Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 24 maart 2011 tot 25 maart 2011

Flannery O'Connor, Jacques Bens, Jaime Sabines, Peter Van Straaten,Toni Cade Bambara

De Amerikaanse schrijfster Flannery O'Connor werd geboren op 25 maart 1925 in Savannah, Georgia. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2008 en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: Everything That Rises Must Converge

 

„HER DOCTOR had told Julian's mother that she must lose twenty pounds on account of her blood pressure, so on Wednesday nights Julian had to take her downtown on the bus for a reducing class at the Y. The reducing class was de-signed for working girls over fifty, who weighed from 165 to 200 pounds. His mother was one of the slimmer ones, but she said ladies did not tell their age or weight. She would not ride the buses by herself at night since they had been integrated, and because the reducing class was one of her few pleasures, necessary for her health, and free, she said Julian could at least put himself out to take her, considering all she did for him. Julian did not like to consider all she did for him, but every Wednesday night he braced himself and took her.

    She was almost ready to go, standing before the hall mirror, putting on her hat, while he, his hands behind him, ap-peared pinned to the door frame, waiting like Saint Sebastian for the arrows to begin piercing him. The hat was new and had cost her seven dollars and a half. She kept saying, “Maybe I shouldn't have paid that for it. No, I shouldn't have. I'll take it off and return it tomorrow. I shouldn't have bought it.”

    Julian raised his eyes to heaven. “Yes, you should have bought it,” he said. “Put it on and let's go.” It was a hideous hat A purple velvet flap came down on one side of it and mood up on the other; the rest of it was green and looked like a cushion with the stuffing out. He decided it was less comical than jaunty and pathetic. Everything that gave her pleasure was small and depressed him.

    She lifted the hat one more time and set it down slowly on top of her head. Two wings of gray hair protruded on either side of her florid face, but her eyes, sky-blue, were as innocent and untouched by experience as they must have been when she was ten. Were it not that she was a widow who had struggled fiercely to feed and clothe and put him through school and who was supporting him still, “until he got on his feet,” she might have been a little girl that he had to take to town. “It's all right, it's all right,” he said. “Let's go.” He opened door himself and started down the walk to get her going.“

 

 

 879499-9ca1c2204fad4cbafcf7cd492a120a3f.jpg

Flannery O'Connor (25 maart 1925 – 3 augustus 1964)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Bens werd geboren op 25 maart 1931 in Cadolive (Bouches-du-Rhône). Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2008 en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.
 

 

Sonnet

 

Madame, je vous donne un oiseau pour étrenne

Duquel on ne saurait estimer la valeur ;

S’il vous vient quelque ennui, maladie ou douleur,

Il vous rendra soudain à votre aise et bien saine.

 

Il n’est mal d’estomac, colique ni migraine

Qu’il ne puisse guérir, mais sur tout il a l’heur

Que contre l’accident de la pâle couleur

Il porte avecque soi la drogue souveraine.

 

Une dame le vit dans ma main, l’autre jour

Qui me dit que c’était un perroquet d’amour,

Et dès lors m’en offrit bon nombre de monnoie

 

Des autres perroquets il diffère pourtant :

Car eux fuient la cage, et lui, il l’aime tant

Qu’il n’y est jamais mis qu’il n’en pleure de joie.

 

 

 

Sur la ville de Paris

 

Rien n’égale Paris ; on le blâme, on le louë ;

L’un y suit son plaisir, l’autre son interest ;

Mal ou bien, tout s’y fait, vaste grand comme il est

On y vole, on y tuë, on y pend, on y rouë.

 

On s’y montre, on s’y cache, on y plaide, on y jouë ;

On y rit, on y pleure, on y meurt, on y naist :

Dans sa diversité tout amuse, tout plaist,

Jusques à son tumulte et jusques à sa bouë.

 

Mais il a ses défauts, comme il a ses appas,

Fatal au courtisan, le roy n’y venant pas ;

Avecque sûreté nul ne s’y peut conduire :

 

Trop loin de son salut pour être au rang des saints,

Par les occasions de pécher et de nuire,

Et pour vivre long-temps trop prés des médecins.

 

 

 

 879499-bb27d9f2fc6ff9f24b33823024cf9486.jpg

Jacques Bens (25 maart 1931 – 26 juli 2001)

Cadolive (Bouches-du-Rhône)

 

 

 

 

De Mexicaanse dichter en schrijver Jaime Sabines Gutiérrez werd geboren op 25 maart 1926 in Tuxtla Gutiérrez, Chiapas. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2008 en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010..

 

 

(Prose poem)

  I love you at ten in the morning, at eleven, and at twelve noon. I love
you with all my soul and with all my body, sometimes, on rainy afternoons.
But at two in the afternoon, or at three, when I begin to think of the two
of us, and you think of dinner or the daily chores, or the amusements you
lack, I begin to hate you silently, with the half of hate that I keep for
myself.
  Later I return to love you, when we lie down together and I see that
you're there for me, that in some way your knee and your belly speak to me,
that my hands convince me of it, and that there is no other place where I
can come and go more easily than your body. You come whole to my seeking,
and we two disappear in an instant, we plunge into the mouth of God, until I
tell you of my hunger or my dream.
  Every day I love you and hate you hopelessly. And there are days, there
are hours, in which I don't know you, in which you are another's--like the
other woman. Men worry me, I worry myself, my griefs distract me. I probably
don't think of you too much. You know that. Who could love you less than I,
my love?

 

 

Vertaald door Athena Kildegaard

 



879499-9d79ec6ed52056eb100ca84afc4e6963.jpg
Jaime Sabines (25 maart 1926 – 19 maart 1999)

 

 

 

 


De Nederlandse cartoonist en striptekenaar
Peter van Straaten werd geboren in Arnhem op 25 maart 1935. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2008 en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.
 

  

 

 879499-d6e316fd1b41f58b2aea5f4008db0320.jpg

„Huh!.......macho!“

 

 

 


 879499-b34647f6b4d5f0d0ff1ff95f0dd8a700.jpg

Peter Van Straaten (Arnhem, 25 maart 1935)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en sociale activiste Toni Cade Bambara werd als Miltona Mirkin Cade geboren op 25 maart 1939 in New York. Zie ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: The Lesson

 

„Back in the days when everyone was old and stupid or young and foolish and me and Sugar were the only ones just right, this lady moved on our block with nappy hair and proper speech and no makeup. And quite naturally we laughed at her, laughed the way we did at the junk man who went about his business like he was some big-time president and his sorry-ass horse his secretary. And we kinda hated her too, hated the way we did the winos who cluttered up our parks and pissed on our handball walls and stank up our hallways and stairs so you couldn't halfway play hide-and-seek without a goddamn gas mask. Miss Moore was her name. The only woman on the block with no first name. And she was black as hell, cept for her feet, which were fish-white and spooky. And she was always planning these boring-ass things for us to do, us being my cousin, mostly, who lived on the block cause we all moved North the same time and to the same apartment then spread out gradual to breathe. And our parents would yank our heads into some kinda shape and crisp up our clothes so we'd be presentable for travel with Miss Moore, who always looked like she was going to church though she never did. Which is just one of the things the grownups talked about when they talked behind her back like a dog. But when she came calling with some sachet she'd sewed up or some gingerbread she'd made or some book, why then they'd all be too embarrassed to turn her down and we'd get handed over all spruced up. She'd been to college and said it was only right that she should take responsibility for the young ones' education, and she not even related by marriage or blood. So they'd go for it. Specially Aunt Gretchen. She was the main gofer in the family. You got some ole dumb shit foolishness you want somebody to go for, you send for Aunt Gretchen. She been screwed into the go-along for so long, it's a blood-deep natural thing with her. Which is how she got saddled with me and Sugar and Junior in the first place while our mothers were in a la-de-da apartment up the block having a good ole time.”

