting. I'm heading east. I am traveling a double path. One path is accessible to the observation of everyone. A passerby sees a man walking along an empty, overgrown area. But what's going on with this peacefully walking man? He sees his shadow in front of himself. The shawdow moves along the ground, extending into the distance. It has long, colorless legs. I traverse the vacant lot. The shadow rises along a brick wall and suddenly loses its head. The passerby doesn't see this. Only I see it. I step into a corridor between two buildings. The corridor is endlessly high, filled with shade. Here the soil is claylike, pliable, like in a garden. Toward me, along the wall, moving to the side, runs a stray dog. We pass. I look behind. The threshhold behind is shining. There on the threshold, a solar flare momentarily covers over the dog. Then it runs off into the emptiness, and only now can I see its color--reddish.

All this happens in the invisible country, because in the country accessible to normal vision, something else is going on: a traveler meets a dog, the sun sets, the vacant lot turns green.“

 

 

Yuri Olesha (19 februari 1899 – 10 mei 1960)

 

 

 

 

De Franse dichter en essayist André Breton werd geboren in Tinchebray in het departement Orne op 19 februari 1896. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008. en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Five Ways To Kill A Man

 

There are many cumbersome ways to kill a man.
You can make him carry a plank of wood
to the top of a hill and nail him to it. To do this
properly you require a crowd of people
wearing sandals, a cock that crows, a cloak
to dissect, a sponge, some vinegar and one
man to hammer the nails home.

Or you can take a length of steel,
shaped and chased in a traditional way,
and attempt to pierce the metal cage he wears.
But for this you need white horses,
English trees, men with bows and arrows,
at least two flags, a prince, and a
castle to hold your banquet in.

Dispensing with nobility, you may, if the wind
allows, blow gas at him. But then you need
a mile of mud sliced through with ditches,
not to mention black boots, bomb craters,
more mud, a plague of rats, a dozen songs
and some round hats made of steel.

In an age of aeroplanes, you may fly
miles above your victim and dispose of him by
pressing one small switch. All you then
require is an ocean to separate you, two
systems of government, a nation's scientists,
several factories, a psychopath and
land that no-one needs for several years.

These are, as I began, cumbersome ways
to kill a man. Simpler, direct, and much more neat
is to see that he is living somewhere in the middle
of the twentieth century, and leave him there.

 

 

 

André Breton (19 februari 1896 – 28 september 1966)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Paul Zech werd geboren op 19 februari 1881 in Briesen. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Novembernacht

Für Leo Grein

  

Zwielicht macht alle Ebenen blank wie Silberseen

und überbrückt den schmalen Fluß,

der ganz ins Uferlose rückt.

Vertiefter Wolkenzug erdrückt

den seufzenden Verdruß

in den erloschenen Alleen.

 

Turmuhren gehen ihren Kreisgang ohne Zeiger.

Am Kreuzweg, wo der Weiser wie ein Galgen droht,

lärmt einer Krähe frostverschärfte Not:

Gebt Brot…

Der Wind ist aller Kümmernis Verschweiger.

 

 

 

Paul Zech (19 februari 1881 – 7 september 1946)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

De Nederlandse schrijver Mark Prager Lindo, beter bekend als Den Ouden Heer Smits werd geboren in Londen op 19 februari 1819. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009.

 

De Duitse schrijver Heinrich Leopold Wagner werd geboren op 19 februari 1747 in Straatsburg. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009.

80 Jaar Toni Morisson

 

De Afro-Amerikaans schrijfster Toni Morrison werd geboren op 18 februari 1931 in Lorain, Ohio. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010. Toni Morisson viert vandaag haar 80e verjaardag.