 

 

 

 879499-61f7ba9d8a161ed4f80a75a7f6c78857.jpg

Toni Cade Bambara (25 maart 1939 – 9 december 1995)



Zie voor nog meer schrijvers van de 25e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:01 Reageer op dit bericht

Pol Hoste, Jacques Audiberti, Filip De Pillecyn, Evliya Çelebi, Anne Fanshawe

De Vlaamse schrijver Pol Hoste werd geboren in Lokeren op 25 maart 1947. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2008 en  en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: Caran d'Ache

 

 

Goud

 

Zo droomt het televisiemeisje. Een windhoos is een

kleurenscherm, een watervlak draagt haar herinnering.

Men koopt ogen, een revue. Parfum van glanspapier.

Als ze door haar foto glijdt, is ze uit zichzelf

verdwenen.

 

 

Mauve

 

Tot in de diepste punten ben ik dagelijks veranderd,

dat is niet sterven, dat is uitspuwen of inslikken.

Ik ga bijvoorbeeld naar mijn zus, vertel haar van

mijn was. Vroeger wist ik ook wel alles en nu zelfs

meer en meer. Maar als ze kijken ben ik nog altijd

dezelfde. Ik durf me niet verroeren want dan huil je,

dan huil je. Een man heeft zijn eigen leven.

 

 

 

 879494-5f2165b5f189c3691ecfefa24e947024.jpg

Pol Hoste (Lokeren, 25 maart 1947)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Audiberti werd geboren op 25 maart 1899 in Antibes. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: Le mal court

 

Nous sommes à la fin de la pièce. Convertie au Mal, Alarica destitue son père, Célestincic, pour prendre sa place sur le trône.

"...
Alarica : Jusqu'ici, elle n'aura servi, en fin de compte, ma vie, ma si pure, ma si droite vie, qu'à masquer le présent ouragan de ma férocité. Ma férocité se démasque. Tout le mal que je n'ai pas fait, je vais le faire d'un seul coup. La plaine s'ouvre. Que jaillisse la montagne des eaux noires ! Fernand !

F... : J'étais imbécile, avec mes gendarmes. Mes amis, il y a mieux à faire, mille fois mieux. Tenez. Vous avez plein de marécages, n'est-ce pas ?

Célestincic : Je vous interdis...

Alarica, vers Célestincic : Silence !

Le Maréchal : Laissez-le s'expliquer. C'est un occidentiste. Ils ont inventé la baïonnette triangulaire.

F... : Vos marécages, hé bien, qui nous empêche de planter dedans d'énormes tuyaux de fer blanc, je dis bien, de fer blanc, comme le fer blanc des gouttières, afin de rassembler toute l'eau dans une vallée et que, de là, elle se rende dans les fleuves !

Le Maréchal : C'est en tout point ce que je m'éreinte à préconiser depuis que nous avons ce royaume...

Célestincic : Vous avez l'audace d'approuver ce galvaudeux?

Le Maréchal : J'approuve le bon sens. Et je goûte le vent.

F... : Sur les marécages, le blé poussera. L'Angleterre n'en produit guère. J'y suis été. Elle nous en prendra quinze bateaux par an. Il nous faudrait un port. (Vers Alarica.) C'est bien dit?

Alarica : Je te soulève. Je t'inspire. Fais résonner ta voix forte. Mon homme, va ! „

 

 

 879494-950ffad8157d1da04fb5a409643eb027.jpg

Jacques Audiberti (25 maart 1899 – 10 juli 1965)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver  Filip De Pillecyn werd te Hamme aan de Durme geboren op 25 maart 1891. Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: Blauwbaard

 

„Met drieën kwamen ze van heel ver.

Knapzak en zwaard en wat geblutst ijzergetuig wezen op hun stiel die was: te vechten en te sterven voor de genadige heren die hun soldij betaalden en hen aan de vreugden van een geplunderde stad lieten deelachtig worden. Zij hadden hun moeder vergeten en tienmaal van vaderland gewisseld. Nu zouden zij proberen de moeilijke levenswijze te leren: op eigen hand te werken en in vrede te leven.

Daar zongen nog vogels in de kanten hoe ver het seizoen ook naar de koude geschoven was. De wind streek over de valleien, de zon rustte op rosse bladerkronen. En zij stapten, dronken een teug aan de veldfles en spraken zonder te weten waarover.

Zij hadden een naam gehad zoals iedereen, maar die was achteruitgebleven bij de tijd toen zij nog een thuis hadden waar die naam werd uitgesproken. Thans was er van dit alles niets overgebleven dan de Lange, de Rosse en de Schele.

Hun riem stond nog stijf van de zware geldstukken die de laatste veldtocht had opgebracht. Het was een rijk ding geweest. Een vechten op 't gemakje en een smouspartij heel de zomer lang. Ze hadden haast evenveel speenvarkentjes gespiesd als mannen van de andere partij. En toen de veldtocht was afgelopen hadden lansknechten en paardenvolk ondereen hun hart opgehaald. Bloed en wijn hadden verbroederd en de hertog had zijn benden met gevloek uiteengejaagd.

Dat lag nu achter de rug en de streek werd veiliger. Hier waren ze niet langs geweest om de boeren te braden op hun hooizolder en de boerinnen in hun moedernaaktheid te laten galopperen. Het was hier arm en rustig en 's avonds stonden de lichten ver vaneen.“

 

 

 

 879494-ee07c20a94363b71b80086bab01f1c22.jpg

Filip De Pillecyn (25 maart 1891 – 7 augustus 1962)

 

 

 

 

De Turkse schrijver Evliya Çelebi werd geboren op 25 maart 1611 in Istanbul. Zie en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: Im Reiche des Goldenen Apfels. Des türkischen Weltenbummlers Evliya Çelebi denkwürdige Reise in das Giaurenland und in die Stadt und Festung Wien anno 1665. (Vertaald door Richard F. Kreutel)

 

„In Wien ist die Luft gar köstlich, denn es weht in dieser Stadt immerzu ein Zephyrhauch und ein Frühlingslüftchen, so dass sich dort alle Leute guter Gesundheit erfreuen. Die Männer, die ja dort in höchster Enthaltsamkeit und Askese leben, sind zwar mager, aber dabei rüstig und werden überaus alt und hochbetagt.