 

Uit: The Bluest Eye

 

„Nuns go by as quiet as lust, and drunken men and sober eyes sing in the lobby of the Greek hotel. Rosemary Villanucci, our next-door friend who lives above her father's cafe, sits in a 1939 Buick eating bread and butter. She rolls down the window to tell my sister Frieda and me that we can't come in. We stare at her, wanting her bread, but more than that wanting to poke the arrogance out of her eyes and smash the pride of ownership that curls her chewing mouth. When she comes out of the car we will beat her up, make red marks on her white skin, and she will cry and ask us do we want her to pull her pants down. We will say no. We don't know what we should feel or do if she does, but whenever she asks us, we know she is offering us something precious and that our own pride must be asserted by refusing to accept.
School has started, and Frieda and I get new brown stockings and cod-liver oil. Grown-ups talk in tired, edgy voices about Zick's Coal Company and take us along in the evening to the railroad tracks where we fill burlap sacks with the tiny pieces of coal lying about. Later we walk home, glancing back to see the great carloads of slag being dumped, red hot and smoking, into the ravine that skirts the steel mill. The dying fire lights the sky with a dull orange glow. Frieda and I lag behind, staring at the patch of color surrounded by black. It is impossible not to feel a shiver when our feet leave the gravel path and sink into the dead grass in the field.
Our house is old, cold, and green. At night a kerosene lamp lights one large room. The others are braced in darkness, peopled by roaches and mice. Adults do not talk to us -- they give us directions. They issue orders without providing information. When we trip and fall down they glance at us; if we cut or bruise ourselves, they ask us are we crazy. When we catch colds, they shake their heads in disgust at our lack of consideration. How, they ask us, do you expect anybody to get anything done if you all are sick? We cannot answer them. Our illness is treated with contempt, foul Black Draught, and castor oil that blunts our minds.“

 

 

 

Toni Morrison (Lorain, 18 februari 1931)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Nick McDonell werd geboren op 18 februari 1984 in New York. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: An Expensive Education

 

„Kenya-Somalia Border, 200X

That morning a young American named Michael Teak drove North through the rolling scrub on a mission for his government, which was at that time the most powerful in the world. A kite, hunting on well-traveled winds from the Indian Ocean, floated overhead as his Land Cruiser bumped slowly over the remote track. Teak was in no hurry to reach the village under the white sun of the afternoon. Evening would be cooler and, he hoped, calm.

It was a simple mission, really. Deliver some money and a cell phone to a rebel named Hatashil, take a look around. Too good to be true had been Teak’s first thought when he finished reading the file on Hatashil. Hatashil was a freedom fighter. An autodidact orphan warrior. A humanitarian and a leader. Teak was trained to be wary of those words, as if promise too bright was never fulfilled, ultimately betrayed. Daylight on colonial brick.

But Teak had been comfortably in-country for a year-and-a-half and also thought that maybe, it didn’t have to be that way. Or at least, he didn’t have to be that way. He wasn’t sure. This was his problem and as he drove deeper into the green and brown landscape he felt disconnected from it, and then alienated too from his car, his gun. It occurred to him that finally on the right kind of mission, he might be the wrong kind of guy. He chalked this up to nerves and drove on, which was what, he understood at age twenty five, a professional did.

There were five suitcases in the back seat. Cheap luggage for poor travelers, inelegant, plastic. They were Teak’s second cover. He stopped the truck and consulted his phone, checking his position against the village coordinates. On track, on time.

As he shifted back into gear, Teak noticed movement on the horizon. Through a gap in a stand of acacias far down the track, a dust cloud. It was the first dust he had seen in over a hundred miles and he resumed his drive at a faster pace. He lost sight of the cloud, caught sight again as it rose over the trees. At best a lunatic safari, at worst — Teak briefly recalled the tortures that had come to one of his predecessors, his jellies scooped out, his abdomen cut to bits on rusty blades. Tied to a tree and left to die. No reason to waste a bullet.“

 

 

 

 

Nick McDonell (New York, 18 februari 1984)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Bart FM Droog werd geboren in Emmen op 18 februari 1966. Zie ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

 

Back Home

 

Het leven raast
tussen steden
en terloopse slaapplaatsen
elke dag
een ander ontwaken

mijn huis
is waar
mijn lichaam is

in de steensteeg
van vervalstad

of in de luxe
van het dollarhotel

ben ik thuis
waar mijn lichaam
ook wezen mag.