Diese Giauren tragen alle schwarz Röcke und fränkische Schuhe und auf den Köpfen verschiedenartige Hüte, an die sei Straußenfedern stecken. Infolge der köstlichen Luft ist bei allen Leuten in Wien die Haut weiß wie Kampfer und ihre wohlgeformten Glieder sind außerordentlich weich, so wie das Fleisch am Ohrläppchen.“

...

„Ebenso wie die Männer tragen dort die Frauen als Oberkleidung gesteppte Röcke ohne Ärmel [Anm. d. Red. gemeint sind Jacken]. Darunter aber ziehen sie Frauenröcke aus Brokat und Seide und Goldstoff... und mannigfachen anderen goldgewirkten und kostbaren Stoffen an, die aber nicht so eng und knapp sind wie die Rücke der Frauen im übrigen Giaurenland, sondern weit und reich, sodass sie ihnen ellenlang auf dem Boden nachschleifen wie die Schleppkleider der Mevlevi-Derwische. Unterhosen legen sie jedoch niemals an. ...

 

 

 

879494-31762ee573bde3a92d501e5cc9de0f30.jpg
Evliya Çelebi (25 maart 1611 – na 1683 op een van zijn reizen)

 

 

 

 
De Engelse schrijfster Lady Anne Fanshawe werd geboren op 25 maart 1625 in  Balls Park, bij Hertford. Zie en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: The Memoirs of Lady Fanshawe

 

„Ever keep the best qualified persons company, out of whom you will find advantage, and reserve some hours daily to examine yourself and fortune; for if you embark yourself in perpetual conversation or recreation, you will certainly shipwreck your mind and fortune. Remember the proverb--such as his company is, such is the man, and have glorious actions before your eyes, and think what shall be your portion in Heaven, as well as what you desire on earth.

Manage your fortune prudently, and forget not that you must give God an account hereafter, and upon all occasions.

Remember your father, whose true image, though I can never draw to the life, unless God will grant me that blessing in you; yet, because you were but ten months and ten days old when God took him out of this world, I will, for your advantage, show you him with all truth, and without partiality.

He was of the highest size of men, strong, and of the best proportion; his complexion sanguine, his skin exceedingly fair, his hair dark brown and very curling, but not very long; his eyes grey and penetrating, his nose high, his countenance gracious and wise, his motion good, his speech clear and distinct. He never used exercise but walking, and that generally with some book in his hand, which

oftentimes was poetry, in which he spent his idle hours; sometimes he would ride out to take the air, but his most delight was, to go only with me in a coach some miles, and there discourse of those things which then most pleased him, of what nature soever.

He was very obliging to all, and forward to serve his master, his country, and friend; cheerful in his conversation; his discourse ever pleasant, mixed with the sayings of wise men, and their histories

repeated as occasion offered, yet so reserved that he never showed the thought of his heart, in its greatest sense, but to myself only; and this I thank God with all my soul for, that he never discovered his trouble to me, but went from me with perfect cheerfulness and content; nor revealed he his joys and hopes but would say, that they were doubled by putting them in my breast. I never heard him hold a disputation in my life, but often he would speak against it, saying it was an uncharitable custom, which never turned to the advantage of either party.“

 

 


879494-25a4ae1c504af9e3b4b4e3acb134b8ad.jpg
Anne Fanshawe (25 maart 1625 - 1680)

Anne en John Fanshawe

Geschreven door Romenu om 18:52 Reageer op dit bericht

Antonio Fogazzaro, Daniel Schiebeler, Mary Webb, Erica Pedretti

De Italiaanse schrijver Antonio Fogazzaro werd geboren op 25 maart 1842 in Vicenza. Zie en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

Uit: The Saint

 

"Well," said the girl, "I enjoy seeing Memling with Signor Carlino, playing classical music with him, discussing a Kempis with him, although this affection he has recently developed for a Kempis seems a

profanation, when you consider that he believes in nothing. _Je suis catholique autant qu'on peut l'etre lorsqu'on ne l'est pas_, but when I hear an unbeliever like your brother read a Kempis so feelingly, I very nearly lose my faith in Christianity as well. I like him for one other reason, dear, because he is your brother. But that is all! Oh! Jeanne Dessalle says such strange things sometimes--such strange things! I do not understand--I really do not understand. But _warte nur, du Raethsel_, as my governess used to say."

"What am I to wait for?"

Noemi threw her arm round her friend's neck, "I will drag your soul with so fine a net that it will bring beautiful great pearls to the surface, perhaps some sea-weed as well, and a little mud from the bottom, or even a very tiny _pioeuvre_." "You do not know me," answered Jeanne. "You are the only one of my friends who does not know me."

"Of course. You imagine that only those who adore you really know you? Indeed, this belief that everybody adores you is a craze of yours."

Jeanne made the little pouting grimace with which all her friends were familiar.

"What a foolish girl," she said; but at once softened the expression with a kiss and a half-sad, half-quizzical smile.

"Women, as I have always told you, do adore me. Do you mean to say that you do not?"

"_Mais point du tout_," exclaimed Noemi. Jeanne's eyes sparkled with mischief and kindness.

"In Italian we say: _Si, di tutto cuore_," she answered.“

 

 

 879488-6c62642d32ccb07e1b717511686f04e9.jpg

Antonio Fogazzaro (25 maart 1842 – 7 maart 1911)

Standbeeld op de Campo Marzio in Vicenza

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Daniel Schiebeler werd geboren op 25 maart 1741 in Hamburg. Zie en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

 

Ariadne und Theseus

 

Ich sing euch die Geschichte

Von Theseus Grausamkeit,

Von diesem Bösewichte

Kam Ariadnens Leid.

Den schönsten seidnen Faden

Gab ihm das gute Kind,

Der bracht’ ihn ohne Schaden

Aus Cretens Labyrinth.

 

Doch mehr noch, als ein Fädchen,

Gab sie dem theuren Mann.

Sie gab ihm was ein Mädchen

Nur immer geben kann.

Der Vater mag sich grämen,

Sie liebt den Theseus mehr,

Vergißt das Abschiednehmen

Und folgt ihm auf das Meer.

 

Schon neun und neunzig Schönen

Bracht’ er um Ruh’ und Wohl,

Durch Ariadnens Thränen

Ward bald das Hundert voll,

Weh, weh dem Wüteriche,

Ihr Fluthen schlingt ihn ein!

Er ließ die Minnigliche

Auf einem Fels allein.

 

Als nun der Tag sie weckte,

Ach, als sie nun die Hand

Nach ihrem Theseus streckte,

Und keinen Theseus fand,

Wie ward ihr da, ihr Sterne!