 

 

 

Mens op planeet aarde

 

Europa, Azië, Afrika - ik verzamel
continenten werkwijs - ik wijs
toerisme af en waan me werker
in een wereld die naar rotting stinkt

ach, hoe mooi de sterren, hoe onbedorven
de planeten waar nooit mensen waren
met machines die aarde vraten, wateren
ontvisten en vergiftigen, ja voordien

'k zou me moeten schamen, 'k zou
zoveel excuses aan moeten bieden
maar aan wie o wie o wie.

 

 

 

Bart FM Droog (Emmen, 18 februari 1966)

Portret door Cornelis van der Wal

 

 

 

 

De Nederlandse dichter,vertaler en schilder Huub Beurskens is geboren in Tegelen op 18 februari 1950. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008. en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

 

De fles olijfolie

 

De olijven oogst men in de winter.

 

Al hadden we hun kern: werden

alleen maar onze duimen uitgeperst,

vergingen we al en bevatten niets dan de pijn.

 

Zíj triomferen. Ze blijken een en al verzameling

van zomerlicht te zijn. Als de druiven

die hen voorgingen, in de wijn. Ik

 

hoor een meisje zingen, ze slaat de tamboerijn,

negen anderen dansen onafgebroken achten.

Kan het leven zo oneindig zijn? Ja. Ik

 

kijk naar buiten. Kranteproppen waaien

uit gebroken ruiten. Deuren blijven klappen

voor onbedeelden die zo hologig zitten kleumen

dat zelfs de storm niet anders kan dan

hen bespelen als zijn instrumenten.

 

En het blijft maar sneeuwen. Sterven,

daar is niets op tegen. Maar een slecht bewind...

 

In de winter, een fles olie uit Toscane,

en ik, revolutionair gezind.

 

 

 

Huub Beurskens (Tegelen, 18 februari 1950)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Elke Erb werd geboren op 18 februari 1938 in Scherbach in de Eifel. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

 

Netz

 

1

Ja freilich folgt man einem Anreiz zu springen

lieber, und sei es als ein Sack-Leck Flöhe, ins Feld

(schau die tanzenden Samen – sehr kleine Kinder),

selbst als Regen! lieber

 

als gegangenen Wege,

oder gar Brücken! über Sümpfe! Sumpfbäche! Klüfte!

Bahnen für Handel & Wandel.

 

 

2

Andererseits geradeaus, des Wegs, woher, wohin,

pfeifend! Treidler! Das Dorf lag noch im Schlaf.

 

Die bleichen Straßen der Vorstadt. Ja, wieso? Trödelbleich!

Die geblähte, schmähliche, ziellose Tüte im Gras.

 

Wind. Reise, Reise und Wind.

Hier und da Menschen, zur Frühschicht.

 

Aber dort vorn ein Plural gequirlt. Eine Reise-

Gesellschaft? Morgenlicht auf den Rucksäcken?

 

 

 

Elke Erb (Scherbach, 18 februari 1938)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Gaston Burssens werd geboren in Dendermonde op 18 februari 1896. Zie ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

 

Venus

 

In d'ijskoude vroege morgen
stapt een venus op 't trottoir;
't blonde kopje zonder zorgen
als een ordeloos boudoir.

Vroege werklui stappen dreunend
op het grauwe makadam;
hevig rinkelend rijdt, en kreunend
op de rails, een vroege tram.

Verder glijdt met korte stapjes
't blondje met wat moe gelaat,
en ze hoort de vuile grapjes
van de werklui in de straat.

't Venusdiertje trad voorzichtig
uit het zalig zondenest;
't wipt de tram in en doorzichtig
nu naar huis de dorst gelest.

 

 

 

Vrouwtje is dood

 

Ik spreek van u tegen mijn hond

Hij luistert met gestrekte oren

Alsof hij u door mij kan horen

Alsof hij u in mij verstond

 

Toen hij zijn poot gebroken had

En gij hem schreiend hebt verbonden

Keek hij naar u met ogen nat

Van dankbaarheid als alle honden

 

Maar deze blik die hij mij geeft

Nu ik hem spreek van ons verleden

Dat in zijn hondenleven leeft

Is zijn blik die geen ander heeft

 

Zo met ons drie’n is hij tevreden.