Sie rief in ihrem Gram

Den, welcher, einmal ferne,

So bald nicht wieder kam.

 

Sie fluchte dem Geschicke,

Zerriß das goldne Haar,

Das für des Frevlers Tücke

Nicht zu bestrafen war.

Sie schlägt bis zum Zerschmettern

Die weisse Brust, und schreckt

Das Heer von Liebesgöttern,

Das dort verborgen steckt.

 

Doch Bachus kommt, getragen

Von Fröhlichkeit und Scherz.

Er hemmt des Mädchens Klagen

Und tröstet ihren Schmerz.

O seht! ihr Blick wird heiter,

Der Gott war wohl gemacht,

Er siegt und nun ward weiter

An Theseus nicht gedacht.

 

Der Fabel folgt die Lehre,

So wie der Frau die Magd.

Ein Ding, bey meiner Ehre,

Das oft den Leser plagt.

Drum kurz, was ich erzählet,

Schließt diese Regel ein:

Wenn euch die Liebe quälet;

So heilet euch mit Wein.

 

 

 

 879488-0447f1c3dce30bce5810cf995b18e20f.jpg

Daniel Schiebeler (25 maart 1741 – 19 augustus 1771)

Ariadne und Theseus door Niccolo Bambini

 

 

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Mary Webb werd geboren als Gladys Mary Meredith in Leighton, Shropshire. Zie en ook mijn blog van 25 maart 2009 en ook mijn blog van 25 maart 2010.

 

 

Farewell to beauty

'Their being is to be perceived.'
- BERKELEY

 

 

Let fall your golden showers, laburnum tree!
Break the grey casket of your buds for me--
Soon I shall go where never gold is seen,
And who will be with you as I have been?

 

Quick with your silver notes, O silver bird!
Wistful, I listen for the song I heard
Many a day, but soon shall hear no more,
For summoning winds are out along the shore.

 

All things so early fade--swiftly pass over,
As autumn bees desert the withering clover.
Now, with the bee, I sing immortal June;
How soon both song and bee are gone--how soon!

 

Who'll watch the clover secretly unclose?
Finger the sycamore buds, afire with rose?
Trace the mauve veins of the anemone?
Know the peculiar scent of every tree?

 

Maybe the solemn hill, the enchanted plain
'Will be but arable and wild again,
Losing the purple bloom they wore for me--
The dreaming god I could so clearly see.

 

 

 

879488-aadcff8e42d854cf8f19b12161c3cce6.jpg
Mary Webb (25 maart 1881 – 8 oktober 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster en beeldhouwster Erica Pedretti werd geboren op 25 maart 1930 in Šternberk (Tsjechië). Zie ook mijn blog van 25 maart 2007.

 

Uit: Fremd genug

 

„Als ich vier war, verbrachte ich, wahrscheinlich durch Vermittlung einer Zürcher Tante, einer Cousine

meines Vaters, einige Wintermonate, aber vielleicht waren es doch nur ein paar Wochen, in einem Kinderheim auf der Rigi.

Auf dem Rigi, korrigierte mich mein Vater kopfschüttelnd, wenn ich von der Rigi erzählen wollte, der Rigi ist doch ein Berg, also männlich. Er sagte es so oft oder so energisch, daß auch ich seither

immer an den Rigi, männlich, denke.

Es war mein erstes Kinderheim. Wahrscheinlich war es viel besser als alle folgenden gräßlichen

Kinderheime, in die ich geschickt wurde, weil ich nicht aß und jämmerlich dünn war. Die für den

Vorschlag des Rigi-Kinderheims verantwortliche Zürcher Tante war eine ausgezeichnete Pädagogin

und zudem ein sehr lieber Mensch, wie ich mit meinen Geschwistern einige Jahre später feststellen

konnte, sicher hatte sie sich vorher erkundigt und die Eltern richtig beraten. Trotzdem fühlte ich mich, fast tausend Kilometer von zu Hause entfernt, unglücklich. Dagegen kam die offenbar großartige Landschaft nicht an, die bei den erwachsenen Besuchern, wenn sie in der alpinen Kulisse den Sonnenaufgang oder Sonnenuntergang bewunderten, begeisterte Ahs und Ohs auslöste.

Gegen mein Heimweh vermochte die Sonne nichts, dagegen half selbst der schönste Neuschnee

nicht, der vor der Haustür lag, zu dem man, anders als bei uns, gottlob keinen Berg hinaufsteigen

mußte.“

 

 


879488-725c14ba8f824f71a9aa75ff72de492c.jpg
Erica Pedretti (Šternberk 25 maart 1930)

Geschreven door Romenu om 18:46 Reageer op dit bericht

Martin Walser, Peter Bichsel, Dario Fo, Lawrence Ferlinghetti, Jacob van Lennep

De Duitse schrijver Martin Walser werd op 24 maart 1927 geboren in Wasserburg aan de Bodensee. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2008 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Mein Jenseits

 

„Je älter man wird, desto mehr empfiehlt es sich, darauf zu achten, wie man auf andere wirkt. Ich bin dreiundsechzig. Südlich der Donau sagt man zum Beispiel: Der und der wird auch allmählich komisch. Das merken alle, wissen alle, nur der, der allmählich komisch wird, merkt es nicht. Und sagen mag man's ihm auch nicht. In Letzlingen - so heißt das Dorf, aus dem ich komme - in Letzlingen gab es - oder gibt es vielleicht sogar noch - eine Art Kultur des Umgangs mit solchen, die im Alter allmählich komisch wurden. Nirgends sonst habe ich von dieser Kultur auch nur noch einen Hauch verspürt. Ich will diese Art Kultur schildern, dann entscheide jeder selbst, ob es in seinem Dorf, seiner Stadt, seiner Gesellschaft dergleichen gebe. Ein Bauer heißt Peterer, ist eher siebzig als achtzig, sein Bruder Konrad ist immer Knecht auf dem Hof seines Bruders gewesen. Es hat sich dann herumgesprochen, dass er seit längerem nichts mehr sagt. Man kann ihn ansprechen, wie man will, er reagiert nicht. Er ist aber kein bisschen schwerhörig, das merkt man, wenn er das Vieh heimtreibt. Sobald eine Kuh stehen bleibt und nicht weiter will, geht er hin zu ihr und sagt ihr etwas ins Ohr. Wenn sie dann hinschaut zu ihm, sagt er: Jaa. Dann geht sie wieder. Auch wenn ihn ein Hund anbellt, sieht man, dass er das hört, genau hört.

Also zu Menschen keinen Kontakt mehr. Wenn man den Bauer fragt, was los sei mit Konrad, bohrt der Bauer mit dem Zeigefinger seine Schläfe an. Konrad schläft auch nicht mehr in seiner Kammer, sondern auf dem Heuboden. Wie und wo genau, ist nicht bekannt. Er ist allmählich komisch geworden. Zuerst hat man noch gefragt nach ihm, hat sich erkundigt, aber dann nicht mehr. Der Konrad ist allmählich komisch geworden.“

 

 

 878791-dc0445a0fce5dd23fe90967d8053b375.jpg

Martin Walser (Wasserburg, 24 maart 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Peter Bichsel werd geboren op 24 maart 1935 in Luzern. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2008 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.
 

Uit: Über Gott und die Welt

 

“Meine Lieben,

schon die Anrede fällt mir schwer, soll ich sagen »meine lieben Schwestern und Brüder«, »liebe Gemeinde«, »Mitchristen «, »Mitmenschen«. Schon wenn ich Sie anrede, beginnt die Lüge, undwenn ich Sie anrede mit »meine Lieben«, dannweiß ich, daß ich unfähig seinwerde, Sie alle zu lieben.

Ich bin ein Schriftsteller, und ich betreibe mit Spaß und Ärger ein Lügengeschäft, ein Fabuliergeschäft, und nun stehe ich hier und soll bekennen,was ich nicht bekennen kann.

Ich bin ein Mensch, ein Mitglied der menschlichen Gesellschaft, und ich bin das gern, und weil ich das gern bin, bin ich auch ein Opportunist, ich bin schnell unter Christen ein Christ, unter Sozialisten ein Sozialist, unter Fußballfans ein Fußballfan – und ich schäme mich nicht dafür, ein Opportunist zu sein. Ich will dazugehören, ich will mit dabei sein. Opportunismus ist auch eine menschliche Fähigkeit.

Trotzdem – nichts anderes macht mir so angst wie mein Opportunismus.

Deshalb füchte ich mich vor einem Bekenntnis. Ich stelle mich nicht gern vor Christen und sage: »Ich bin ein Christ.«

Ich stelle mich nicht gern vor Gläubige und sage: »Ich glaube an einen Gott.«

Wenn ich so etwas unter Sozialisten sage oder unter Fußballfans, dann vertraue ich mir mehr, denn dort ist es trotzig gesagt, und ich vertraue meinem Trotz.

Ich vertraue meinem »Nein, nein« mehr als meinem »Ja, ja«. Und Christ sein in unserer Zeit, das hat mit Nein sagen wohl mehr zu tun als mit Ja sagen.”

 

 

 878791-e16a79b148c43cbe8fc59a1aa6581cf2.jpg

Peter Bichsel (Luzern, 24 maart 1935)

 

 

 

 

De Italiaanse regisseur, acteur en toneelschrijver Dario Fo werd geboren in Leggiuno-Sangiamo op 24 maart 1926. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2008 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.
 

Uit: Der Papst und die Hexe

 

Erster Akt

Ein Korridor im Vatikan vor den Gemächern des Papstes.

Eine Wand, die quer über die Bühne geht, zeigt ein großes Figurenfresco im Stil des 16. Jahrhunderts. Musik vom Band. (Gesang: Dario Fo)

 

Lied vom Ursprung

 

Adam war grad geboren
da machte Gott sich Sorgen
weil Adam dieser Prototyp
wie ein verlorenes Kind dasaß
mitten im Paradiese

mit einer Jammerfresse
sah melancholisch drein
er wußte nicht was lachen ist
voll Griesgram sah er drein.
Um Adam froh zu sehen
hat Gott die Frau erschaffen
er formte sie recht feminin
mit Kurven noch und nöcher
und kaum sahn sich die beiden an
da wars um sie geschehen
Adam fing an zu zittern
und Eva wurde - schwach.

War das ein Stöhnen Jubiliern
mit Küssen Knutschen Tiriliern
das Unvermeidliche geschah
sie liebten sich ganz wunderbar
Oh Liebe zart im Wasser
Oh Liebe auf den Bäumen 
 

 

 

 878791-075a5bdae92a2aece8ea1e0dc3b0dbe0.jpg

Dario Fo (Leggiuno-Sangiamo, 24 maart 1926)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Lawrence Ferlinghetti werd geboren op 24 maart 1919 in Yonkers, New York. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2008 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010. 

 

 

I Am Waiting (Fragment)

 

I am waiting for my case to come up

and I am waiting

for a rebirth of wonder

and I am waiting for someone

to really discover America

and wail

and I am waiting

for the discovery

Of a new symbolic western frontier

and I am waiting

for the American Eagle

to really spread its wings

and straighten up and fly right

and I am waiting for the Age of Anxiety

to drop dead

and I am waiting

for the war to be fought

which will make the world safe

for anarchy

and I am waiting for the final withering away

of all governments

and I am perpetually awaiting

a rebirth of wonder

 

I am waiting for the second coming

And I am waiting

For a religious revival

To sweep thru the state of Arizona

And I am waiting

For the grapes of wrath to stored

And I am waiting

For them to prove

That God is really American

And I am waiting

To see God on television

Piped into church altars

If they can find

The right channel

To tune it in on

And I am waiting

for the last supper to be served again

and a strange new appetizer

and I am perpetually awaiting

a rebirth of wonder

 

I am waiting for my number to be called

and I am waiting

for the Salvation Army to take over

and I am waiting

for the meek to be blessed

and inherit the earth

without taxes

and I am waiting

for forests and animals

to reclaim the earth as theirs

and I am waiting

for a way to be devised

to destroy all nationalisms

without killing anybody

and I am waiting

for linnets and planets to fall like rain

and I am waiting for lovers and weepers

to lie down together again

in a new rebirth of wonder

 

 

 878791-32a0b85f04bb95f09767ccbc2990cc7f.jpg

 Lawrence Ferlinghetti (Yonkers, 24 maart 1919)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Jacob van Lennep is geboren te Amsterdam op 24 maart 1802. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2008 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Onze voorouders in verschillende taferelen geschetst

 

„Er is wellicht geene volksgeschiedenis, welke haren bëoefenaar meerdere moeielijkheden oplevert, dan die van ons oude vaderland. Behalve dat de overleveringen en gedenkstukken schaarsch zijn, en wij de berichten hoofdzakelijk moeten ontleenen aan uitheemsche, en dus aan bevooroordeelde en slechts ten deele onderrichte schrijvers, staat aan eene naauwkeurige kennis dier vroegere gebeurtenissen nog deze lastige bijzonderheid in den weg, dat de bodem zelf, waarop zij hebben plaats gehad, met zijne bewoners, ja, nog meer dan deze, van gedaante en gesteldheid bij herhaling is veranderd, zoodat noch de Batavier van Cezars tijd zich in de Betuwe van Karel den Grooten, noch de Fries die in het Kreiler bosch ter jacht ging, zich op de gëopende Zuider Zee, noch de Zeeuw die in des zesden Willems dagen naar Dordrecht ter markt voer, zich bij het Biesbosch onder Willems dochter zoude herkend hebben. Voor den geschiedschrijver, die of de daden der oude Helvetiërs, of de oorlogen der Caledoniërs wil te boek stellen, bestaan deze moeielijkheden niet; want al mocht men twijfelen aan de wijze, hoe de gebeurtenissen zijn voorgevallen die hij te vermelden heeft, de plaats, waar zij zijn voorgevallen, kan aan geenen twijfel onderhevig zijn; en nog spiegelen zich de met eeuwig ijs bedekte kruinen der Alpen in het meir Leman, als toen Hannibal er zich een weg over baande: en nog is het Schotland van Walter Scott, op inwoners en gebouwen na, het Schotland van Bruce en Wallace. Maar hoe geheel anders bij ons! Geen land kan beter dan het onze worden vergeleken bij een schouwtooneel, waarop niet alleen nieuwe personaadjen te voorschijn treden en nieuwe decoratiën zich verwisselen, maar waarop ook de vloer gedurig wegslijt en vernieuwd wordt.“