 

 

 

Gaston Burssens (18 februari 1896 – 29 januari 1965)

Gaston Burssens in 1917

 

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Níkos Kazantzákis werd geboren in Heraklion op  18 februari 1883. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: The Greek Passion or Christ Recrucified (Vertaald door Jonathan Griffin)

 

“For an instant Manolios’s heart failed him, he turned to the door - it was closed; he looked at the three lit lamps and, under them, the icons loaded with ex-votos: Christ, red-cheeked, with carefully combed hair, was smiling; the Virgin Mary, bending over the child was taking no interest in what was happening under her eyes. Saint John the Baptist was preaching in the desert. He raised his eyes toward the vault of the church and made out in the half-light the face of the Almighty, bending pitilessly over mankind. He looked at the crowd about him; it was as if in the darkness he saw the gleam of daggers. The strident voice of old Ladas squeaked once more: “Let’s kill him!” At the same moment, violent blows were struck upon the door; all fell silent and turned toward the entrance; furious voices could be heard distinctly: “Open! Open!” “That’s the voice of father Fotis!” someone cried. “Yannakos’s voice,” said another; “the Sarakini have come to take him from us!” The door was shaken violently, its hinges creaked; there could be heard a great tumult of men and women outside. “open, murderers! Have you no fear of God?” came the voice of father Fotis, distinctly. Priest Grigoris raised his hands. “In the name of Christ,” he cried, “ I take the sin upon me! Do it, Panayotaros.” Panayotaros drew the dagger and turned to father Grigoris. “With your blessing, Father!” he asked. “With my blessing, strike!”

 

 

 

Níkos Kazantzákis (18 februari 1883 - 26 oktober 1957)

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

75 Jaar Jean M. Auel

 

De Amerikaanse schrijfster Jean Marie Auel werd geboren op 18 februari 1936 in Chicago. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010. Jean M. Auel viert vandaag haar 75e verjaardag.

 

Uit: The Land of Painted Caves

 

„The band of travelers walked along the path between theclear sparkling water of Grass River and theblack-streaked whitelimestone cliff, following the trail that paralleled the right bank. They went single fi le around the bend where the stone wall jutted out closerto the water’s edge. Ahead a smaller path split off at an angletowardthe crossing place, where the fl owing water spread out and becameshallower, bubbling around exposed rocks.Before they reached the fork in the trail, a young woman near thefront suddenly stopped, her eyes opening wide as she stood perfectly still, staring ahead. She pointed with her chin, not wanting to move.“Look! Over there!” she said in a hissing whisper of fear. “Lions!”Joharran, the leader, lifted his arm, signaling the band to a halt. Justbeyond the place where the trail diverged, they now saw  pale-tawny cave lions moving around in the grass. The grass was such effectivecamoufl age, however, that they might not have noticed them untilthey were much closer, if ithadn’t been for the sharp eyes of Thefona.The young woman from the Third Cave had exceptionally good vi-sion, and though she was quite young, she was noted for her ability tosee far and well. Her innate talent had been recognized early and they had begun training her when she was a small girl; she was their bestlookout.Near the back of the group, walking in front of three horses, Aylaand Jondalar looked up to see what was causing the delay.“

 

 

 

Jean M. Auel (Chicago,  18 februari 1936)

 

 

 

 

De Hongaarse schrijver en journalist Mór Jókai werd geboren op 18 februari 1825 in Komárom. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: The Baron’s Sons (Vertaald door Percy Favor Bicknell)

 

„The post-prandial orator was in the midst of his toast, the champagne-foam ran over the edge of his

glass and trickled down his fat fingers, his lungs were expanded and his vocal chords strained to the utmost in the delivery of the well-rounded period upon which he was launched, and the blood was rushing to his head in the generous enthusiasm of the moment. In that brilliant circle of guests every man held his hand in readiness on the slender stem of his glass and waited, all attention, for the toast to come to an end in a final dazzling display of oratorical pyrotechnics. The attendants hastened to fill the half-empty glasses, and the leader of the gypsy orchestra, which was stationed at the farther end of the hall, held his violin-bow in the air, ready to fall in at the right moment with a burst of melody that should drown the clinking of glasses at the close of the toast.