 

 

 878791-665101ac37960a275aa4c06f25a3e885.jpg

Jacob van Lennep (24 maart 1802 – 25 augustus 1868)



Zie voor nog meer schrijvers van de 24e maart ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 19:08 Reageer op dit bericht

Harry Prenen, Top Naeff, Willem van Iependaal, Robert Hamerling, Fanny Lewald

De Nederlandse (gelegenheids)dichter, historicus, geschiedenisleraar, illustrator en journalist Harry Prenen werd geboren in Schoten op 24 maart 1915. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Het een en ander over Godfried Bomans

 

“Ze spraken over litteratuur, en achter mijn koffie gezeten sloeg ik het dispuut met een huivering van eerbied gade. Het waren studenten, poëten of essayisten, abonnées op ‘Podium’, vlijmscherpe critici die hun mes zo lang op de wetsteen van hun vernuft geslepen hadden, dat er nauwelijks iets mee te snijden viel. De scheppende talenten onder hen dronken zich dagelijks tot aan de nok toe vol met gedichten van Slauerhoff en essays van Vestdijk (..)

Het gesprek ging erover wie nu eigenlijk op het ogenblik onze beste prosateur mocht heten. Om mijn verlegenheid te verbergen en mijn pover zelfvertrouwen bij elkaar te schrapen, bestelde ik een taartje en keek wat naar buiten. En daar passeerde (..) mijn oude speelgenoot Bomans. Hij reed bedachtzaam op een motorfietsje en hield een karbiesje in de hand. Ik wenkte hem toe om naderbij te komen en aan de koffie met discussie deel te nemen. Doch hij had geen tijd en snelde verder om de trein te halen. Moest een lezing houden, vanavond. Blijkbaar deed hij weer ’n tocht naar de binnenlanden om hun de wereld te laten zien door het oog van een meikever.(..)

Toen ik mij weer omkeerde en mijn plaats zocht was de grootste prozaschrijver nog steeds niet gevonden. Vestdijk, die pas vijftig jaar was geworden, maakte echter een mooie kans. Tijdens het wikken en wegen begon er eentje:

 - ‘Tja, als ik het zeggen moet, de beste prozaïst in Holland is ….’

 - ‘Bomans!’  - Het was mijn stem die de twijfelende stilte brak. Ik had het gezegd voor ik het wist. De uitwerking was verrassend. Ze zetten alle twintig tegelijk hun glaasje neer en spalkten hun ogen open om te zien of ik in ernst sprak, - een van hen begon alvast te proesten -, maar toen de gloed der overtuiging mijn wangen kleurde barstte het ganse gezelschap in een bevrijdende schater los. Een springvloed van vrolijkheid stootte alle sluizen open, zoals zelfs de beste grap van Bomans zelf nooit te beurt was gevallen. Toen de vreugde wat bedaard was vroeg een ganse deputatie tegelijk: ‘Maar Vestdijk dan? En Slauerhoff, en du Perron en …..??’ ‘Bomans…. Nu ja, het moet dan maar: Bomans schrijft beter!’

 

 

 

 878786-3603180b41e7e57ba6c720f542b90731.jpg

Harry Prenen (24 maart 1915 - 20 oktober 1992)

Harry Prenen en Godfried Bomans

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Top Naeff (eig. Anthonetta van Rhijn-Naeff) werd geboren op 24 maart 1878 in Dordrecht. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Charlotte von Stein

 

„Uit ongeveer achttienhonderd aan Charlotte von Stein gerichte brieven is ons een verhouding bevestigd, waarvoor het moeilijk valt een naam te vinden, en die zoowel in den menschelijken omgang als in de litteratuur haar gelijke niet heeft. Over deze episode in Goethe's leven, waarin de beide edelste werken der wereldletterkunde ‘Iphigenie’ en ‘Torquato Tasso’ ontkiemden, en waarin de dichter, onder den druk van den Weimarschen Hofstaat en den invloed eener hem waardige vrouw, rijpte voor de nieuwe geboort' onder Italiaanschen hemel, zijn boekdeelen vol geschreven, welke, indirect, ook Charlotte von Stein tot een veel-aangevochten historische figuur hebben gemaakt. Zoo mild als de navorscher oordeelt over het genie, zoo meedoogenloos richt het nageslacht over de personen zijner naaste omgeving, in het bijzonder wanneer deze zich mede boven de geldende moraal verheven hebben geacht. In weerwil van het rustig gedocumenteerde, redelijk oordeelende werk, dat de populaire Goethe-beschrijver Wilhelm Bode onder den titel: ‘Charlotte von Stein’ in het licht gaf, heeft nog onlangs een vrouw, Etta Federn, in haar overigens prijzenswaardigen ijver Goethe's gewezen echtgenoote, Christiane Vulpius, te geven wat haar als toegewijde huisvrouw en opgewekt gezelschap van een in zich-zelf bestaand man ongetwijfeld toekomt, zich niet ontzien den staf te breken over ‘de andere’, die Goethe's vriendin was, en wel op een wijze, welke zich van den achterklap waaraan Goethe en Charlotte tijdens hun leven hebben bloot gestaan, niet onderscheidt. De hardheid van dit oordeel treft te meer omdat het van de vrouw uitgaat, van wie wij in onzen tijd van verscherpt psychologisch inzicht waar het de verhouding der geslachten betreft, juist een liefdevolle ontleding ook van dit, aan Goethe's naam verbonden vrouweleven hadden verwacht.“

 

 

878786-1162a677480cd8d00f8c90e3f7515d27.jpg 

Top Naeff (24 maart 1878 – 21 april 1953)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem van Iependaal werd geboren in Rotterdam op 24 maart 1891. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Gegist bestek

 

„Na maanden van werkzoeken en dolen, waarbij de genadige schoonheid van Amsterdam als een streling werd ondergaan, was er eensklaps een einde gekomen aan het vagebonderen van den uitgeweken Heinridh Funkel, want ook Bertha, z'n bruid, had de Heimat verlaten en haar aanstaande teruggevonden in een zwerverslogement. Struis en overredend had de vrijster gezeten op het duffe stroleger naast haar hoofd-schuddenden Landstreicher, die van zaken doen niet horen wilde en het minnekozen oversloeg! Bertha had de bezwaren van den losgeslagene weerlegd, haar spaargeld in marken en pfennigen uitgeteld op het blad van de wastafel en met een mild verwijtend: ‘Du Rammskopf!’ het verzet van haar geliefde gebroken. Ze was er, na veel heen en weer praten, in geslaagd de afkeer van Heinrich voor het slokjes tappen te temperen en al de volgende morgen trok ze er op uit om ergens in de stad een kroegje over te nemen. Wat ze zocht had ze gevonden in de Mandenmakerssteeg, waar al spoedig het uithangbord van het nagenoeg lege café De Zwaan om aandacht kermde in de roestige kettingen.

De kroeg liep de eerste jaren boven verwachting. Ze werd verbouwd en opgeknapt, bleef lopen als het tapkraantje, tot Heinrich zich weer, evenals vroeger in Pruisen, ging bemoeien met de politiek, de socialisten binnenhaalde en Fortuna de deur uitjoeg. Wel is waar bleken ook de belaagde rooien niet vies van een borrel, maar zij behoorden bijna allen tot het smallebuurtjesvolk.“

 

 

 878786-7f437c7918e56be13033325e9df65368.jpg

Willem van Iependaal (24 maart 1891 - 23 oktober 1970)

Boekcover 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en dichter Robert Hamerling werd geboren op 24 maart 1830 in Kilchberg am Walde. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

 

Blumenlügen
 

Die Rose log, die von der Brust
Du, Falsche, mir gereicht,
Die mir geblüht in Schmerz und Lust.
Von Liebesthränen feucht.

Die Lilje log, die mir geblüht
In deinem Angesicht;
Das Veilchen log, das mir geglüht
In deines Auges Licht.

Die Rose welkt nun gar geschwind,
Die Blätter sind zerstreut,
Und sie entführt ein rauher Wind,
Unwiederbringlich weit.

Zieh' hin, du rascher Windeshauch,
Brich rächend und zerstreu
Die Lilje und das Veilchen auch;
Die logen Liebestreu.

 

 

 

 

Ach wüsstest du

Ach wüsstest du, wie schön du bist,
Dann könnt'st du nicht so grausam sein;
Dann ahntest du, wie gross die Pein,
Wie gross nach dir mein Sehnen ist.

Dann hättest du mich längst geküsst
Aus
Mitleid, soll's nicht Liebe sein.
Ach, ahntest du, wie gross die Pein,
Ach wüsstest du, wie schön du bist!

 

 

 

 878786-e7a737e03bb0377417cdcd38bbe64e5a.jpg

Robert Hamerling (24 maart 1830 – 13 juli 1889)

Standbeeld in Graz

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Fanny Lewald werd op 24 maart 1811 in het toenmalige Königsberg geboren. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: Meine Lebensgeschichte

 

„Ich bin am vierundzwanzigsten März des Jahres achtzehnhundert und eilf zu Königsberg in Preußen geboren, und stamme von väterlicher und mütterlicher Seite aus jüdischen Familien ab. Auch meine beiden Eltern waren geborene Königsberger.

Meine Mutter gehörte einer reichen Familie an. Sie war das jüngste von zwölf Kindern. Ihr Vater war aus dem Posen'schen, ihre Mutter aus Kurland nach Preußen gekommen. Sie hielten fest an dem Glauben und an den Sitten des Judenthums, waren ununterrichtete Leute, scheinen aber, nach allen Erzählungen meiner Mutter, viel auf eine wohlanständige äußere Form des Lebens gehalten und bei strenger häuslicher Oekonomie die Benutzung und Schaustellung ihres Reichthums für besondere Fälle geliebt zu haben.

Meine Mutter erzählte uns, als wir erwachsen waren, gern von dem großen Saale in ihrem Vaterhause mit seinen gelben Damastmeubeln und zahlreichen Spiegeln, der an den Feiertagen geöffnet wurde, von der gastfreien Aufnahme aller Fremden, welche sich zum jüdischen Karneval, dem Purimsfeste, maskirt und unmaskirt in ihrem Hause einfanden, von der ernsten Begehung der großen Feiertage, des Passah, des Laubhütten- und des Versöhnungsfestes; und es machte immer einen fremdartig feierlichen Eindruck auf uns, wenn wir hörten, wie die Großeltern am Vorabende des Versöhnungsfestes alle ihre Kinder zusammen gerufen und sie gesegnet hätten. Wie dann die Großmutter in einem weißen, mit kostbaren Kanten besetzten Kleide den Großvater in die Synagoge begleitet habe, wie sie darauf erst spät Abends nach Hause gekommen wären, wie man der Großmutter schweigend das modische Entre deux von schwarzem Taffet mit strohgelbem Futter abgenommen, wie man am folgenden Tage gefastet und erst am Abend desselben bei dem Hervortreten der Sterne den ersten Imbiß gehalten habe, wonach das Leben dann wieder in seinen gewöhnlichen Lauf zurückgekehrt sei.

 

 

 878786-d48312eeab854653de1281fa5a81acc1.jpg

Fanny Lewald (24 maart 1811 - 5 augustus 1889)

Geschreven door Romenu om 18:59 Reageer op dit bericht

Richard Leising, Gabriele von Baumberg, Christian Schubart, Olive Schreiner, William Morris

De Duitse dichter Richard Leising werd geboren op 24 maart 1934 in Chemnitz. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

 

Liebste

 

Hockt im Trauern, läuft im Singen

Hält sich auf in , weilt in Schliengen

Macht am Ende gar Gedichte

Gauklerflügel, Bleigewichte
Oder umgekehrte Lieder

Wackersteine, Lichtgefieder.

 

 

 

Die Bilder

 

Die Bilder bleiben nicht, wir bleiben heiter
Ein letztlich heiteres Geschlecht, weil diese gehen
Bis wir nicht mehr sie selbst, nur ihr Verschwinden sehen.
Gut, daß sie fliehn. Wir können sie nicht fliehen
Ihr einziger Weg ist: Weg von uns; das treibt sie weiter
Als wir mit unseren aufgeschlagnen Knien
Jetzt gehen sollten. Schon geht wunderbar
Anstatt des Bilds sein schnelles Fliehen uns an, noch schneller
(Das Bild wird dunkler und der Blick wird heller)
Bleibt uns nur wunderbar noch, daß es war.
Gut, daß es schwindet! Anders schwänden wir
Vor unseren Bildern hin und wären nicht mehr hier.