At this point the family physician entered noiselessly and whispered a few .words in the ear of the

hostess, who was presiding at the banquet, and who immediately rose and, with a mute gesture of apology to those of the guests who sat near her, withdrew from the room. Meanwhile the orator continued :

" May that honoured man who, like a second Atlas, bears the burden of our country on his shoulders,

whom all future ages will reverence as the type of true patriotism, who is the leader of our party's forces in their march to victory, and whom we all regard as our light-giving pharos, a tower of strength to our side and the bulwark of our cause, though at present he is unfortunately unable to be with us in person,—may he, I say, live to enjoy renewed health and strength and to bear forward the banner of his party for many, many years to come !“

 

 

 

 

Mór Jókai (18 februari 1825 – 5 mei 1904)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Hedwig Courths-Mahler werd geboren in Nebra (Saksen-Anhalt) op 18 februari 1867. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: Ich lieb' in dir die ganze Welt

 

„Umso besser, wenn du dich in sie verlieben kannst, Lothar. Jedenfalls musst du alles daran setzen, sie zu bestimmen, deine Frau zu werden, und zwar so bald wie möglich.“
„Ja doch, Lilly, das ist doch ausgemachte Sache“, erwiderte der Graf. „Aber übers Knie brechen lässt sich so etwas nicht“, fügte er hinzu.
Die Komtess seufzte. „Am besten wäre es, du bist schon einig mit ihr, ehe Rüdiger wieder heimkommt. Bedenke nur, welch ein Triumph das für dich wäre, wenn du als Herr über Rottberg sein Nachbar würdest. Dann brauchtest du dich nicht mehr vor ihm zu ducken, dann wärst du mindestens so reich wie er. Und du könntest ihm den Bettel vor die Füße werfen, den er dir jetzt wie ein Gnadengeschenk zuwirft.“
Graf Lothar atmete tief durch. „Ja, Gott, das wünsche ich auch. Ich habe dieses Leben satt. Mit Zittern und Zagen denke ich an die Klemme, in der ich jetzt wieder sitze. Ich habe wieder verwünschtes Pech im Spiel gehabt und muss Rüdiger beichten, sobald er heimkommt. Das wird wieder einen schönen Sermon geben, zumal jetzt, wo er in so scheußlicher Stimmung sein wird. Ich bin nur neugierig, wie die ganze Chose in Berlin verlaufen ist. Schade, dass wir noch nichts gehört haben.“
In diesem Moment kam Annedore heran. Graf Lothar sprang auf und ging der Baroness entgegen. „Endlich geht die Sonne wieder auf!“, sagte er, ihr den Arm mit einer eleganten Verbeugung reichend.
Die Baroness errötete. „Sie irren, Graf Lothar, die Sonne wird bald untergehen.“
„Meine Sonne hoffentlich nicht“, erwiderte er schmachtend. „Ich habe Sie mit Sehnsucht erwartet.“
Sie nahmen am Teetisch Platz. Lilly füllte selbst die Tassen und reichte sie dem Bruder und Annedore.
„Ist immer noch keine Nachricht von Graf Rüdiger eingetroffen?“, fragte Annedore.
„Nein, noch immer nicht. Unser Bruder ist, wie immer, sehr rücksichtslos uns gegenüber und lässt es uns stets in kränkender Weise spüren, dass wir hier nur geduldet sind, obgleich Lindeck unser Vaterhaus ist wie das seine.“
„Oh, das ist hässlich!“, sagte Annedore entrüstet.“

 

 

 

Hedwig Courths-Mahler (18 februari 1867 - 26 november 1950)

 

 

 

 

De Noorse schrijver Alexander Lange Kielland werd geboren in Stavanger op 18 februari 1849. ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: Tales of Two Countries (Vertaald door William Archer)

 

„She had mounted the shining marble steps with without mishap, withoutlabor, sustained by her great beauty and her fine nature alone. She hadtaken her place in the salons of the rich and great without laying forher admittance with her honor or her good name. Yet no one could saywhence she came, though people whispered that it was from the depths.

As a waif of a Parisian faubourg, she had starved through her childhoodamong surroundings of vice and poverty, such as those only can conceivewho know them by experience. Those of us who get our knowledge frombooks and from hearsay have to strain our imagination in order to forman idea of the hereditary misery of a great city, and yet our mostterrible imaginings are apt to pale before the reality.

It had been only a question of time when vice should get its clutchesupon her, as a cog-wheel seizes whoever comes too near the machine. After whirling her around through a short life of shame and degradation, it would, with mechanical punctuality, have cast her 17off into somecorner, there to drag out to the end, in sordid obscurity, hercaricature of an existence.

But it happened, as it does sometimes happen, that she was "discovered"by a man of wealth and position, one day when, a child of fourteen, shehappened to cross one of the better streets. She was on her way to adark back room in the Rue des Quatre Vents, where she worked with awoman who made artificial flowers.

It was not only her extraordinary beauty that attracted her patron;her movements, her whole bearing, and the expression of her half-formedfeatures, all seemed to him to show that here was an originally finenature struggling against incipient corruption. Moved by one of theincalculable whims of the very wealthy, he determined to try to rescuethe unhappy child.“

 

Alexander Kielland (18 februari 1849 - 6 april 1906)

Standbeeld in Stavanger

 

 

 

 

De Afro-Amerikaanse schrijfster, dichteres en lesbisch-feministische, anti-racistische activiste Audre Geraldine Lorde werd geboren op 18 februari 1934 in New York. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

 

Making Love To Concrete

 

An upright abutment in the mouth

of the Willis Avenue bridge

a beige Honda leaps the divider

like a steel gazelle inescapable

sleek leather boots on the pavement

rat-a-tat-tat best intentions

going down for the third time

stuck in the particular

 

You cannot make love to concrete

if you care about being

non-essential wrong or worn thin

if you fear ever becoming

diamonds or lard

you cannot make love to concrete

if you cannot pretend

concrete needs your loving

 

To make love to concrete

you need an indelible feather

white dresses before you are ten

a confirmation lace veil milk-large bones

and air raid drills in your nightmares

no stars till you go to the country

and one summer when you are twelve

Con Edison pulls the plug

on the street-corner moons Walpurgisnacht

and there are sudden new lights in the sky

stone chips that forget you need

to become a light rope a hammer

a repeatable bridge

garden-fresh broccoli two dozen dropped eggs

and a hint of you

caught up between my fingers

the lesson of a wooden beam

propped up on barrels

across a mined terrain

 

between forgiving too easily

and never giving at all.

 

 

 

 

Audre Lorde (18 februari 1934 – 17 november 1992)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Wallace Stegner werd geboren op 18 februari 1909 in Lake Mills, Iowa. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009 en ook mijn blog van 18 februari 2010.

 

Uit: Crossing to Safety

 

„Floating upward through a confusion of dreams and memory, curving like a trout through the rings of previous risings, I surface. My eyes open. I am awake.

Cataract sufferers must see like this when the bandages are removed after the operation: every detail as sharp as if seen for the first time, yet familiar too, known from before the time of blindness, the remembered and the seen coalescing as in a stereoscope.

It is obviously very early. The light is no more than dusk that leaks past the edges of the blinds. But I see, or remember, or both, the uncurtained windows, the bare rafters, the board walls with nothing on them except a calendar that I think was here the last time we were, eight years ago.

What used to be aggressively spartan is shabby now. Nothing has been refreshed or added since Charity and Sid turned the compound over to the children. I should feel as if I were waking up in some Ma-and-Pa motel in hard-times country, but I don’t. I have spent too many good days and nights in this cottage to be depressed by it.

There is even, as my eyes make better use of the dusk and I lift my head off the pillow to look around, something marvelously reassuring about the room, a warmth even in the gloom. Associations, probably, but also color. The unfinished pine of the walls and ceilings has mellowed, over the years, to a rich honey color, as if stained by the warmth of the people who built it into a shelter for their friends. I take it as an omen; and though I remind myself why we are here, I can’t shake the sense of loved familiarity into which I just awoke.“

 

 

 

Wallace Stegner (18 februari 1909 – 13 april 1993)