 

 

 

 878784-16edb32b10820b90ef47274059f4d33f.jpg

Richard Leising (24 maart 1934 – 20 mei 1997)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Gabriele von Baumberg werd geboren op 24 maart 1768 in Wenen. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

 

Selbstgespräch
 
Was ist ein Leben ohne Liebe?
Ein ödes Dasein, dumpf und trübe,
Das uns nicht Schmerz, nicht Lust gewährt,
Das kein Gefühl, als Unmut nährt;
Ein martervolles Nichtbehagen
An allem, was uns sonst entzückt,
Ein frost'ger Quell von steten Klagen,
Der jeder Freude Keim erstickt,
Ein kalter Hinblick auf die Scenen
Der allbelebenden Natur,
Ein Mittelding von Scheu und Sehnen
Beim Anblick jeder Kreatur.
 
Ein dämmernd Licht, das auf die Wonne
Des Lebens Riesenschatten streut,
Und eines künft'gen Glückes Sonne
Schon zweifelhafte Flecken leiht.
Ein Unkraut, das der Hoffnung Blüthen
Im Herzen nicht gedeihen läßt,
Ein Kaltsinn, der der Menschen Bitten
Mit harter Stirne von sich stößt,
Von keiner Schönheit angezogen,
Von keinem Gegenstand gerührt,
Zu keiner edlen That bewogen,
Nie duldsam für die Schwachheit wird;
Ein Zustand, der das Herz entstellet,
Ein leerer, finstrer, weiter Raum,
Den nie ein Strahl des Lichts erhellet,
Und nie erfüllt ein süßer Traum;
Dem stillen Sumpfe gleich, der immer träge,
Von Wind und Wetter nie getrübt,
Aus seinem dichten Schilfgehege
Nur faule Dünste von sich giebt.
 
So ist ein Leben ohne Liebe!
Ein ödes Dasein, dumpf und trübe,
Das uns nicht Schmerz, nicht Freude giebt -
Doch ach! was ist es, wenn man liebt?
Ein Schweben, einem schwanken Schiffe
Am hohen Meere gleich, das jetzt
Uns in die fürchterlichste Tiefe,
Und drauf in Wolken übersetzt,
Bald auf ein wüstes Eiland treibet,
Bald wieder in die Flut versenkt,
An Felsenklippen hängen bleibet,
Und dann die Schiffenden ertränkt.
 
Was soll man thun? Soll man sein Leben wagen?
Und Stürmen trotzen? - Oder ganz entsagen
Dem göttlichen, dem liebevollen Ruf,
Wozu der Schöpfer seine Menschen schuf?

 

 

 

 878784-3f325d587ef7727299b0eb48cfc18933.jpg

Gabriele von Baumberg (24 maart 1768 – 24 juli 1839)

Stephansdom in Wenen, geschilderd door Rudolf von Alt, 1832

 

 

 

 

De Duitse dichter, componist enn journalist Christian Friedrich Daniel Schubart werd geboren op 24 maart 1739 in Obersontheim. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

 

Holland

 

Alles Land hat Gott gemacht,

Nur Hollands Küste nicht;

Denn die hat, wie er spricht,

Der Niederländer selbst hervorgebracht.

 

 

 

Der Mann hat recht

 

Herr Reif, der große Geist, im Wassermann geboren,

Schimpft vornehm kalt auf dich, o Tonkunst, los.

Der Mann hat recht; denn seine Ohren

Sind für die Tonkunst viel zu groß.

 

 

 

878784-90f79307c35880bde0691f470a60483a.jpg
Christian Schubart (24 maart 1839 – 10 oktober 1791)

 

 

 

 

De Zuidafrikaanse schrijfster Olive Emilie Albertina Schreiner werd geboren op 24 maart 1855 in Wittebergen, Lesotho. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

Uit: The Story of an African Farm

 

„The full African moon poured down its light from the blue sky into the wide, lonely plain. The dry, sandy earth, with its coating of stunted karoo bushes a few inches high, the low hills that skirted the plain, the milk-bushes with their long finger-like leaves, all were touched by a weird and an almost oppressive beauty as they lay in the white light.

In one spot only was the solemn monotony of the plain broken. Near the centre a small solitary kopje rose. Alone it lay there, a heap of round ironstones piled one upon another, as over some giant's grave. Here and there a few tufts of grass or small succulent plants had sprung up among its stones, and on the very summit a clump of prickly-pears lifted their thorny arms, and reflected, as from mirrors, the moonlight on their broad fleshy leaves. At the foot of the kopje lay the homestead.

First, the stone-walled sheep kraals and Kaffer huts; beyond them the dwelling-house--a square, red-brick building with thatched roof. Even on its bare red walls, and the wooden ladder that led up to the loft, the moonlight cast a kind of dreamy beauty, and quite etherealized the low brick wall that ran before the house, and which inclosed a bare patch of sand and two straggling sunflowers. On the zinc roof of the great open wagon-house, on the roofs of the outbuildings that jutted from its side, the moonlight glinted with a quite peculiar brightness, till it seemed that every rib in the metal was of burnished silver.

Sleep ruled everywhere, and the homestead was not less quiet than the solitary plain.

In the farmhouse, on her great wooden bedstead, Tant Sannie, the Boer-woman, rolled heavily in her sleep.“

 

 

 878784-41e34a089b3e0b8165a8e8fc710b9219.jpg

Olive Schreiner (24 maart 1855 – 11 december 1920)

 

 

 

 

De Engelse schrijver, ontwerper en utopisch denker William Morris werd geboren op 24 maart 1834 in Walthamstow, Essex. Zie ook mijn blog van 24 maart 2007 en ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

 

 

The Story of Sigurd the Volsung (fragment) 

 

But therewith the sun rose upward and lightened all the earth,

And the light flashed up to the heavens from the rims of the glorious girth;

But they twain arose together, and with both her palms outspread,

And bathed in the light returning, she cried aloud and said:

"All hail, O Day and thy Sons, and thy kin of the coloured things!

Hail, following Night, and thy Daughter that leadeth thy wavering wings!

Look down With unangry eyes on us today alive,

And give us the hearts victorious, and the gain for which we strive!

All hail, ye Lords of God-home, and ye Queens of the House of Gold!

Hail, thou dear Earth that bearest, and thou Wealth of field and fold!

Give us, your noble children, the glory of wisdom and speech,

And the hearts and the hands of healing, and the mouths and hands that teach!"

 

Then they turned and were knit together; and oft and o'er again

They craved, and kissed rejoicing, and their hearts were full and fain.

Then Sigurd looketh upon her, and the words from his heart arise:

"Thou art the fairest of earth, and the wisest of the wise;

O who art thou that lovest? I am Sigurd, e'en as I told;

I have slain the Foe of the Gods, and gotten the Ancient Gold;

And great were the gain of thy love, and the gift of mine earthly days,

If we twain should never sunder as we wend on the changing ways.

O who art thou that lovest, thou fairest of all things born?

And what meanest thy sleep and thy slumber in the wilderness forlorn?"

 

 

 878784-b968456ac95e93c2bdcf4d360b93e099.jpg

William Morris (24 maart 1834 – 3 oktober 1896)

Geschreven door Romenu om 18:53 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten